💠 دپارتمان #گرافیک

👨🏻‍🎨دوره نقاشی خط
👨🏻‍🏫 مدرس: محمود وطن‌خواه
📅 پاییز ۱۳۹۸

⬅️ اطلاعات و رزرو:
➡️ http://bit.ly/2n9EFt9
☎️ 66951688


درکانال دنبال کنید🔻
@Azad_Art

‍ 🌿هفتم مهرماه بزرگداشت شمس تبریزی

🔸شمس مردی دیرجوش، تنگ‌حوصله و بی‌اعتنا به تمام موازین حاکم بر عرف و عادت‌های زمانه بود: خود غریبی در جهان چون شمس کو؟

از آن مردانی که خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای دارند و داوری خلق جهان را به پشیزی برنمی‌گیرند. نگاه شمس به مسایل عصر در حوزه دین و اخلاق و تصوف، نگاهی است بی‌رحم و تند و بی‌پروا. بسیاری از بزرگان عصر خود را به هیچ نمی‌گرفته است و گاه مردمانی گمنام را با همه خروجی‌ که از معیارهای اخلاقی و دینیِ عصر خود داشته‌اند می‌ستوده و با ایشان انس می‌گرفته است.

🔹شمس تبریزی از نظرگاه #مولانا مظهر کمال انسانیت و کمال عشق است و مولانا معتقد است این دو مفهوم رابطه‌ای اجتناب‌ناپذیر دارند که هرچه انسانیت کاملتر باشد عشق از کمال بیشتری برخوردار است زیرا عشق امانت الهی است که تنها به انسان سپرده شده است:
چون امانت‌های حق را آسمان طاقت نداشت
شمس تبریزی چگونه گستریدش در زمین

و در جای دیگر می‌گوید:
شمس تبریز، تو را عشق شناسد نه خرد

🔺معیار شمس برای ارزیابی مردمان عشق بوده است نه علم و نه فضل و نه زهد و عبادت، حتی پدرش را بدین دلیل مورد انتقاد قرار می‌داده است که از عشق بی‌خبر بوده است: «نیک‌مرد بود و کَرَمی داشت... الّا عاشق نبود. مرد نیکو دیگر است و عاشق دیگر!"

ما نمی‌دانیم که در گفت‌وگوهای میان او و مولانا در روزهای نخستین چه سخنانی رد و بدل شده است ولی آنچه مایه جذب این دو بوده است بی‌گمان همان مقوله عشق و جان عاشقانه داشتن بوده است.

آنچه شمس تبریزی و دیدار او برای مولانا به ارمغان آورد، دگرگونیِ احوال فقیهی بود که گاه‌گاه شعری نیز از سر تفنن می‌سرود و بدل کردن او به شاعری شیدا و بی‌اختیار که از فقه نیز آگاهی بسیار دارد. گویا قبل از دیدار #شمس ، مولانا اهل سماع و رقص نبوده است و این از تصریح فرزندش سلطان‌ولد و نیز گفتار فریدون سپهسالار به روشنی دانسته می‌شود.

🌿آنچه از دیدار شمس برای مولانا حاصل شد، یک نتیجه بنیادی داشت که معیارهای ارزشی مولانا را دگرگون کرد، یعنی ارزش‌هایی که برای یک فقیه یا یک متاله و واعظ، در آن روز وجود داشت و گاه چه مایه گرفتاری‌ها برای صاحبانش به حاصل می‌آورد، او را از چنگ آن معیارها رهایی بخشید. مولانا را از زندان عادات و عرف‌ها و از زنجیر معیارهای زمانه آزاد کرد. شاید تا آن روزگار مولانا خود این حقایق را به کمال دریافته بود اما در عمل نمی‌خواست تن بدانها دهد. شمس زنجیره‌ٔ این معیارها را درید و به او آموخت که در آن سوی عرف‌ و عادت‌ها می‌توان در جهانی دیگر زیست و با مردمانی دیگر.

📙مقدمه غزلیات شمس تبریز
⁦🖋️⁩محمدرضا شفیعی کدکنی
➖➖➖➖➖
🔻تصویر مقبره #شمس_تبریزی
⁦▫️⁩خوی، آذربایجان غربی

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmuPbTdqv8SOg
🌿✍️📚✒️
@artperception

‍ 🌿به مناسبت روز بزرگداشت #حافظ

🔸️«نیچه» یکی از نمونه‌های عالی خردمندی بینای دیونوسوسی (اسطوره یونانی، نماد شور زندگی و سرمستی) خود را در «حافظ» می‌یابد. نام حافظ ده بار در مجموعهٔ آثار وی آمده است. بی‌گمان، دل‌بستگی گوته به حافظ و ستایشی که در دیوان غربی–شرقی از حافظ و حکمت شرقیِ او کرده، در توجه #نیچه به حافظ نقشی اساسی داشته است.

🔹️در نوشته‌های نیچه نامِ حافظ در بیشتر موارد در کنار نام #گوته می‌آید و نیچه هر دو را به عنوان قله‌های خردمندیِ ژرف می‌ستاید. حافظ نزد او نمایندهٔ آن آزاده‌ جانیِ شرقی است که با وجد دیونوسوسی، با نگاهی تراژیک، زندگی را با شور سرشار می‌ستاید، به لذت‌های آن روی می‌کند و در همان حال، به خطرها و بلاهای آن نیز پشت نمی‌کند.

🌿در میان پاره‌نوشته‌های بازمانده از نیچه، از جمله شعری خطاب به #حافظ هست:

به حافظ، پرسشِ یک آب نوش
میخانه‌ای که تو برای خویش پی‌افکنده‌ای
فراخ‌تر از هر خانه‌ای است
جهان از سر کشیدن مِی ای
که تو در اندرون آن می‌اندازی،
ناتوان است.
پرنده‌ای، که روزگاری ققنوس بود
در ضیافت توست
موشی که کوهی را بزاد
خود گویا تویی
تو همه‌ای، تو هیچی
میخانه‌ای، مِی ای
ققنوسی، کوهی و موشی،
در خود فرو می‌روی ابدی،
از خود می‌پروازی ابدی،
رخشندگی همهٔ ژرفاها،
و مستی همهٔ مستانی
- تو و شراب؟

📝ترجمه شعر: داریوش آشوری
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿21 تا 28 مهرماه هفته ملی خوشنویسی
🌿«این نیز بگذرد، سرمست تحریر شد»
🌿اثر «میرزا غلامرضا اصفهانی»
سال 1300 هجری
@artperception

‍ 🌿ابن‌سینا: حکیم پیشرو!

🔸این روزها فیلسوفان دیگر آن‌قدر برجسته نیستند که لقبی داشته باشند. لقب‌ها در قرون میانه رایج‌تر بود و هر فیلسوفی که سری در میان میان سرها درآورده بود لقبی داشت: بوناونتوره «دکتر ملکوتی»، آکویناس «دکتر فرشته‌خو» و دونس اسکوتوس با لقب «دکتر باریک‌بین» شناخته می‌شد. در جهان اسلام هم فیلسوفان برجسته چنین افتخاری را کسب می‌کردند. از بین این‌ها، هیچ‌کدام مناسب‌تر از عنوانِ «شیخ‌الرئیس» نبود. این لقبِ ابو‌علی ابن‌سینا (متوفی ۱۰۳۷ میلادی) بود، کسی که تمامِ مدرسی‌های قرونِ میانه او را به نامِ «اویسِنا» (Avicenna) می‌شناختند. ابن سینا یکی از معدود فلاسفه‌ای است که تبدیل به یکی از مراجعِ اساسیِ تاثیرگذاری در بسطِ فلسفه‌ای در فرهنگی کاملاً غریبه، یعنی تمدنِ غربی شده است. به‌محضِ ترجمۀ کارهای او به لاتین تبدیل به مرجع فکریِ فلسفۀ قرن سیزدهم اروپا شد و در فلسفه تنها ارسطو و در پزشکی تنها جالینوس از او پیشی گرفت. در جهان اسلام تأثیرِ ابن سینا حتی از این هم عظیم‌تر بود. آنجا ابن سینا عملاً به‌مثابۀ مرجعِ اصلیِ فلسفه جایگزین ارسطو شد و حتی واژۀ «مشائی» که در اصل به معنای «ارسطویی» بود، به «سینوی» تغییرِ معنا داد. منتقدان و ستایشگرانِ او موافق بودند که اندیشۀ او تقریباً معادلِ خودِ #فلسفه است.

🔹ابن سینا آگاهانه کوشید تا با نظم‌دهیِ دوباره و بازاندیشیِ فلسفۀ ارسطویی، جایگزینِ او شود و از او پیشی گیرد. به همین دلیل او، به خلافِ دیگرانی مانند فارابی و ابن رشد، شرحی بر ارسطو ننوشت، بلکه رساله‌های مستقل با حجم و پیچیدگیِ متفاوت آفرید. حتی در ارسطویی‌ترین خلاصه‌ای که در فلسفه نوشت، همانی که در ترجمۀ لاتینی از همه مشهورتر بود، هر جا که مناسب می‌دید از آموزه‌های ارسطویی فاصله می‌گرفت. این رساله همان کتاب شفا است؛ متنی چند جلدی که به همۀ حوزه‌های فلسفه، از جمله ریاضیات و فیزیک، پرداخته است. ابن سینا شروحِ دیگری از اندیشۀ خود نوشته است، مانند «نجات» و «اشارات و تنبیهات».

▫️ابن سینا ایده‌های خلاقانه و تاثیرگذاری در بسیاری از حوزه‌ها داشت. مثلاً نظام منطقی او، هرچند هنوز در چارچوبِ ارسطویی است، پیشنهادهای جدیدی در موضوعاتی نظیرِ وجهیت (مفاهیمِ امکان و ضرورت) و شروطِ صدقِ گزاره‌ها (مثلاً، این پرسش که آیا نهادِ گزاره باید همین الان وجود داشته باشد که گزاره صادق باشد یا خیر) ارائه کرد. تا عصرِ مدرن، کارهایی در منطق که در جهانِ اسلام، از غرب آفریقا تا هندِ اسلامی، نگاشته می‌شد، خلاقانه اما در چارچوب سینوی بودند؛ همان‌طور که منطقِ ابن سینا به شکلی خلاقانه در چارچوب ارسطویی بود. در موضوعی بسیار نزدیک به منطق، یعنی معرفت‌شناسی نیز ابن سینا به همین میزان انقلابی بود. ایدۀ بسیار بد فهمیده‌شدۀ او، حدس، قرار بود توضیح دهد که چگونه نوابغی مانند خود او قادر بودند استدلال‌های قیاسی بسازند. اما این مفهوم را نویسندگان بعدی در خدمت ایده‌های عرفانی قرار دادند. ویژگی دیگر اما کمتر مشهور معرفت‌شناسیِ سینوی، ذات‌گراییِ صریحِ اوست که بر مبنایِ آن درک ماهیت یک چیز متضمن دیدن همۀ ویژگی‌های ذاتی و برسازنده‌ای است که متعلق به ذات آن چیز است.

▪️این مسائل در سراسرِ فلسفۀ بعدی نزد مسلمین و حتی پیروان برخی از ادیان دیگر نیز رواج داشت. فیلسوفان قرون وسطایی یهودی درگیرِ ابن سینا بودند، هرچند به صورت غیر مستقیم، و همان‌طور که ذکر شد مدرسی‌های لاتین با اشتیاق تمام او را می‌خواندند و مداوماً به او ارجاع می‌دادند. این پرسش سینوی که آیا خدا اراده‌ای کاهش‌ناپذیر دارد، یکی از پرسش‌های مرکزی در عالم مسیحیت در قرون میانه شد و بعدا کسانی مانند دونس اسکوتوس و اوکام از اراده‌گرایی دفاع ‌کردند. این پیشرفت‌ها، و پیشرفت‌های بعدی مانند استفاده‌ از وجهیت در مابعدالطبیعۀ لایب‌نیتس، هرچند بازسازی مستقیم آرای ابن سینا نبود، اما او همیشه در پیش‌زمینه حضور داشت، حال چه به‌عنوان منبعی مستقیم یا در پسِ پشتِ مباحثات فلسفۀ اولیۀ مدرن.

🔺اما تمرکز پژوهش‌های فلسفی غربی صرفا بر شخصیت‌هایی از جهانِ اسلام بود که تأثیری بر تفکر قرون میانۀ لاتین و رنسانس داشتند. همین مسئله باعث به وجود آمدن این افسانه شد که انحطاط یا حتی زوالی در فلسفه در جهان اسلام وجود داشته است. در واقع اما انفجاری از فعالیت در جهان اسلام وجود داشته است. حال، با پژوهش‌هایی که بر افرادی همچون فخرالدین رازی انجام می‌گیرد که کارهای آن‌ها به اروپا نرسیده بود، حتی واضح‌تر می‌گردد که از قرن یازدهم به بعد، چه در جهان مسیحیت و چه در جهانِ اسلام، فلسفه تا حد زیادی نگارشِ پانوشت‌هایی به #ابن‌سینا بوده است.

🖊 پیتر آدامسون
📝ترجمه مهدی رعنایی
📌وبسایت ترجمان
(https://attach.fahares.com/T0YoVx1xClRpoAU19Ky/cg==)
🌿✍📚
@artperception

🌿هنر تا ابد آشوبگر و همیشه انقلابی است، زیرا #هنرمند به اندازهٔ بزرگی‌اش، 
همیشه به مصاف ناشناخته‌ها می‌رود،
و رهاورد این مصاف، همیشه یک بدعت و نوآوری، یک نماد جدید، یک نگاه تازه به زندگی و تصویر بیرونی امور درونی است. 

🔹اهمیت او برای جامعه در این نیست که افکار و عقاید موجود را به صدا در می‌آورد، یا احساسات مغشوش توده‌ها را به زبان فصیحی بیان می‌کند؛ زیرا این کار وظیفهٔ سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و سخنوران است. 

🔻هنرمند چیزی است که آلمانی‌ها آن را ein Rüttler می‌نامند، یعنی «واژگون کنندهٔ نظم مستقر»!


➖➖➖
📖 آنارشیسم: سیاست شاعرانه؛ جستارهایی دربارهٔ سیاست
⁦✒️⁩ نوشته: هربرت رید

🌹 روز جهانی هنرمند مبارک
🌿تصویر: بخشی از یک گل و مرغ قاجاری
______________
🌿✍📚🎬🎭🎶🎨
@artperception

🌿۷ هفتم آبان، سالروز ورود کوروش بزرگ به بابِل می‌باشد. این روز به مناسبتِ پایان تصرفِ امپراتوریِ بابل به دست سپاهِ هخامنشیان و پایان دورانِ ستمگری در جهانِ باستان انتخاب شده است.

@artperception

💠 دپارتمان #صنایع‌_دستی

👨🏻‍🎨دوره نقاشی خط
👨🏻‍🏫 مدرس: محمود وطن‌خواه
📅 پاییز ۱۳۹۸

⬅️ اطلاعات و رزرو:
➡️ http://bit.ly/2n9EFt9
☎️ 66951688


درکانال دنبال کنید🔻
@Azad_Art

🌿موسیقی متن فیلم محمّد رسول اللّه (ساختهٔ مجید مجیدی)
🔺ساخته «اللّه رکها رحمان» (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۶۶) تهیه‌کنندهٔ #موسیقی، آهنگساز فیلم، موسیقیدان و خوانندهٔ سرشناس هندی است.

🔸وی در سنین جوانی از آئین هندوئیسم به دین اسلام گروید و نام خود را به «اللّه رکها رحمان» تغییر داد. او فعالیت حرفه‌ای در زمینهٔ آهنگسازی #فیلم را در دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز کرد است. نتیجهٔ بیش از ده سال فعالیت مداوم در صنعت فیلم‌سازی هند و جهان برای ای.آر. رحمان فروش بیش از صد میلیون نسخه موسیقی فیلم و بیش از دویست میلیون کاست از آثار او است که او را در زمرهٔ پرفروش‌ترین #هنرمندان موسیقی جهان قرار می‌دهد.
مجلهٔ تایم در سال ۲۰۰۹ رحمان را در لیست یکی از صد افراد تأثیرگذار در جهان معرفی کرده‌است.

🔹رکها رحمان برندهٔ جوایز بسیاری از جمله چهار جایزهٔ ملی فیلم هند، یک جایزهٔ بفتا، یک جایزهٔ گلدن گلوب و دو جایزهٔ #اسکار برای موسیقی فیلم «میلیونر زاغه‌نشین» شده‌است.

🌹میلاد حضرت محمّد (ص) بر جهانیان مبارکباد

🌿🎙🎧🎼🎶🎵
@artperception

#پادکست
🌿مواجهه با نقوش سنتی در هنر معاصر ایران
🔸دکتر امیر مازیار
••••••••••••••••••••••••••
از زمان طرح رویکرد بومی در #هنر معاصر ایران، شاهد استفادهٔ گسترده از نقوش سنتی در آثار هنری بوده‌ایم؛ اما شیوهٔ مواجهه با این نقوش در آثار معاصر متنوع بوده است.
در پانزدهمین اپیزود پادکست ایرانشهر، دکتر امیر مازیار به پنج شیوهٔ متفاوت این مواجهه اشاره می‌کند.
••••••••••••••••••••••••••
🌿⁦🎙️📚⁩🎧
@iranshahrGallery
@artperception

🌿نامهٔ سرگشاده میشل فوکو به مهدی بازرگان/ آوریل ۱۹۷۹ (اردیبهشت ۱۳۵۸)

🔺آقای نخست‌وزیر
در سپتامبر سال گذشته که چندین هزار مرد و زن در خیابان‌های تهران به گلوله بسته شده بودند، شما مصاحبه با من را پذیرفتید.
بسیاری از ایرانیان از اینکه این‌ روز‌ها موضوع سخنرانی‌ها و کنفرانس‌های جنجالی‌اند، به خشم آمده‌اند. آن‌ها نشان داده‌اند که می‌دانند چگونه حقوقشان را به دست خود احراز کنند. چند هفته‌ای است که می‌کوشید به محاکمات شتابزده و اعدام‌های عجولانه پایان دهید.

🔹عدالت و بی‌عدالتی نقطهٔ حساس هر انقلابی است: از این نقطه است که انقلاب‌ها‌ زاده می‌شوند، از همین نقطه هم هست که راهشان را گم می‌کنند و می‌میرند.
ما از رژیم‌هایی سخن گفتیم که همزمان با اینکه به حقوق بشر استناد می‌کنند بر مردم ستم روا می‌دارند. شما ابراز امیدواری کردید که با استقرار حکومتی اسلامی، که در آن موقع به طور گسترده‌ای مقبول ایرانیان بود، این حقوق تضمینی واقعی بیابند. شما برای چنین امیدی سه دلیل آوردید. گفتید ساحتی معنوی قیام مردم را پشتیبانی می‌کند، قیامی که در آن هر فرد، محض خاطر جهانی سراسر دیگرگون، حاضر است هر چیزی را به خطر بیاندازد (و برای بسیاری، این «هر چیز» کمتر از وجود و جان خودشان نبود): این ساحت معنوی معادل اشتیاق به رفتن به زیر لوای «حکومت ملاّ‌ها» نبود – به نظرم خودتان همین عبارت را به کار بردید. آنچه از تهران تا آبادان دیدم به هیچ وجه نظر شما را نقض نمی‌کرد.

🔸در ارتباط با این حقوق، شما همچنین گفتید که اسلام به اتکای ژرفای تاریخی و پویایی کنونی‌اش قادر است با چالش خطیری که سوسیالیسم نتوانسته بهتر از سرمایه‌داری از پس آن برآید – اگر نگوییم آن را بد‌تر کرده است – رودررو شود. این روز‌ها برخی که گمان می‌‌کنند چیزهای زیادی دربارۀ جوامع اسلامی یا دربارهٔ ذات همهٔ ادیان می‌‌دانند می‌گویند: «این غیرممکن است».

🔺من از آن‌ها بسیار محتاط‌ترم؛ نمی‌دانم مسلمانان به نام کدام اصل جهان‌شمولی می‌بایست از جستجوی آینده‌شان در اسلامی که می‌بایست چهرهٔ جدیدش را به دست خود بسازند، دست بردارند. چرا در عبارت «حکومت اسلامی» همهٔ سوءظن‌ها بلافاصله متوجه صفت «اسلامی» می‌شود؟ واژهٔ «حکومت» به‌خودی‌خود برای آنکه ما را گوش‌به‌زنگ نگه دارد کفایت می‌کند! هیچ صفتی – دموکراتیک، سوسیالیست، لیبرال، مردمی – حکومت را از الزامات‌اش معاف نمی‌کند.

🔹شما گفتید حکومتی که اقتدارش را از اسلام گرفته باشد به واسطهٔ وظایفی که در دین ریشه دارد محدودیت‌های قابل ‌توجهی بر حاکمیت‌اش بر جامعه وضع می‌کند. چنین حکومتی به واسطهٔ خصلت اسلامی‌اش به «وظایفی» تکمیلی پیوند خورده است که می‌بایست آن‌ها را رعایت کند، چرا که مردم می‌توانند دینی را که میان آن‌ها و حکومت مشترک است علیه حکومت به کار گیرند. این ایده به نظرم مهم رسید.

🔸شخصاً به اینکه حکومت‌ها ممکن است داوطلبانه به تعهداتشان عمل کنند اندکی مشکوک‌ام. با این وصف، به نفع حکومت‌شوندگان است که به‌پاخیزند و گوشزد کنند که به‌ سادگی حقوق خویش را به آنانی که بر آن‌ها حکومت می‌کنند واگذار نکرده‌اند، بلکه می‌خواهند وظایف حاکمان را بر آن‌ها گوشزد کنند. [هیچ حکومتی نمی‌تواند از این وظایف بنیادین شانه خالی کند و] از این منظر، محاکماتی که این روز‌ها در ایران در جریان است به راستی نگران‌کننده است.
هیچ چیز در تاریخ یک مردم مهم‌تر از دقایق نادری نیست که به مثابهٔ تنی واحد برمی‌خیزند تا رژیمی را که دیگر نمی‌توانند تحمل کنند، براندازند. هیچ چیز برای زندگی روزمرهٔ این مردم مهم‌تر از دقایقی نیست که قدرت دولتی با یک فرد درمی‌افتد، وی را دشمن خود می‌خواند و تصمیم می‌گیرد وی را نابود سازد: حکومت هیچ‌گاه وظایفی اساسی‌تر از آن وظایفی که می‌بایست در چنین دقایقی ادا کند، نداشته است.

🔺محاکمات سیاسی همواره در حکم محک [حکومت‌ها] هستند. نه از آن جهت که متهمان هرگز مجرم نیستند بلکه از این رو که قدرت دولتی [در چنین لحظاتی] بدون نقاب عمل می‌کند، و خود را حین قضاوت دشمنانش به معرض قضاوت می‌گذارد. حکومت همواره مدعی است که می‌بایست محترم شمرده شود. اما در واقع دقیقاً همین‌جا است که می‌باید مطلقاً «احترام‌گذار» باشد. خود حقی که حکومت در دفاع از مردم اعمال ‌کند وظایف بسیار سنگینی بر دوش آن می‌‌گذارد.

🔹ضروری است – از این رو لازم‌الاجرا است – که همهٔ امکانات دفاعی و همهٔ حقوق ممکن را برای کسی که تحت پیگرد است فراهم آوریم. آیا وی «آشکارا گناهکار» است؟ آیا افکار عمومی به تمامی علیه اوست؟ آیا مردم نیز از وی متنفرند؟ دقیقا همین‌ها است که حقوقی به وی ارزانی می‌دارد، حقوقی که یکسره می‌بایست خدشه‌ناپذیر باشند. این وظیفهٔ قدرت حاکم است که این حقوق را به رسمیت بشناسد و تضمین کند. نزد یک حکومت چیزی چون «انسان‌های ناسزاوار» نمی‌تواند وجود داشته باشد.
@artperception
🔻ادامه

🔺این نیز وظیفهٔ هر حکومتی است که به همگان نشان دهد – منظورم به فرودست‌‌ترین، سرسخت‌ترین و ناآگاه‌ترین کسانی است که تحت حکومت‌اند – در چه شرایطی، به چه طریقی، بنا به چه اصلی، قدرت دولتی می‌تواند مدعی حق تنبیه‌ کردن به نام خود شود. به سهولت می‌‌توان تنبیهی را که حساب پس نداده است موجه جلوه داد، با این حال این همچنان نوعی بی‌عدالتی خواهد بود، هم در قبال فرد محکوم و هم در قبال همهٔ آن‌هایی که در محدودهٔ قلمرو قضایی قدرت دولتی‌اند.

🔹به باور من این وظیفهٔ در معرض قضاوت گذاشتن خود به هنگام قضاوت ‌کردن را هر حکومتی می‌بایست در برابر هر انسانی در هر کجای جهان بپذیرد. به گمانم شما نیز درست مثل من موافق این اصل نیستید که هر حاکمیتی تنها می‌بایست به خودش پاسخگو باشد!

🌿باید خوشحال باشیم که هر شخصی، مهم نیست چه کسی، حتی کسی در آن سوی دنیا، بتواند بدین دلیل که دیگر قادر نیست شکنجه‌ شدن یا محکوم‌ شدن شخص دیگری را برتابد، لب به اعتراض بگشاید. این در حکم مداخله در امور داخلی یک کشور نیست. آن‌هایی که به خاطر هر ایرانی شکنجه‌ شده در قعر زندان‌های ساواک معترض بودند، در کلی‌ترین و جهانشمول‌ترین امر موجود مداخله می‌کرده‌اند.

🔸شاید گفته شود اکثریت ایرانیان اعتماد خود به رژیمی را که روی کار می‌آید نشان داده‌اند، و از همین ‌رو اقدامات قضایی آن را نیز تأیید می‌کنند. واقعیت پذیرفتن، خواستن و رأی موافق دادن به حکومت‌ها نه‌ تنها از وظایف آن‌ها نمی‌کاهد که وظایف سنگین‌تری بر آن‌ها تحمیل می‌کند.
آقای نخست‌وزیر، مسلماً من هیچ مقامی برای خطاب ‌کردن شما بدین طریق ندارم – مگر اجازه‌ای که خود در نخستین دیدارمان به من دادید، با تفهیم اینکه به نظر شما حکمرانی نه حقی طمع‌کارانه که وظیفه‌ای فوق‌العاده دشوار است.
🔺بر شما است که یقین حاصل کنید این مردم هرگز بر نیروی سازش‌ناپذیری که به اتکای آن خود را آزاد ساختند، تأسف نخواهند خورد.


* این نامه #میشل_فوکو به نخست‌وزیر وقت ایران، مهدی بازرگان، در آوریل ۱۹۷۹ (حوالی اردیبهشت ۱۳۵۸) در Le Nouvel Observateur به چاپ رسید.

🔸این متن ترجمه‌‌ای است از:
Michel Foucault (2000) Power, Essential Works of Michel Foucault 1954-1984 v. 3, The New Press, pp. 439-443
🌿🖋️📖
@artperception

🌿ای لعلِ لبت به دلنوازی مشهور
چشمِ سیه‌ات به تُرکتازی مشهور
با زلفِ تو قصه ای‌ست مشکل ما را
همچون شبِ یلدا به درازی مشهور

📜خوشنویسی اثر میرعماد

🍉شبِ یلدا مبارک
🌿کانال هنری #فهم_هنر
@artperception

⁦◼️⁩🌿
خُشک آمد کِشتگاهِ من
در جوارِ کِشتِ همسایه.
گرچه می‌گویند: می‌گریند رویِ ساحلِ نزدیک
سوگواران در میانِ سوگواران.

قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کِی می‌رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست
در درونِ کومهٔ تاریکِ من که ذره‌ای با آن نشاطی نیست

و جدارِ دنده‌های نی، به دیوارِ اطاقم دارد از خُشکیش می‌ترکد
چون دلِ یاران که در هجرانِ یاران

قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کی می‌رسد باران؟


«داروگ» سروده نیما یوشیج
🌿ساخته: محمدرضا لطفی
🎼تنظیم: فرهاد فخرالدینی
🎤آواز: محمدرضا شجریان
⁦◼️⁩
@artperception

‍ 🌿اولین شرط نزدیک شدن به حقیقت، «نفی ارادتمان به حقیقت» است! همه ما ارادات از پیش تعریف شده‌ای نسبت به حقایقی داریم که معمولا بصورت نااندیشیده از طرف جامعه، خانواده و نهادهای تعلیم و تربیت به ما عرضه شده‌اند! ارادتی که به مراتب از خود آن حقیقت، بر پایه‌های محکم‌تری استوار است و به هیچ وجه حاضر به طرد آنها نیستیم!
رولان بارت جایی می‌نویسد: «تاریک‌ترین مکان، همیشه زیر چراغ است!» جمله و مفهومی ناآشنا که شاید در نگاه اول احساس کنیم از آن حرف‌های عجیب و غریب و سخت‌فهم فلسفی است، زیرا با قریب‌ترین دانسته‌های ما ناهماهنگ است! اگر از اکثر ما بپرسند در یک اتاق با یک چراغ روشن در مرکز سقف آن، تاریک‌ترین نقطه کجاست؟ احتمالا به کنج‌های اتاق یا دوردست‌ترین مکان‌ها نسبت به نور اشاره می‌کنیم! اما حقیقت این است که زمانی که دقیقا زیر چراغ قرار بگیریم، شدیدترین و تاریکترین سایه‌ها بر روی خودمان ظاهر خواهد شد!
فارغ از تمام معانی و مفاهیم پنهان در این تعبیر، یک فهم شخصی از آن دارم! «ارادت به حقیقت» یعنی هرچه به منبع شفاف، درخشان و بی‌چون و چرای «اطمینان به عقاید خود» نزدیک‌تر باشیم، سایه‌ای به مراتب تاریک‌تر وسیاهی‌ای عمیق‌تر بر ما و افکارمان خواهد افتاد! «نفی ارادت به حقیقت» یعنی همیشه بخشی از حقیقت نزد دیگری، بخشی از آن نزد مخالف، و بخشی از آن در نقاط کور از دید ما حضور دارد! بیهوده نیست که «چنین گفت زرتشت»: «شاهباز حقیقت، هرگز بر ساعد هیچ مطلق‌خواهی ننشسته است!»

🖋محمود وطن‌خواه
@artperception

‍ 🌿📚«سارتر چه بر سر جایزۀ نوبل آورد؟»

🔺برای یک نویسندۀ ادبی، چه افتخاری بالاتر از بردن جایزۀ نوبل؟ برخی نویسندگان سال‌ها به‌پای کاغذ و قلمشان عرق می‌ریزند، اما حتی اسمشان جزو نامزدهای این جایزه هم نوشته نمی‌شود. اما ژان پل سارتر در زمان خودش از این قماش نویسنده‌ها نبود؛ او نه برای گرفتن آن اشتیاقی داشت و نه وقتی برنده‌اش شد آن را پذیرفت. این کار او باعث شد جایزه‌ای ادبی به نام او تأسیس شود تا نویسندگان، به‌هوای بردن «جایزۀ سارتر»، «جایزۀ نوبل» را قبول نکنند.

🔹امتناع سارتر از دریافت جایزۀ نوبل با اجتنابش از پذیرفتن نشان لژیونر دونور و سازمان‌های مشابه دیگر، مطابقت داشت و مشخصۀ شخصیت اگزیستانسیالیست، پیچیده و غیرانعطاف‌پذیرش بود. سارتر اظهار داشت که «فرق است میان آنکه نوشته‌هایم را با نام ژان پل سارتر امضا کنم یا اینکه آن‌ها را تحت عنوان ژان پل سارتر، برندۀ جایزۀ #نوبل، بنگارم».
به باور او «یک نویسنده باید از گرایش به نهادی خاص حذر کند». البته او در آن موقع آدم سرشناسی بود، منتها برای استقلال شخصی خودش نیز ارزش قائل بود.

#سارتر به مؤسسات و نهادها اجازه نداد که او را به تصاحب خود درآورند؛ باوجوداین به خیزش‌های مردمی ملحق شد و به‌خاطر همراهی با تودۀ مردم در نافرمانی مدنی و حمایت از اعتصاب‌های می ۱۹۶۸ بازداشت شد، هرچند که رئیس‌جمهور مارشال دوگُل سریعاً او را بخشید و طی عبارتی باشکوه و فرانسوی‌مآبانه اظهار داشت که «هرگز کسی ولتر را بازداشت نمی‌کند»!

🔸پذیرفتن جایزه‌ای که یک موسسه اهدا می‌کند، به‌منزلۀ نوعی همکاری با آن نهاد است. سارتر معتقد بود برچسب موفقیت بزرگی که جایزۀ نوبل بر پیشانی نویسنده می‌چسباند، چهرۀ اصلی او را پنهان می‌نماید. نوبلیست‌شدنِ او مرجعیتش به‌عنوان سارتر را تحت‌الشعاع قرار می‌داد.
البته این دقیقاً همان چیزی است که دستگاه تجاریِ عرضه و تقاضا می‌خواهد: نام، همچون محصول. یا به‌عبارتی مُهر تضمین‌زدن بر موفقیتی که فروختنی است: «برندۀ جایزۀ نوبل: فلان و بهمان...»، «نویسندۀ پرفروش‌ترین کتاب‌ها: چنین و چنان...»، «سی هفته در فهرست نویسندگان پرفروش از دید نیویورک تایمز» و ... .

البته در اصل، مقصود و نیت بنیان‌گذاران این دست از جوایز این نبود، اما حالا این‌گونه پاداش‌ها به این شیوه استفاده می‌شوند. جایزه به‌عنوان راهی برای احترام به یک #نویسنده، ارزش واقعی دارد؛ اما هنگامی که نظام سرمایه‌داری شرکت‌های عمده آن را به‌عنوان طریقی برای بازاریابی به کار می‌بَرد، و زمانی که جایزه‌دهندگان از آن همچون ترفندی سیاسی استفاده می‌کنند، ارزش این جوایز ضایع می‌گردد و هرچه جایزه‌ای بیشتر معتبر و ارزشمند باشد، بیشتر در معرض تباه‌شدن قرار می‌گیرد.

🌿بااین‌همه، جالب است که ژوزه ساراماگو، کسی که در هواداری از مارکسیسم سرسخت‌تر از سارتر بود، صلاح ندانست که از دریافت جایزۀ نوبل خودداری کند. او می‌دانست که هیچ چیز، حتی موفقیت، نمی‌تواند به سازش وادارش کند و هیچ مؤسسه‌ای قادر نیست که وی را به‌سمت خود متمایل گرداند. همیشه چهرۀ خودش بود که به وی وجهه می‌بخشید.

کمیتۀ جایزۀ نوبل در ادبیات، به‌رغم بسیاری از انتخاب‌های عجیب و غریب و سهو و خطاهایی که برای گزینش آثار ادبی مرتکب می‌شود، همچنان به ارزش‌هایی عالی پایبند است، درست به‌خاطر آنکه این کمیته هویتش را از نویسندگانی نظیر پاسترناک، شیمبورسکا و #ساراماگو کسب می‌کند و با آنان همدلی نشان می‌دهد یا دست‌کم سوسویی می‌زند که از چهرۀ آنان بازتابیده است.


📙گزیده‌ای از کتاب «فرصتی برای فراغت نیست»
(No Time to Spare: Thinking About What Matters)
🖋نوشتۀ اورسولا لو گویین (Ursula K. Le Guin)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception

🌿پیدا شدن قدیمی‌ترین نسخه دیوان حافظ در هلند!

🔹این نسخهٔ قدیمی دیوان حافظ دارای رقم سال ۸۶۷ هجری است و تقریباً ۷۵ سال پس از مرگ حافظ شیرازی به دست شیخ محمود پیربوداقی به خط نستعلیق کتابت شده است!

🔹 این کتاب که متعلق به یک دلال عتیقهٔ ایرانی بوده، پس از مرگ او در سال ۲۰۰۷ در آلمان مفقود شد و تقریباً از همان زمان جستجوها برای یافتن این کتاب که قدیمی‌ترین نسخهٔ دیوان حافظ است، شروع شد.
این نسخهٔ خطی حداقل ارزشی نزدیک به یک میلیون یورو دارد.

🌿📚
@artperception

🌿به مناسبت زادروز حکیم #فردوسی
🎼بخشی از قطعه «سیمرغ و زال» از آلبوم ارکسترال «سیمرغ»
🎤خواننده: #همایون_شجریان
🎶آهنگساز: حمید متبسم
🌿🎼🎶
@artperception

🌿 لذت‌های غیرمنتظره‌ای در دیدن دوبارۀ فیلم‌ها یا خواندن دوبارۀ کتاب‌ها نهفته است!

🔺یکی از تفاوت‌های آشکار بچه‌ها با بزرگسالان در نحوۀ فیلم‌دیدنشان است. بچه‌ها یک انیمیشن را صد بار هم که دیده باشند، باز می‌خواهند آن را ببینند. با اینکه صحنه به صحنه‌اش را حفظ شده‌اند، همچنان با لذت تماشایش می‌کنند. اما انگار یکی از اصول دنیای بزرگسالی این است که هر فیلمی را فقط یک‌بار باید دید، یا هر کتابی را فقط یکبار باید خواند.

🔹مطالعات جدید نشان می‌دهد این تصور نابجاست که چون قبلاً چیزی یا جایی را دیده‌اید، خوانده‌اید، انجام داده‌اید یا بازدید کرده‌اید، دیگر نباید برای بار دوم سراغش بروید! در حقیقت تکرار یک تجربه، از قضا «ممکن است آن‌قدری هم که مردم فکر می‌کنند، کسل‌کننده نباشد»!

🔸برای فهمیدن این موضوع که چرا ممکن است فعالیت‌های تکراری، بیشتر از انتظار آدم‌ها برایشان رضایت‌بخش‌ باشد، موزه‌ها مثال خوبی هستند. مثلاً شاید مجموعۀ آثاری که در موزه به نمایش درآمده، در اولین بازدید خسته‌کننده ولی در روز دوم تحمل‌پذیر باشد. یا ممکن است گوشه و کنار موزه با چیزی روبه‌رو شویم که در گذر اول به چشممان نیامده است. در واقع در دل چیزهایی که گمان می‌کنیم تمام و کمال تجربه کرده‌ایم، نکات بدیع و تازه‌ای کمین کرده‌اند، ولی ما این نکات را معمولا دست‌کم می‌گیریم.

◽به طور کلی، تحقیقات روانشناسی و اقتصاد رفتاری نشان داده است که وقتی افراد دربارۀ چیزهایی تصمیم می‌گیرند که به گمان خودشان از آن‌ها لذت می‌برند، اغلب به تجربیات جدید و ناآشنا مانند کتاب یا فیلم جدید یا مسافرت به مکانی که قبلاً آن‌جا نرفته‌اند اولویت می‌دهند. البته در این تصمیم اشتباه نمی‌کنند: انسان‌ها هرقدر بیشتر به چیزی عادت کنند، کمتر از آن لذت می‌برند! «مردم ممکن است تازگی را انتخاب کنند نه به این دلیل که انتظار دارند تجربۀ فوق‌العاده مثبتی از گزینۀ جدید داشته باشند، بلکه بدین خاطر که گزینه‌های قدیمی برایشان کسل‌کننده است». اما نکته این پژوهش این است که بیشتر اوقات، میزان کسل‌کنندگی‌ای که انتظار دارند، اغراق‌شده است!

▪️دانستن اینکه انتظارات ما، گاهی دور از واقعیت‌اند، می‌تواند به تصمیم‌گیری‌‌های مهم دیگر ما کمک کند. برخی از انواع تجربه‌ها گزینه‌های بهتری برای این طرز فکر هستند؛ «هرقدر هم لب جوی آب به تماشا بنشینی، آب تازه‌ای در جو جاری نمی‌شود»! به عنوان نمونه، یکی از عوامل تصمیم‌گیری می‌‌تواند میزان پیچیدگی باشد: مواردی که «آنقدر اطلاعات‌ در آن‌ها وجود دارد که در گذر اول نمی‌‌شود همه‌اش را دریافت کرد»، چیزهایی مثل کتاب‌های سنگین، فیلم‌های پیچیده یا موزه‌های بزرگ. بنابراین تجربۀ دوبارۀ آن‌ها می‌تواند موجه باشد.

🔸به نظر می‌رسد یک قشر از آدم‌ها کاملاً به این طرز فکر رسیده‌اند: بچه‌ها! بسیاری از آن‌ها همیشه با کمال میل فیلم‌های تکراری را می‌بینند و کتاب‌ها و آهنگ‌های تکراری را می‌خوانند. کودکان ارزش شگفت‌انگیز موجود در فعالیت‌های قدیمی را درست‌تر ارزیابی می‌کنند و هنوز آن‌قدر اجتماعی نشده‌اند که تکرار را نمادی از ایستایی و کسل‌کنندگی بدانند.

🔹از طرف دیگر فضای فرهنگی فعلی مقاومت در برابر کشش رمان و کتاب‌ها را بیشتر می‌کند. برنامه‌های تلویزیونی با کیفیت، با چنان سرعتی تولید می‌شوند که حتا نمی‌شود همه‌شان را دید! گوگل پیدا کردن فهرستی از بهترین موارد را در هر زمینه‌ای آسان کرده و رسانه‌های اجتماعی دائماً کارهای بسیار جذابی را به شما نشان می‌دهند که دوستانتان انجام داده‌اند و شما هنوز امتحان نکرده‌اید!

🔺این نظام، ذهنیتی که «فقط یک‌بار و بس» را تجویز می‌کند و ممکن است «نشانۀ نوعی انطباق خوشایند برای کاهش بار و فشار شناختی باشد»، یعنی چیزی که به افراد کمک می‌کند تا حرکت به سمت گزینۀ بعدی را توجیه کنند. اما نکته اینجاست: هنگامی که تصمیم می‌گیرید سراغ گزینۀ بعدی بروید، ممکن است آنچه را در مقابلتان قرار دارد، دست‌کم گرفته باشید!


🖋️جو پینسکر (Joe Pinsker)
📌وب‌سایت ترجمان
📝ترجمۀ فاطمه قهرمانی
🌿🖋️📝📚
@artperception

🌿کرک داگلاس (Kerk Doglas)، آخرین بازماندهٔ دوران طلایی سینمای کلاسیک، و ستارهٔ فیلم‌هایی همچون «اسپارتاکوس»، «شور زندگی» و «تکخال در حفره»، دیروز در سن ۱۰۴ سالگی درگذشت‌.
➖➖➖➖➖➖
🌿🎬🎭🎥
@artperception