🎨 این نیز بگذرد، پرویز کلانتری، 60×40 سانتیمتر،1368
📚"بینامتنیت خوانشی"

@artperception

🌿یکی از غم انگیزترین جنبه های یک رابطه آن است که چقدر سریع به یکدیگر عادت می کنیم. با کسی آشنا می شویم و از این آشنایی بسیار خرسندیم. بعد همان کسی که فقط تماشای مچ دست یا شانه اش می توانست ما را به هیجان بیاورد، حالا می تواند در کنار ما لمیده باشد و ما کمترین احساسی از جذابیت حس نکنیم.
اگر بخواهیم درک کنیم چگونه می توانیم فرد مورد علاقه مان را ارزیابی کنیم و دوباره به او تمایل پیدا کنیم، نگاه کردن به روش هنرمندان، برای باز-دیدن چیزهای آشنا می تواند کارساز باشد. عاشق و هنرمند هر دو در مقابل یک معضل انسانی قرار دارند: گرایش ِ فراگیر عادی و یکنواخت شدن و اعلام اینکه هر چیز و هر کس که می شناسیم ارزش توجه کردن ندارد. یکی از خیره کننده ترین مشخصات برخی شاهکارهای هنری در این است که قادرند هیجان ما را نسبت به چیزهایی که عادی شده اند، برانگیزانند: آنها می توانند جذابیت نهان تجربه هایی را که به آنها بی توجه شده ایم، بیدار کنند.

📚هنر چگونه میتواند زندگی شما را دگرگون کند
✒️آلن دوباتن/جان آرمسترانگ
📝ترجمه گلی امامی



@artperception

🌿عُشاق
🎨رنه ماگریت
@artperception

🌿تاریخچه خودنگاری یکی از دلرباترین و
پیچیده ترین تاریخچه های ژانر پرتره نگاری است. از آنجایی که خودنگاره ها، هنرمند و سوژه را در هم ادغام می‌کنند، افسون و گیرایی یک دفتر خاطرات شخصی را دارند که در آن، دریافت و شناخت هنرمند از شخصیت خودش را به ما ارائه میدهند. البته، تفسیر خودنگاری به عنوان شرح روشنی از شخصیت هنری، در واقع نادیده گرفتن مؤلفه های متعدد دیگری است که هنرمندان درآفرینش و تلقی از آن تأکید داشته اند. مانند همه انواع پرتره نگاری، خودنگاری نیز اهداف و دلایل مختلفی را دنبال کرده است و در ارائه ها و شکلهای مختلفی ظاهر شده اند، اما زیربنای همه ی خودنگاری ها، رمز و رازی است که نشان میدهد یک فرد چگونه خودش را میبیند و تلقی اش از خود چگونه است. یک خودنگاره در بردارنده تجسم هنرمند از بدن خود و خلق یک همزاد از وجودش میباشد. هنرمندان میتوانستند از خودنگاره به عنوان وسیله ای برای جلب توجه به فضا و فرایند تولید اثر، نشان دادن مهارت خود و تجربه کردن تکنیک یا سبک جدید استفاده کنند. همچنین، بیننده یک خودنگاره، جایگاه عجیب نگاه کردن به یک آینه استعاری را دارد که این آینه خود او را بازتاب نمی‌کند، بلکه هنرمندی که پرتره را تولید کرده، نشان میدهد. بنابراین، نگاه کردن به یک خودنگاره حس قرار گرفتن به جای هنرمند و دریافت احساس او را القا می‌کند. این ویژگیها، خودنگاره ها را جذاب و مرموز میسازد.

✒فائزه حسن شاهی
📚خودنگاری
فصلنامه ی کیمیای هُنر

@artperception

🎨لوسین فروید
🌿خودنگاره
1985
@artperception

🌿ماهی_و_جفتش

مرد به ماهی‌ها نگاه می‌كرد. ماهی‌ها پشت شیشه آرام و آویزان بودند. پشت شیشه برایشان از تخته سنگ‌ها آبگیری ساخته بودند كه بزرگ بود و دیواره‌اش دور می‌شد و دوریش در نیمه تاریكی می‌رفت. دیواره‌ی روبروی مرد از شیشه بود. در نیم تاریكی راهرو غار مانند در هر دوسو از این دیواره‌ها بود كه هر كدام آبگیری بودند نمایشگاه ماهی‌های جور به‌جور و رنگارنگ. هر آبگیر را نوری از بالا روشن می‌كرد. نور دیده نمی‌شد، اما اثرش روشنایی آبگیر بود. و مرد اكنون نشسته بود و به ماهی‌ها در روشنایی سرد و تاریك نگاه می‌كرد. ماهی‌ها پشت شیشه آرام و آویزان بودند. انگار پرنده بودند، بی‌پر زدن، انگار در هوا بودند. اگر گاهی حبابی بالا نمی‌رفت، آب بودن فضایشان حس نمی‌شد. حباب، و هم چنین حركت كم و كند پره‌هایشان. مرد درته دور روبرو، ‌دوماهی را دید كه با هم بودند.

دو ماهی بزرگ نبودند، با هم بودند. اكنون سرهایشان كنار هم بود و دم‌هایشان از هم جدا. دور بودند، ناگهان جنبیدند و رو به بالا رفتند و میان راه چرخیدند و دوباره سرازیر شدند و باز كنار هم ماندند. انگار می‌خواستند یكدیگر را ببوسند، اما باز با هم از هم جدا شدند و لولیدند و رفتند و آمدند.

مرد نشست. اندیشید هرگز این همه یكدمی ندیده بوده است. هر ماهی برای خویش شنا می‌كند و گشت وگذار ساده خود را دارد. در آبگیرهای دیگر، و بیرون از آبگیرها در دنیا، در بیشه، در كوچه‌ ماهی و مرغ و آدم را دیده بود و در آسمان ستاره‌ها را دیده بود كه می‌گشتند، می‌رفتند اما هرگز نه این همه هماهنگ. در پاییز برگها با هم نمی‌ریزند و سبزه‌های نوروزی روی كوزه‌ها با هم نرستند و چشمك ستاره‌ها این همه با هم نبود. اما باران. شاید باران. شاید رشته‌های ریزان با هم باریدند و شاید بخار از روی دریا به یك نفس برخاست؛ اما او ندیده بود. هرگز ندیده بود.

دو ماهی شاید از بس با هم بودند، همسان بودند؛ یا شاید چون همسان بودند، همدم بودند. گردش هماهنگ از همدمی بود، یا همدمی از گردش هماهنگ زاده بود؟ یا شاید همزاد بودند. آیا ماهی همزادی دارد؟

مرد آهنگی نمی‌شنید، اما پسندید بیاندیشد كه ماهی نوایی دارد، یا گوش شنوایی، كه آهنگ یگانگی می‌پذیرد. اما چرا نه ماهیان دیگر؟

دو ماهی آشنا بودند. دو ماهی زندگی در آبگیر تنگ را با رقص موزونی مزین كرده بودند. اما چگونه همچنان خواهند رقصید؟ از اینجا تا كجا خواهند رقصید؟

یك پیرزن كه دست كودكی را گرفته بود،‌آمد و پیش آبگیر به تماشا ایستاد و پیش دید مرد را گرفت.

زن با انگشت ماهی‌ها را به كودك نشان می‌داد. مرد برخاست و سوی آبگیر رفت، ماهی‌ها زیبا بودند و رفتارشان آزاد و نرم بود و آبگیر خوش روشنایی بود و همه چیز سكون سبكی داشت. زن با انگشت ماهی‌ها را به كودك نشان می‌داد، بعد خواست كودك را بلند كند، تا او بهتر ببیند. زورش نرسید. مرد زیر بغل كودك را گرفت و او را بلند كرد. پیرزن گفت: "ممنون. آقا."

اندكی كه گذشت، مرد به كودك گفت: "ببین اون دو تا چه قشنگ با همن."

دو ماهی اكنون سینه به سینه‌ی هم داشتند و پرك‌هایشان نرم و مواج و با هم می‌جنبید. نور نرم انتهای آبگیر، مثل خواب صبح‌های زود بود. هر دو تخته سنگ را مثل یك حباب می‌نمود، پاك و صاف و راحت و سبك.

دو ماهی اكنون با هم از هم دور شدند، تا با هم، به هم نزدیك شوند و كنار هم سر بخورند. مرد به كودك گفت: "ببین اون دو تا چه قشنگ با همن."

كودك اندكی بعد پرسید:"كدوم دو تا؟"

مرد گفت: "اون دو تا. اون دو تا را می‌گم. اون دو تا را ببین." و با انگشت به دیواره‌ی شیشه‌ای آبگیر زد. روی شیشه كسی با سوزن یا میخ یادگاری نوشته بود. كودك اندكی بعد گفت: "دوتا نیستن."

مرد گفت: "اون، آآ، اون، اون دو تا."

كودك گفت: "همونا. دو تا نیستن. یكیش عكسه كه توی شیشه اونوری افتاده."

مرد اندكی بعد كودك را به زمین گذاشت؛ آنگاه رفت به تماشای آبگیرهای دیگر.

✒ابراهیم_گلستان

@artperception

🌿۲۶ مهرماه، زادروز ابراهیم گلستان
@artperception

🌿سید ابراهیم تقوی شیرازی مشهور به ابراهیم گلستان، متولد ۲۶ مهر ۱۳۰۱ در شیراز)، کارگردان،داستان‌نویس، مترجم، روزنامه‌نگار، و عکاس ایرانیاست. او تحصیل در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران را نیمه‌کاره رها کرد. گلستان اولین کارگردان ایرانی‌ست که برندهٔ یک جایزهٔ بین‌المللی برای فیلمی مستند شده است.
 ابراهیم گلستان در سال ۱۳۴۰ برای فیلم یک آتش موفق به دریافت مدال برنز از جشنواره ونیز شد.

آثار مکتوب وی دارای سبکی خاص است و بسیاری سبک نویسندگی وی را تأثیر پذیرفته از داستان‌های کوتاه ارنست. همینگوی می‌دانند گرچه او تاثیرپذیری از هیچ نویسنده‌ای را نمی‌پذیرد . همچنین وی از زمرهٔ نخستین نویسندگان معاصر ایرانی معرفی می‌شود که برای زبان داستانی و استفاده از نثر آهنگین در قالب‌های داستانی نوین، اهمیت قائل شد و به آن پرداخت. از این جهت نقش او در سیر پیشرفت داستان معاصر فارسی قابل توجه‌است . از دیگر ویژگی‌های داستان‌نویسی  گلستان، خلق مجموعه داستان‌های به هم مرتبط است. در حالی که چنین سبکی در غرب سابقه طولانی‌تری دارد، این نوع داستان‌نویسی در ایران با گلستان آغاز می‌شود اما نکته مهم در این نوع آثار گلستان، خلق نوعی جدید از داستان‌نویسی است که در ادبیات کلاسیک ایران، مانند منطق الطیر، ریشه دارد. این نوع داستان‌ها نه براساس درون‌مایه یا شخصیت‌های داستانی، بلکه براساس ساختارهای مشابه به یکدیگر مرتبط می‌شوند.

@artperception

🌿لوور در تهران، اسفند امسال

موزه ملی ایران اسفند ماه امسال به مدت ۴ ماه میزبان آثار لوور مربوط به تمدن‌ مصر، یونان، رم باستان و آثاری از هنر فرانسه است.
@artperception

🌿ارسطو سه معیار برای سنجش ارزش هنری قائل بود: ملاک منطقی، ملاک اخلاقی و ملاک هنری.
یک اثر هنری باید با قواعد منطقی، هنجارهای اخلاقی و قواعد هنری سازگار باشد. این سه ملاک در نظر ارسطو دارای ارزش و اعتبار یکسانی نیستند. وی ملاک منطقی را در هنر امری نسبی می شمرد و تنها معیار زیبایی شناسی را مطلق می انگاشت. ارسطو ضرورت های هنری را در کلیه شرایط لازم الاجرا می دانست، اما ضرورت های منطقی را در مواردی قابل اجرا می دانست که با نیازها و شرایط هنر در تعارض قرار نگیرد.
برای مثال، تصویر و تجسم چیزی که محال می نماید صحیح به نظر نمی رسد، اما در مواردی که هدف و غایت اثر چنین اشتباهی را ضروری می سازد، ارتکاب آن توجیه پذیر است.
«ناممکنِ باورکردنی، بهتر از ممکنِ باورنکردنی است.»

📚فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران
@artperception

🌿رسالهٔ فن شعر(Poetics) ارسطو در یونانی Περὶ ποιητικῆς و در لاتین De Poetica نامیده می‌شود، که مُعرّبش بوطیقا می‌شود.
@artperception

🌿نام کتاب: فن شعر
نویسنده: ارسطو
مترجم: عبدالحسین زرین کوب
انتشارات: بنگاه ترجمه و نشر کتاب
سال نشر: ۱۳۴۳
زبان: فارسی
تعداد صفحات: ۲۴۸ صفحه
@artperception

🌿تعریف ارسطو از زیبایی در رساله معروف خطابه (Rhetoric) آمده است. در این نوشته چنین بیان شده که زیبایی عبارت است از «چیزی که به خودی خود واجد ارزش باشد و به همین اعتبار موجب التذاذ گردد.» در واقع ارسطو دو خصلت را درباره زیبایی برشمرد: یکی آنکه ارزش آن ذاتی و درونی باشد و دیگری آنکه زیبایی را امری شمرد که موجب التذاذ می گردد.
وی در کتاب سیاست می گوید : «هدف از آموختن نقاشی، بیشتر این است که مردمان دیده ای زیباشناس پیدا کنند و از زیبایی ذوق برگیرند؛ زیرا در همه کارها سود جستن شایسته آزادگان و برمنشان نیست.» در واقع هرچند آدمیان ناچارند آنچه را سودمند و ضروری است انجام دهند، اما زیبایی در مرتبه ای والاتر از امور سودمند قرار می گیرد.

📕فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران

@artperception

🌿«ارسطو در کنار مجسمه نیم تنه هومر»
"Aristotle with a bust of Homer"
🎨اثر رامبرانت
محل نگهداری: موزه متروپولیتن نیویورک
@artperception

🌿رامبرانت ترجیح می داد که از نظام هنریِ پشتیبان-مشتریِ رایج زمان خود پیروی نکند و در عوض، هم خود و هم تابلوهای خود را به صورت کالا در آورد. او آثار خود را به صورت سکه یا پول درآورد و سندهایی منتشر کرد که در آن ها متعهد می شد با آثار خود بدهی های خود را بپردازد. وی نوعی بازرگانی را در کار هنر به کار بست و از این راه با نظام پشتیبان-مشتریِ معاصر خود مخالفت می ورزید.
رامبرانت با رسم هر تصویر، رنگ را به طلا بدل می کرد؛ برای نمونه در تابلو «ارسطو در کنار مجسمه نیم تنه هومر»، بافت زنجیر طلا با بافت رنگ در هم می آمیزد، یعنی شکل به محتوا بدل می شود.

📘روش شناسی هنر
🖋لوری آدامز

@artperception

🌿پویش هنر مفهومی تا حد زیادی بر محور "زبان" به مثابه ی یک الگوی کهن برای ساخت معنا شکل گرفت. پیشگامان این هنر عمیقاً تحت تاثیر کارکرد ساختارهای زبانی در قلمروهای ادبیات، علوم و فلسفه و چگونگی شکل گیری لایه های مختلف معنا در آن بوده و پیوسته اهمیت و ارزش زبان را در قیاس با نظام های تصویری خاطرنشان می ساختند. آن ها از همان ابتدا تلاش داشتند الگوهای زبانی و عبارات کلامی را جایگزین تصویر و بیان بصری سازند، تا هنر از ورطه ی توهم و خیال آزاد شده و بر بال اندیشه و خرد به پرواز درآید. هدف عمده ی هنر مفهومی زبان محور، نیل به شکلی خالص تر و تحلیلی تر از یک آفرینش نظری بود که در آن ایده های اولیه ی زبانی، وجه دیگری از هنر و کاملاً همسنگ با آن قلمداد می شوند.

📚انقلاب مفهومی
🖊علیرضا سمیع آذر

@artperception

🌿جنی هولتزر، "مرا از آنچه می خواهم محافظت کن"، از مجموعه ی بدیهیات، 79-1977، پوستر کاغذی.

@artperception

🌿مردم عادت دارند که همه چیز را با قیمت‌هاى منطقى و مشخص خریدارى کنند، درست مانند وقتى که غذا و لباس و پودر لباسشویى  یا لوازم الکتریکى می‌خرند. آنها در شرایط عادى هم در محیط‌هاى هنرى احساس راحتى نمی‌کنند، چه برسد به اینکه شما هم با دلایل عجیب آنها را گیج کنید.

وقتى زمان فروش فرا می‌رسد، منطقى رفتار کنید و بى‌پرده و رک و راست باشید و توانایى این را داشته باشید که در مورد چرایى قیمتهایتان توضیحات منطقى بیاورید. منطقى بودن قیمت‌گذارى یکى از پایه‌هاى اساسى فروش موفق است. غیرمنطقى بودن هم در قیمت‌گذارى بالا و هم در قیمت‌گذارى پایین بد است.

قیمت گذارى پایین مانند این است که اثر را  دوست ندارید یا اثری قدیمى از مجموعه‌اى قدیمى است و دیگر تمایل به ادامه آن ندارید، از دیدنش خسته شده‌اید، جایتان را تنگ کرده و می‌خواهید از شرش خلاص شوید یا هر چیز دیگر. هیچ کدام از اینها دلایل منطقى براى ارزان فروختن نیستند، اما اگر شرایط ایجاب کرد که چنین کارى بکنید حتما طى یک اطلاع رسانى به خریدارانى که دنبال تخفیف هستند اطلاع دهید که قیمت این آثار را با دلایل شخصى و احساسى، نه بر اساس قوانین بازار پایین آورده‌اید.

📚پرونده اقتصاد هنر
#قیمت_گذاری
#تندیس
@artperception

🌿در بوطیقای ارسطو آمده است: ما با تکیه بر می مسیس (تقلید و بازنمایی) نه تنها به بازسازی و تکرار پدیده های موجود دست می زنیم، بلکه این امکان وجود دارد که آنها را تغییر دهیم، یعنی آنها را اصلاح کنیم و یا کیفیات فردی را مشی کلی بخشیم و آنها را زیبا سازیم. برعکس افلاطون که همواره از پیامدهای نامطلوب می مسیس در هراس بود، ارسطو مدعی است که در می مسیس، امکان فروکاستن آثار منفی یک پدیده وجود دارد.
به گمان وی کلیه هنرها یا بازنمایی و محاکات طبیعی اند و یا آن را کمال می بخشند. ارسطو مدعی بود که هنرمند باید خود را از دام طبیعت انگاری رها نموده و تنها انسان ها، پدیده ها و رویدادهایی را به معرض نمایش گذارد که واجد اهمیت عام و کلی و فلسفی هستند. به همین جهت بود که شعر را واجدِ مَنِشی فلسفی می انگاشت و آن را فلسفی تر و عمیق تر از تاریخ می دانست؛ زیرا تاریخ به دنبال تجربه های فردی بود، اما شعر تجربه کلی را دغدغه خود قرار می داد.
📕فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران
@artperception

🌿«ارسطو» اثر فرانسیسکو هایز
Aristotle by Francesco Hayez (1791–1882)

@artperception