🌿تصویر گرفته شده از سقف قلعه اسفورزسکو میلان در سال 2015
برخی نقاشی های فرسکو داوینچی به دلیل استفاده از مواد کار نامناسب تا حد زیادی مستهلک شده اند.(عکس از نگارنده)
@artperception

🌿پیدایش و گسترشِ دو پدیده «بازار» و «توده مردم» در قرن هفدهم و هجدهم، طلب می کرد که پرسش های متعدد مرتبط با هنر به چند پرسش تقلیل یابند . به بیان دقیق تر پیدایش حوزه مستقل زیبا شناسی این پرسش اساسی را مطرح کرد که آیا یک اثر هنری به خودیِ خود زیباست یا با یک ایده آلِ زیبایی انطباق دارد یا با ایده لزوماً سوبژکتیو زیبا در نزدِ هر فرد تطبیق می کند.
درونمایه این پرسش ها چگونگیِ ارزش گذاریِ آثارِ هنری بر مبنای قواعدِ معینِ هنجارها یا قرارداد ها بود؛ همچنین لازم بود که ذائقه مردم شکل گیرد و تربیت شود و داوریِ هنری به مدد معیارهای مشخص مشروعیت پیدا کند. این ها وظیفه داوران بود که در ابتدا با لقب جالبِ «داوران هنرها» شناخته می شدند و بعدها «منتقد» نام گرفتند.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / به سوی رهایی
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿«هزینه های سوئیچینگ» (Switching Costs) اصطلاحی در روانشناسی است که به صرفِ انرژیِ ذهن برای جابه جایی از مدخلی به مدخلِ دیگر اطلاق می شود. زمانی که شما از مبحثی به چهارچوبه مبحثِ دیگری رجوع می کنید، با تکرارِ این عمل، ذهنِ شما انرژیِ بسیاری برای هماهنگ شدن با فضایِ جدید و قواعدِ حاکم بر آن مصرف می کند؛ به همین دلیل است که میزانِ یادگیری از طریقِ مطالعه متون در شبکه های اجتماعی و فضای مجازی تا حد زیادی سطحی است و در ذهن باقی نمی ماند.

🌿📚کتاب بخوانیم.
@artperception

🌿📚کتابخانه کالج ترینیتی (Trinity College Library) بزرگترین کتابخانه در جزیره ایرلند و دارای ۶ میلیون نسخه کتاب می‌باشد و همزمان با تاسیس دانشگاه در سال ۱۵۹۲ میلادی ساخته شده است.
@artperception

🌿
#interstellar

@artperception

🌿
_بجنب تارس...

+این غیر ممکنه!

_نه. این ضروریه.

#اینتراستلار

_Come on tars...
+Its not possible
_No, Its necessary.

#interstellar

@artperception

🌿🎬بررسی تطبیقی پنج مورد نشانه شناسیِ دینی در فیلم میان ستاره ای (Interstellar) :

🌿🔸موسیقی متن بی نظیری که هانس زیمر آلمانی برای این فیلم تصنیف کرده است، موسیقی است که بدون شک نوای کلیسا و موسیقی های مذهبی مسیحیان را یادآور می شود. موسیقی که حتی در لحظه‌های پرتنش و پرتحرک هم اندوه مستتر در آن فروکش نمی‌کند.

🌿🔸نام ماموریت ناسا برای نجات بشریت، «لازاروث» است، لازاروث یا ایلعازر در انجیل یوحنا نام شخصی است که چهار روز پس از مرگش به دست عیسی مسیح دوباره زنده شد. در این ماموریت ۱۲ فضانورد که شجاع ترین انسان های تاریخ معرفی می شوند به ۱۲ سیاره که احتمال حیات در آن ها وجود دارد فرستاده می شوند. بدیهی است که این ۱۲ فضانورد، ۱۲ حواریون عیسی مسیح را در ذهن تداعی می کنند. رهبر این ۱۲ فضانورد دکتر «مان» است، کسی که به عنوان شایسته ترین آن ها معرفی می شود. اما در انتهای داستان نه تنها روشن می شود که دکتر «مان» فردی ترسو است که با خیانت می کوشد کوپر را بکشد؛ و این شاید اشاره ای باشد به یهودای اسخریوطی که به عیسی مسیح خیانت کرد.

🌿🔸کوپر در تمام فیلم نماد انسانی شریف و سرشار از خوبی هاست. او عاشق خانواده اش است با این حال برای نجات بشریت از آن ها می گذرد و در نهایت هم اوست که زمینه نجات را فراهم می کند. از طرف دیگر اوست که رهبر ماموریت لازاروث یعنی دکتر «مان» را از خواب بیدار می کند؛ کوپر دکتر «مان» را از خوابی که منتهی به مرگ است بیدار می کند. چه کسی ایلعازر را دوباره زنده کرد؟ عیسی مسیح … پس ممکن است کوپر نمادی از عیسی مسیح باشد که برای نجات بشر از همه چیزش می گذرد.

🌿🔸از طرفی کوپر همان روح دخترش مورف است، روحی که در ابتدا کتاب ها را در اتاق مورف به زمین می اندازد و به دنبال راهی برای ارتباط است. این روح، مورف و کوپر را به محل مخفی ناسا هدایت می کند و در نهایت با ارسال داده های کوانتومی سیاهچاله زمینه ساز نجات بشر می شود. روحی که از زمان و مکانی دیگر پیغام ها را ارسال می کند و به کمک آن ها می آید. مسیحیان معتقد به روح القدس هستند، روحی که زمینه ساز ارتباط عیسی مسیح و خداست. پس به نوعی کوپر، روح القدس هم معرفی می شود.

🌿🔸در تمام مدت فیلم پدیده هایی که دلیل علمی ای برای وقوع آن ها وجود ندارد به “آن ها” نسبت داده می شود. حضور معجزه آسای کوپر در پایگاه مخفی ناسا، به وجود آمدن کرمچاله در نزدیکی زحل، … و در نهایت ابرمکعب که ساخته دست «آن ها» معرفی می شود. در انتهای فیلم نیز تارس (ربات دارای هوش مصنوعی) می گوید که آن موجودات مجهول در حال بستن ابر مکعب هستند.
کوپر به او می گوید: «هنوز متوجه نشدی تارس؟ “آن ها” موجودات خاصی نیستند، آن ها خود ما هستیم، کاری رو که من برای مورف کردم، آن ها هم دارند برای من می کنند، برای همه ما.»
تارس می گوید: «کوپر، مردم (people) نمی توانند چنین چیزی بسازند»
کوپر می گوید: «نه، نه، الآن نمی تونن، اما یه روز(می سازن)، من و تو نه، اما مردم می سازند، تمدنی که به فراتر از ۴ بعدی که میشناسیم دست پیدا کردن»
در ادامه کارگردان صحنه ای را مرور می کند که در هنگام عبور از کرمچاله آمیلیا متوجه حضور “آن ها” می شود و با انگشتانش سعی می کند با آن ها ارتباط برقرار کند، و در اینجا روشن می شود که “آن ها” در حقیقت خود کوپر بوده، این صحنه که به نوعی تابلو نقاشی «آفرینش انسان» میکل آنژ را یادآوری می کند، تاکیدی بر نقش مسیح گونه کوپر دارد.

@artperception

🌿صحنه ای از فیلم سینمایی"Interstellar" (میان ستاره ای)

🎬ساخته کریستوفر نولان محصول سال 2014

@artperception

🌿نقاشی های میکلانژ بر سقف کلیسای سیستین در چنین روزی در سال 1512 رونمایی شدند.

🌿نمونه اتود برای سقف کلیسای سیستین در موزه متروپولیتن
@artperception

🌿انسان گراییِ ایده آلِ عصرِ رنسانس، گام بسیار مهمی بود به سوی ترکیبِ عقل و حساسیت. آن کس که به میزانِ برابر از عقل و حساسیت برخوردار باشد، سرور و راهبر خودش خواهد بود، یعنی خودمختار خواهد بود و آزاد، آنچنان که لئوناردو داوینچی می خواست باشد.
از همین مقطع است که حوزه زیباشناسی برای تثبیتِ خودمختاری خود، بیش از پیش خودش را از هم سفرگی با علم، دین و اخلاق رهایی بخشید. شرایط دستیابی به این رهاییِ هنر، تصدیقِ ایده آفرینشِ هنری، اعلام خودمختاریِ هنر و هنرمند و نیز هماهنگی میان عقل و حساسیت بود.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / به سوی رهایی
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿نقطه آغاز تاملاتِ زیباشناختی در فلسفه دکارت زمانی فرا می رسد که بتوان میان آنچه مطبوعِ حواس است و آنچه خوشایندِ روح است،یا میان ادراکِ حسی و حکمِ عقلی رابطه برقرار کرد. در واقع تاملاتِ زیباشناختی زمانی آغاز می شود که میان جسم و روح پیوند برقرار شود. فلسفه دکارت نشان داد که سوبژکتیویته (ذهنِ اندیشنده) مشخص می کند چه چیزی برای روح زیبا و مطبوع است، بنابراین هرگونه تلاش برای تعریف ویژگی های عینیِ زیباییِ ایده آل یا زیبای فی نفسه بیهوده خواهد بود.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / به سوی رهایی
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿«قوطی های سوپ کمپل» اثر اندی وارهول
🌿وارهول می گوید: «به مدت 20 سال، هر روز برای ناهار از آن استفاده کردم.»
برای او قوطی سوپ کمپل «زیبا» بود.
@artperception

🌿با آغاز دهه 1660 بحث درباره رنگ آمیزی در اروپا بالا گرفت. بحث درباره اولویتِ طراحی بر رنگ آمیزی یا بالعکس در تاریخِ نقاشی سابقه ای طولانی دارد. این بحث در دوران رنسانس هم مطرح بود؛ در ایتالیا پیروانِ رافائل (مکتب فلورانس) برای طراحی (disegno) اولویت قائل بودند و طرفدارانِ تیسین (مکتب ونیز) برای رنگ (colore). این مجادله در قرن 17 میان طرفدارانِ نیکلا پوسن (اولویت طرح) و طرفدارانِ روبنس (اولویت رنگ) ادامه یافت. تنازعاتِ میان طرفدارانِ اولویتِ رنگ و طرح در قرن هفدهم و هجدهم، در واقع مجادله میانِ «عقل گرایی» و «حس گرایی» بود.
در قرن های نوزدهم و بیستم جریان های هنری گاه دوباره طراحی را بر نقاشی ارجحیت دادند؛ البته جریان های هنرِ مدرن و آوانگاردِ معاصر مجادله طرح و رنگ را با شدت و حدت گذشته دنبال نکردند، زیرا تقابل و مجادله میانِ عقل گرایی و حس گرایی کنار گذاشته شده بود.

📗زیبایی شناسی چیست؟
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿تیسین لایه‌های متعددی از لعاب رنگ روغنی به کار می‌برد؛ بدین طریق نه فقط به عمق رنگی و بافت غنی دست می‌یافت، بلکه از رنگ چون وسیله‌ای برای ترکیب بندی عناصر سود می جست.
@artperception

🌿ونوس اوربینو (۱۵۳۸) اثر تیسین
ونوس نماد عشق، زیبایی، هوس است.
Venus of Urbino (1538) / Titian
🌿محل نگهداری: گالری اوفیتزی در فلورانس ایتالیا
@artperception

🌿نقاشی ونوسِ اوربینو اثر تیسین (1538) که در آن ونوسِ بیداری که با لطافت در چشمان بیننده می نگرد، به تصویر در آمده است. در این نقاشی ونوسِ لمیده، نقشِ زنانه منفعلِ خود را پذیرفته و با حالاتِ نگاه و بدن، خود را به بیننده نرینه عرضه می کند و حالتی از شی سازیِ زنان را نمایش می دهد.
@artperception

🌿«اولمپیا» نقاشی رنگ روغنی اثر ادوار مانه الهام گرفته از «ونوس اوربینو» تیسین، در سال ۱۸۶۳ کامل شد و نخستین بار در ۱۸۶۵ میلادی در سالن پاریس به نمایش درآمد.
نگهداری: موزه اورسی پاریس
@artperception

🌿در جنبه ای از روش شناسیِ فمینیستیِ هنر، هم هنرمندان و هم جماعتِ هنردوست، مرد هستند؛ در نتیجه به چشمِ فمینیست ها زن در تابلوهای نقاشی به صورت مفعولِ چشم چرانیِ مرد (نگاه خیره مردان) در می آید. برای مثال اولمپیای مونه (که از ونوسِ اوربینو تیسین الهام گرفته است) بر خلافِ ونوس اوربینو خود را به بیننده نرینه عرضه نمی کند، انتظارات قراردادی را نقض می کند و به جای لم دادن، راست می نشیند، به بیرون از صفحه تصویر چشم می دوزد و نگاه خیره مردان را به شیوه ای قاطع پاسخ می گوید. نه غرقه در خویش است و نه آرمانی شده و حتی ژستی نسبتا خصمانه دارد. دست اولمپیا پرخاشگرایانه توجه را به سوی دستگاهِ جنسی او می کشاند.
در واقع مونه مخاطبانش را به چالش کشیده و بیننده نرینه سده نوزدهمی را به روبرو شدن با حالتِ روسپی گونه اولمپیا وادار می کند، تا کل بافتِ اجتماعی را به تصور در آورد که این نگاه ها ممکن است در آن معنا بیابد و او را هم در بر بگیرد.پیکره برهنه در تابلو مونه (اولمپیا) که به نظر بینندگان بی شرمانه لخت بود، سیلی ای بر چهره پیکره های برهنه و لمیده رایج به حساب می آمد و پیدا بود که روسپی مزدبگیری است.
اولمپیا حتی روسپی اعیانی نبود؛ او در مقام یک روسپیِ معمولی هراسِ مردم ِآن روزگار را از پیامدهای پولی شدنِ روابط جنسی بر می انگیخت. این هراس، ترس از دچار شدن به بیماری های نزدیکی جنسی را هم در بر می گرفت که مقاماتِ فرانسوی نیمه سده نوزدهم در پیشگیری از آن ها با دشواری روبرو بودند. منظره سرمایه داریِ جنسی، بینندگان را با جنبه ای از وجود خودشان رویارو می کرد.

📘روش شناسی هنر
🖋لوری آدامز


@artperception

🌿نمایش این دو اثر در کنار یکدیگر، با تدبیر«گی کوژوال»، رئیس موزه "اورسی" پاریس در سال 2013.
ونیز / ایتالیا
@artperception

🌿لیندا ناکلین

لیندا ناکلین (Linda Nochlin) (زاده۱۹۳۱، نیویورک).

مُنتقد و مورخ هنر و پیشگام حوزه تاریخ هنر فمینیستی است وی با انتشار مقاله چرا تاکنون زن هنرمند بزرگی وجود نداشته است؟در سال ۱۹۷۱ شناخته شد، از جمله کتاب‌های وی می‌توان از زنان، هنر، قدرت و مقالات دیگر (۱۹۸۹)،سیاست‌شناسی تصویر (۱۹۹۱) و بازنمایی زنان(۱۹۹۹) نام برد.

@artperception