🌿با آغاز دهه 1660 بحث درباره رنگ آمیزی در اروپا بالا گرفت. بحث درباره اولویتِ طراحی بر رنگ آمیزی یا بالعکس در تاریخِ نقاشی سابقه ای طولانی دارد. این بحث در دوران رنسانس هم مطرح بود؛ در ایتالیا پیروانِ رافائل (مکتب فلورانس) برای طراحی (disegno) اولویت قائل بودند و طرفدارانِ تیسین (مکتب ونیز) برای رنگ (colore). این مجادله در قرن 17 میان طرفدارانِ نیکلا پوسن (اولویت طرح) و طرفدارانِ روبنس (اولویت رنگ) ادامه یافت. تنازعاتِ میان طرفدارانِ اولویتِ رنگ و طرح در قرن هفدهم و هجدهم، در واقع مجادله میانِ «عقل گرایی» و «حس گرایی» بود.
در قرن های نوزدهم و بیستم جریان های هنری گاه دوباره طراحی را بر نقاشی ارجحیت دادند؛ البته جریان های هنرِ مدرن و آوانگاردِ معاصر مجادله طرح و رنگ را با شدت و حدت گذشته دنبال نکردند، زیرا تقابل و مجادله میانِ عقل گرایی و حس گرایی کنار گذاشته شده بود.

📗زیبایی شناسی چیست؟
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿تیسین لایه‌های متعددی از لعاب رنگ روغنی به کار می‌برد؛ بدین طریق نه فقط به عمق رنگی و بافت غنی دست می‌یافت، بلکه از رنگ چون وسیله‌ای برای ترکیب بندی عناصر سود می جست.
@artperception

🌿ونوس اوربینو (۱۵۳۸) اثر تیسین
ونوس نماد عشق، زیبایی، هوس است.
Venus of Urbino (1538) / Titian
🌿محل نگهداری: گالری اوفیتزی در فلورانس ایتالیا
@artperception

🌿نقاشی ونوسِ اوربینو اثر تیسین (1538) که در آن ونوسِ بیداری که با لطافت در چشمان بیننده می نگرد، به تصویر در آمده است. در این نقاشی ونوسِ لمیده، نقشِ زنانه منفعلِ خود را پذیرفته و با حالاتِ نگاه و بدن، خود را به بیننده نرینه عرضه می کند و حالتی از شی سازیِ زنان را نمایش می دهد.
@artperception

🌿«اولمپیا» نقاشی رنگ روغنی اثر ادوار مانه الهام گرفته از «ونوس اوربینو» تیسین، در سال ۱۸۶۳ کامل شد و نخستین بار در ۱۸۶۵ میلادی در سالن پاریس به نمایش درآمد.
نگهداری: موزه اورسی پاریس
@artperception

🌿در جنبه ای از روش شناسیِ فمینیستیِ هنر، هم هنرمندان و هم جماعتِ هنردوست، مرد هستند؛ در نتیجه به چشمِ فمینیست ها زن در تابلوهای نقاشی به صورت مفعولِ چشم چرانیِ مرد (نگاه خیره مردان) در می آید. برای مثال اولمپیای مونه (که از ونوسِ اوربینو تیسین الهام گرفته است) بر خلافِ ونوس اوربینو خود را به بیننده نرینه عرضه نمی کند، انتظارات قراردادی را نقض می کند و به جای لم دادن، راست می نشیند، به بیرون از صفحه تصویر چشم می دوزد و نگاه خیره مردان را به شیوه ای قاطع پاسخ می گوید. نه غرقه در خویش است و نه آرمانی شده و حتی ژستی نسبتا خصمانه دارد. دست اولمپیا پرخاشگرایانه توجه را به سوی دستگاهِ جنسی او می کشاند.
در واقع مونه مخاطبانش را به چالش کشیده و بیننده نرینه سده نوزدهمی را به روبرو شدن با حالتِ روسپی گونه اولمپیا وادار می کند، تا کل بافتِ اجتماعی را به تصور در آورد که این نگاه ها ممکن است در آن معنا بیابد و او را هم در بر بگیرد.پیکره برهنه در تابلو مونه (اولمپیا) که به نظر بینندگان بی شرمانه لخت بود، سیلی ای بر چهره پیکره های برهنه و لمیده رایج به حساب می آمد و پیدا بود که روسپی مزدبگیری است.
اولمپیا حتی روسپی اعیانی نبود؛ او در مقام یک روسپیِ معمولی هراسِ مردم ِآن روزگار را از پیامدهای پولی شدنِ روابط جنسی بر می انگیخت. این هراس، ترس از دچار شدن به بیماری های نزدیکی جنسی را هم در بر می گرفت که مقاماتِ فرانسوی نیمه سده نوزدهم در پیشگیری از آن ها با دشواری روبرو بودند. منظره سرمایه داریِ جنسی، بینندگان را با جنبه ای از وجود خودشان رویارو می کرد.

📘روش شناسی هنر
🖋لوری آدامز


@artperception

🌿نمایش این دو اثر در کنار یکدیگر، با تدبیر«گی کوژوال»، رئیس موزه "اورسی" پاریس در سال 2013.
ونیز / ایتالیا
@artperception

🌿لیندا ناکلین

لیندا ناکلین (Linda Nochlin) (زاده۱۹۳۱، نیویورک).

مُنتقد و مورخ هنر و پیشگام حوزه تاریخ هنر فمینیستی است وی با انتشار مقاله چرا تاکنون زن هنرمند بزرگی وجود نداشته است؟در سال ۱۹۷۱ شناخته شد، از جمله کتاب‌های وی می‌توان از زنان، هنر، قدرت و مقالات دیگر (۱۹۸۹)،سیاست‌شناسی تصویر (۱۹۹۱) و بازنمایی زنان(۱۹۹۹) نام برد.

@artperception

لیندا ناکلین سه روز پیش در سن ۶۸ سالگی در گذشت.🌿

@artperception

🌿دنیس لورتوف در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۲۳ در شهر ایلفورد از ایالت اسکس در شمال شرقی لندن، متولد شد و سال های زیادی در آنجا زندگی کرد. مادرش، بئاتریس آدلاید لورتوف ( نام خانوادگی پدری اش اسپونر جونز بود) اهل روستایی در ولز شمالی بود که عمده مردانش، به کار در معادن مشغول بودند. او آثار نویسندگانی مانند ویلا کاتر، جوزف کونارد، چارلز دیکنز و لئو تولستوی و اشعار تنیسون را با صدای بلند برای اعضای خانواده می خواند.
پدر او پائول لورتوف سال ها در دانشگاه لیپیزیگ آلمان به تدریس مشغول بود. او نویسنده ای حرفه ای به زبان های عبری، آلمانی، روسی و انگلیسی بود که عادت داشت کتاب های دست دوم را برای جمع آوری در مجموعه هایی خاص بخرد. در طول جنگ جهانی اول، به عنوان یک یهودی روسی تبار و با القابی مانند «دشمنی بیگانه با عقایدی بیگانه تر». سال ها در حصر خانگی به سر برد. پس از مهاجرتش به انگلستان به دین مسیحیت گروید و کشیش کلیساهای انگلیسی شد.



#پرستو_فنایی_فر
ماهنامه ی برای فردا

@artperception

در ذهن من یک زنِ
معصوم نشسته است، ساده اما

زیبا، بویِ
سیب یا سبزه می‌دهد. بر تن دارد

روپوش یا پیرهن‌خوابی آرمانی، موهایش
نرم است و به رنگ قهوه‌ای روشن،

مهربان است و بسیار پاکیزه، بی ذره‌ای
خودنمایی-
اما
هیچ خیالی در سر ندارد.
و دختری نیز هست
دختر ماه‌زده یاغی

یا پیرزنی، یا هر دو
در پیراهنی از اوپال و لته‌های مندرس، پَرهای پرنده

و تافته‌ی پاره،
که آوازهای عجیبی می‌داند.

دنیس لورتوف
@artperception

🌿

ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﻪ ﺳﻮﺍﻝ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺘﯿﺰﻩ ﺟﻮﯾﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﺁﻣﯿﺰ ﻭ ﻧﯿﺶ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎ ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﯿﭻ ﻗﻮﻩ ﯼ ﻣﺴﺘﻘﺮﯼ ﺩﺭ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ. ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺿﺪﯾﺖ ﻧﻮﺭﺯﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﺯﺭﺩﻥ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺍﺳﺖ؛ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺷﺮﻡ ﺁﻭﺭ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺰ ﺍﻓﺸﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺴﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺍﺷﮑﺎﻟﺶ؛ ﺁﯾﺎ ﺟﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺷﺘﻪ ﺍﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺭﺍﺯﺁﻣﯿﺰﮔﺮﯼ ﻫﺎ، ﻫﺮ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﻩ ﻭ ﻫﺪﻓﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﺖ ﮔﻤﺎﺭﺩ؟

#نیچه_ﻭ_ﻓﻠﺴﻔﻪ
#ﮊﯾﻞ_ﺩﻟﻮز

@artperception

🌿امروز ۴ نوامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژیل دلوز (Gilles Deleuze)

@artperception

🌿دریدا هرگز از روبه‌رو با «حریف» درگیر نمی‌شود. می‌توان گفت حتی مسافتی طولانی را همدلانه با او همگام می‌شود. و این همدلی و همگامی، ترفندی برای غافل‌گیری بعدی نیست. زیرا دریدا خوب می‌داند و می‌گوید که متخاصم‌ترین اندیشه‌های فلسفی، بیش از آن‌که خود تصور می‌کنند، هم‌دست‌اند.

📚«نوشتار و تفاوت»
🖋ژاک دریدا
📝ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان
@artperception

🌿موقعی که در سینمای ایران راجع به زن صحبت می‌کنید باید اول از این جا شروع کنید که نمی‌شود راجع به زن صحبت کرد.یعنی تا وقتی ما نسبت به آنها در فاصله‌ی دوری قرار داریم مشکلی نیست.اما وقتی فاصله را برمی‌داریم و می‌خواهیم به مسائل درونی‌تر بپردازیم،همه سدها خودشان را نشان می‌دهند.این جبهه‌گیری در قانون و سنت ریشه دارد و از این عجیبتر در روشنفکری.این آخری به نظر من از همه دردناکتر است.برای اینکه به نظر من تا در مورد زن و مرد به روشنی و راحتی گفت و گو نشود،هیچ گفت و گویی در این مملکت جدی نخواهد شد.پس تکرارش عیب ندارد که بگویم به محض اینکه می‌خواهیم لایه های درونی‌تر و شخصی‌تر زندگی زنان را که شناخت از آنجا آغاز می‌شود مطرح کنیم،همه موانع سنتی قد علم می‌کنند،از مقررات رسمی گرفته،تا عرف و عادت،و پس زمینه‌های اخلاق روشنفکری،و البته آن هم از نگرانی اخلاق،یا پاسداری از عفت کلام نیست،چون گمان نمی‌کنم رکیک تر و وقیح تر از آنچه در فرهنگ آشکار و پنهان ما در این موارد آمده بشود پیدا کرد،دلیلش در سست شدن زیر پای مردسالاری است به هر حال سال‌ها پیش در کار نمایشنامه‌نویسی ام متوجه شدم درباره زنان بسیار کم می‌دانم.علتش هم این است که در این جامعه اگر با زن حتی حرف بزنید،مردم حرف در می آورند و طبیعتا بیشتر برای آن زن.پس کسانی که بیش از همه در مقابل این ارتباط سپر می‌گیرند خود زنان هستند و در واقع همیشه خودشان را مخفی می‌کنند.و حق هم دارند،چون نقطه مرکزی حساسیت فرهنگ غیرتی اند.نتیجه اینکه سابقه ادبی، نمایشی، داستانی جدی راجع به زن به طور واقعی نداریم و گذشته از موارد انگشت شماری در شاهنامه، و هزارویک شب، و موراد متعددی راجع به مکر زنان در بیشتر نمونه های ادبی ما،وقتی زن و مردی به هم می‌رسند وارد عوالم عرفانی می‌شوند،و اتفاقی نمی‌افتد که به هیچکدام نزدیک شویم.

📚جدال با جهل
✒بهرام بیضایی
📝گفتگو با:نوشابه امیری


@artperception

🌿گلرخ: بهتون دلخوشی می دم که پدر بدبخت من که سی ساله برای فرهنگ این کشور کار می کنه برای همه چیزش لنگه...از کاغذ و مرکب تا چاپ و پخش و اجازه تک تک کلمات...اما امثال شما هیچ منعی ندارید. حتی کسی مانعتون نمی شه که بخواین از دخترش به خاطر یکی دیگه التماس کنه. یکی که متاسفانه ـ بهتر یا بدتر ـ از جنس شماس، نه من...این خیلی خیلی گرونه..و شما هم نباید از تلخیش چیزی بفهمین... ولی باشه ـ التماس می کنم ـ به خاطر یکی دیگه نه من....به خاطر فلک زده ای که افتاده ته چاه و من دارم تقلا می کنم بکشمش به سطح خاک...از زیر زیر صفر به صفر. ستم کشی مثل خود من که به جای یکی دیگه داره تحقیر و تنبیه می شه. راضی شدین.

سنگستانی: مثل اینکه بیش تر از این بلد نیستی.

گلرخ: مثلا اشک بریزم؟

سنگستانی: من خیلی وقته که یه گریه درست و حسابی ندیدم.

گلرخ: حالا هم نمی بینی...من گریه هامو قبلا کردم. حالا فقط فریاد برام مونده...

سگ کُشی
🎬بهرام بیضایی


@artperception

🌿نمایی از فیلم سگ کُشی
🎬ساخته بهرام بیضایی _ 2001

@artperception

🌿در قرن هجدهم و قبل از شکل گیری رشته زیباشناسی، بسیاری از افراد هنوز از مفاهیمی مثل ذوق، احساس، تخیل، شهود، عاطفه، هیجان، حساسیت و نبوغ تصور دقیقی نداشتند. حتی خود واژه «هنر» نیز تعریف معینی نداشت، به شکل مفرد به کار نمی رفت و بر سر نگارش آن به شکل art یا Art توافقی نبود. هنوز واژه هنر را به شکل جمع به کار می بردند و از «هنرهای مکانیکی» یا «هنرهای آزاد» سخن می گفتند.
آکادمی فرانسه در پایان قرن هفدهم، سخنوری، شعر، موسیقی، نقاشی، مجسمه سازی، معماری و حکاکی (گراور) را در فهرست هنرهای آزاد جای داد و آن ها را «هنرهای زیبا» نامید. می گویند نخستین بار لافونتن اصطلاح «هنرهای زیبا» را در این معنا به کار برده است؛ اما مرکز آموزش این هنرها در سال 1793 «مدرسه هنرهای زیبا» نام گرفت و «آکادمی هنرهای زیبا» هم در 1816 تاسیس شد.

📗زیبایی شناسی چیست؟
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿آکادمی سلطنتی هنر (Royal Academy of Arts) در بریتانیا که توسط جرج سوم در ۱۷۶۸ بنیان گذاشته شد.
🎓رتبه اول دانشگاه های هنر و طراحی جهان براساس سیستم رتبه بندی موضوعی (QS) در سال 2017
@artperception