🌿تعبیرِ «شعر همچون نقاشی است» در اصل برگرفته از شعری از هوراس، شاعر لِاتینِ قرنِ نخستِ پیش از میلاد است. به بیانِ روشن تر، شعر درست مانندِ نقاشی از قدرتِ توصیف، القا و بازنماییِ تصویری برخوردار است.
معادله شعر/نقاشی معادله کاملی نیست زیرا شعر را به تقلید از نقاشی ملزم می کند، اما نقاشی را به تقلید از شعر وانمی دارد. با این حال نقاشان دوره رنسانس، این معادله را برعکس کردند و نقاشی را با شعر همتا دانستند. البته در این دوران همچنان سخنوری و شعر در راس هنرهای آزاد جای داشت، همچنانکه در قرون وسطا نیز هنرهای کلامی یعنی دستور زبان، بلاغت و دیالکتیک از همین جایگاه برخوردار بودند.
لئوناردو داوینچی در رساله «درباره نقاشی» کل این معادلات را تغییر داد و سلسله مراتبی بین هنرها برپا نمود که در آن بازنماییِ تصویری اولویت پیدا کرد و نقاشی بر موسیقی و شعر تقدمِ مطلق یافت. داوینچی می نویسد: «شعر اصولا ذهنِ نابینایان را مخاطب قرار می دهد و نقاشی، ذهنِ ناشنوایان را، پس به همان اندازه ارزشِ نقاشی بیشتر از شعر است چرا که به حسِ برتر و کامل تری خدمت می رساند».

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿در جهانِ باستان به توضیح ادبیِ یک اثرِ هنری که غالبا در هنرِ خطابه به کار می رفت، اِکفِراسیس(Ekphrasis) می گفتند. اکفراسیس از ekphradzein یونانی مشتق شده است که معنای تحت اللفظی آن «گفتن، توضیح دادنِ کامل» است.
اکفراسیس در معنای وسیع تر اشاره دارد به تمامِ شعرها، داستان ها و مقالاتِ تفسیری که با روش های مختلف به آثار هنری نقاشی، مجسمه، گرافیک، و یا حتا معماری می پردازد.
به بیانی دیگر، اکفراسیس توصیفِ کلامیِ تصویر است.

📙اکفراسیس
📝درآمدی بر اکفراسیس
🖊دکتر زینب صابر

@artperception

🌿«زنِ شیرفروش» اثر یان ورمیر
Johannes Vermeer
"The Milkmaid" - 1657/1658

@artperception

🌿تا آن دم که زنِ موزه ی ریکس*
در این سکوتِ مصور و با دقتی مثال زدنی
روز از پسِ روز شیر می ریزد
از پارچ به پیاله.

روا نیست جهان
به آخرالزمانش برسد.


*بزرگترین موزه هلند واقع در آمستردام

🖋ویسواوا شیمبورسکا
📙اکفراسیس
📝ترجمه مودب میرعلایی و سیاوش عظیمی
📚گردآورنده: پویا افضلی

@artperception

«موجِ بزرگ کاماگاوا»
اثر کاتسوشیکا هوکوسای
The Great Wave at Kamagawa (1823)
Katsushika Hokusai

@artperception

🌿🌊به این دلیل که دریا آبی ست
که فوجی آبی ست، که انحنا آبی ست
مردها صورت هایی سفید دارند، مثلِ برفِ روی فوجی،
مثلِ قله ی این موج در آسمان که به رنگِ قایقهای شان است.

به این دلیل که آسمان
پر از نوشته است، که موج ساکن است: هیچ چیز
به این غریبه های نحیف آسیب نمی زند،
و بر فرازِ فوجی در آسمانی به رنگِ زمین انگشت ها
نمی افتند، و مردهای آبی
تکیه داده اند به دریایی چون برف، و موج چون کوهی تکیه داده است
به آسمان.

در دریای نقاش
تمام ماهی گیرها در امان اند. خشم به تمامی کمر خم می کند زیرِ فردیت او.
نظاره گرِ بی گناه اما، گهگاهی
گذرش به این طرف می افتد، در حالی که به هیچ چیز فکر نمی کند: پنهان پشت پرده ای صدای ناله اش را می شنویم.
انگار یک پایش در این دنیا و یک پایش بیرون مانده؛ او همان مردهاست، اما نمی تواند پایین تر از فوجی را
ساحلِ به رنگِ آسمان را ببیند؛ او آن موج است، پنجه هایش را سمتِ غریبه ها دراز می کند.

در امان نیست، حتا از دستِ خودش. دنیایش تخت است.
دریایی پر از مار صید می کند، قایقش را می راند
از موجی به موجِ دیگر به سوی آرارات.


🖋دونالد فینکِل
📙اکفراسیس
📝ترجمه مودب میرعلایی و سیاوش عظیمی
📚گردآورنده: پویا افضلی

@artperception

🌿«اتاقِ خواب وینست در آرلس» - نسخه دوم*
اثر وینست ون گوگ
"Vincent's Bedroom in Arles"
1888
Oil on canvas, 72 x 90 cm, Art Institute of Chicago
*از این نقاشی سه نسخه وجود دارد.
@artperception

🌿نارنجی ست،
عینِ کالسکه سیندرلا،
عینِ خورشید وقتی که افتاد
در چشم های خیره اش.

پهنایش کم است، تنها می خوابد، خودش را
بین دو بالِش می اندازد، در همان حال که تختِ
پردست انداز می بردش سوی آرامش

بدترکیب است،
اما صمیمی. یک روستایی
قابش را ساخت؛ و همسرِ پیرش
تشک را می زد تا مثل مَرَنگ* پف کند

خالی ست،
نورِ صبحگاهی خاطراتِ خوش را
عینِ شراب، ملودی، بویِ خوش
به داخل می ریزد.



*مرنگ: حاصل ترکیب سفیده تخم مرغ و شکر که آنقدر هم می زنند تا پف کند.

🖋جین فلندرز
📙اکفراسیس
📝ترجمه مودب میرعلایی و سیاوش عظیمی
📚گردآورنده: پویا افضلی

@artperception

«شبِ پرُستاره»
اثر وینسنت ون گوگ / 1888
"Starry Night"
Museum of Modern Art, New York City
@artperception

🌿شهری در کار نیست
مگر جایی که تک درختِ مشکین مو سُر می خورد بالا
مثلِ زنی مغروق در آسمانِ داغ.
شهر ساکت است. شب با یازده ستاره می جوشد.
وَه شبِ پرستاره! این گونه
می خواهم بمیرم.

در جنب و جوش است. همگی زنده اند.
حتا ماه در غل و زنجیرِ نارنجی اش ورم می کند
تا براند کودکان را، مثل خدایی، از چشمش.
بزرگ مارِ ناپیدایِ پیر، ستاره ها را فرو می بلعد.
وه شب پرستاره ی پرستاره! این گونه
می خواهم بمیرم:

در آن جانورِ حمله ورِ شب،
که آن اژدهای بزرگ به بالایش مکیده، دو جا شوم
از زندگی ام، بی پرچم،
بی شکم،
بی فریادی.


🖋آن سکستون
📙اکفراسیس
📝ترجمه مودب میرعلایی و سیاوش عظیمی
📚گردآورنده: پویا افضلی

@artperception

🌿Ernest Hemingway once wrote, “The world is a fine place and worth fighting for.” I agree with the second part.
🎬Seven (1995)
🎗David Fincher

@artperception

🌿📜دیالوگ
🌿 "ارنست همینگوی یه زمانی نوشت: «دنیا جای قشنگیه و ارزشِ جنگیدن رو داره.» من با قسمتِ دومش موافقم."
🎬هفت (1995)
🎗کارگردان: دیوید فینچر

@artperception

🌿نقادی از دیدِ یونانیان، حقِ مردم و ضامنِ اجرای دموکراسی بود. در دوره افلاطون و ارسطو کسانی که از حداقلِ معرفت - یا آنچه ما امروز «فرهنگ عمومی» می نامیم- برخوردار بودند، حق داشتند همه چیز را نقد کنند.
در زبانِ یونانی واژه های داوری، تمییز و معیار از یک ریشه، یعنی Krinein، مشتق می شوند. بنابراین نقد کردن صرفا مایملک عالمان و فاضلان نیست، بلکه همه کسانی که دوستدارِ حقیقت و حکمت اند می توانند به آن بپردازند. در مکالمه های سقراط فقط کسی فیلسوف یا دوستدارِ حکمت شناخته می شود که به داوریِ انتقادیِ موضوعِ پیش ِرویش بپردازد.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿دنیس دیدرو (1713-1784) بنیانگذارِ یک گونه نوینِ ادبی است که با نامِ «نقدِ هنریِ مدرن» شناخته می شود. آنچه دیدرو انجام می داد از محدوده ادبیات فراتر می رفت. در این زمان داورِ هنری، جایگاه مشخصی برای خود یافت و بر پایگاه استواری ایستاد، زیرا از حالا به بعد «نقدِ هنر» یک حرفه به شمار می رفت.
در واقع نقدِ هنری در مقام ِقضاوت قرار نداشت بلکه وظیفه آموزشی و تربیتی بر عهده داشت. کارِ منتقدان آن بود که به ناآگاهان بیاموزند چگونه از امتیازاتی بهره ببرند که پیش تر صرفا در اختیارِ ادیبان، اشراف، بورژواهای ثروتمند و خودِ هنرمندان بود. در این زمان فضای عمومی شکل گرفته بود که با افزایشِ توده مخاطبان، گسترده تر می شد.

دیدرو معتقد بود نقد باید بتواند واکنشِ مخاطب را برانگیزاند و تکان دهد. آنچه به نقشِ منتقد هنر و عملکردِ نقد اهمیت می بخشد، فضایِ آزادی است که نقد به دنبال خود می آورد و زمینه بحث و جدل را ایجاد می کند.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿مجسمه برنزی و بنای یادبود «دیدرو» در پاریس
اثر ژان گاترین (Jean Gautherin)
1886

@artperception

🌿

"می گریند رویِ ساحلِ نزدیک
سوگواران در میانِ سوگواران.”
...
بر بساطی که بساطی نیست
در درونِ کومه ی تاریکِ من

که ذره ای با آن نشاطی نیست
...
#زلزله_کرمانشاه
@artperception

🌿🎼 تصنیف-ترانه «داروگ»
🌿ساخته: محمدرضا لطفی
🎼تنظیم: فرهاد فخرالدینی
🎤آواز: محمدرضا شجریان

@artperception

🌿🎼تا پیش از عرضه تصنیف-ترانه "داروگ" در سال های اولیه دهه پنجاه با تنظیم فرهاد فخرالدینی و صدای محمدرضا شجریان، کمتر موسیقیدانی به سراغِ شعرِ نو رفته بود.

محمدرضا لطفی از پیشگامانِ این عرصه بود که با انتخابِ آوازِ دشتی بر شعرِ معروفِ نیما یوشیج، گامی مهم در این مسیر برداشت.
فضای به کار برده در این اثر تلفیقی از دریافت های لطفی از فضاهای آوازیِ موسیقیِ سنتی است که به خوبی در چارچوبِ شعر نیما نشست و آن را به یکی از ماندگارترین آثار در زمینه تلفیقِ موسیقیِ سنتی با شعر نو تبدیل کرد.

تنظیم زیبا و حسی فرهاد فخرالدینی از این اثر به همراه صدای آماده و پابه کار محمدرضا شجریان و البته ذهن جوانِ محمدرضا لطفی در انتخاب ملودی های دلنشین و متفاوت با جریان رسمیِ موسیقی گل ها، اثری آفرید که هنوز به عنوانِ یکی از موفق ترین تلفیق های موسیقیِ سنتی با شعر نو از آن یاد می شود.

@artperception

🌿
خُشک آمد کِشتگاهِ من
در جوارِ کِشتِ همسایه.
گرچه می گویند: "می گریند رویِ ساحلِ نزدیک
سوگواران در میانِ سوگواران.”

قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کِی می رسد باران؟

بر
بساطی که بساطی نیست
در درونِ کومه ی تاریکِ من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدارِ دنده های نی، به دیوارِ اطاقم دارد از خُشکیش می ترکد
- چون دلِ یاران که در هجرانِ یاران -


قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کی می رسد باران؟



🌿نیما یوشیج

@artperception

🌿سیری در جهانِ هنرها
🌿کانال مطالبِ تخصصی📚، موسیقی🎼، فیلم🎬، تحلیلِ نقاشی🎨 و متونِ گزیده آکادمیک در دنیای هنر🎓
🌿گریزی بینامتنی، تطبیقی و پیوسته به هنر، فلسفه، جامعه شناسی و علوم انسانی
🌿
@artperception