🌿نقادی از دیدِ یونانیان، حقِ مردم و ضامنِ اجرای دموکراسی بود. در دوره افلاطون و ارسطو کسانی که از حداقلِ معرفت - یا آنچه ما امروز «فرهنگ عمومی» می نامیم- برخوردار بودند، حق داشتند همه چیز را نقد کنند.
در زبانِ یونانی واژه های داوری، تمییز و معیار از یک ریشه، یعنی Krinein، مشتق می شوند. بنابراین نقد کردن صرفا مایملک عالمان و فاضلان نیست، بلکه همه کسانی که دوستدارِ حقیقت و حکمت اند می توانند به آن بپردازند. در مکالمه های سقراط فقط کسی فیلسوف یا دوستدارِ حکمت شناخته می شود که به داوریِ انتقادیِ موضوعِ پیش ِرویش بپردازد.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿دنیس دیدرو (1713-1784) بنیانگذارِ یک گونه نوینِ ادبی است که با نامِ «نقدِ هنریِ مدرن» شناخته می شود. آنچه دیدرو انجام می داد از محدوده ادبیات فراتر می رفت. در این زمان داورِ هنری، جایگاه مشخصی برای خود یافت و بر پایگاه استواری ایستاد، زیرا از حالا به بعد «نقدِ هنر» یک حرفه به شمار می رفت.
در واقع نقدِ هنری در مقام ِقضاوت قرار نداشت بلکه وظیفه آموزشی و تربیتی بر عهده داشت. کارِ منتقدان آن بود که به ناآگاهان بیاموزند چگونه از امتیازاتی بهره ببرند که پیش تر صرفا در اختیارِ ادیبان، اشراف، بورژواهای ثروتمند و خودِ هنرمندان بود. در این زمان فضای عمومی شکل گرفته بود که با افزایشِ توده مخاطبان، گسترده تر می شد.

دیدرو معتقد بود نقد باید بتواند واکنشِ مخاطب را برانگیزاند و تکان دهد. آنچه به نقشِ منتقد هنر و عملکردِ نقد اهمیت می بخشد، فضایِ آزادی است که نقد به دنبال خود می آورد و زمینه بحث و جدل را ایجاد می کند.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

🌿مجسمه برنزی و بنای یادبود «دیدرو» در پاریس
اثر ژان گاترین (Jean Gautherin)
1886

@artperception

🌿

"می گریند رویِ ساحلِ نزدیک
سوگواران در میانِ سوگواران.”
...
بر بساطی که بساطی نیست
در درونِ کومه ی تاریکِ من

که ذره ای با آن نشاطی نیست
...
#زلزله_کرمانشاه
@artperception

🌿🎼 تصنیف-ترانه «داروگ»
🌿ساخته: محمدرضا لطفی
🎼تنظیم: فرهاد فخرالدینی
🎤آواز: محمدرضا شجریان

@artperception

🌿🎼تا پیش از عرضه تصنیف-ترانه "داروگ" در سال های اولیه دهه پنجاه با تنظیم فرهاد فخرالدینی و صدای محمدرضا شجریان، کمتر موسیقیدانی به سراغِ شعرِ نو رفته بود.

محمدرضا لطفی از پیشگامانِ این عرصه بود که با انتخابِ آوازِ دشتی بر شعرِ معروفِ نیما یوشیج، گامی مهم در این مسیر برداشت.
فضای به کار برده در این اثر تلفیقی از دریافت های لطفی از فضاهای آوازیِ موسیقیِ سنتی است که به خوبی در چارچوبِ شعر نیما نشست و آن را به یکی از ماندگارترین آثار در زمینه تلفیقِ موسیقیِ سنتی با شعر نو تبدیل کرد.

تنظیم زیبا و حسی فرهاد فخرالدینی از این اثر به همراه صدای آماده و پابه کار محمدرضا شجریان و البته ذهن جوانِ محمدرضا لطفی در انتخاب ملودی های دلنشین و متفاوت با جریان رسمیِ موسیقی گل ها، اثری آفرید که هنوز به عنوانِ یکی از موفق ترین تلفیق های موسیقیِ سنتی با شعر نو از آن یاد می شود.

@artperception

🌿
خُشک آمد کِشتگاهِ من
در جوارِ کِشتِ همسایه.
گرچه می گویند: "می گریند رویِ ساحلِ نزدیک
سوگواران در میانِ سوگواران.”

قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کِی می رسد باران؟

بر
بساطی که بساطی نیست
در درونِ کومه ی تاریکِ من که ذره ای با آن نشاطی نیست

و جدارِ دنده های نی، به دیوارِ اطاقم دارد از خُشکیش می ترکد
- چون دلِ یاران که در هجرانِ یاران -


قاصدِ روزانِ ابری، داروگ! کی می رسد باران؟



🌿نیما یوشیج

@artperception

🌿سیری در جهانِ هنرها
🌿کانال مطالبِ تخصصی📚، موسیقی🎼، فیلم🎬، تحلیلِ نقاشی🎨 و متونِ گزیده آکادمیک در دنیای هنر🎓
🌿گریزی بینامتنی، تطبیقی و پیوسته به هنر، فلسفه، جامعه شناسی و علوم انسانی
🌿
@artperception

🌿17 نوامبر (26 آبان) روز جهانیِ «فلسفه»

🌿«فلسفه یعنی آفریدنِ ارزش های نو»
🖋فردریش نیچه
📕فراسوی نیک و بد

@artperception

🌿واژه فلسفه (philosophy) یا فیلوسوفیا که کلمه ای یونانی است، از دو بخش تشکیل شده است:
فیلو (philo) به معنی علاقه و دوستداری و سوفیا (Sophia) به معنی دانایی و دانستن.
اولین کسی که این کلمه را به کار برد، فیثاغورس بود. وقتی از او سوال کردند که: آیا تو فرد دانایی هستی؟ جواب داد:
«نه، اما دوستدارِ دانایی(فیلوسوفر) هستم.»
سوفسطایی ها نیز از آن جهت که خود را دانا می دانستند خود را سوفیست یا سوفسطایی می نامیدند، در حالی که سقراط معتقد بود انسان هرگز نمی تواند به معنای واقعی کلمه دانا باشد و در نتیجه در بهترین حالت می تواند دوستدارِ دانایی یا فیلسوف باشد.
بنابراین فلسفه از اولین زمانِ پیدایش به معنی عشق ورزیدنِ به دانایی، تفکر و فرزانگی بوده است.

@artperception

🌿مجسمه برنزیِ «متفکر» اثر آگوست رودن در پاریس، که به عنوان نمادِ تجسمیِ «فلسفه» شناخته می شود.

"The Thinker" - Auguste Rodin
1880 - Paris

@artperception

🌿فوتوگراور «آگوست رودن»
اثر ادوارد استیشن
Sizes: 24.1 x16.8 cm / Edward Steichen
1911 / photogravure

محل نگهداری: گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران

@artperception

🌿غالباً فیلسوفان قربانی امری می‌شوند که نایجل واربرتونِ فیلسوف این‌گونه توصیف می‌کند: «عادتِ مغرورانۀ مراوده با زبانی تخصصی، که در واقع گاهی برای طفره رفتن از فلسفیدنِ حقیقی است».

@artperception

🌿به بهانه روز جهانی «فلسفه»

🌿«هیلاری پاتنم» که در این سال‌ها بسیاری او را بزرگترین فیلسوفِ زندۀ جهان می‌دانستند، پارسال درگذشت. پاتنم مشهور بود به تغییرِ نظرات و باورهایش. می‌گفتند او بهترین مدافع و در عین‌حال بهترین ناقدِ هر ایده است. اما در میان چرخش‌های فکری او یکی از آن‌ها اهمیتی وافر دارد: معتقدشدنِ تدریجی پاتنم به پراگماتیسم (عمل گرایی). تغییری که گویا به‌شدت تحت تأثیر همسرِ کمترشناخته‌شدۀ او بوده است. کتابی جدید آثار مشترک این زوجِ فیلسوف را گردآورده است.

یکی از مسیرهای رایج برای اینکه فیلسوفی به شهرت برسد این است که موضعی اتخاذ کند و در برابر دیگران به نحوی خستگی‌ناپذیر به دفاع از آن برخیزد. شیوۀ هیلاری پاتنم این‌گونه نبود. او پارسال در ۸۹ سالگی درگذشت و تقریباً یادبودهایی که برای این فیلسوف، ریاضی‌دان و عالم رایانه در دانشگاه هاروارد گرفته شد نیز همگی به تمایل او به چرخش‌های ذهنی اذعان داشتند. سخاوت و ذکاوت پاتنم باعث شد که گرفتار لجاجت نشود، و «رسیدن به تغییر نه‌تنها او را آزرده نمی‌ساخت، بلکه برایش بسیار لذت‌بخش بود».

روشن شده است که همسر او روث آنا پاتنم از کسانی بود که طی سال‌ها او را به تغییری لذت‌بخش هدایت کرد. آن‌ها کتاب جدید مشترکی نوشته‌اند تحت عنوان «پراگماتیسم به‌مثابۀ شیوۀ زیست: میراث پایدار ویلیام جیمز و جان دیویی» (انتشارات دانشگاه هاروارد) که شامل ۲۷ مقاله است و در آن، بر اهمیتِ پراگماتیسم استدلال می‌کنند و می‌کوشند آن را از دست کسانی که به عقیدۀ این دو نفر، بی‌دلیل از شهرت عمل‌گرایی استفاده می‌کنند، نجات دهند.

کتاب به خودی خود ارزش‌های فراوان دارد، اما این نکته نیز جالب‌توجه است که حاصل تلاش یک زوج فکری خوش‌آوازه است. زوج‌های فیلسوف دیگری مثل ژان پل سارتر و سیمون دوبوار نیز به ذهن متبادر می‌شوند، اما زوج پاتنم هرگز به آن سطح از شهرت نرسیدند و حیات شخصی آن‌ها به عرصۀ عمومی کشیده نشد.

«پراگماتیسم به‌مثابۀ شیوۀ زیست»، گذشته از دیگر چیزها، برهانی است برای ارزشمندیِ فلسفه. مطابق فهم این زوج، پراگماتیسم یعنی تفکر دربارۀ جهان «به طریقی که با مسائل واقعی انسان‌های واقعی مرتبط باشد.» این رویکردی به فلسفه است که می‌کوشد هم فروتن و امیدبخش باشد و هم مصرانه به مسائل انضمامی پایبند بماند.
http://tarjomaan.com/vdcd.50j2yt05za26y.html

@artperception

📗«پراگماتیسم به‌مثابۀ شیوۀ زیست»
🖋هیلاری پاتنم و روث آنا پاتنم
🌿پاسخی برای این سوال که "چرا فلسفه باید برای کسانی که ماشینشان را در پارکینگ اعضای هیئت علمی پارک نمی‌کنند، مفید باشد؟"
@artperception

🌿در قرن شانزدهم و هفدهم که سوبژکتیویته (ذهن گرایی) در تجربه زیباشناختی جایگاه مهمی یافت، بحث بر سر هنرهای مستقل و خودمختار به خوبی نشان می داد که بعد از این، آنچه اهمیت دارد خودِ «هنر» است و نه اصول و قواعدِ جزمی یا قراردادهایی که از متافیزیک، دین و اخلاق ریشه می گیرند.
در مقابل، زیباشناسی همچنان پیوندِ خود را با فلسفه حفظ کرد و به یکی از حوزه های ارجحِ شناختِ فلسفی تبدیل شد و در مقامِ یکی از بخش های سازنده نظام ِفکری کانت و هگل جایگاهی رفیع یافت.

📗زیبایی شناسی چیست؟ / جدایِش ها و خودمختاری
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
@artperception

📒🌿«زیبایی‌‎شناسی و ذهنیت از کانت تا نیچه»
🖋نوشته‌ «اندرو بووی»
📝ترجمه‌ی «فریبرز مجیدی»
این اثر در نوع خود کتابی مهم و درخورتامل و اندیشه است.
@artperception

🌿گزارش تصویری فروش تابلوی «سالواتور موندی» (منجی جهان) اثر لئوناردو داوینچی در حراج کریستی نیویورک
🌿گران قیمت ترین اثر هنری فروخته شده
@artperception

🌿"Salvator Mundi"
Artist: Leonardo Da Vinci
Year: c. 1490–1519
Type: Oil on walnut*
Dimensions: 45.4 × 65.6 cm

*walnut: چوب درخت گردو

@artperception

🌿«تعریفِ خوشه ایِ هنر»
"The Cluster Theory of Art"

🌿طبق این تعریف، هنر می تواند از طریق «ترکیبِ فصلی مجموعه ای از شرایط»، تعریف شود. «ترکیب فصلی» عبارتِ تخصصی ریاضیاتِ گسسته، برای کاربردِ کلمه «یا» است؛ پس تشریحِ هنر براساس ترکیبِ فصلی به این صورت است: «متغیر X هنر است اگر X برابر a باشد یا X برابر b باشد یا ... ». حتی اگر X فقط برابر a باشد اما نه b باشد نه c باشد و نه ... باز هم X هنر است.
شرحِ خوشه ای هنر اذعان می کند که یک اثرِ هنری باید سهمِ زیادی از یک سری ویژگی های مشخص را داشته، و اهمیتی ندارد که فاقدِ چند مورد باشد. احتمالاً منظور اصلی از این تعریف، چنین چیزی باشد: هنر شاید یک خاصیتِ استثنایی نداشته، بلکه شاملِ مجموعه ای از خواص است که به صورتِ مرحله ای در بعضی ویژگی ها به اشتراک (نوعی همپوشانی) می رسند.

🌿در یک مقاله تحقیقاتی که توسط فیلسوف بریس گاوت (Berys Gaut) نوشته شده، این «ویژگی های هنر» شامل موارد زیر است:

1) دارای صفات زیبایی شناختی مثبت؛ مانند زیبایی، تناسب، برازندگی یا ظرافت (المان هایی که پتانسیل آن را دارند تا لذت را به شما منتقل کنند)؛
2) بیانگر احساسات باشد؛
3) به صورت هوشمندانه چالش برانگیز باشد؛
4) منسجم، به هم پیوسته و پیچیده باشد؛
5) پتانسیل آن را داشته باشد که مفاهیم پیچیده را به ما منتقل کنند؛
6) نشان دهنده عقاید و تفکرات فردی (خالقِ اثرِ هنری) باشد؛
7) تمرینی برای قدرتمند ساختنِ تفکرات بصری باشد (آنقدر خاص و غیرتقلیدی باشد که تصویرهای جدیدی در ذهنمان ایجاد شود)؛
8) نوعی ساخته دست یا نوعی نمایش که ایجاد آن نیاز به مهارتِ بالایی دارد؛
9) متعلق به نوعی فرم هنری رایج باشد (فیلم، نقاشی، موسیقی و ...)؛
10) سازنده آن به هدفِ ایجادِ اثری هنری سعی در خلق آن کرده است.

🌿لیستی که توسط دنیس داتن، در کتاب «غریزه هنری» نشر شده نیز تقریباً همین گونه است:
1- انتقال لذت مستقیم،
2- نشان دهنده استعداد و مهارت،
3- بداعت و خلاقیت،
4- جوهره انتقادی،
5- نوعی نمایش و ارائه،
6- تمرکز روی موضوعی خاص،
7- نشان دهنده فردیت خالق،
8- اشباع احساسی،
9- چالش های هوشمندانه،
10- سنت ها و عرف ها و در نهایت «تجربه تخیلی».

📚کتاب: «نظریه‌های معاصر هنر»
🖋تالیف و گردآوری: نوئل کارول

@artperception