📚❗️🌿 زنگِ آگاهی

🌿روز ۲ دسامبر ۱۹۷۰، کارتیه لاتن در پاریس، چهره‌ای استثنایی داشت: چند صد متر دورتر از سوربن، در سالنِ آمفی تئاتر بزرگِ کلژ دو فرانس، که از مراکزِ علمیِ بزرگِ جهان و مایهٔ افتخارِ فرانسه است، صدها نفر جمع شده بودند تا به سخنان مردی که در ۴۴ سالگی به جانشینی یکی از برجسته ترین و تاثیرگذارترین استادان فلسفه فرانسه در قرنِ بیستم، یعنی ژان هیپولیت، برگزیده شده بود گوش دهند.
مرد ۴۴ سالهٔ پشت میز خطابه، که درس افتتاحی اش در کلژ دوفرانس آن جمعیت انبوه را در آن روز گرد هم آورده بود، کسی جز میشل فوکو نبود، و آنچه وی در آن روز خطاب به حضار آن مجلس بیان کرد، مضمون کتاب کوچک ولی بسیار مهم «نظم گفتار» شد.

▫️استثنایی بودن چهرهٔ آن روز کارتیه لاتن نیز، اگرچه به ظاهر ربطی به فوکو نداشت، اما، در حقیقت، به شخصیت وی و به ویژگی‌های اوضاعِ فرانسه در آن سالها بی ارتباط هم نبود.
پایانِ دههٔ ۱۹۶۰ و آغاز دههٔ ۱۹۷۰، از سال های پرتب و تاب در فرانسه بود: موجِ اعتصاب های دانشجویی و سپس کارگری و عمومی که فرانسه را تا آستانهٔ انقلاب پیش برد، به استعفای ژنرال دوگل از ریاست دولت، و سرانجام به تغییراتی مهم در جامعهٔ فرانسه، به ویژه در سطوح فرهنگی و دانشگاهی انجامید، هنوز به کلی آرام نگرفته بود.
در گوشه و کنار پاریس، به ویژه در اطراف مراکز فرهنگی و دانشگاهی، اغلب تظاهرات و گردهمایی‌های اعتراض آمیزی برپا می‌شد که در آن ها، علاوه بر دانشجویان، چهره های سرشناسی از استادان و روشنفکران ردهٔ بالای فرانسه هم دیده می شدند.
سخنران روز ۲ دسامبر ۱۹۷۰ در آمفی تئاتر کلژ دوفرانس، یکی از همین استادان و روشنفکرانِ بنام فرانسه بود که در اغلبِ تظاهراتِ اعتراض آمیزِ آن سالها حضورِ فعال داشت. برای همین بود که کارتیه لاتن در آن روز چهرهٔ جایی را داشت که گویی حکومت نظامی در آن اعلام شده است.
همهٔ کسانی که برای شنیدن سخنان #میشل_فوکو راهی محل سخنرانی او بودند، مجبور شدند بارها از سدِ مأموران پلیس و کماندوهای کلاهخود به سر و چماق به دست CRS ، که اغلب گذرها و کوچه های محله را بند آورده بودند، بگذرند.

🌿📚بخشی از کتاب «نظم گفتار» نوشته میشل فوکو

«در جامعه ای همچون جامعهٔ ما، رویه های طرد یا کنارگذاری، البته بر همگان معلوم است. بدیهی ترین، و در ضمن مأنوس ترینِ همهٔ این رویه ها «ممنوعیت» است.
همه به خوبی می‌دانند که کسی حق ندارد همه چیز را بگوید، از همه چیز، در هر اوضاع و احوالی حرف بزند. خلاصه، هر کسی نمی تواند از هر موضوعی سخن بگوید.
منعِ موضوع، رعایتِ آدابِ مربوط به اوضاع و احوال، حقِ ممتاز یا انحصاریِ کسی که سخن می گوید، این هاست مجموعه بازیِ سه نوع ممنوعیتِ در هم متداخلی، که یکدیگر را تقویت یا تعدیل می کنند، و شبکهٔ پیچیده ای را تشکیل می‌دهند که دایم تغییر می کند.
فقط این تذکر را بدهم که مناطقی که شبکهٔ مورد بحث من در آن از همه تنگ تر، یا تعداد خانه های سیاه از همه بیشتر است، عبارتند از مناطقِ مربوط به مسائلِ جنسی و سیاست: چندان که گویی گفتار نه تنها آن محیطِ طبیعیِ شفاف یا خنثایی که مسائلِ جنسی در آن خلع سلاح می شوند و سیاست در آن به صلح و آرامش می گراید نیست، بلکه یکی از جاهایی است که این هر دو در آن، به شیوه ای ممتاز، برخی از رعب انگیزترین توانایی های خویش را به کار می بندند.»

📕نظم گفتار
🖊میشل فوکو
📝ترجمه باقر پرهام
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
📚🌿
@artperception

🎬🌿معرفی فیلم: Blade Runner 2049 (بلید رانر 2049)
محصول 2017

🌿این فیلم به کارگردانی دنیس ویلنوو، دنبالهٔ فیلم نئو نوآر و علمی-تخیلی #blade_runner (بلید رانر)، محصولِ سال ۱۹۸۲به کارگردانی ریدلی اسکات است.

داستانِ فیلم در لس آنجلسِ سالِ 2049 رخ می دهد. در این سال ها نسل جدیدی از انسان‌نماها رویه‌ای اجتماعی به خود گرفته اند و در کنارِ انسان‌ها، اما با چالش و درگیری زندگی می کنند.
فیلم به طور کنایه آمیزی اگرچه تقابلِ انسانها و انسان‌نماها (نوعی از ربات‌های بسیار هوشمندِ انسان‌نما) را به تصویر می کشد، اما این‌بار داستان به مرحله جدیدی از پیچیدگی های بشری رسیده و آن باردار شدنِ یک انسان‌نما و تولدی چالش برانگیز است که محوریت اثر را تشکیل می دهد و در طول داستان اشارات بیشتری به پیچیدگی چنین رویدادی و در مجموع، تفاوتِ انسان و ربات می شود.

🔸شاید داستانِ تقابل ربات و انسان در سالهای اخیرِ سینما داستانی تکراری به نظر برسد، اما درباره #بلید_رانر_2049 چنین قانونی صدق نمی کند و فیلمنامه به جای پرداختِ سطحی از مفاهیمِ کلیشه ای ربات - انسان، آشنایی‌زدایی کرده و ناخودآگاهِ نسلِ بشر را به چالش می کشد.

🌿«بلید رانر 2049» به خوبی دنیای مختص به خود را می سازد؛ دنیایی که در آن انسان بار دیگر درگیر پرسش های بنیادین درباره خود می شود؛ شاید فلسفی ترین پرسشِ فیلم در چگونگی رابطه انسان با ربات است و این پرسش زمانی عمیق تر می شود که مسئله «روح» داشتنِ ربات ها به میان می آید. پرسش ها و چالش هایی که در فیلم های «هوش مصنوعی» و "Her" نیز با آن مواجه بودیم و در این فیلم نیز به خوبی با ظرایفِ وجودِ خودآگاهی و روح و احساس در یک انسان‌نما احساس همدردی می کنیم.

🎬🌿
@artperception

🌿بلید رانر ۲۰۴۹
🎬کارگردان: دنی ویلنوو
🎭بازیگران: رایان گاسلینگ، هریسون فورد، رابین رایت، دیوید باتیستا، لنی جیمز، جرد لتو و آنا د آرماس
🎼موسیقی: هانس زیمر و بنجامین والفیش
محصول 2017

@artperception

🎥کارگردان فیلم دنیس ویلنوو در روزهای اوج کاری خود به سر می‌برد و با وجود کارگردانی فیلم‌هایی همچون Sicario (سیکاریو) و فیلم علمی-تخیلی Arrival (ورود)، به انتخابِ اول بسیاری از کمپانی‌های فیلمسازی تبدیل شده است.
کارگردان با احتیاط فراوان قصه اثر را آغاز کرده و در نیم ساعتِ ابتدایی تنها به فضاسازی اثر می پردازد. رنگ آمیزیِ عمدتا پژمرده و زرد و قرمز اثر به انضمامِ شهرِ افسرده لس‌آنجلس در آینده و مه سرتاسری عجیب که شاخصه این اثر می باشد، به بهترین نحوِ ممکن در زنده کردنِ فضای کلاسیکِ داستان مفید بوده اند.
🔸در ادامه #فیلم کارگردان آرام و پیوسته خود را از فضای کلاسیکِ داستان خارج می کند و اگرچه حال و هوای داستان را مشابه قسمتِ نخست نگه می دارد، اما تماشاگر رفته رفته تغییراتی را در روایت می بیند. این تغییرات از قهرمانِ داستان (با بازی رایان گاسلینگ) که در قسمت جدید با تبعیت از شرایطِ زمانه، به مراتب گوشه گیر‌تر و درونگرا‌تر است گرفته، تا لس آنجلسِ سالِ 2049 که این‌بار با هوشمندی نویسندگان، قابل دسترس‌تر از گذشته به تصویر کشیده شده است. در واقع اگرچه ویژگی های تکنولوژی آینده را در خود دارد، اما خبری از زیاده روی در ترسیمِ آینده به چشم نمی خورد و تعادل و باورپذیری در آن به خوبی رعایت شده است.

🌿«بلید رانر 2049» فارغ از کیفیتِ قابل توجهی که در بخشِ فیلمنامه دارد، در بخش های فنی نیز یکی از بهترین های سال است و قطعاً نام اثر را می توان به عنوان یکی از امیدهای اسکار 2018 نام برد. نخستین ویژگی فنی فیلم که چشم ها را خیره می کند و سلبِ توجه از اثر را غیرممکن می سازد، تصویربرداری فیلم می باشد که یکی از بهترین های سال به شمار می رود؛ همچین قاب‌بندی های استادانه در تمامِ دقایقِ طولانیِ فیلم ( مدت زمانِ فیلم 163 دقیقه می باشد!) به راحتی می تواند یک کلاسِ فیلمبرداری باشد.

🎶در مورد #موسیقی فیلم نیز هانس زیمر و بنجامین والفیش یکی از پایه‌های محکمِ ساختارِ بلیدرانر ۲۰۴۹ را بنا نهادند؛ تمِ موسیقیِ آینده‌نگر و مرموزی که جای خالی دیالوگ را پر می‌کند و بارِ دیگر، در کنارِ فیلمبرداری و طراحی صحنه، از بلید رانر یک اثرِ هنری دیدنی و شنیدنی می‌سازد.
🎬🌿
@artperception

🌿Blade Runner 2049
🎬director: Denis Villeneuve
🖊written by: Hampton Fancher & Michael Green
🎭stars: Ryan Gosling, Harrison Ford, Ana de Armas, Robin Wright, Jared Leto
🌿📽
@artperception

کوزه‌های لاکی قرمزِ چینی که برای نوشیدنِ چای تبتی ساخته شده‌اند. این لاکِ سمی از شیره درختی گرفته شده و با تصفیه و حرارت‌دهی بی‌خطر می شود. پس از صد لایه لاک بر روی آن حکاکی می‌کنند.
🌿
@artperception

🌿«فقط کافیه یکبار ببخشی. امّا برای نفرت، مجبوری تمامِ وقت انجامش بدی، هر روز. مجبوری مُدام تمامِ چیزهای بد رو به یاد داشته باشی.»

📘نوری در میان اقیانوس‌ها
🖋ام.ال. استدمن
@artperception

🌿🎬🏆لیست برخی از مهم‌ترین نامزدها و برندگان هفتاد و پنجمین مراسم سالانه گلدن گلاب که شب گذشته برگزار شد:

🌿Best film (drama)
Dunkirk
The Post
The Shape of Water
Call Me by Your Name
🏆WINNER: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

🌿Best film (comedy/musical)
The Disaster Artist
Get Out
The Greatest Showman
I, Tonya
🏆WINNER: Lady Bird

🌿Best actor (drama)
Timothée Chalamet, Call Me by Your Name
Denzel Washington, Roman J. Israel, Esq.
Tom Hanks, The Post
Daniel Day-Lewis, Phantom Thread
🏆WINNER: Gary Oldman, Darkest Hour

🌿Best actress (drama)
Jessica Chastain, Molly’s Game
Sally Hawkins, The Shape of Water
🏆WINNER: Frances McDormand, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Meryl Streep, The Post
Michelle Williams, All the Money in the World

🌿Best film director
🏆WINNER: Guillermo del Toro, The Shape of Water
Martin McDonagh, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Christopher Nolan, Dunkirk
Ridley Scott, All the Money in the World
Steven Spielberg, The Post

🌿Best Original Score
Carter Burwell, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
🏆WINNER: Alexandre Desplat, The Shape of Water
Jonny Greenwood, Phantom Thread
John Williams, The Post
Hans Zimmer, Dunkirk

🌿Best actress in a film (comedy/musical)
Judi Dench, Victoria & Abdul
Margot Robbie, I, Tonya
🏆WINNER: Saoirse Ronan, Lady Bird
Emma Stone, Battle of the Sexes
Helen Mirren, The Leisure Seeker

🌿Best actor (comedy/musical)
Steve Carell, Battle of the Sexes
Ansel Elgort, Baby Driver
🏆WINNER: James Franco, The Disaster Artist
Hugh Jackman, The Greatest Showman
Daniel Kaluuya, Get Out

🌿Best screenplay
The Shape of Water
Lady Bird
🏆WINNER: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
The Post
Molly’s Game

🌿Best animated film
The Boss Baby
The Breadwinner
🏆WINNER: Coco
Ferdinand
Loving Vincent

🌿Best supporting actress in a motion picture (drama)
Mary J. Blige, Mudbound
Hong Chau, Downsizing
🏆WINNER: Allison Janney, I, Tonya
Laurie Metcalf, Lady Bird
Octavia Spencer, The Shape of Water

🌿Best supporting actor in a motion picture (drama)
Willem Dafoe, The Florida Project
Armie Hammer, Call Me by Your Name
Richard Jenkins, The Shape of Water
🏆WINNER: Sam Rockwell, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Christopher Plummer, All the Money in the World

🌿Best actress in a limited series or television movie
🏆WINNER: Nicole Kidman, Big Little Lies
Reese Witherspoon, Big Little Lies
Jessica Lange, Feud: Bette and Joan
Susan Sarandon, Feud: Bette and Joan
Jessica Biel, The Sinner

🌿🎬🏆
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
@artperception

🎬🌿«سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری» برنده گلدن گلاب بهترین فیلم درام شد.
@artperception

🌿🎶موسیقی متن فیلم «شکلِ آب» / "The Shape of Water"
🎼اثر الکساندر دسپلات/ Alexandre Desplat
🏆برنده جایزه گلدن گلاب سال 2018
🌿🎶🎼🎬
@artperception

🌿«گفتار» را نباید در حدِ معانیِ از پیش معلوم پایین آورد؛ نباید خیال کرد که جهان چهرهٔ خواندنیِ خود را به سوی ما برگردانده؛ جهان همدستِ شناساییِ ما نیست.

📘نظم گفتار
🖊میشل فوکو
🌿
@artperception

🌿🏛درباره «تاریخ هنر»

🌿با وقوع بحران در پولیس (شهر) و اشغال یونان، نخست به دست مقدونی ها و سپس رومیان، ساختار پیچیده و درهم تنیدۀ با هنر در شهرهای یونانی، به شکلی اسفبار دستخوش تغییر شد. قوای تازه پدیدارشدۀ شاهان مقدونی (فیلیپ دوم و پسرش اسکندر، و جانشینان آنها) و سپس رومی‌ها، انسجامِ مدنیِ شهرها و تجاربِ فرهنگی را از هم گسست، هویتِ فردیِ متكی بر گروه‌گراییِ پولیس را تضعیف و نوستالژیِ خلاقیت و توازنِ گذشته را ايجاد كرد.

از این زمان به بعد همه شروحِ تاریخِ فرهنگِ یونان نیز به گونه ای روزافزون با گرایشِ بیش ازپیش به گذشته همراه شد. جنبۀ مهم این فرآیند، ابداعِ نوعی مفهومِ فرهنگی بسیار نادر، یعنی مفهومِ «تاریخ هنر» بود.
گرچه تمامی فرهنگ های بشری از پیش ازتاریخ گونه ای «هنر» خلق کرده اند، شمارِ بسیار اندكی از آن‌ها دربارۀ «تاریخ هنر» نوشته‌اند. (نمونۀ مشابه آن چین در دورۀ دودمان تانگ است)

🌿از حدود سده های چهارم و سوم پیش‌ازمیلاد، هنرمندان و روشنفکران #یونان به تدوین کتاب‌هایی دربارۀ نقاشی و پیکره‌سازی پرداختند؛ اما حتی نگاهِ نقاشان و پیکرسازانی که دربارۀ هنر نوشتند نیز هنگام مقایسۀ حال با افتخارات گذشته و درنتیجه، هنگام قضاوت دربارۀ خودشان در برابر هنرمندان عصرِ طلایی (پریکلس) یونان، منفی بود.

در نتیجه فهرست هایی از بزرگ ترین هنرمندان و شاهکارهای آنان فراهم شد، در حالی که برخی از آن ها تاراج شده و به روم برده شده بود و برای کسانی که قادر به تهیۀ نمونه های اصل نبودند، کپی های متعدد از روی کارهای اصل ساخته شد.

در این فرایندِ ستایشِ گذشته، آتن در عهدِ پریکلس (429 -461 پیش ازمیلاد) بالاترین رتبه را داشت. شش سده بعد، پلوتارک چنین نوشت که هر یک از آثاری که در آن هنگام در آکروپولیس قرار داشت، «به دلیل زیبایی و تعالی خود، با اینکه اثرِ باستانی قدیمی بود، اما چنان زنده و تازه می نمود که گویی امروزه ساخته شده است. نوعی شورِ جوانی از این کارها می تراويد و آن ها را از آسیبِ زمانه در امان نگاه می‌داشت؛ چنان که گویی روحی جاودان به آنها دمیده شده و جوانی ابدی دارند.»

📕پیکره ای برای صلح: تندیس های پنلوپه، از تخت جمشید تا رم
🖊به کوشش شاهرخ رزمجو
📚🏛🌿
@artperception

🌿کاریاتیدها (Caryatids = ستون های انسان‌نما)
🏛در نیایشگاه اِرِختیون (Erechtheion) در آکروپولیس آتن / یونان
🌿
@artperception

🌿سری بودن (Serial)، در هنر معاصر و تاریخ هنر نقشی کلیدی دارد؛ از مجسمه های برنزی یونانی و کپی‌های مرمرین رومی گرفته تا نقاشی های اندی وارهول.
والتر کوپِِری (Walter Cupperi) با ارجاع به کاری از روزالیند کراس (Rosalind Krauss)، دیدگاهی بسیار مفید برای حل اختلاف نظرهای موجود دربارۀ اصطلاحات تخصصی متفاوت در این حوزه ارائه کرده است.
وی به پیروی از اثر معروف والتر بنجامین (Walter Benjamin)، تأکید می‌کند که توجه جدی به این مضمون‌ها در هنر «پیشامدرن»، با پیدایش عکاسی، سینما و رسانه های دیجیتال برانگیخته شده و آزمایش های «تکرارسازی» توسط هنرمندان معاصری چون دوشان (Duchamp) و وارهول (Warhol) در هويت اثر اصل، به طور جدی ايجاد ترديد كرده است.

🌿کوپِری، در بحث خود دربارۀ اصطلاحات تخصصی مربوط، برخی واژگان کلیدی را از هم متمایز می‌کند:

🔹بدل (Replica): بسیار مشابه اصل است و اگر تطابق کمتری بین آنها باشد، می‌توان آن را مشتق شده از اصل به‌شمار آورد.
اصطلاح بدل در صورتی که اثر همۀ ویژگی‌های پیش‌نمونۀ اولیه را دارا باشد، كاربرد چندانی نخواهد یافت.

🔹کپی (copy): واژه ای که فاصلۀ زیاد فضایی یا زمانی اثر را با پیش نمونۀ اولیه نشان می دهد و درنتیجه نیازمند ایفای نقش فعال‌تر فرد کپی‌کننده است.

🔹تکرار (Repetition): اصطلاحی به ظاهر خنثی و با توجه به ابهام ذاتی آن نه‌چندان مفید؛ از آن می‌توان برای توصیف نمونه های جعلی و استفاده دوباره از یک نقش استفاده کرد.

🔹سری‌ها (Series): آثاری كه خلق آن‌ها نيازمند تبیین فرایند تولید از طریق تقسیم کار است.

🔹چندتایی (Multiple): اصطلاحی برای توصیف کارهایی که از همان آغاز بیش از یک نمونه از آن ساخته شده است.
همچنین برای توصیف «بدل‌های یکسان» از یک اثر نیز به كار می‌رود که در آغاز به عنوان قطعاتی منحصربه فرد تولید شده بودند.
🏛🌿
@artperception

🌿کپی مرمری رومی «افرودیت» از روی مجسمه یونانی برنزی کالامیس در 460 قبل از میلاد.
فقط در اولمپیا بیش از سه هزار مجسمه وجود داشته است که بیشتر در خدمت اهداف جمعی شهری ساخته می‌شدند.
🌿🏛
@artperception

🌿هر چه سریع‌تر اشتباه کن!
📚«Be Wrong as Fast as You Can»

هر هفته، ایدۀ چند کار هنری یا داستان به ذهنمان می‌آید که به خیال خودمان، اگر نوشته شوند بازار کتاب زیر و رو خواهد شد! اما وقتی دست به قلم می‌بریم،‌ گویا از گردن به بالا فلج می‌شویم و بوی شکست فضا را پر می‌کند. دست‌کم ۲۵ سال است که من از این رؤیاپردازی‌ها می‌کنم و صدها ایده را در دفترچه یادداشت‌های کوچک ثبت می‌کنم و این دفترچه‌ها را داخل یک جعبۀ کفش در کمد لباس‌هایم روی دفترچه‌های قبلی می‌اندازم، انگار که یک دایرةالمعارف شخصی از فهرست کارهای انجام‌نشده داشته باشم. گاهی اوقات یاد کارنامۀ کلاس اول دبستانم می‌افتم که معلمم رویش نوشته بود: «هیوگو تخیل بسیار قوی و فعالی دارد، اما باید روی مهارتش برای پیگیری کارها بیشتر تمرین کند».

می‌دانم که فقط من این وضعیت را ندارم. کیست که طرح‌های بزرگی در ذهن نداشته باشد و هیچ‌وقت حوصلۀ عملی‌کردن آن‌ها را پیدا نکرده باشد؟ هر کسی ایده‌هایی را با دوستانش رد و بدل کرده که مثلاً من می‌توانستم فلان برنامۀ تلویزیونی را بسازم یا فلان فیلم‌نامۀ نوآورانه را بنویسم.

من بعضی از موفق‌ترین فیلم‌نامه‌نویسان، رمان‌نویسان، تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و نویسندگان را می‌شناسم که به‌مراتب از من تنبل‌ترند. بعدازظهرها چرت مفصلی می‌زنند، کلی بسکتبال بازی می‌کنند و هر چند ماه یک بار کار کوچکی را تمام می‌کنند یا اصلاً کاری را به انجام نمی‌رسانند؛ و به شما بگویم که تازه ایده‌هایشان چندان هم بدیع و اصیل نیست!

پس کم و کسری من چیست؟ آن چیزی که رؤیاپردازی‌های بعضی‌ها را به رُمان بعدی آن‌ها برای بهترین ناشران تبدیل می‌کند چیست که من پیدایش نمی‌کنم؟
برای یافتن پاسخ، کافی است نگاهی به گزارش مارک جیکوبسن در مجلۀ نیویورک‌تایمز از راننده‌تاکسی‌های دهۀ ۱۹۷۰ بیندازید. داستان جیکوبسن راجع‌به راننده تاکسی‌های شب‌کاری است که آرزو دارند هنرپیشه یا شاعر یا نمایش‌نامه‌نویس بشوند. جیکوبسن خودش یکی از آن‌ها بوده است. نقشۀ اصلی‌اش این بود که هفته‌ای سه شب رانندگی کند، هفته‌ای سه شب نویسندگی کند، و یک شب هم به مهمانی برود. اما وقتی وضع بقیۀ راننده‌ها را دید که درگیر زندگی کاری شده‌اند، فهمید که فشار روزمره چطور ذره‌ذره آن‌ها را از رؤیاهایشان دور کرده است.

جیکوبسن می‌نویسد: «ترس بزرگ این است که زمانه آن‌قدر سخت خواهد شد که مجبور می‌شوی پنج‌شش شب در هفته رانندگی کنی، نه سه شب. ترس بزرگ این است که نمایش‌نامه‌ات، همانی که فقط یک چرک‌نویس است و هنوز تا به نمایش درآمدن راه زیادی دارد، توی کمد خاک بخورد. ترس بزرگْ فکرکردن به همۀ کارمندهای سرسخت و فقیری است که در فکر همۀ نمایش‌نامه‌های خارق‌العاده‌ای بودند که می‌توانستند بنویسند. ترس بزرگ این است که بعد از بیست سال درس‌خواندن، تو را شیفت روز بگذارند. ترس بزرگ این است که داری راننده تاکسی می‌شوی».

من هم وقتی تلاش کردم تخیلاتم را روی کاغذ بیاورم، یا تلاش کردم آن‌ها را به یک چیز ملموس تبدیل کنم، همه مثل رنوِ قدیمیِ دوستم در دانشگاه به پت‌پت افتادند. صداهایی که با آن وضوح و قدرت در گوشم می‌شنیدم روی کاغذ ساکت و بیگانه شده بودند. تعجب می‌کردم که چرا این‌قدر خجالت می‌کشم از نوشتن چیزی که اصلا هیچ‌کس دیگری هم قرار نیست آن را بخواند. احساس سرافکندگی می‌کنم از اینکه چرا نتوانسته‌اند سرزندگی خودِ آن ایده‌ها را آن‌طور که در ذهنم بوده‌اند منتقل کنند. انگار که صدای ضبط‌شدۀ خودتان را گوش کنید. "ممکن نیست این صدای من باشد!"؛ اوه، اما هست.

اخیراً مصاحبه‌ای دیدم از چارلی رُز با جان لَستر، که از بنیان‌گذاران استودیو انیمیشن پیکسار است. مصاحبه دربارۀ این بود که پشت فیلم‌هایش چه فرآیند خلاقانه‌ای در جریان است. نظریۀ درون‌سازمانیِ پیکسار این است: :هر چه سریع‌تر اشتباه کن.»
اشتباهات جزء ضروریِ فرآیند خلاقانه هستند، پس مستقیم به سراغشان بروید و انجامشان دهید. حتی ایده‌های بزرگ هم در مسیر به‌ثمررسیدن در هم می‌شکنند و بعد باید با زحمت زیاد دوباره ساخته شوند. لستر می‌گفت: «همۀ فیلم‌های پیکسار زمانی در طول فرآیند تولیدِ خود، بدترین فیلمِ تاریخِ سینما بوده‌اند. مردم این را باور نمی‌کنند، ولی واقعیت همین است. اما ما فیلم‌ها را در همان نقاط به حال خودشان رها نمی‌کنیم».

به یک معنا می‌شود گفت که ما به ایده‌ها بیش از حد بها می‌دهیم. البته شما به ایده‌های خوب نیاز دارید، اما در این نقطه از فرهنگِ فوق اشباعِ ما ایده‌های بسیار اندکی هستند که آن‌قدر بدیع باشند که هیچ‌کس دیگری پیش‌تر به آن‌ها فکر نکرده باشد. قسمت مهم ماجرا درواقع این است که #ایده را از کجا بگیرید و چقدر خودتان را متعهد کنید به این که مسائل بی‌شماری که در حین اجرای آن پیش می‌آید را حل کنید.

🖋هوگو لیندگرن
🔖سردبیر مجلۀ هالیوود ریپورتر
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

🌿زندگی یک تردمیل است!
فلسفه شوپنهاور📚

قرن نوزدهم با پیشرفت‌های خیره‌کننده‌اش در علم و تکنولوژی قرنِ خوش‌بینی بود. بااین‌حال #شوپنهاور، تنها فیلسوفی بود که خودش را بدبین معرفی کرد. او که ثروتمندی مستقل بود، هرگز به‌خاطر شغل دانشگاهی‌اش پول نمی‌گرفت و درواقع برای آن کسانی که «نه ’برای‘ فلسفه، بلکه ’از راه‘ آن زندگی می‌کنند»، یعنی برای «اساتیدِ فلسفه»، هیچ‌ چیز جز تحقیر نداشت. شوپنهاور تأکید داشت که استقلالِ مالیْ پیش‌شرطِ استقلالِ فکری است. او که تا دههٔ پایانی زندگی‌اش ناشناخته بود، در سال ۱۸۶۰ در قامتِ سرشناس‌ترین فیلسوف اروپا درگذشت.

🔸اما #فلسفه شوپنهاور از این قرار است: درون‌نگری به ما می‌گوید آنچه کنش‌های ما را به وجود می‌آورد «اراده» است؛ یعنی احساسات، عواطف و آرزوهایی که به تصمیمات منتهی می‌شوند، همگی ناشی از «کنش‌های اراده» هستند. اراده رفتارِ آدمی و همچنین رفتار حیوانات را تبیین می‌کند. این کشفِ شوپنهاور که «ذاتِ» نهفتهٔ زندگی اراده است، کشفی خوشحال‌کننده نیست، زیرا خواستن یعنی رنج.
پیامدِ این حقیقت، آن است که زندگی رنج است. جهانی که اراده، نخست و مهم‌تر از همه «ارادهٔ معطوف به حیات»، باید در آن در پی ارضای خویشتن برآید، جهانِ کشمکش است؛ جهانِ «جنگِ همه علیه همه» که در آن فقط پیروز به حیات ادامه می‌دهد. از بیمِ انقراض، شاهین باید از گنجشگ تغذیه کند و گنجشگ از کرم. ارادهٔ معطوف به حیات در یک فرد گزینهٔ دیگری ندارد، مگر نابودساختنِ ارادهٔ معطوف به حیات در دیگری.

🔹بنابراین جهان سراسر ترس، رنج، و مرگ است. این درست است که در رابطه با گونهٔ انسان، تمدن تا حدودی وحشیگریِ خونینِ طبیعت را اصلاح کرده است، اما جامعهٔ انسانی نیز در ذاتِ خود همچنان میدانِ رقابت است. اگر فردی ثروت به دست آورد، دیگری در دام ِتنگدستی افکنده می‌شود. همان‌طور که رومی‌ها می‌دانستند، انسان گرگِ انسان است.
شوپنهاور، با برهانِ «ملالِ» خود، از زندگی اجتماعی به روان‌شناسی فردی روی می‌آورد. ما می‌دانیم که زیستن یعنی خواستن. اکنون، یا خواهشِ آدمی برآورده می‌شود یا خیر. اگر برآورده نشود، آدمی رنج می‌کشد. اگر میلِ به خوردن برآورده نشود، آدمی دچارِ رنجِ گرسنگی می‌شود؛ اگر میلِ جنسی برآورده نشود، آدمی دچارِ رنجِ سرخوردگی جنسی می‌شود.
در دیگر سو، اگر خواهش آدمی برآورده شود، آنگاه، در بهترین حالت، پس از لحظه‌ای گذرا از لذت یا شادی، «ملال یا پوچیِ ترسناکی» ما را فرامی‌گیرد. این امر به‌ویژه در آمیزشِ جنسی آشکار است؛ باز همان‌طور که رومی‌ها می‌دانستند، همه از ناراحتیِ پس از آمیزشِ جنسی رنج می‌برند. بنابراین، زندگی «همانندِ یک آونگ» بینِ دو نوع رنج در نوسان است: فقدان و ملال.

🌿آگاهیِ روزمرهٔ آدمی را رنجِ کنونی و اضطرابِ رنجِ آینده فراگرفته است. اما در #هنر و آگاهی زیبایی‌شناختی، چنان‌که خودمان هم بدان معترفیم، «از وجودِ غمناکِ خود، آزاد می‌شویم». مستغرق در بازیِ پرتوهای مهتاب بر روی رقصِ زیبای امواج یا در یک قطعهٔ موسیقی زیبا، ما خویشتنِ پُرخواهشِ معمولی خود را فراموش می‌کنیم و بنابراین رنج و اضطرابِ جدایی‌ناپذیر از آگاهی معمولی را نیز از یاد می‌بریم. ما برای یک لحظه به آن «سعادت و آرامش روان دست می‌یابیم که همواره می‌جوییمش، اما همیشه در مسیرِ خواستن از چنگِ ما می‌گریزد».

تأثیر شوپنهاور بر هنرمندانِ اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بیشتر از تأثیر هر فیلسوف دیگری بوده است: تولستوی، تورگنیف، زولا، موپاسان، پروست، هاردی، کُنراد، مان، جویس، بکت، واگنر و نیچه همگی تحت تأثیر آثار او بودند و آثارش را می‌ستودند.
سنتِ فلسفی غرب، سرسپرده به آموزهٔ مسیحی، با اعتقاد به جهان‌آفرینی نیک‌خواه و با قدرتِ مطلق، مجبور شده تا نتیجه بگیرد که ما در بهترین جهانِ ممکن زندگی می‌کنیم. هنرمندان در شوپنهاور فیلسوفی را یافتند که برای نخستین‌بار آشکار ساخت که این آموزه چقدر از حقیقت دور است.
هنرمندی که عمیق‌ترین رابطه را با شوپنهاور داشت، ریچارد واگنر بود و شاگرد پرشورِ واگنر، فردریش نیچهٔ جوان، نخستین کتاب خود، «زایش تراژدی» را به واگنر تقدیم می‌کند و آن را «با منشِ شوپنهاور و به افتخار او» می‌نویسد.

🔸به باور من، شوپنهاور نخستین بودایی اروپایی بود. او به ما می‌گوید زیستن یعنی خواستن، و خواستن یعنی شرکت در کشمکشِ پراضطراب و فرساینده و بی‌پایانی که تنها لایق‌ترین‌ها از آن جانِ سالم به در می‌برند. لذاتِ دستیابی به یک هدف، یا زودگذرند یا ناموجود؛ و به‌محض اینکه به هدف دست یافتیم، باید به‌سوی هدفِ بعدی بشتابیم تا از تهدیدِ همیشه‌حاضرِ «ملال» بگریزیم. زندگی یک تردمیل است: تردمیلی که هرگز از حرکت باز نمی‌ایستد!

🖊جولیان یانگ (Julian Young)
🌿
@artperception

🌿پرتره آرتور شوپنهاور
🎨نقاش: آنگیلبرت گوبل

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

🌿خیلی قبل‌تر از بازی تاج و تخت در ایران!
🔻«اژدها»

تصویر یک اژدها معمولا بصورت هیولایی وحشتناک با پوست چرمی و پولک‌دار و بال‌های بزرگ به ذهن ما می آید. از بازی تاج و تخت و هری پاتر گرفته تا افسانه‌های قرون وسطایی، اژدهای اهریمنی و دمنده آتش از دهان، اژدهای چینی در مراسم جشن سال نو.
اما در حقیقت ایران خاستگاه موجود افسانه‌ای #اژدها است. هم بصورت هیولایی مهیب و هم بصورت نقشی تزئینی که کارکردی اساسی در اسطوره شناسی، کتاب‌ها و نوشته‌ها و هنر ایرانی دارند و قدیمی‌ترین افسانه‌ها را شامل می شوند.

یکی از قهرمانان افسانه‌ای در حماسه های ایرانی بهرام گور است، پادشاه ساسانی ایرانی (قرن پنجم قبل از میلاد) که در حال جنگ با اژدها بارها به تصویر و در #شاهنامه فردوسی و هفت‌پیکر نظامی نیز به شعر در آمده است. این افسانه که مربوط به دوره پیش از اسلام می شود، در انواع شاهنامه ها بخصوص شاهنامه فردوسی روایت و سروده شده است. فردوسی در واقع ترکیبی میان افسانه‌های باستانی ایرانی، داستان‌های عامیانه و شفاهی مردمی و جهان‌بینی اسلامی ایجاد کرده و قهرمان شاهنامه رستم را در مقابل اژدها قرار داده است.
🌿📚
@artperception

🌿رستم و اژدها (بهرام گور و اژدها)/ قرن پنجم هجری
کاشی به شکل ستاره دوازده پر / متعلق به عصر سلجوقی / کاشان
محل نگهداری: گالری فریر / واشنگتن🏛
🌿
@artperception