🎵قطعه‌ی «رویا فرو می پاشد»
موسیقی فیلم «تلقین»

🌿25 اکتبر، روز جهانی #هنرمندان🌹

🔺«هُنر وسیله‌ای برای تزیینِ خانۀ ثروتمندان نیست، سلاحی‌ است برای نبرد.»
🖋پابلو پیکاسو
➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🔸شاهکار ذهن یا «#قصر_حافظه»

🌿تصور کنید که در جلو در خانه‌تان ایستادید. ازتون خواهش می‌کنم به رنگ در و ماده‌ای که در از آن ساخته شده فکر کنید. حالا یک گروه آدم لخت چاق را روی دوچرخه مجسم کنید. آنها دارند در یک مسابقهٔ دوچرخه سواری لخت رقابت می‌‌کنند، و دارند مستقیم به طرف در شما می‌آیند. آنها دارند با شدت به طرف شما پدال می‌زنند، عرق کردند و هی‌ بالا پایین می‌شوند و مستقیم با درِ خونهٔ شما تصادف می‌کنند. دوچرخه‌ها به هوا پرتاب می‌شوند، چرخ‌ها از کنار شما رد می‌شوند، پره‌های چرخ‌های دوچرخه به جاهای بی‌‌ربط می‌افتند. از آستانهٔ‌ در قدم بردارید. وارد راهرو یا هر چیزی اون طرف در هست بنشنید و از وجود نور لذت ببرید. نور به روی کوکی مانستر (شخصیت عروسکی تلویزیون) می‌تابه. کوکی مانستر برای شما دستشو تکون میده، از روی یک اسب قهوه‌ای که حرف می‌زنه. شما می‌تونید پشم آبی رنگش را احساس کنید که بینیتون را قلقلک میده، شما می‌تونید بیسکویت جوی کشمشی‌ای که او در حال بلعیدن هست را بو کنید.
از کنارش به داخل اتاق نشیمن رد شوید در اتاق نشیمن، با استفادهٔ کامل از قدرت تخیلتون بریتنی اسپیرز را مجسم کنید. او با لباس لختی روی میز قهوه‌خوری شما در حال رقصیدن هست، و ترانه "Hit Me Baby One More Time" می‌خواند. حالا با من به آشپزخونه بیاید. در آشپزخونتون، زمین با یک مسیر از آجرهای زردرنگ پوشیده شده و از اجاق آشپزخونتون دروتی، مرد آهنی، پیج گوشتی، و اون شیر توی «جادوگر شهر اُز» دست در دست هم، مستقیم می‌پرند به سمت شما!

🔹می‌خوام درباره یک مسابقه عجیب غریب صحبت کنم که بهارِهرسال در شهر نیویورک برگزار میشه. بهش میگن «مسابقات قهرمانی حافظه ایالات متحده». من چند سال پیش رفته بودم تا به عنوان خبرنگار علمی این مسابقه رو پوشش بدم . اونها یه مشت مرد بودن، یه تعدادی کمی خانم بسیار متفاوت از لحاظ سنی و سر و وضع، داشتند صدها عدد اتفاقی رو حفظ می‌کردند، فقط با یک بار نگاه کردن به اونها. نام ده‌ها آدم ناشناس رو حفظ می‌کردند. تنها در چند دقیقه، کل شعرها رو حفظ می‌کردند. مسابقه می‌دادند سر این که چه کسی سریعتر می‌تونه ترتیب یه دسته کارت بُر خورده رو به خاطر بسپاره. با خودم می‌گفتم، این باورنکردنیه. اینها اعجوبه‌های طبیعت‌اند!

🔸من برگشتم و کل رساله‌های درباره حافظه رو مطالعه کردم؛ رساله‌هایی که بیش از ۲٫۰۰۰ سال پیش به زبان لاتین باستان و سپس در قرون وسطی نوشته شده بود. واقعا من کلی چیز جالب یاد گرفتم یکی از این چیزای جالبی که یاد گرفتم این بود روزی روزگاری فکرِ داشتن یک ذهن آموزش دیده، منظم و متمدن اصلا مثل الان دور از ذهن نبوده است. روزی روزگاری، مردم به طورم مداوم روی صیقل دادن ذهنشون سرمایه‌گذاری می‌کردند.

🔹در هزاره اخیر ما سلسله‌ای از تکنولوژی ها رو اختراع کردیم، از الفبا تا رول‌های پاپیروس تا نسخ قدیمی، دستگاه چاپ، عکاسی کامپیوترها، گوشی‌های هوشمند که به تدریج این مسئله رو برامون ساده و ساده‌تر کردند؛ که حافظمون رو از خودمون خارج کنیم، که اساسا این توانایی بنیادین بشری رو به بیرون بسپاریم. این فناوری‌ها دنیای مدرنمان رو ممکن ساختند، اما ما رو هم تغییر دادند. ما رو از نظر فرهنگی تغییر دادند، و من در این‌باره بحث دارم که ما رو از نظر ادراکی متحول کردند. با وجود داشتن کمترین نیاز به یادآوری گاهی به نظر میاد ما فراموش کردیم چگونه بیاد بیاریم.

▫️چند سال پیش گروهی از محققان در دانشگاه کالج لندن تعدادی از قهرمانان حافظه رو به آزمایشگاه‌شون بردند. اونها می‌خواستند بدونند آیا مغز این آدم‌ها یه جورایی از لحاظ آناتومی با بقیه انسان‌ها متفاوت هست؟ پاسخ خیر بود. آیا از بقیه ما باهوش ترند؟ یک سری تست هوش از آنها گرفتند پاسخ این بود که واقعا نه.

🌿هرچند یک تفاوت واقعا جالب و آموزنده بین مغز قهرمانان حافظه و نمونه‌های مورد بررسی برای مقایسه وجود داشت. وقتی اونها رو زیر دستگاه اف ام آر آی قرار می‌دادند و مغزشون رو اسکن می‌کردند وقتی که داشتند عددها و چهره آدمها و تصاویر دانه‌های برف رو به خاطر می‌سپردند، متوجه شدند که قهرمان‌های حافظه در مقایسه با بقیه، از قسمت متفاوتی از مغزشون استفاده می‌کنند. به ویژه، اونها داشتند از قسمتی از مغزشون استفاده می‌کردند، که به جهت‌یابی و حافظه فضایی مربوط بود. چرا؟ و آیا اینجا چیزی هست که بقیه ما یاد بگیریم؟ همه چیز، تمام تکنیک‌هایی که استفاده میشه در نهایت به یک ایده برمی گرده، ایده‌ای که روانشناسان اون رو «رمزگذاری جزئی‌نگرانه» می‌نامند.
@artperception 🔻

🔸و با یک تناقض جالب هم اون رو به خوبی میشه توضیح داد، تناقضی که به پارادوکس «نانوا/ نانوا» معروف هست. این طوریه: اگر من به دو نفر بگویم که یک واژه رو به خاطر بسپارند، اگه به یکی بگویم "یادت باشه که یه نفر هست به اسم نانوا" و به شما بگویم: "یادت باشه یه نفر هست که نانواست" و اگه بعدتر برگردم پیشتون و بگم : "اون واژه که چند وقت پیش بهت گفتم رو یادته؟" اون شخصی که بهش گفته شده بود اسمش نانوا هست، احتمال کمتری داره که خود اون واژه یادش بیاد؛ نسبت به شخصی که بهش گفته بودند اون شخص نانواست.

🔹خب، نام نانوا واقعا معنی خاصی برای شما نداره. نسبت به تمام خاطرات شناور در مغزتان جدا افتاده‌ست. اما اسم متعارف نانوا، ما همه نانواها رو می‌شناسیم. نانواها کلاه‌های باحال سفیدرنگ می‌پوشن. دستاشون آغشته به آرد هست. نانواها وقتی به خانه بر می‌گردند بوی خوبی می‌دهند. شاید ما یک نانوا رو بشناسیم و وقتی ما برای بار اول این واژه رو می‌شنویم ما این ارتباط های معنایی رو مثل یک قلاب بهش متصل می‌کنیم تا بعدها راحت‌تر مثل یک ماهی از آب بکشیمش بیرون. تمام هنرِ این مسابقه های حافظه و تمام هنر بهتر به خاطر سپردن چیزها در زندگی روزمره پیدا کردن راه حلی برای تبدیل نانوا به عنوان اسم خاص به نانوا به عنوان اسم عام هست. که تمام اطلاعات نامفهوم بی‌معنا و حتی بی‌اهمیت رو دریافت کنیم، و به طریقی تغییرشون بدیم به طوری که در گستره تمام چیزهایی که در ذهن شما وجود داره، معنا پیدا کنند.

🔸یکی از روش های پیچیده این کار به ۲٫۵۰۰ سال پیش، دوران یونان قدیم، بر می‌گردد. این روش به «قصر حافظه» معروف هست. داستانِ بوجود آمدنش این هست: شاعری بود به نام سایمونیدیس که در ضیافتی شرکت کرده بود. اون در واقع به عنوان سرگرم کننده استخدام شده بود. اون از جاش بلند می‌شه، شعرهاش رو ازحفظ میگه، و از در خارج میشه. و همون لحظه که این کار رو می‌کنه، سالن مهمانی فرو می‌ریزه، و همه افراد داخلش کشته میشن. این اتفاق فقط همه رو به کشتن نمیده تمام جسدها رو تا اونجا که نشه تشخیصشون داد نابود می‌کنه. سایمونیدیس، بیرون ایستاده تنها بازمانده در میان خرابه‌ها چشمانش رو می‌بنده، و با چشمان ذهنش این واقعه رو مجسم می‌کنه، او می‌تونه ببینه هر یک از میهمانان کجا نشسته بودند و بعد دست خویشاوندان رو می‌گیره و از میان خرابه‌ها، هرکدوم رو به عزیزانشون می‌رسونه.

▫️چیزی که سایمونیدس در اون لحظه متوجه میشه چیزیه که فکر کنم همه ما به طور حسی می‌دونیم؛ اینکه ما هرچقدر هم در حفظ کردنِ اسم‌ها و شماره تلفن‌ها و دستورالعمل‌های کلمه به کلمه از طرف همکارانمون، افتضاح باشیم از حافظه تصویری و فضاییِ استثنائی برخورداریم. اگر من از شما بخوام ده کلمه اولِ این داستان سایموندیس رو به خاطر بیارید احتمالا خیلی سختتون باشه، اما من شرط می‌بندم اگر از شما خواسته بودم به خاطر بیارید چه کسی همین الان روی یک اسب قهوه ای سخنگو در سالن ورودی نشسته شما قادر هستید که به خاطر بیارید!

🌿ایده پشت تکنیک قصر حافظه اینه که این عمارت خیالی رو در چشمان ذهنتون خلق کنید و از تصاویر و چیزهایی که می‌خواید به خاطر بسپارید، پُر کنید. هرچه قدر که تصویر احمقانه‌تر، عجیب غریب‌تر، خنده دارتر، بی ارزش‌تر و بدبوتر باشه احتمال فراموش شدنش کمتره. یادتون باشه قدمت این نصیحت، به بیش از دوهزار سال پیش به نخستین رساله‌های لاتین درباره حافظه برمیگرده!

🔺خب، چطورکار میکنه؟ فرض کنید شما به استیج مرکز TED دعوت شدید تا سخنرانی کنید و می‌خواید از حفظ انجامش بدید، و می‌خواهید طوری انجامش بدید که سیسرون ۲٫۰۰۰ سال پیش اگر به کنفرانس TEDx رُم دعوت شده بود، انجامش می‌داد‍! کاری که ممکنه بکنید اینه که خودتون رو مقابل درب منزلتون تصور کنید و به یک سری تصویرِ کاملا احمقانه، مسخره و فراموش نشدنی روبه رو می‌شید که اولین چیزی که می‌خواید راجع بهش صحبت کنید رو به خاطرتون میاره که همون مسابقه عجیب غریب هست. و بعد وارد منزلتون می‌شید و تصویری از کوکی مانستر رو بالای آقای اِد می‌بینید. و این به شما یاداوری می‌کنه که می‌خواید راجع به اِد کوک صحبت کنید. و بعد تصویری از بریتنی اسپیرز می‌بینید که اون حکایت مسخره که می‌خواید تعریف کنید رو به یادتون میاره و به آشپزخونه می‌روید و چهارمین موضوعی که می‌خواید راجع بهش صحبت کنید اون ماجرای سفر عجیب یک ساله تون هست و شما دوستانی دارید که ماجرا رو به یادتون میارن.

🔹این همون کاریه که سخنوران رومی برای حفظ کردن سخنرانیشون انجام می‌دادند، نه کلمه به کلمه، چون گیجتون می‌کنه، بلکه موضوع به موضوع. در واقع این اصطلاح «تاپیک» یا عنوان که از واژه یونانی "topos" به معنایِ "مکان" ریشه می‌گیره، نشان از این موضوع داره که زمانی مردم با همین اصطلاح‌های فضایی به فصاحت و بلاغت نگاه می‌کردند.
@artperception 🔻

‍ 🔸ما معمولا از کسانی که حافظه خوبی دارند، به عنوان آدم‌هایی با استعداد ذاتی یاد می‌کنیم. اما اینطور نیست. «حافظه خوب، یادگرفتنی است.» در اولین مرحله، ما وقتی به خاطر می‌سپاریم که توجه کنیم. ما وقتی به یاد می‌آوریم که عمیقا درگیر بشیم. ما وقتی به یاد می‌آریم که قادر باشیم یک تجربه یا داده رو درنظر بگیریم، و ببینیم چرا برای ما معنادار است.

🌿و من فکر می‌کنم اگر یک چیز باقی مونده باشه که بخوام باهاتون درمیان بگذارم چیزی هست که ای.پی، همون آدم فراموشکاری که حتی یادش نمیومد مشکل حافظه داره، با من درمیان گذاشت. این ایده که، زندگی ما مجموعه‌ای از خاطرات ماست، چه قدر از زندگی کوتاهمون رو دوست داریم از دست بدیم، با غرق شدن در بلک بری و آی فون؛ با توجه نکردن به انسانی که رو به رومون نشسته و داره باهامون صحبت می‌کنه، با اینقدر تنبلی که حاضر نیستیم عمیقا پردازش کنیم.
اول از همه یاد بگیریم که حافظه شگفت انگیزی در ما نهفته شده. اما اگر شما می‌خواهید که زندگی خاطره انگیزی داشته باشید باید از اوناش باشید که یادش می‌مونه که باید یادش بمونه!


🎙جاشوا فونر: «شاهکارهای حافظه که هر کسی می‌تواند انجام دهد»
🔺TED2012
➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🌿کوروش در سال ۵۳۹ پیش از میلاد وارد بابل شد؛ «در ماه اَرَخسمنو (Arahsamnu = ماه هشتم)، روز سوم (هفتم آبان ماه) کوروش به بابل اندر آمد. شاخه‌های سبز در برابر (زیر پای او) گسترده شد.»

@artperception

🌿استوانهٔ کوروشِ بزرگ یا اولين منشورِ حقوقِ بشر در جهان، لوحی از گِلِ پخته است که در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به ‌فرمان کوروش، پادشاه و بنیانگذارِ شاهنشاهیِ هخامنشی نگاشته شده است.

@artperception

🌿«اسکندر مقدونی در مقابل مقبره کوروش»
🎨اثر: پی‌یر هنری د والنسینز
1796میلادی

@artperception

🌿۷ هفتم آبان، سالروز ورود کوروش بزرگ به بابِل می‌باشد. این روز به مناسبتِ پایان تصرفِ امپراتوریِ بابل به دست سپاهِ هخامنشیان و پایان دورانِ ستمگری در جهانِ باستان انتخاب شده است.

@artperception

🌿با آنکه جز سکوت جوابم نمی دهی
در هر سوال از همه پرسیده ام تو را
از شعر و استعاره و تشبیه برتری
با هیچ کس بجز تو نسنجیده ام تو را

🔸️۸ آبان سالروز درگذشت قیصر امین پور
روحش شاد و یادش گرامی 🥀

@artperception

‍ 🌿در زبان فارسی واژه‌ی «هنر» از دوره‌ی زبان‌هاى متقدّم اوستا، فارسى باستان، فارسی ميانه (پهلوى) و فارسی جديد، مفهومى را مى‌رساند كه معانی چندلايه‌ی تاريخی آن قابليت نفوذ به روحِ فرهنگ ايرانى را داراست. كاربُرد لغت‌هايى چون «فن» و «صناعت» از زبان عربى در فارسى جديد وسعت و عمقِ معنايى كلمه‌ی «هنر» را نيافت، و تنها دلالت بر يكى از لايه‌هاى ظاهرى آن بود.

🔹واژه #هنر از دو پاره «هو» و «نره» (هو به معناى نيكى مطلق و نره به معناى توانايى) به مفهوم «نيک‌توانى» است. فردوسى در گشايش اين واژه مى‌گويد:

هنر، مردمى باشد و راستي / ز كژّى بود كمّى و كاستى
هنر كى بود تا نباشد گوهر؟ / نژادهْ كسىْ ديده‌ای بى‌هنر؟

🔸مفهوم اين واژه نسبتى ژرف با انديشه حماسى در فرهنگ ايرانيان دارد. با توجه به معنای كلمات واژه «هنر» در فارسی بيشتر به معادل امروزی آن «Künst» در زبان آلمانی نزديک است تا كلمه‌ی «ART» در زبان انگليسی.

🌿كلمه Künst كه در آلمانی برای هنر به‌كار مى‌رود مشتق از ريشه Können به معناى «توانايى»‌ست. اين تشابه شايد به خاطر وجود رگه‌های انديشه‌ی حماسی در فرهنگ ژِرمنيکِ كهن باشد. واژه‌ی «هنر» در فارسی، از جهت ريشه‌يابی كلمات، در زبان انگليسی به واژه «honor» بدل شده‌ و معنای كاربردیِ متفاوتی يافته‌ است.

📝بخشی از «دیباچه‌ای بر تاریخ فرهنگ و هنر ایران»
🖋درس‌گفتار اول - مقدمه/ آریاسپ دادبه
📚شماره ۶۹ فصلنامه حرفه‌هنرمند
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر پیوست: کاشی زرین‌فام/ احتمالا متعلق به تخت سلیمان/ اواخر سده ۱۳ میلادی
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎶🎨🎥🎭🖋
@artperception

🌿«هر نسلی خود را مسئول بازسازی جهان می‌بیند، جز نسل من که می‌داند دنیا را از نو نخواهد ساخت؛ نسل من موظف به بازداشتنِ دنیا از نابود کردنِ خویش است.»

🔺هفتم نوامبر زادروز #آلبر_کامو
🌿📚✒️
@artperception

‍ 🌿شرق‌شناسی وارونه

🔺«شرق‌شناسى» در تداوم نياز به آگاهى به تاريخ مفاهيم، و در ادامه‌ی علوم ديگرى چون مردم‌شناسى، زبان‌شناسى، موسيقى‌شناسى قومى، و ديگر علوم انسانى شكل گرفت. اين دانايى، قرار يافتن در برابر غير را به يك توانايى در انديشيدن بدل كرده‌است. تمدن غرب در مواجهه با فرهنگ‌هاى غيرخودى، آن‌ها را در شمولِ انواع «لوژى»ها طبقه‌بندى كرده‌است. به تبعِ كنش و واكنش‌هاي به‌وجود آمده، مفاهيم و اصطلاحاتى ايجاد شده كه سابقه‌اي حداقل در عالم ما ايرانيان نداشته‌است.

🔹نتيجه‌ی به‌كارگيرى اين مفاهيم و ديد ارزش‌گذارانه‌، كه از خصايص شرق‌شناسى‌ست، توسط خودِ ما به بروز سوء‌تعبيرى ختم شده‌ كه حاصل آن نوعى حالت وارونگىِ متوهم بوده‌است که به آن «شرق‌شناسی وارونه» می‌گویند.
به اين ترتيب «قديمى باقى‌ماندن»، «اصيل بودن»، «اِگزوتيك بودن»، «شرقى بودن»، «آنتيك بودن»، به افراط «خيال‌انگيز بودن»، «غيرعقلانى بودن»، «ضد وضع موجود بودن»، همه و همه ارزشمند شدند و در عمل توجيه‌كننده‌ی تصلّبِ انديشه، جُمود، حسرت‌زدگى، انفعال و رفتار نوستالژيک.

📚بخشی از «دیباچه‌ای بر تاریخ فرهنگ و هنر ایران»
🖊مقدمه/ آریاسپ دادبه
📝شماره ۶۹ فصلنامه حرفه‌هنرمند
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻تصویر مربوط به مقرنس ایوان شمالی مدرسه نیماورد اصفهان
🔹بنای دوره صفوی
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿«خلاقیت و گفتمان»

🔸#میشل_فوکو مفهوم «خلاقیت» را به چون و چرا می‌کشد و معتقد است که به ندرت چیزی هست که برای اولین بار گفته شده باشد و حتی وقتی ایده جدیدی تولید می‌شود، در چارچوب قید و بندهای آنچه پیشتر اندیشیده شده است، تولید می‌شود.
🔹به علاوه وقتی یک ایده نو انکشاف می‌یابد، این تصور که «ایده» به چه کسی تعلق دارد مورد تردید واقع خواهد شد. زیرا عواملِ دخیل در تولیدِ ایده‌های جدید چنان زیاداند که خود اشخاص و مولفان در آن میان گُم می‌شوند!

▫️فوکو نمی‌گوید که هیچ فرد خلاقی وجود ندارد، بلکه معتقد است که همه افراد در چارچوب قید و بند‌های گفتمانی که امکان تولید ایده‌ها و متن‌ها را فراهم می‌آورند، به طور بالقوه خلاق هستند. خلاقیت بسیاری از افراد در همان سنین نخستین به واسطه فشارهایی که جامعه از طریق نظام‌های آموزشی به آنها وارد می‌کند تا همرنگ جماعت شوند، کور می‌شود.

🔸فوکو با این فرضیه ساده مخالفت می‌کند که بر اساس آن جمعیت به دو گروه تقسیم می‌شوند: گروه بسیار کوچکی متشکل از نوابغ همچون اینشتین، شکسپیر و داوینچی؛ و بقیه جمعیت که عاری از اندیشه‌های خلاق هستند که اغلب با پارامترهای قید و بندی گفتمانی به چالش برمی‌خیزند. وی به جای اینکه بر مولف انگشت تاکید بگذارد، بر روی «نقش مولفانه» تاکید می‌کند.

🌿بدین ترتیب یک تحلیل فوکویی بر روی «شرایط پذیرش ایده‌های جدید» تمرکز خواهد کرد و احتمالا خواهد کوشید تا ایده‌ها و نوآوری‌هایی را تحلیل کند که از سوی جامعه تایید «نشده‌اند» و جامعه با معیارهای خود آنها را قابل پذیرش نمی‌داند.

📕گفتمان
🖋سارا میلز
📝 صفحه ۹۵
➖➖➖➖➖➖➖➖
🔻بعد از اینکه تابلوی #بنکسی در حراج، به عنوان آخرین آیتم به قیمت تقریبی ۱ میلیون پوند فروش رفت، دستگاه کاغذ خرد کنی که چندسال پیش در تابلو قرار داده بود، فعال شد و بخشی از تابلو خود به خود از بین رفت.
🔹«میلِ به نابودی هم یک تمایلِ خلاقانه است.»
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

🌿اثری از #دیوید_هاکنی که امروز شانزدهم نوامبر 2018 در حراج کریستیز نیویورک به قیمت 90,312,500 دلار به فروش رفت و رکورد فروش اثری از یک #هنرمند زنده را شکست!
_______________
🌿🎨🔻
@artperception

‍ ▫️کیتینگ (استاد) : شعر رو به کلمات محدود نکنین. شعرو می‌شه در یه اثر هنری پیدا کرد، تو موسیقی، عکس، طرز پخت یه غذا، هر چیزی که کشف و الهام داشته باشه. #شعر می‌تونه توی پیش پاافتاده‌ترین چیزها وجود داشته باشه، اما هیچ وقت نباید خودش معمولی و پیش پا افتاده باشه.
چرا که نه! در مورد آسمون یا لبخند یه دختر بنویسین، وقتی این کارو می‌کنین حواستون باشه که شعرتون برامون روشنگر باشه، ما رو به هیجان بیاره و اگه به صورت کشف و الهام بهتون رسیده باشه، قدری احساس جاودانگی به آدم می‌ده.

➖یکی از دانش آموزان: تو ریاضی هم شعر هست؟
▫️کیتینگ: حتما! تو ریاضی شکوه و ظرافت هست. اگه همه می‌نشستن به شعر نوشتن، همه مردم از گشنگی می‌مُردن. اما حتی تو ساده‌ترین اعمال زندگی هم باید شعر وجود داشته باشه وگرنه معنیش اینه که بهترین فرصتی رو که زندگی به ما انسان‌ها داده هدر دادیم.



🎥 انجمن شاعران مرده
Dead Poets Society
1989
🎬 پیتر ویر / Peter Weir
➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎬📽🎥
@artperception

‍ 🌿۱۹ نوامبر، روز جهانی مردان
➖۲۸ آبان

🔸امروز نوزدهم نوامبر روز جهانی #مردان نام گذاری شده است. این روز در بیش از 70 کشور جهان، روز مردان ثبت شده و جشن گرفته می‌شود. علت اصلی این نامگذاری توجه و تمرکز بر سلامت و تندرستی مردان و تداوم نسل‌ها است. شعار امسال (2018) توجه بر «الگوهای سازنده و مثبت نقش مردانه» است.
🔹اما امروزه کمتر به اهمیت نقش مردان در خانواده و جامعه توجه می‌شود. شاید این روز بهانه‌ای باشد که بتوانیم توجه و تمرکز بیشتری بر خود به عنوان یک مرد یا روی مردان زندگی‌مان قرار دهیم. شاید اگر چالش‌های فردی و اجتماعی که مردان در طول زندگی با آن مواجه هستند را بدانیم، بیشتر بتوانیم آن‌ها را درک کنیم.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🎶قطعه موسیقی (فایل پیوست): «مردانِ خدا»
🎼آلبوم: «صدای سخن عشق»
🔸گروه «شمس»
🎵آهنگساز: #کیخسرو_پورناظری
🎙آواز: #شهرام_ناظری
🔻شعر: #فروغی_بسطامی


🌿مردان خدا پردهٔ پندار دریدند
یعنی همه‌جا غیر خدا یار ندیدند

هر دست که دادند از آن دست گرفتند
هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند

یک طایفه را بهر مکافات سرشتند
یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند

یک فرقه به عشرت درِ کاشانه گشادند
یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

جمعی به در پیر خرابات خرابند
قومی به بر شیخ مناجات مریدند

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد
یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

فریاد که در رهگذر آدم خاکی
بسی دانه فشاندند و بسی دام تنیدند

همت طلب از باطن پیرانِ سحرخیز
زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

زنهار مزن دست به دامان گروهی
کز حق ببریدند و به باطل گرویدند

چون خلق درآیند به بازار حقیقت
ترسم نفروشند متاعی که خریدند

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است
کاین جامه به اندازهٔ هر کس نبریدند

مرغان نظرباز سبک‌سیر فروغی
از دام‌گهِ خاک بر افلاک پریدند

https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎶🎼🎵
@artperception

🌿هر چه سریع‌تر اشتباه کن!
📚«Be Wrong as Fast as You Can»

هر هفته، ایدۀ چند کار هنری یا داستان به ذهنمان می‌آید که به خیال خودمان، اگر نوشته شوند بازار کتاب زیر و رو خواهد شد! اما وقتی دست به قلم می‌بریم،‌ گویا از گردن به بالا فلج می‌شویم و بوی شکست فضا را پر می‌کند. دست‌کم ۲۵ سال است که من از این رؤیاپردازی‌ها می‌کنم و صدها ایده را در دفترچه یادداشت‌های کوچک ثبت می‌کنم و این دفترچه‌ها را داخل یک جعبۀ کفش در کمد لباس‌هایم روی دفترچه‌های قبلی می‌اندازم، انگار که یک دایرةالمعارف شخصی از فهرست کارهای انجام‌نشده داشته باشم. گاهی اوقات یاد کارنامۀ کلاس اول دبستانم می‌افتم که معلمم رویش نوشته بود: «هیوگو تخیل بسیار قوی و فعالی دارد، اما باید روی مهارتش برای پیگیری کارها بیشتر تمرین کند».

می‌دانم که فقط من این وضعیت را ندارم. کیست که طرح‌های بزرگی در ذهن نداشته باشد و هیچ‌وقت حوصلۀ عملی‌کردن آن‌ها را پیدا نکرده باشد؟ هر کسی ایده‌هایی را با دوستانش رد و بدل کرده که مثلاً من می‌توانستم فلان برنامۀ تلویزیونی را بسازم یا فلان فیلم‌نامۀ نوآورانه را بنویسم.

من بعضی از موفق‌ترین فیلم‌نامه‌نویسان، رمان‌نویسان، تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و نویسندگان را می‌شناسم که به‌مراتب از من تنبل‌ترند. بعدازظهرها چرت مفصلی می‌زنند، کلی بسکتبال بازی می‌کنند و هر چند ماه یک بار کار کوچکی را تمام می‌کنند یا اصلاً کاری را به انجام نمی‌رسانند؛ و به شما بگویم که تازه ایده‌هایشان چندان هم بدیع و اصیل نیست!

پس کم و کسری من چیست؟ آن چیزی که رؤیاپردازی‌های بعضی‌ها را به رُمان بعدی آن‌ها برای بهترین ناشران تبدیل می‌کند چیست که من پیدایش نمی‌کنم؟
برای یافتن پاسخ، کافی است نگاهی به گزارش مارک جیکوبسن در مجلۀ نیویورک‌تایمز از راننده‌تاکسی‌های دهۀ ۱۹۷۰ بیندازید. داستان جیکوبسن راجع‌به راننده تاکسی‌های شب‌کاری است که آرزو دارند هنرپیشه یا شاعر یا نمایش‌نامه‌نویس بشوند. جیکوبسن خودش یکی از آن‌ها بوده است. نقشۀ اصلی‌اش این بود که هفته‌ای سه شب رانندگی کند، هفته‌ای سه شب نویسندگی کند، و یک شب هم به مهمانی برود. اما وقتی وضع بقیۀ راننده‌ها را دید که درگیر زندگی کاری شده‌اند، فهمید که فشار روزمره چطور ذره‌ذره آن‌ها را از رؤیاهایشان دور کرده است.

جیکوبسن می‌نویسد: «ترس بزرگ این است که زمانه آن‌قدر سخت خواهد شد که مجبور می‌شوی پنج‌شش شب در هفته رانندگی کنی، نه سه شب. ترس بزرگ این است که نمایش‌نامه‌ات، همانی که فقط یک چرک‌نویس است و هنوز تا به نمایش درآمدن راه زیادی دارد، توی کمد خاک بخورد. ترس بزرگْ فکرکردن به همۀ کارمندهای سرسخت و فقیری است که در فکر همۀ نمایش‌نامه‌های خارق‌العاده‌ای بودند که می‌توانستند بنویسند. ترس بزرگ این است که بعد از بیست سال درس‌خواندن، تو را شیفت روز بگذارند. ترس بزرگ این است که داری راننده تاکسی می‌شوی».

من هم وقتی تلاش کردم تخیلاتم را روی کاغذ بیاورم، یا تلاش کردم آن‌ها را به یک چیز ملموس تبدیل کنم، همه مثل رنوِ قدیمیِ دوستم در دانشگاه به پت‌پت افتادند. صداهایی که با آن وضوح و قدرت در گوشم می‌شنیدم روی کاغذ ساکت و بیگانه شده بودند. تعجب می‌کردم که چرا این‌قدر خجالت می‌کشم از نوشتن چیزی که اصلا هیچ‌کس دیگری هم قرار نیست آن را بخواند. احساس سرافکندگی می‌کنم از اینکه چرا نتوانسته‌اند سرزندگی خودِ آن ایده‌ها را آن‌طور که در ذهنم بوده‌اند منتقل کنند. انگار که صدای ضبط‌شدۀ خودتان را گوش کنید. "ممکن نیست این صدای من باشد!"؛ اوه، اما هست.

اخیراً مصاحبه‌ای دیدم از چارلی رُز با جان لَستر، که از بنیان‌گذاران استودیو انیمیشن پیکسار است. مصاحبه دربارۀ این بود که پشت فیلم‌هایش چه فرآیند خلاقانه‌ای در جریان است. نظریۀ درون‌سازمانیِ پیکسار این است: :هر چه سریع‌تر اشتباه کن.»
اشتباهات جزء ضروریِ فرآیند خلاقانه هستند، پس مستقیم به سراغشان بروید و انجامشان دهید. حتی ایده‌های بزرگ هم در مسیر به‌ثمررسیدن در هم می‌شکنند و بعد باید با زحمت زیاد دوباره ساخته شوند. لستر می‌گفت: «همۀ فیلم‌های پیکسار زمانی در طول فرآیند تولیدِ خود، بدترین فیلمِ تاریخِ سینما بوده‌اند. مردم این را باور نمی‌کنند، ولی واقعیت همین است. اما ما فیلم‌ها را در همان نقاط به حال خودشان رها نمی‌کنیم».

به یک معنا می‌شود گفت که ما به ایده‌ها بیش از حد بها می‌دهیم. البته شما به ایده‌های خوب نیاز دارید، اما در این نقطه از فرهنگِ فوق اشباعِ ما ایده‌های بسیار اندکی هستند که آن‌قدر بدیع باشند که هیچ‌کس دیگری پیش‌تر به آن‌ها فکر نکرده باشد. قسمت مهم ماجرا درواقع این است که #ایده را از کجا بگیرید و چقدر خودتان را متعهد کنید به این که مسائل بی‌شماری که در حین اجرای آن پیش می‌آید را حل کنید.

🖋هوگو لیندگرن
🔖سردبیر مجلۀ هالیوود ریپورتر
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

‍ 🌿«برناردو برتولوچی» کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی، سازنده فیلم «آخرین تانگو در پاریس» و برنده اسکار برای فیلم «آخرین امپراتور» در سن ۷۷ سالگی درگذشت. از دیگر آثار مشهور این کارگردان می‌توان به «آسمان سرپناه»٬ «۱۹۰۰» و «رویابین‌ها» اشاره کرد.
➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🥀🎬📽🎥
@artperception

‍ 🌿هیچ‌چیز اصیل نیست. از هرکجا که با الهام هم‌طنین می‌شود یا قوه‌ی تخیل شما را تقویت می‌کند، دزدی کنید. حریصانه ببلعید فیلم‌های قدیمی و جدید را، موسیقی، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، عکس‌ها، شعرها، رویاها، مکالمات تصادفی، معماری، پل‌ها، تابلوهای راهنمایی و رانندگی، درختان، ابرها، پهنه آب‌ها، نور و سایه‌ها را.
از این بین، تنها چیزهایی را برای سرقت انتخاب کنید که مستقیما با روح شما صحبت می‌کنند. اگر این کار را کردید، اثر شما قابل اعتماد است و این اعتبار فوق‌العاده گران‌بهاست.
اصالت وجود خارجی ندارد. به خود زحمتِ پنهان کردن دزدی خود را ندهید و اگر چنین حسی داشتید، جشن بگیرید. در هر شرایطی جمله‌ی ژان لوک گدار را به یاد آورید:
«مهم نیست چیزها را از کجا می‌آورید، این مهم است که آن‌ها را به کجا می‌برید!»

"Nothing is Original"▫️
🖋جیم جارموش | چهارشنبه

https://t.me/alcyon
🌿🌊🖋📝📚
@artperception