🌿هر چه سریع‌تر اشتباه کن!
📚«Be Wrong as Fast as You Can»

هر هفته، ایدۀ چند کار هنری یا داستان به ذهنمان می‌آید که به خیال خودمان، اگر نوشته شوند بازار کتاب زیر و رو خواهد شد! اما وقتی دست به قلم می‌بریم،‌ گویا از گردن به بالا فلج می‌شویم و بوی شکست فضا را پر می‌کند. دست‌کم ۲۵ سال است که من از این رؤیاپردازی‌ها می‌کنم و صدها ایده را در دفترچه یادداشت‌های کوچک ثبت می‌کنم و این دفترچه‌ها را داخل یک جعبۀ کفش در کمد لباس‌هایم روی دفترچه‌های قبلی می‌اندازم، انگار که یک دایرةالمعارف شخصی از فهرست کارهای انجام‌نشده داشته باشم. گاهی اوقات یاد کارنامۀ کلاس اول دبستانم می‌افتم که معلمم رویش نوشته بود: «هیوگو تخیل بسیار قوی و فعالی دارد، اما باید روی مهارتش برای پیگیری کارها بیشتر تمرین کند».

می‌دانم که فقط من این وضعیت را ندارم. کیست که طرح‌های بزرگی در ذهن نداشته باشد و هیچ‌وقت حوصلۀ عملی‌کردن آن‌ها را پیدا نکرده باشد؟ هر کسی ایده‌هایی را با دوستانش رد و بدل کرده که مثلاً من می‌توانستم فلان برنامۀ تلویزیونی را بسازم یا فلان فیلم‌نامۀ نوآورانه را بنویسم.

من بعضی از موفق‌ترین فیلم‌نامه‌نویسان، رمان‌نویسان، تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی و نویسندگان را می‌شناسم که به‌مراتب از من تنبل‌ترند. بعدازظهرها چرت مفصلی می‌زنند، کلی بسکتبال بازی می‌کنند و هر چند ماه یک بار کار کوچکی را تمام می‌کنند یا اصلاً کاری را به انجام نمی‌رسانند؛ و به شما بگویم که تازه ایده‌هایشان چندان هم بدیع و اصیل نیست!

پس کم و کسری من چیست؟ آن چیزی که رؤیاپردازی‌های بعضی‌ها را به رُمان بعدی آن‌ها برای بهترین ناشران تبدیل می‌کند چیست که من پیدایش نمی‌کنم؟
برای یافتن پاسخ، کافی است نگاهی به گزارش مارک جیکوبسن در مجلۀ نیویورک‌تایمز از راننده‌تاکسی‌های دهۀ ۱۹۷۰ بیندازید. داستان جیکوبسن راجع‌به راننده تاکسی‌های شب‌کاری است که آرزو دارند هنرپیشه یا شاعر یا نمایش‌نامه‌نویس بشوند. جیکوبسن خودش یکی از آن‌ها بوده است. نقشۀ اصلی‌اش این بود که هفته‌ای سه شب رانندگی کند، هفته‌ای سه شب نویسندگی کند، و یک شب هم به مهمانی برود. اما وقتی وضع بقیۀ راننده‌ها را دید که درگیر زندگی کاری شده‌اند، فهمید که فشار روزمره چطور ذره‌ذره آن‌ها را از رؤیاهایشان دور کرده است.

جیکوبسن می‌نویسد: «ترس بزرگ این است که زمانه آن‌قدر سخت خواهد شد که مجبور می‌شوی پنج‌شش شب در هفته رانندگی کنی، نه سه شب. ترس بزرگ این است که نمایش‌نامه‌ات، همانی که فقط یک چرک‌نویس است و هنوز تا به نمایش درآمدن راه زیادی دارد، توی کمد خاک بخورد. ترس بزرگْ فکرکردن به همۀ کارمندهای سرسخت و فقیری است که در فکر همۀ نمایش‌نامه‌های خارق‌العاده‌ای بودند که می‌توانستند بنویسند. ترس بزرگ این است که بعد از بیست سال درس‌خواندن، تو را شیفت روز بگذارند. ترس بزرگ این است که داری راننده تاکسی می‌شوی».

من هم وقتی تلاش کردم تخیلاتم را روی کاغذ بیاورم، یا تلاش کردم آن‌ها را به یک چیز ملموس تبدیل کنم، همه مثل رنوِ قدیمیِ دوستم در دانشگاه به پت‌پت افتادند. صداهایی که با آن وضوح و قدرت در گوشم می‌شنیدم روی کاغذ ساکت و بیگانه شده بودند. تعجب می‌کردم که چرا این‌قدر خجالت می‌کشم از نوشتن چیزی که اصلا هیچ‌کس دیگری هم قرار نیست آن را بخواند. احساس سرافکندگی می‌کنم از اینکه چرا نتوانسته‌اند سرزندگی خودِ آن ایده‌ها را آن‌طور که در ذهنم بوده‌اند منتقل کنند. انگار که صدای ضبط‌شدۀ خودتان را گوش کنید. "ممکن نیست این صدای من باشد!"؛ اوه، اما هست.

اخیراً مصاحبه‌ای دیدم از چارلی رُز با جان لَستر، که از بنیان‌گذاران استودیو انیمیشن پیکسار است. مصاحبه دربارۀ این بود که پشت فیلم‌هایش چه فرآیند خلاقانه‌ای در جریان است. نظریۀ درون‌سازمانیِ پیکسار این است: :هر چه سریع‌تر اشتباه کن.»
اشتباهات جزء ضروریِ فرآیند خلاقانه هستند، پس مستقیم به سراغشان بروید و انجامشان دهید. حتی ایده‌های بزرگ هم در مسیر به‌ثمررسیدن در هم می‌شکنند و بعد باید با زحمت زیاد دوباره ساخته شوند. لستر می‌گفت: «همۀ فیلم‌های پیکسار زمانی در طول فرآیند تولیدِ خود، بدترین فیلمِ تاریخِ سینما بوده‌اند. مردم این را باور نمی‌کنند، ولی واقعیت همین است. اما ما فیلم‌ها را در همان نقاط به حال خودشان رها نمی‌کنیم».

به یک معنا می‌شود گفت که ما به ایده‌ها بیش از حد بها می‌دهیم. البته شما به ایده‌های خوب نیاز دارید، اما در این نقطه از فرهنگِ فوق اشباعِ ما ایده‌های بسیار اندکی هستند که آن‌قدر بدیع باشند که هیچ‌کس دیگری پیش‌تر به آن‌ها فکر نکرده باشد. قسمت مهم ماجرا درواقع این است که #ایده را از کجا بگیرید و چقدر خودتان را متعهد کنید به این که مسائل بی‌شماری که در حین اجرای آن پیش می‌آید را حل کنید.

🖋هوگو لیندگرن
🔖سردبیر مجلۀ هالیوود ریپورتر
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿
@artperception

‍ 🌿«برناردو برتولوچی» کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی، سازنده فیلم «آخرین تانگو در پاریس» و برنده اسکار برای فیلم «آخرین امپراتور» در سن ۷۷ سالگی درگذشت. از دیگر آثار مشهور این کارگردان می‌توان به «آسمان سرپناه»٬ «۱۹۰۰» و «رویابین‌ها» اشاره کرد.
➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🥀🎬📽🎥
@artperception

‍ 🌿هیچ‌چیز اصیل نیست. از هرکجا که با الهام هم‌طنین می‌شود یا قوه‌ی تخیل شما را تقویت می‌کند، دزدی کنید. حریصانه ببلعید فیلم‌های قدیمی و جدید را، موسیقی، کتاب‌ها، نقاشی‌ها، عکس‌ها، شعرها، رویاها، مکالمات تصادفی، معماری، پل‌ها، تابلوهای راهنمایی و رانندگی، درختان، ابرها، پهنه آب‌ها، نور و سایه‌ها را.
از این بین، تنها چیزهایی را برای سرقت انتخاب کنید که مستقیما با روح شما صحبت می‌کنند. اگر این کار را کردید، اثر شما قابل اعتماد است و این اعتبار فوق‌العاده گران‌بهاست.
اصالت وجود خارجی ندارد. به خود زحمتِ پنهان کردن دزدی خود را ندهید و اگر چنین حسی داشتید، جشن بگیرید. در هر شرایطی جمله‌ی ژان لوک گدار را به یاد آورید:
«مهم نیست چیزها را از کجا می‌آورید، این مهم است که آن‌ها را به کجا می‌برید!»

"Nothing is Original"▫️
🖋جیم جارموش | چهارشنبه

https://t.me/alcyon
🌿🌊🖋📝📚
@artperception

‍ 🌿کتاب خواندن، تئاتر و عبور از خود!

🔸هرکس می‌خواهد ما را به کتاب‌خواندن ترغیب کند، معمولاً چند حرف کلیشه‌ای برای گفتن دارد: "کتاب دیدت را وسیع می‌کند یا تجربۀ دیگران را در اختیارت می‌گذارد." اما واقعیت این است که این حرف‌ها فایده‌ای ندارد مگر آنکه یک‌بار، هنگام خواندن یک #کتاب، آن صاعقه به عمق جانتان بنشیند! صاعقه‌ای که باعث می‌شود با شخصیت کتابی که می‌خوانید، گریه کنید، بخندید یا خشمگین شوید.
نشستن در چشم دیگران و حس‌کردنِ احساساتشان از عمیق‌ترین موهبت‌های فرایندِ ژرف‌خوانی است. توصیف پروست دربارۀ «معجزۀ پرثمرِ ارتباط که تأثیرش در انزوا روشن می‌شود»، بُعدی احساسی و شخصی را در تجربۀ خواندن تصویر می‌کند: «ظرفیت برقراری ارتباط و درک احساس دیگری بی‌آنکه ذره‌ای از جهان شخصی خود خارج شویم.»

🔹الهی‌دان جان اس. دان، این فرایندِ مواجهه با و نشستن در چشم دیگری را با تعبیرِ «عبور» توصیف می‌کند، عبوری که طی آن ما با نوع خاصی از همدردی وارد احساسات، تصورات و تفکرات دیگران می‌شویم: «عبور هیچ‌وقت تمام و کمال نیست، بلکه همواره نسبی و ناقص است». این تعبیر نشان می‌دهد ما از دیدگاه‌های ذاتاً محدودکنندۀ خود دربارۀ جهان فاصله می‌گیریم و وارد جهان دیگری می‌شویم و با دیدی وسیع‌تر بازمی‌گردیم. دان تناقضی را که پروست در دلِ خواندن توصیف می‌کرد -اینکه علی‌رغم طبیعت تنهای خواندن، نوعی ارتباط در آن رخ می‌دهد- نوعی آمادگی پیش‌بینی‌نشده می‌دانست، آمادگی برای شناخت دیگر انسان‌ها، در حقیقت «خواندن محلی خاص است که در آن انسان‌ها از خود رها می‌شوند تا عبور کنند و به دیگران برسند و اینگونه می‌آموزند دیگری بودن چگونه است.»

▫️نمونۀ قوی اثرات تغییردهندۀ «عبور» را یک معلم تئاتر فارغ‌التحصیل برکلی برایم تعریف کرد که با نوجوانانی در ایالت‌های غرب میانه کار می‌کرد. دانش‌آموزی به او مراجعه کرده بود، دختری سیزده‌ساله، و خواسته بود که به عضویت گروه #تئاتر او دربیاید که مشغول اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر بودند. اما واقعیت این بود که دختر جوان از بیماری پیشرفته‌ای رنج می‌برد و به او گفته بودند زمان زیادی از زندگی‌اش باقی نمانده است. این معلمِ خارق‌العاده، نقشی را به دختر داد که امید داشت احساسات، شور و عشقی رمانتیک را به او منتقل کند، احساساتی که شاید هیچ وقت فرصت تجربۀ آن‌ها را پیدا نمی‌کرد. او تعریف کرد که دختر یک ژولیت فوق‌العاده شد. همان شب، رومئو و ژولیت را خط به خط از بر کرد، طوری که انگار قبلاً صد بار آن نقش را بازی کرده است.

🔸اتفاق بعدی همۀ اطرافیان دخترک را حیرت‌زده کرد. او نقش تک تکِ قهرمان‌های زن شکسپیر را بازی کرد، هر نقش با عمق احساسی و قوتی بیشتر از نقش قبل. حالا سال‌ها از زمانی که نقش ژولیت را بازی کرد می‌گذرد. برخلاف تمام انتظارات و پیش‌بینی‌های پزشکی، وارد دانشگاه شد و حالا در دو رشتۀ پزشکی و تئاتر مشغول به تحصیل است و از نقشی به نقش دیگر «عبور» می‌کند.
نمونۀ استثنایی این زن جوان به این مسئله باز می‌گردد که ورود به زندگی دیگران چه نقشی در زندگی خود ما دارد. تئاتر کاری را آشکار می‌کند که هر یک از ما هنگامِ #عبور از عمیق‌ترین و غرق‌کننده‌ترین اشکال خواندن انجام می‌دهیم. ما از دیگری چون مهمانی در درون خود استقبال می‌کنیم و گاه خود دیگری می‌شویم. در آنی از زمان خود را ترک می‌کنیم و وقتی باز می‌گردیم، از نظر فکری و احساسی متحول و گاهی وسیع‌تر و غنی‌تر شده‌ایم و گاهی، آنگونه که نمونۀ استثنایی این زن جوان نشان می‌دهد، چیزی را تجربه می‌کنیم که زندگی امکانش را به ما نداده است. این هدیه‌ای بی‌حساب است؛ هدیه‌ای است درون هدیه‌ای دیگر.
🌿نشستن در چشم دیگران نه‌تنها حس همدردی ما را با آنچه خوانده‌ایم برقرار می‌کند، بلکه دانش درونی ما را دربارۀ جهان گسترش می‌دهد. اینها ظرفیت‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سبب می‌شوند در طول زمان انسان‌تر شویم.

🔹به واسطۀ این بُعدِ تغییردهندۀ خودآگاهی در #خواندن می‌آموزیم که ناامیدی و یأس یا هیجان و سرمستی از احساسات بیان‌نشده چگونه است. دیگر به یاد نمی‌آورم که چند بار دربارۀ احساسات هر یک از قهرمان‌های جین آستن خوانده‌ام، تنها این را می‌دانم که هرکدام از این شخصیت‌ها با عواطفی درگیر بودند که کمک می‌کرد احساساتی اغلب متناقض را بشناسم؛ این امر سبب می‌شود با ترکیب پیچیده و خاص احساسات خود، در هر شرایطی که زندگی می‌کنیم، راحت‌تر کنار بیاییم و کمتر احساس تنهایی کنیم. همانطور که در نمایشنامۀ سرزمین سایه‌ها، دربارۀ زندگی سی. اس. لوئیس گفته می‌شود: «ما می‌خوانیم تا بدانیم تنها نیستیم».


🖋ماریان ولف (Maryanne Wolf)
📕برشی از کتاب «خواننده، به خانه‌ات بیا»
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🎭
@artperception

‍ 🌿۳۸ سال پیش در چنین روزی #رومن_گاری، نویسنده بزرگ فرانسوی با شلیک گلوله در دهانش خودکشی کرد. او در آخرین جمله نامه خودکشی‌اش نوشته بود:
▫️«واقعا به من خوش گذشت؛ خداحافظ و متشکرم.»

🔹«خداحافظ گَری کوپر» (به فرانسوی: Adieu Gary Cooper) نام رمانی فلسفی سیاسی از رومن گاری است. #رمان دربارهٔ جوانی ۲۱ ساله به نام لنی است که از زادگاه خود آمریکا، به کوه‌های سوییس پناه می‌برد و کتاب دربارهٔ فلسفه زندگی او و دیدگاه‌هایش است.
رومن گاری، «خداحافظ گَری کوپر» را در سال ۱۹۶۹ نوشت. سروش حبیبی این کتاب را در سال ۱۳۵۱، یعنی چهار سال بعد از انتشار #کتاب در فرانسه، به فارسی ترجمه کرده‌است. رومن گاری «خداحافظ گَری کوپر» را ابتدا به انگلیسی نوشته و نام آن را ولگرد اسکی‌باز (The Ski Bum) گذاشته بود.

🔻بخش‌هایی از رمان «خداحافظ گاری کوپر» ترجمه سروش حبیبی:

🌿باگ عقیده داشت که مردها همگی به شدت سوررئال‌اند. لنی درست نفهمیده بود که سوررئال یعنی چه؟ باگ تأکید کرده بود که سوررئال درست یعنی همین؛ یعنی نباید دنبال فهمیدنش بود. مردها دقیقاً همین‌طورند.

🌿(لنی به معشوقه‌اش جس) - جس، میلیون‌ها و میلیاردها آدم توی این دنیا هست که همه‌شون می‌تونن بی تو زندگی کنن. اما آخه چرا من نمی‌تونم. این درد رو کجا ببرم؟ من نمی‌تونم بی تو زندگی کنم. کاری که هر کسی می تونه بکنه، کاری که از یه بچه پنج ساله هم بر می‌آد، از لنی بر نمی‌آد. تو هیچ سر در می‌آری؟

🌿لنی با عِزّی که یک کلمه هم انگلیسی نمی‌دانست رفاقتی به هم زد، و به همین دلیل روابط‌شان با هم بسیار خوب بود. اما سه ماه نگذشته بود که عزّی شروع کرد مثل بلبل انگلیسی حرف زدن و فاتحهٔ دوستی‌شان خوانده شد. دیگر دیوار زبان میانشان بالا رفته بود. دیوار زبان وقتی بین دو نفر کشیده می‌شود که هر دو به یک زبان حرف می‌زنند، آن وقت دیگر نمی‌توانند یک کلمه از حرف‌های همدیگر را بفهمند.

🌿لنی «پاپ» را دوست داشت. او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که اون هرگز ندیده بود.

🌿این قدر بچه نبود که بگذارد عزیزترین چیزش را، آزادیش را از او بگیرند. حتی از پول و پله می‌ترسید. پول بد تله‌ایست. اول آدم صاحب پول است، بعد پول صاحب آدم می‌شود.

🌿(جس معشوقه لنی، به پدرش درباره او می‌گوید) - از اونهایی است که می‌ترسن یک جا بند بشن. به قدری بشون تير خالی کرده‌ان که می‌ترسن یک جا، روی یه شاخه بمونن. مثل پرنده‌ها.
- منظورت رو نمی‌فهمم. به طرفشون تير خالی کرده‌ان؟ یعنی چه؟
- نسل شما نسل پُر کردنِ مغزها با اراجیفه. به زورِ تبلیغات. جوان‌ها مجبور بوده‌ان از خودشون دفاع کنن. بیش از اندازه از خودشون دفاع کرده‌ان، بیش از اندازه با تبلیغات مسموم شده‌ان. حالا دیگه چیزی که لازم دارن یک شستشوی جانانه است. بعد از پُر کردنِ مغزها با اراجيف، حالا نوبت شستشوی مغزیه. پاک کردن ذهن از همه معلومات. مطلقا خالی، دشت‌های سراسر پوشیده از برف، طوری که یک لکه هم سفیدیشو کثیف نکنه.

🌿جس در سازمان ملل مترجمی می‌شناخت که در زندگی عادی زبانش طوری می‌گرفت که نفسش بند می‌آمد. ولی وقتی ترجمه می‌کرد، مثل بلبل حرف می‌زد. این مشکل روانی او فقط وقتی بود که از زبانِ خودش حرف می‌زد و همینکه فکرِ شخص دیگری را بیان می کرد، تمامِ اطمینان و اعتمادش را به خود باز می‌یافت. به عبارت دیگر دوست داشت دیگران برایش فکر کنند.

🌿مادرها عجیب گریزپا هستند. نسل‌شان دارد از میان می‌رود. به زودی دیگر جز در افسانه‌ها نمی‌توانی پیدایشان کنی.

🌿در تزرمات یکی رو می‌شناسم که می‌گه: «این‌ها هنوز درست جا نیفتاده. دنیا را باید عوض کرد. باید همه با هم متحد بشن تا دنیا رو عوض کنن.» ولی آخه اگه همه می‌تونستن با هم متحد بشن، دیگه برای چی دنیا رو عوض کنن؟

🌿لنی شب‌ها اسکی‌هایش را به پا می‌کرد و می‌رفت بالای کوه. قدغن بود، چون خطر ریزش بهمن بود. اما لنی به خود اطمینان داشت. مرگ آن بالا سراغ او نمی‌آمد. می‌دانست که مرگ آن پایین در انتظار اوست، آن جا که قانون و پلیس و اسلحه هست؛ برای او مرگ، همرنگ شدن با جماعت بود.

🌿لنی خود را تسلیم کرد. دیگر از اصولِ اخلاقیش خسته شده بود. آدم که تمام زندگیش نمی‌تونه زندگی کنه. بعضی وقت‌ها هم باید کوتاه بیاد. خب، او (جس) را دوست داشت. این‌ها چیزهایی است که حتی برای بهترین آدم‌ها ممکنه پیش بیاد. بعضی‌ها هستند که روی خط‌کشی عابر پیاده می‌رن زیر ماشین. آدم آدمه دیگه.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋🥀
@artperception

‍ 🌿برشی از کتاب «درمان شوپنهاور»
🖋نوشته اروین د. یالوم

🔸نتایجی که شوپنهاور از شناخت درونی جسم خود بدانها رسید، کدامند؟ وی پی برد در درون ما و در همه طبیعت نیروی حیاتی پایان‌ناپذیر، ارضا نشدنی و اولیه وجود دارد که شوپنهاور آن را «میل و خواهش» نامیده است. او می‌نویسد: «به هر جای زندگی خود می‌نگریم شاهد تکاپوی برخاسته از جوهره و ذات هر چیزی هستیم.» بدبختی چیست؟ «بازداری این تکاپو توسط ایجاد مانع در مسیر میل و هدف آن.» خوشبختی و سعادت در چیست؟ «دست یابی به هدف مورد نظر.»

🔹ما می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم، می‌خواهیم. برای هر نیاز ناخودآگاه که به آگاهی می‌رسد، ده نیاز مترصد فرصت هستند. امیال بی‌وقفه ما را به دنبال خود می‌برند، زیرا در سراسر عمر هنگامی که نیازی برآورده می‌شود، خیلی زود نیاز دیگری جایگزین آن می گردد. گاهی اوقات #شوپنهاور افسانه تانتالوس را برای توصیف وضع دشوار هستی انسان به کار می‌برد. تانتالوس که جرأت کرده بود با زئوس به دلیل گستاخی خود مخالفت نماید، با وسوسه‌ای ابدی که هرگز ارضا نمی‌شد، مجازات گردید.
شوپنهاور فکر می کرد زندگی انسان به طور جاودانه حول محور «نیاز و ارضا» می‌چرخد. آیا ما با برآورده شدن نیازها ارضا می‌شویم؟ افسوس، فقط خیلی کوتاه. تقریبا بلافاصله دلزدگی برقرار می‌شود و بار دیگر به طرف حرکت مجدد رانده می‌شویم، این بار برای فرار از وحشت دلزدگی.

▫️قطعا شغل، نگرانی و گرفتاری، به وفور در سراسر زندگی همه وجود دارد، اما اگر تمام خواهش‌ها به محض بر‌انگیخته شدن برآورده شوند، انسان‌ها چگونه در زندگی خود مشغول باشند و وقت خود را بگذرانند. تصور کنید نژاد بشر به مدینه فاضله نقل مکان کند، جایی که هر چیزی خود به خود به ثمر برسد و کبوتران در حین پرواز بی‌درنگ کباب شوند! جایی که هر کسی فورا محبوب خود را پیدا کرده، در حفظ و نگهداری او هیج مانع و مشکلی نداشته باشد. انسان‌ها از دلزدگی خواهند مُرد یا خود را حلق‌آویز خواهند کرد، یا شاید با هم بجنگند یا یکدیگر را خفه کنند یا بکشند. بنابراین دچار رنج و درد بیشتری از آنچه اکنون طبیعت برای آنها مقرر نموده خواهند شد.

🔸و بدترین چیز درباره دلزدگی چیست؟ چرا ما برای برطرف کردن آن عجله می کنیم؟ زیرا دلزدگی ناشی از جنون یا اختلال روانی نیست و خیلی زود حقایق ناخوشایند پنهان در هستی بشر را آشکار می‌کند؛ موجودیت ناچیز و بی‌معنای ما که بی‌وقفه به سوی وخامت و مرگ پیشروی می‌کند.
بنابراین، زندگی انسان جز از چرخه بی‌انتهای خواستن، ارضا، دلزدگی و خواستن مجدد چیست؟ آیا این چرخه درباره تمام اشکال زندگی انسان حقیقت دارد؟ شوپنهاور می‌گوید بدتر از همه این‌ است که همان‌طور که هوش انسان‌ها افزایش می‌یابد، شدت رنج نیز افزون می‌گردد.

🔹پس آیا کسی تاکنون شادمان بوده است؟ آیا هرگز کسی می‌تواند شاد باشد؟ آرتور (شوپنهاور) این‌گونه فکر نمی‌کند.
در درجه اول، انسان هرگز خوشبخت نیست، اما در سراسر عمرش برای جستجوی چیزی که فکر می‌کند او را خوشبخت می سازد در تکاپوست. انسان به ندرت به هدفش نایل می‌گردد و وقتی هم که به آن می‌رسد، ناامید می‌شود. اغلب در پایان زندگی، همچون کشتی شکسته‌ای است که با دکل‌ها و بادبان‌های از بین رفته به بندر رسیده است.

▫️سپس، همه به یک چیز ختم می‌شود، چه فرد خوشبخت بوده باشد، چه بدبخت؛ زندگی او هرگز چیزی بیش از لحظه حال نبوده، لحظه‌ای که همواره در حال ناپدید شدن است و اکنون آن لحظه نیز پایان یافته است.
زندگی سراشیبی غم‌انگیز گریزناپذیری است که نه تنها خشن و حیوانی است، بلکه کاملا بوالهوسانه است.
🌿شوپنهاور با آگاهی نسبت به این مسئله دشوار اغلب به ما و به خودش یادآور می‌شود که هیجان و احساس، قدرت تحریف معرفت را دارد. تمام دنیا، وقتی دلیلی برای شادی داریم چهره‌ای خندان به خود می‌گیرد و زمانی که غم بر وجود ما سنگینی می‌کند، تاریک و اندوهبار خواهد شد.


📕درمان شوپنهاور
🖋اروین د.یالوم (صفحه 330 تا 332)
🔖نشر ترانه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

🎬🌿۱۵ آذر، سالروز فوت علی حاتمی؛ شاعرِ سینمای ایران

بر روی سنگ مزار وی یکی از ماندگارترین دیالوگ‌های فیلم «حاجی واشینگتن» نقش بسته:
"آیینِ چراغ، خاموشی نیست"

🌿🎬
@artperception

🎬🌿بخشی از دیالوگ های ماندگار فیلم سینمایی «کمال الملک» ساخته مرحوم علی حاتمی:


🔸تدین (مرحوم جهانگیر فروهر): اعلیحضرتا، کمال الملک، حسب الامر احضار و الساعه شرفیاب حضور مبارکند. استاد استدعای دستبوسی دارند.

▪️رضاخان (مرحوم داود رشیدی): ما کهنه سربازها سرمون از پشت هم چشم داره؛ سردیِ استاد از سنگینیِ نفسش پیداست. پیر شدی، استاد.

🔹کمال الملک (جمشید مشایخی): به اندازه عمرم.

▪️رضاخان: از زیادیِ عمر ملولی؟

🔹کمال الملک: ملول از روزگارم.

▪️رضاخان: استاد، این چه سماجتیه که اهلِ هنر دارند در نبوسیدنِ دستِ قدرت؟ تکبر نیست؟

🔹کمال الملک: عوالمِ آنها جداست.

▪️رضاخان: حسد هم نیست؟

🔹کمال الملک: خُلقاً درویشند.

▪️رضاخان: یکجور جلبِ نظره.

🔸تدین: حیاتِ این جماعت در بذلِ توجه، و مرگشون در بی اعتنایی.

▪️رضاخان: پیر و جوان طفلین؛ ازخودراضی. خیال میکنین خدا چیزی بیشتر به شماها داده.

🔹کمال الملک: در خانه هم بچه های شیرین، بیشتر موردِ عنایتِ پدر هستن.

▪️رضاخان: بعید از ما قدرتمدارانِ هفت خطه که تو این بازی قهر و آشتی مستتریم. امروز، تو این مملکت، امر امرِ ماست؛ مجلس و عدلیه و دولت تعارفه. میتونیم امر کنیم همین فردا ریز و درشتتون رو ببرن زراعت تا قدرِ عافیت رو بدونین و سرِ عقل بیاین.

🔹کمال الملک: مجنون برای دنیا بی ضررتره تا جانی.
🌿
@artperception

🌿«مدرسه‌‌ی هنر، مزرعه‌‌ی بلال نيست آقا، كه هر سال محصولِ بهتري داشته باشد. در كواكبِ آسمان هم يكي مي‌شود ستاره‌‌ی رخشان، الباقی سوسو مي‌زنند.»

🎬 کمال الملک
🌿🎬
@artperception

🌿موسیقی متن فیلم «هزاردستان»

🎼آهنگساز: مرتضی حنانه

🌿🎼

@artperception

‍ 🌿این‌که تو را هیچ پایانی نیست بزرگت می‌دارد،
و این‌که هیچ آغازی نداری تقدیر توست.
آوایت چون هیئت ستارگان در تغییر است،
آغاز و انجام پیوسته همان است که بود؛
و در این میان آنچه بهر تو آورند،
همان است که در ازل بود، و تا ابد بماند.


🖋#گوته
📕حافظ نامه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿برای آن دسته از انسان‌ها که برایم مهم‌اند آرزوی درد و رنج، اندوه، بیماری، بدرفتاری و بی‌آبرویی می‌کنم.
آرزو می‌کنم بی‌خبر نمانند از خودبینیِ عميق، زجرِ بی‌اعتمادی به خود، بدبختی درهم‌شکستگان؛
دلم به حالشان هيج نمی‌سوزد، چون بر آن‌ها فقط چیزی را آرزو می‌کنم که امروز می‌تواند ثابت کند ارزشی دارند یا نه.

🖋فریدریش #نیچه
📕اراده معطوف به قدرت

🌿"To those human beings who are of any concern to me I wish suffering, desolation, sickness, ill-treatment, indignities—I wish that they should not remain unfamiliar with profound selfcontempt, the torture of self-mistrust, the wretchedness of the vanquished: I have no pity for them, because I wish them the only thing that can prove today whether one is worth anything or not—that one endures.

✒️ Friedrich Nietzsche
📕The Will to Power

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🖋
@artperception

‍ 🌿«سکوت آب می‌تواند خُشکی باشد و فریادِ عطش
سکوت گندم می‌تواند گرسنگی باشد و غریوِ پیروزمندِ قحط
همچنانکه سکوتِ آفتاب، ظلمات است
اما سکوتِ آدمی فقدانِ جهان و خداست

غریو را تصویر کن
عصر مرا
در منحنی تازیانه، به نیشخطِ رنج

همسایۀ مرا بیگانه با امید و خدا
و حُرمتِ ما را که به دینار و دِرَم برکشیده‌اند و فروخته

تمامی الفاظِ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن، یک سخن در میانه نبود
«آزادی»
ما نگفتیم
تو تصویرش کن.


🖊#احمد_شاملو
📗ابراهیم در آتش

🔸21 آذر زادروز احمد شاملو


➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
#نقاشیخط اثر محمود وطن‌خواه
اکریلیک بر روی بوم ورق مس (تکنیک زیرلاکی)
100 در 100 سانتیمتر
سال: 1395
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📖🎨
@artperception

🌿مراسم بزرگداشت مولانا هرسال از ۱۹ تا ۲۶ آذر در شهر قونیه کشور ترکیه برگزار می گردد
سالگرد مرگ مولوی همراه با نمایش رقص سماع توسط صوفیان مولویه انجام می‌شود و مشهور به «شب عروسی» است.
🌿
@artperception

🌿به بهانه مراسم بزرگداشت و سالگرد درگذشتِ مولوی

خیلی از همفکرانِ ایرانی و تُرکِ «مولوی» از او با لقب «مولانا» یاد می کنند، که یعنی «سرور ما»، «آقای ما»، «خداوندگار ما». مولانا لقبِ بسیاری از عارفان دیگر نیز بوده است؛ همچون «سنایی غزنوی»، «عبدالرّحمان جامی»، «فخرالدّین عراقی»، «شیخ محمود شبستری»، «صائب تبریزی»، و حتّی «اقبال لاهوری»؛ همه «مولانا» بوده اند. البتّه اینها همه با ذکر اسم مولانا هستند، و مولانا جلال الدّین محمّد بلخی، بدون ذکر اسم.
البتّه ترکها عبارت «مُولانا» (Mowlana) را «مِولانا» (Mevlana) تلفظ می کنند. در مورد لقبِ «رومی» که در میانِ غربی‌ها و انگلیسی زبان‌ها رایج تر است باید گفت که زمانی نام شهر «استانبول»، «کُنستانتینوپول» بود و در «امپراتوری روم شرقی» واقع بود، و چنین بود که مولوی بلخی، که مقیم «کُنیا» (Konya) یا «قونیه» بود، ملقّب به «رومی» شد.

🔹در «مولانا رومی» معمولا با دو شخصیتِ متفاوت روبرو هستیم؛ یکی عارفِ آزاد‌فکری که شاعری خوش نظم است و بنیادِ هستی را برعشق می داند، و در چشم اندازی بیرون از حیطۀ همۀ مذهب‌ها عشق را «اُسطُرلابِ اسرارِ خدا» می داند، و معتقد است که: «ملّتِ عشق از همه دین‌ها جداست» (کلمۀ «ملّت» به معنای اصلی آن یعنی دین، مذهب، کیش، آیین، و شریعت)؛
و دیگری الهی‌دانِ متعصبّی که مشیتِ الهی را محورِ حکایاتش قرار می دهد و «موسی»ها و «فرعون»هایش، همه مطیعِ امرِ خدا و مجری مشیتِ اویند.

این دوگانگی، که بخشِ عمده آن به دلیل گستره شگرفِ حکایات و اشعار و نوشته های او آن هم در سبک بیانی های مختلف است (ریطوریقا)، بیش از آنکه به شخصیت «مولوی» آسیب برساند، او را شاعرِ عوام و خواص می سازد و مجالِ برداشت و خوانش‌های گوناگون و جهانی را، در بستری از فهمِ معنویت و جهان‌شناسی الهیاتی مهیا می‌سازد. بستری که دنیای امروز بیش از هر زمان، خود را محتاج حضورِ آن در افقِ دلالت‌های معنایی خویش، می‌یابد.

🌿📚
@artperception

🌿درویش‌های سماعی (همچنین معروف به طریقت مولویه) به مدت تقریباً ٧٥٠ سال است که مرگِ مولانا را در روز ١٧ دسامبر، با عنوان «شبِ عروسی»، شب پیوستنِ او با خدا گرامی می دارند.
🌿
@artperception

🎼🌿منظومه سمفونی مولانا
"Rumi Poem Symphony"
🎤خواننده: علیرضا قربانی
🎼آهنگساز: هوشنگ کامکار
رهبر ارکستر: ارنست فون مارشال
⏰مدت: 25 دقیقه
🌿🎼
@artperception

🌿ویدئویی کوتاه درباره محلِ اولین ملاقات شمس و مولانا، و مراسم «بیدار کردنِ قندیل»

اولین ملاقات شمس و مولانا در 9 آذر سال 623 هجری روایت شده است.
🌿
@artperception

‍ 🌿تفاوت هنر مدرن با هنر معاصر چیست؟

🔺یک پاسخ ساده این است: از لحاظ زمان. هنر مدرن قبل از هنر معاصر پدید آمد. بیشتر مورخان و منتقدان هنری، شروع هنر مدرن در غرب را در اواسط دهه 1860 اعلام و تا سال 1960 ادامه دادند. در حالی که هنر معاصر محصول حال حاضر است؛ بنابراین، تاریخ شروع هنر معاصر را، اغلب در دهه‌های 1960 و 70 میلادی در نظر می‌گیرند.
اما غیر از تفاوت زمانی، تفاوت‌های دیگری هم در روش، رسانه و رویکرد وجود دارد. هنگامی که ما به #هنر_مدرن و معاصر می‌پر‌دازیم، در مورد گستره‌ای از جنبش‌های مختلف، همچون پست امپرسیونیسم، دادائیسم، هنر پاپ و چیدمان صحبت می‌کنیم.

🔹زمانی که ما نقاشی‌های «مونه» را روی بسته‌های چای کیسه‌ای و آثار «سزان» را روی جلد بسته‌های بیسکویت چاپ می‌کنیم، سخت می‌توان تصور کرد که این سبک نقاشی چه مقدار در روزگار خود، انتقادی و تکان‌دهنده بوده است. هنر مدرن و «مدرنیسم»، گریزی بنیادین از #فهم_هنر به شیوه سنتی بود و همچنین تاکید بر محوریت عنصر «خلاقیت» داشت.

🔸بسیاری از مورخان هنر معتقدند که «ادوارد مانه» اولین #هنرمند مدرن بود، مخصوصا نقاشی او در سال 1863، با نام «نهار در چمنزار». در این اثر مانه سعی ندارد تا صحنه را به شیوه‌ای دقیقا واقع‌گرا و سه‌بعدی نشان دهد. فیگورهای #نقاشی گویی بر روی هم قرار گرفته‌اند و فواصل و دوری و نزدیکی عناصر با سایه‌پردازی دقیق، واقع‌گرایی نشده است.
جریان هنر مدرن، به دور از تلاش برای بازنمایی دنیای واقعی است و شامل سبک‌های امپرسیونیسم، پست امپرسیونیسم، ژاپنیسم، فوویسم، کوبیسم، فوتوریسم و اکسپرسیونیسم بود.

▫️پس چگونه از این وضعیت به هنر معاصر رسیدیم؟ آن هم با قوطی‌های سوپ و آثار هنری 10،000 دلاری که «غیر قابل مشاهده» هستند؟
یکی از نقاط عطف در انتقال از هنر مدرن به هنر معاصر، با جنبش شناخته شده‌ای به نام «اکسپرسیونیسم انتزاعی» همراه بود، زیرا این جریان به دور از توجه به محتویات تصویر شکل گرفت و به سوی تمرکز بر روند ساخت اثر هنری معطوف است. نگاهی به نمایه جکسون پولاک شاید مفید باشد؛ آثار هنری او با فرآیند پاشیدن و چکاندن رنگ، حرکت در اطراف بوم همراه با سیگاری در دهان بود! این جنبش یک قدم کوچک در حرکت به سمت آنچه که اکنون به عنوان هنر معاصر مطرح می‌کنیم، است.

🔹تحول اصلی در دهه‌های 1960 و 70 اتفاق افتاد، با انقلابی در روش و طرز فکر ما در مورد هنر. هنر مدرنیستی خود را بسیار جدی می‌گرفت و به «نبوغ» هنرمند اعطای شان ویژه‌ای داشت. با این حال، هنر پاپ، مینیمالیسم، هنر مفهومی و هنر اجرا، این خلاقیت را به کناری نهاده و آثار هنری را ساختند که به تصورات مدرنیسم از هنر، نیشخندی طعنه‌آمیز می‌زد. در #هنر_معاصر هنرمندان به جای زیبایی و فرم، بیشتر به «مفهوم» آثار هنری علاقه‌مند هستند، بنابراین هنر معاصر در فرم‌های متنوعی همچون ویدیو، اجرا و چیدمان، و اغلب در خارج از گالری‌ها و فضاهای سنتی هنری به وقوع می‌پیوندد.

🔸جالب است که بخش مهمی از هنر معاصر، نه در رد قلم‌مو و یا سنگ مرمر مجسمه‌سازی، که حتی درون اثر هنری هم نیست؛ بلکه در ادراک مخاطب است. آثار هنری معاصر اغلب روی تاثیر و «تجربه هنری» بیننده تاکید می‌کنند. در بسیاری از نظریه‌های هنری معاصر، مخاطب است که اثر هنری را خلق می‌کند. در بسیاری موارد، آثار هنری معاصر حتی از تعامل مخاطبان خود شکل می‌گیرند، همچون بسیاری از پرفورمنس‌ها و هنرهای تعاملی.

▫️سوالی که به طور مداوم در هنر معاصر مطرح می‌شود، در مورد «چیستی هنر» است: "آخه این که هنر نیست!؟" یا "بچه چهار ساله من هم می‌تواند این کار را انجام دهد"!
اما، به طرز بسیار جالبی، این نشان می‌دهد که هنرمندان معاصر به درستی کار خود را انجام داده‌اند؛ چطور؟ از آنجایی که بسیاری از آثار هنر معاصر، بازپرسی از ما درباره مفهوم «زیبایی شناسی» است. زیبایی شناسی، پژوهشی فلسفی در مورد این است که چه چیزی برخی آثار را، آثار هنری می‌سازد؟
بنابراین هنگامی که ما به قوطی‌های کنسرو سوپ یا جالیوانی در یک گالری هنری نگاه می‌کنیم، همزمان هنرمندان تلاش می‌کنند از ما بپرسند که آیا کار آنها هنری است یا خیر، و اگر چنین است، چه چیزی باعث هنر بودن آن می‌شود؟

🌿هنر معاصر اغلب در پی تغییر نگرش ما به مفهوم #هنر و سوالاتی است همچون: "هنر چیست؟ چه چیزی می‌تواند باشد؟ و چه چیز باید باشد؟" بنابراین وقتی می‌گویید "این که هنر نیست"، دقیقا پرسشی است که هنرمند می‌خواهد شما از خود بپرسید.


🔖منبع: Google Arts & Culture
📝مترجم: محمود وطن‌خواه
(https://attach.fahares.com/t8vVxZivkbjrsjYrdqbWug==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚🎨
@artperception

🌿«روشنائی درخشان لازم نیست، برای اینکه آدم در بیگانگی زندگی کند فقط یک فتیله کافی است، به شرط اینکه صادقانه بسوزد.»


▫️22 دسامبر سالمرگ #ساموئل_بکت نویسنده، شاعر و نمایشنامه‌نویس آوانگارد و اعجوبه دوبلینی است. او در سال ۱۹۶۹ به این دلیل که «نوشته‌هایش در قالب رمان و نمایشنامه در فقر معنوی امروزی، اوج گرفتن و عروج انسان را می‌جوید»، جایزه نوبل ادبیات را دریافت نمود.

🌿📚🎥🎭🖋
@artperception