🌿«روشنائی درخشان لازم نیست، برای اینکه آدم در بیگانگی زندگی کند فقط یک فتیله کافی است، به شرط اینکه صادقانه بسوزد.»


▫️22 دسامبر سالمرگ #ساموئل_بکت نویسنده، شاعر و نمایشنامه‌نویس آوانگارد و اعجوبه دوبلینی است. او در سال ۱۹۶۹ به این دلیل که «نوشته‌هایش در قالب رمان و نمایشنامه در فقر معنوی امروزی، اوج گرفتن و عروج انسان را می‌جوید»، جایزه نوبل ادبیات را دریافت نمود.

🌿📚🎥🎭🖋
@artperception

‍ 🌿مصاحبه‌ای سبک‌شناسانه با مرحوم #علی_حاتمی

🔸«قواعد کلاسیک کمپوزیسیون (ترکیب‌بندی) در هنر غربی، در ایران چندان با فرهنگ و ذوق و حسّ زیبایی‌شناسی ما همسو و هم‌جهت نیست. بنابراین من اغلب درست برعکسِ آن کمپوزیسیون‌ها را به‌کار برده‌ام و چشم ایرانی عادت داشته و آن را درست و متوازن دیده و ارتباط برقرار کرده است. در واقع چشم ایرانی این کمپوزیسیون‌ها را غلط نمی‌داند، بلکه آن‌ها را بسیار متوازن و متناسب هم می‌شمرد. علتش شاید این باشد که مثلا خط فارسی برعکس خط لاتین از سمت راست آغاز می‌شود، یعنی ما به‌ نوعی نقطه‌ی ثقلِ متمایل به راست عادت داریم. اصلاً به ادبیات ایران رجوع کنید که ما وزیر دست راست و دست چپ داریم و وزیر مهم وزیر دست راست است. مقصودم این است که قواعد و اصول کلاسیک برآمده از نقاشی و هنرهای وابسته به نقاشی در ایران با الگو و همتای غربی خود اندک تفاوتی دارد.

🔹من این تفاوت‌ها را در کارم رعایت می‌کنم. همه حرف‌هایی که درباره سینمای من می‌زنند خودم می‌دانم؛ که اینها عکس‌های تختِ خوش‌پوشی است؛ که من عاشق صحنه آرائی هستم و میزانسن بلد نیستم و پرداخت سینمائی ندارم و از این قبیل... و مقصود از الگو نداشتن همین است که اگر آقای وارن بیتی مثلا در «دیک تریسی» کاری را می‌کند، فورا می‌گویند که از پرداخت و دکوپاژ کمیک استریپ استفاده کرده است. یا فلانی از جریان سیال ذهن بهره برده است، اما به من که می‌رسد ناگهان می‌گویند #سینما بلد نیستم و مونتاژم فلان طور است و کاسه بشقاب می‌چینم و غیره... من نمی‌توانم قصه ایرانی را با الگو و پرداخت فرنگی بگویم.

▫️ یعنی من هم فیلم‌های موزیکال یا درباره موسیقی در سینمای اروپا و جهان را دیده‌ام و خیلی هم زیاد دیده‌ام و با دقت هم دیده‌ام. اما همه تلاش من در این سال‌ها این بوده که به زبانی، به سبکی برسم که از یک نوع قصه پردازی #ایرانی بهره بگیرد. همان‌طور که قصه حسین کرد شبستری را با رابین هود مقایسه نمی‌کنید و هزار و یک شب شبیه دن کیشوت نیست، من می‌کوشم به سبکی و نوعی از یک روش قصه‌گویی و یافتن پرداختی مناسب و در خور آن روش برسم. از یک ریتم حسی‌تر و غریزی‌تر. دیگر در فکر این نیستم که این به زعم آقایان حرکت دارد یا ندارد، میزانسنش در مقایسه با فلان فیلم خارجی که هم من دیده‌ام هم آنها به درد میخورد یا نمیخورد...»


🌿📚🎥🎭🖋📽
@artperception

‍ ‍ ‍ 🌿مکتب رمی (Roman school)

🔹رم معروف به 《شهر جاودانی》،از سده ششم تا میانه سده یازدهم، پیوسته راه زوال پیمود. در قرون وسطی، اقداماتی برای بازسای دیوار ها و بناهای عمومی شهر صورت گرفت. همچنین، مکتب بناآریان #معمار (در سده دوازدهم)، و مکتب موازییک کاران نقاش (در نیمه دوم سده سیزدهم)، در این شهر پدید شدند. با این حال، تا پیش از بازگشت دستگاه پاپ از شهر آوینیون[فرانسه] به رم، حرکت با اهمیتی در هنر رمی رخ نداد. در سده پانزدهم، برخی از پاپ ها به #شهرسازی_رم توجه خاصی مبذول داشتند.

🔸پویش واقعی در هنر رمی از زمانی اغاز شد که گروهی از فرهیختگان با شور و علاقه زیاد دست به کاوش های تازه در بناهای باستانی، و گردآوری کتاب های کهن زدند.
هنرمندان از سراسر ایتالیا برای اجرای سفارش های بزرگ به رم فراخوانده شدند.

🔹در اوایل سده هفدهم، دو گرایش مهم در #نقاشی_رمی به وجود آمدند: از یکسو، طبیعت گرایی پر قدرت《 کاراوادجو》 و در سویی دیگر، سبک آرمانی، شسته و رفته 《آنیباله کاراتچی》.

🔸در سده هجدهم، 《باروک》 تزیینی از سوی نمایندگان 《نئوکلاسی سیسم》 طرد شد. رم، بار دیگر، چون کانون آموزه های کلاسیکی، نظر ها را به خود جلب کرد. در سده نوزدهم، با آنکه ناپلئون طرح هایی عظیم برای این شهر در سر داشت، و گرچه همچنان هنرمندان از نقاط مختلف اروپا برای مطالعه به آنجا می رفتند. #مکتب_رمی اعتبار و اهمیت پیشین خود را از دست داد.


🔹منبع: دایره‌المعارف #رویین_پاکباز



🌿🇮🇹🏛🎨⛪️
@artperception

🌿هنر چگونه دیدگاه شما به زندگی را تغییر خواهد داد. جستاری درباره اهمیت #هنر و ادبیات از زبان #آلن_دوباتن
فیلسوف و نویسنده معروف سوئیسی و خالق کتاب‌هایی همچون تسلی‌بخشی‌های فلسفه
🌿📚🖋🔺
@artperception

🎙هنرمندان: شهرام ناظری و حافظ ناظری
🎼گروه پروژه سمفونی رومی
📖شعر: هوشنگ ابتهاج
🌿🎧🎼🎹🥁🎸🎻
@artperception

🌿«رفتارش تا حدی عجیب بود، گاهی به نظر می‌رسید که او همه چیز را می‌شنود بدون اینکه گوش کند، نگاه می‌کند بدون اینکه ببیند. گاهی هم می‌خندید بدون اینکه بداند چه چیزی او را خندانده!»
📕#ابله
🖋#داستایوفسکی
📸عکاس: #paul_apalkin
🌿📖📚📸✒️📝
@artperception

🌿پرنده مردنی است:

دلم گرفته است
دلم گرفته است

به ایوان می‌روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده‌ی شب می‌کشم

چراغ‌های رابطه تاریکند
چراغ‌های رابطه تاریکند
کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به مهمانی گنجشک‌ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است

✒️#فروغ_فرخزاد
📙#پرنده_مردنی_است
🌄#زاد_روز_فروغ
🔹#هشت_دی

@artperception

🌿در علم روانشناسی اصطلاحی با نام «عقده مسیح» (messiah complex) وجود دارد که احتمالا کمتر کسی نام آن را شنیده است و نسبت به عقده‌های دیگری مانند «عقده اُدیپ» یا «عقده الکترا» بسیار کمتر به آن پرداخته شده است.
#عقده_مسیح حالت روانی خاصی است که در آن فرد مبتلا عمیقاً بر این باور است که برگزیده شده تا نقش «ناجی» یا «یاری رساننده» به دیگران را ایفا کند. اما تعریف فوق را می‌توان به این شکل کامل‌تر بیان کرد:

🔸ذهن افرادی که دچار «عقده مسیح» شده است، همیشه بین دو حالت در نوسان است؛ یا در توهم این امر هستند که از سوی نیرویی برتر برگزیده شده‌اند تا «ناجی» و «قهرمان» دیگران (ملت، سرزمین و...) شوند و موجبات رهایی‌ مظلوم از دست ظالم را فراهم آورند و دسته دوم در این توهم‌اند که چون از سوی نیرویی برتر برگزیده شده اند، پس به ناچار می‌بایست در زندگی دنیوی، بسیار بیشتر از دیگر افراد متحمل رنج و عذاب‌های بی‌شمار و گوناگون شوند و البته مصائب فوق را برای رسیدن به هدفی خاص با جان و دل پذیرا باشند.

🔹در این میان نکته قابل توجه، تعداد فراوان افراد مبتلا به عقده مسیح نوع دوم نسبت به نوع اول است. آنها از گروه اول بسیار خطرناکترند؛ از اینرو که گروه دوم بی‌تردید بوجود آورنده‌ی افرادی با عقده‌های مسیح نوع اول‌اند.
اما باید دانست که درمان عقده مسیح بویژه نوع دوم آن، بسیار ساده و کم هزینه است: مطالعه، آگاهی، رهایی از توهمات خرافی، پذیرش اشتباهات و جبران و همچنین «مواجهه با واقعیت امور» از جمله راهکارهای اساسی و موثر در درمان فرد مبتلا است.

🖋یادداشتی از: رضی‌الدین طبیب
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ (https://t.me/attachefilee/3074)
🌿📚✝️
@renaissancetranslate
@artperception

🌿«تنها هنر زندگی را ممکن می‌کند! مایلم همین‌قدر رادیکال و بنیادین صورت‌بندی‌اش کنم. باید بگویم که بدون #هنر، انسان در چارچوب فیزیولوژیک درک‌ناشدنی است. انسان تنها زمانی به‌راستی زنده است که درمی‌یابد #خلاق است، آفرینشگر است و موجودی است هنرورز... حتی عمل پوست‌کندن یک سیب‌زمینی اگر عملی آگاهانه باشد می‌تواند مبدّل شود به کار هنری».

🔸یوزف بویس
🌿📖🎨🎭
@artperception

🌿خانه‌ام ابری ست ...

خانه ام ابریست
یکسره روی زمین ابری ست با آن.

از فراز گردنه خرد و خراب و مست
باد می‌پیچد.
یکسره دنیا خراب از اوست
و حواس من!
آی نی زن که ترا آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟

خانه ام ابریست اما
ابر بارانش گرفته ست.
در خیال روز های روشنم کز دست رفتندم،
من به روی آفتابم
می برم در ساحت دریا نظاره.
و همه دنیا خراب و خرد از باد است
و به ره، نی زن که دایم می نوازد نی، در این دنیای ابر اندود
راه خود را دارد اندر پیش.

✒️#نیما_یوشیج
📙#خانه_ام_ابریست
🌄#سالگرد_درگذشت_نیما
🌿📚
@artperception

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 🌿هنر و خلأ همدلی

🔸تریسی الووی، استاد روان‌شناسی دانشگاه فلوریدای شمالی، می‌نویسد: «هر فرد خودشیفته به برکه‌ای نیاز دارد که تصویرش را منعکس کند. درست مثل نارسیس، که به برکه‌ای خیره شد و زیبایی‌اش را تحسین کرد، شبکه‌های اجتماعی نیز به برکۀ دوران مدرن ما تبدیل شده‌اند».

الووی و گروهش، در پژوهشی در سال ۲۰۱۴، ارتباط بین استفاده از فیس‌بوک و همدلی را بررسی کردند. آنان دریافتند، باوجوداینکه عواملی در شبکه‌های اجتماعی وجود دارد که رابطۀ اجتماعی را تقویت می‌کند، ویژگی‌های تصویرمحورِ پلتفرم‌ها همچون قابلیت به‌اشتراک‌گذاری تصویر و ویدئو، باعث درخودفرورفتگیِ بیشتر ما می‌شود.

🔹اگر بیش‌ازحد سرگرم گرفتن عکس و تبلیغ آن و تمرکز بر فیلتر مناسب برای خوشایند مخاطبان باشیم، یا اگر بیش‌ازحد آشفته‌ایم چرا که داریم سیل عکس‌های دیگران را دنبال می‌کنیم، بعید است از «زندگی در حباب رسانه» خارج شویم.
دلمان برای اتفاقات اطرافمان تنگ می‌شود و قادر نخواهیم بود همدلی و توجهی را به دنیا عرضه کنیم که دیگران نیاز دارند و سزاوارش هستند.

🔺به عبارت دیگر، به نظر می‌آید آن نوع از توجهی که ما، از طریق به‌اشتراک‌گذاری معمول تصویر، دائماً تقویت می‌کنیم به قیمت آن نوع از توجهی تمام می‌شود که ما نیاز داریم تا، مثلاً، به کتاب‌ها معطوف کنیم.
اسون بیرکرتس، نویسندۀ کتاب «عوض‌کردن موضوع: #هنر و توجه در عصر اینترنت»، ادبیات را به تمرکز پیوند می‌دهد و تأکید می‌کند که «آثار هنری شاهکارهای تمرکزند».
او در ادامه می‌گوید: «تخیل ابزار تمرکز است. بیش‌ازپیش معتقدم که هنر، از طریق تخیل، راه ضروریِ مقابله با بحران وفور اطلاعات است».

🖋ربکا مک‌میلان (Rebecca Macmillan)
✍🏻ترجمۀ الهام آقاباباگلی
🌿📖📚💻
@artperception

‍ 🌿مکتب «اش کن»
Ash - Can School

🔻نام گروهی از نقاشان امریکایی که از حدود سال ۱۹۰۸ تا جنگ جهانی اول فعال بودند. این گروه عمدتا تحت تأثیر رابرت هنری و هسته گروه هشت که او بنیان نهاد، بود.

🔹هسته اصلی این مکتب متشكل از چهار هنرمند بود، گلاكنز، اسلون، لاکس، شین که در کارگاه هنری واقع در شماره ۸۰۶، خیابان والنات فیلادلفیا گرد هم آمدند و بعدا در نیویورک نیز به وی پیوستند. هر چهار هنرمند به عنوان هنرمند - خبرنگار» در انتشاراتی فیلادلفيا همکاری می کردند.

🔺 در آن هنگام که برای کارهای چاپی استفاده اندکی از دوربین می شد، عمل تهیه پیش طرح های نقطه ای برای چاپ بعدی، نیازمند چشمی تیزبین و قلمی سریع و حافظه ای دقیق برای ثبت جزییات و مبتنی بر علاقه ای وافر برای ثبت مناظر زندگی روزمره بود.

🔹 اکنون به نظر می رسد که آثار این هنرمندان در سبک و روش تفاوت کمی با نقاشان معاصر خویش داشت. اگرچه آنان غالبا زندگی زاغه نشینان و حاشیه نشینان را به تصویر می کشیدند، ولی بیشتر به جنبه های تصویری این موضوعات علاقمند بودند تا جنبه های اجتماعی منبعث از آن. بيلوز و هوپر از جمله هنرمندان این مکتب بودند.


🖊آزبورن، هارولد. چیلورز، اِیان(1386).
📚سبک ها و مکتب های هنری
✍ترجمه: فرهاد گشایش
🌿🖊🔎📕
@artperception

‍ 🌿مکتب «اش کن»
🎨اثر جان اسلون

🌿📖🖊🖼
@artperception

🌿کفش‌های #جکسون_پولاک (بالا) و «کفش‌ها» اثر #ونسان_ونگوگ (پایین)
🌿🎨
@artperception

‍ 🌿مکتب باربیزون
Barbizon School

🔻مكتب باربیزون گروهی از نقاشان منظره پرداز فرانسوی که نام خود را از روستای کوچکی در حومه جنگل فونتن بلو، جایی که تئودور روسو پیشروی این مکتب و چند تن از پیروان وی در نیمه دوم دهه ۱۸۴۰ سكونت داشتند، اخذ کردند.
🔹 از جمله اعضاء برجسته این گروه، چارلز فرانسوا دوبینی، نارسیس ویرژیل دیاز، ژول دو پرد، چارلز امیل ژاک و کنستانت تروآیون بودند. آنچه موجب وحدت این گروه میشد مخالفت با قراردادهای کلاسیک و نیز علاقه به نقاشی منظره به عنوان موضوعی مستقل به خود بود، که ابداع نسبتا جدیدی در هنر فرانسه محسوب می شد. بخشی از منبع الهام آنها از انگلستان (بویژه كانستابل و بونینگتون) بود که در آن نقاشی منظره پیش تر بسط و تحول يافته بود و بخشی دیگر مربوط به نقاشان هلندی سده هفدهم بود که سنت انگلیسی بر آنها استوار یافته بود. آنان حامی نقاشی مستقیم از طبیعت بودند، اما بر خلاف امپرسیونیست ها، صرفا" پیش طرح های خود را در هوای باز نقاشی می کردند و آثار نهایی خود را تقریبا همیشه در کارگاه انجام می دادند. احساس آنها نسبت به طبیعت که تقریبا" نوعی کیش طبیعت پرستی به حساب می آید و گاه ممکن است به عنوان شکلی از طغیان رمانتیک بر علیه زندگی ملال آور و کسل کنند؛ شهری ملاحظه کرد، همزمان بود با اشتياق و آرزومندی ساکنین شهرهای رو به تزاید به احیاء ارتباط با طبیعت.
🔻کورو معمولا با این گروه ارتباط داشت. اما آثار وی واجد نوعی کیفیت غنایی و ادبی است که وی را از این گروه متمایز می کند.
🔹میه (ژان فرانسوا) نیز غالبا" با این مکتب مربوط می دانند زیرا وی در سال ۱۸۴۹ در باربیزون ساکن بود و طی آخرین مرحله فعالیتش مناظر ناب را نقاشی می کرد.

📖سبک ها و مکتب های هنری.
🖊 نویسندگان:(چیلورز،اِیان. آزبورن،هارولد.)
✍ترجمه:فرهاد گشایش.
🖊📖✍🔎📝

@artperception

🌿تاریخچه کمانچه :
🔹#کمانچه یکی از سازهایی است که در مشرق زمین سابقه‌ای بسیار طولانی دارد. موسیقیدان فرانسوی 《لاوین یاک》 در یکی از کتاب‌های خود به نام #موسیقی و موسیقیدان‌ها قدیم‌یترین سازی را که با آرشه نواخته می‌شده به نام 《راونسترون》 ذکر کرده و نوشته است که این #ساز در زمان‌های بسیار قدیم در چین به کار می‌رفته است.

🔸در ایران قبل از اسلام سازی موسوم به 《غژک》 یا غژ معمول بوده است. نظیر این ساز، در سال ۱۳۱۵ در صفحات سیستان و بلوچستان دیده شده است که در شهر دوار پناه و ایرانشهر توسط #نوازندگان محلی نواخته می‌شد و آن را 《غیچک》می‌نامیدند.
🔹این نمونه ساز غیچک در موزه مردم‌شناسی تهران نگهداری شود، که #سازی است شبیه #کمانچه و با آرشه‌ای که از چند تار مو تشکیل شده است، نواخته می‌شود و تعداد سیم‌های آن بیش از کمانچه است.

🎼#تاریخچه_کمانچه
📔#سرگذشت_موسیقی_ایران
🖋#روح_الله_خالقی
🌿🎼🎵🎶
@artperception

🌿«مکتب پاریس»
School of Paris

🔻اصطلاحی بسیار کلی برای جنبش‌های نقاشی مدرن همچون فوویسم، کوبیسم، سورئالیسم و غیره است که گرچه بسیاری از پیشروان آنها از کشورهای دیگری بودند، ولی همگی در پاریس متمرکز شده بودند. این اصطلاح نمایانگر تمرکز شدید فعالیت‌های هنری‌ بود که توسط منتقدین، مشتریان آثار هنری خبرگان و کارشناسان #هنر حمایت می شد و پاریس را به مرکز جهانی هنر پیشرو طی چهل سال اول سده بیستم بدل ساخته بود.

🔹در سال ۱۹۵۱ نمایشگاه آثار مکتب پاریس که در برگیرندۀ آثار دوره ۵۰-۱۹۰۰ بود، توسط فرهنگستان هنر سلطنتی #پاریس برپا شد. در مقدمه کاتالوگ این نمایشگاه، به قلم فرانک مک ایون، ادعا شده بود که پاریس در آن هنگام دارای ۱۳۰ گالری در برابر ۳۰ گالری در دیگر پایتخت‌های اروپا بود؛ آثار بیش از شصت هزار هنرمند در آنها به نمایش درآمده بود که از آن میان یک سوم خارجی بودند؛ و بیش از ۲۰ سالن بزرگ نمایش وجود داشت که هر یک سالانه به طور متوسط آثار ۱۰۰۰ هنرمند را که عمدتا نیمه حرفه ای بودند به نمایش می گذاشتند.
🌿پس از جنگ جهانی دوم، #نیویورک به عنوان پایتخت #هنر_مدرن جانشين پاریس شد.

🔺اصطلاح #«مکتب پاریس» همچنین در زمينه تذهیب کاری نسخ خطی به آن دسته از #تذهیب کارانی اطلاق می شود که تحت نظر سنت لوئیس (۷۰-۱۲۲۶) پاریس را به مرکز پیشرو تذهیب کاری کتاب در #اروپا بدل ساختند.

🖊آزبورن، چیلورز و دیگران.
📖سبک ها و مکتب های هنری.
✍️ترجمه:فرهاد گشایش.
🌿📖🖊📝🔎✍️
@artperception

🌿جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره‌های درج شده در پوستر تماس حاصل فرمایید.
🌿🎨🎼🎲
@artperception

🌿قطعا در این تصویر کفش های جکسون پولاک نه عمدا به قصد خلق اثر هنری، بلکه سهوا در هنگام رنگ پاشی های او بر روی بوم یا همان action painting به وجود آمده است. ولی شاید خیلی از ما در لحظه ی اولِ دیدنِ تصویر این جمله به ذهنمان برسد که:
«این خود یک اثر هنری می تواند باشد».

🔸اما ریشه ی این تصور ذهنی را باید در اندیشه های مدرن جستجو کرد‌. اندیشه ای که اصالت اثر هنری را وابسته به هنرمندش می داند. ما حتی با دانستن سهوی بودن این کفش ها باز آن را شبیه یک اثر هنری می دانیم، ولی تنها به این خاطر که آن ها متعلق به جکسون پولاک نقاش معروف آمریکایی است! ولی آیا اگر آن ها متعلق به یک نقاش ساختمانی بود باز هم آنرا یک اثر هنری می نامیدیم؟

🔹نکته ی قابل توجه در این تحلیل، اصالت #هنر و حس زیبایی شناسی است که طی دوره های مختلف هنری تغییرات عمده ای پیدا می کند، ولی این تغییرات از قرن بیستم دچار تحول ماهیتی شد.

🔸شاید تا قبل از مارسل دوشان کسی فکر نمی کرد بتوان یک توالت دیواریِ آماده را در نمایشگاه قرار داد! او اشیایی از قبل آماده را تنها با یک امضاء برای نمایش عرضه می کرد. مجموعه ای که وی عنوان «حاضر آماده ها» یا همان Ready mades را بر آن گذاشت. دوشان در مصاحبه ای که «پی یر کابان» با وی می کند از به کار بردن نام «اثر هنری» طفره رفته و ترجیح می دهد نام «چیز» را به آن اطلاق دهد.

🔹در همین قرن بود که اندی وارهول هنرمند پاپ آرت آمریکایی این شهامت را پیدا کرد که تصویری بزرگ از تکرار قوطی های سوپ کمپبل که آن روزها در آمریکا فروخته می شد را در نمایشگاهش بگذارد، با این گمان که یکتایی و ناب بودن اثر هنری را کنار گذاشته و آن را هم ردیف تولیدات روزمره ای بداند که مردم از آن استفاده می کنند. او حتی نام استودیوی #هنری خود را «کارخانه» گذاشت.
🔸پیرو مانزنی ایتالیایی در ۱۹۶۱ مدفوع خود را در ۹۰ قوطی کنسرو که امضای او پای آن ها بود به قیمت طلای هم وزنش فروخت! وی اتیکتی با نام «گُه هنرمند» بر آن زد!⁦⁩⁦

📝مطلب ارسالی از طرف سرکار خانم مجدفر
🌿⁦🖋️⁩🎨📚
@artperception

🌿«سعی نکن اصیل باشی؛ ساده باش. مهارتت رو افزایش بده؛ اونوقت اگر چیزی درونت داشته باشی، ظهور خواهد کرد.»

🎨#هنری_ماتیس

🌿📚🎨🔺
@artperception