Forwarded from اتچ بات
🌿در نزد یونانیان و رومیانِ باستان، مفهومی به نام آفرینش به چشم نمی‌خورد و مقبولیت ندارد. آگاهی یافتن از قدرتِ آفرینشگریِ هنرمندِ «نابغه»، با هنر قرن پانزدهم ایتالیا آغاز شد. در این دوران، «نبوغ» موهبتی الهی به شمار می‌رفت، و قدرتِ آفرینشگری خصیصه‌ای فردی شد. به این ترتیب شخصیتِ هنرمند به معنای واقعیِ کلمه، استثنایی شد. در این دوره بود که نقاشان پس از آنکه شناخته می‌شدند، از چهرهٔ خود نقاشی می‌کشیدند و حتی بی‌پروا آن را امضا می‌زدند. در نتیجه در این دوره خود «هنرمند» از آثارش مهم‌تر شد.
🔸در این میان «میکل‌آنژ» کسی بود که بیش از سایرین بر این طرز تفکر تأکید می‌کرد و به خود اجازه می‌داد که تمامی افتخارات و امتیازاتی که دیگران به او پیشنهاد می‌کردند را به دید حقارت بنگرد. در واقع لقب «میکل‌آنژِ الهی» برای او کافی بود؛ هنرمندی که می‌گفت با ذهنش نقاشی می‌کشد نه با دستانش.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / به سوی رهایی
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
➖➖➖➖➖
🔺امروز زادروز میکل‌آنژ بوناروتی در سال ۱۴۷۵ میلادی است.
➖➖➖➖➖
🌿تصویر مربوط به نمونه اتود برای سقف کلیسای سیستین است که در موزه متروپولیتن نگهداری می‌شود.
🌿📚🖋️🎨
@artperception
🔸در این میان «میکل‌آنژ» کسی بود که بیش از سایرین بر این طرز تفکر تأکید می‌کرد و به خود اجازه می‌داد که تمامی افتخارات و امتیازاتی که دیگران به او پیشنهاد می‌کردند را به دید حقارت بنگرد. در واقع لقب «میکل‌آنژِ الهی» برای او کافی بود؛ هنرمندی که می‌گفت با ذهنش نقاشی می‌کشد نه با دستانش.
📗زیبایی شناسی چیست؟ / به سوی رهایی
🖋مارک ژیمنز
📝ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی
➖➖➖➖➖
🔺امروز زادروز میکل‌آنژ بوناروتی در سال ۱۴۷۵ میلادی است.
➖➖➖➖➖
🌿تصویر مربوط به نمونه اتود برای سقف کلیسای سیستین است که در موزه متروپولیتن نگهداری می‌شود.
🌿📚🖋️🎨
@artperception
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
پیت موندریان متولد چنین روزی در سال ۱۸۷۲ میلادی است. او در سری آثار موسوم به «ترکیب‌بندی» با سه رنگ اصلی، برای کشیدن خطوط مشکی از خط‌کش استفاده نمی‌کرد. همچنین خطوط در آثارش دارای معانی بخصوصی هستند. خطوط عمودی نماد عالَم معنوی و مردانگی، و خطوط افقی نماد عالَم خاکی و زنانگی هستند.
🌿📚🖼️🎨
@artperception
🌿📚🖼️🎨
@artperception
Telegram
attach 📎
🌿لیلیت تریان (ارمنی: Լիլիթ Տէրեան) (زاده ۱۰ دی ۱۳۰۹ خورشیدی در تهران)، مجسمه‌ساز ارمنی‌تبار ایرانی، امروز در تاریخ ۱۳۹۷/۱۲/۱۶ درگذشت. تریان به عنوان مادر #مجسمه‌سازی ایران شناخته می‌شود.
🌿🥀▪️
@artperception
🌿🥀▪️
@artperception
Forwarded from اتچ بات
🔹دوست ندارم با بیمارانی که عاشق هستند کار کنم. شاید به دلیل حسادت؛ چون من نیز طالب شیفتگی هستم. شاید به این دلیل که عشق و روان درمانی از پایه با هم ناسازگارند.
🔸روان درمانگرِ خوب با تاریکی می‌جنگد و در جست و جوی روشنایی است، در حالی که عشقِ رویایی با ابهام زنده می‌ماند و با وارسی و امتحان کردن فرو می‌ریزد. از جلادِ عشق بودن بیزارم.
🖌 #اروین_یالوم
🌿@artperception
🔸روان درمانگرِ خوب با تاریکی می‌جنگد و در جست و جوی روشنایی است، در حالی که عشقِ رویایی با ابهام زنده می‌ماند و با وارسی و امتحان کردن فرو می‌ریزد. از جلادِ عشق بودن بیزارم.
🖌 #اروین_یالوم
🌿@artperception
Telegram
attach 📎
Forwarded from 🌿فهم هنر🌿 (Deleted Account)
🌿📚نسبتِ حقیقت و هنر در منظرِ گادامر
✔️گادامر در ادامهٔ سنتِ فلسفی هگل، می‌خواهد از نسبتِ هنر با حقیقت دفاع کند و نشان دهد که رویکردِ زیبایی شناختی به هنر، اساسا باطل است. گادامر نقد می کند که دیدگاهِ زیبایی شناختی به هنر، با شأنی که ما برای هنر در طولِ تاریخ قائل بوده‌ایم، تناسبی ندارد و در واقع هنر را تنها در مقولهٔ لذت‌جویی قرار می دهد و آنرا جزئی و کم اهمیت می‌سازد. گادامر در واقع، این سخن هایدگر را تکرار می کند که زیبایی شناسی، نظریه ای است که در آن، هنر یا هنرِ بزرگ می‌میرد؛ چرا که نقشِ اساسیِ فرهنگ‌سازی و حقیقت‌یابیِ هنر را نادیده می گیرد و تنها به هنرِ تفننی مجال می دهد.
🌿گادامر برای اینکه بتواند سخن جدید خود را طرح کند، مثالی تازه در میان می آورد: مثالِ «بازی».
مثالِ بازی نشان می‌دهد که تقسیماتِ دوگانهٔ سوبژه و ابژه، برای فهمِ جهان کافی نیست و می‌توان از چارچوب و دریچه های دیگر هم به نحوهٔ وجودِ اشیا در جهان و ارتباط ما با آنها نگریست. گادامر خود این بخش را «وجودشناسی اثر ھنری» نام می دهد.
🔹در بازی، ما با چه روبه روایم؟ ظاهرا ما فاعلانِ بازی، بازی را آغاز می کنیم و بازی برای ما، جایی در خارج از قلمرو زندگی و در خارج از جدیتِ زندگی قرار می‌گیرد. اما هنگامی که در بازی قرار می گیریم، ظاهراً امر دیگری اتفاق می‌افتد؛ اگر ما خود را تابعِ بازی نسازیم، نه تنها بازی را خراب می کنیم، بلکه عملاً بازی برای ما اتفاق نمی‌افتد . همهٔ لذتِ بازی، در بازی خوردن است! در آن است که گویی خودِ ما که قواعدِ بازی را طرح ریخته‌ایم، چنان در قواعدِ آن گم شویم که بازی بتواند از سوی خویش به ما چیزی دهد.
در واقع سوژه تا از سوژگی‌اش رها نشود و تن به بازی ندهد و بازی نخورد، بازی برای او برپا نشده است. حتی تماشاگران بازی هم، تا آنجا که بخواهند صرفا ناظر بر بازی باشند، در بازی حضور ندارند و لذتی از آن نمی‌برند. آنها وقتی تماشاچیان راستین بازی اند که به بازی دل سپارند و اجازه دهند که بازی، گریبان آنها را بگیرد و به سمتِ خود کشد.
تحلیلِ جالبِ گادامر از بازی، که جنبه های زبان شناسانه و انسان شناسانه هم پیدا می کند، نشان می‌دهد که بازیگر در بازی، درگیرِ نحوهٔ جدیدی از «وجود» است. گادامر همین ساختارِ بازی و بازیگر را بر اثرِ هنری و تماشاگر آن اطلاق می کند.
🌿وقتی در مقابل اثرِ هنری قرار می‌گیریم، گویی می‌خواهیم در بازی مشارکت کنیم و تجربهٔ اثر از آنجا شکل می گیرد که این بازی برپا شود. در واقع، در تجربهٔ هنری نیز مرزهای سوژه و ابژه بودن در هم می‌ریزد. اثرِ هنری کلیتی است شاملِ فردِ مخاطب و شیء پیشِ رویَش. در اینجا انقلابی صورت می گیرد، یعنی تبدیلِ بنیادی ساختارها. مخاطب و اثر به سازه‌های جدیدی تبدیل می شوند که نائل آمدن به عمقِ تجربهٔ اثرِ هنری است. در این تبدلِ ساختار آنچه اثر می‌خواهد بگوید، در درکِ مخاطب از آن تحقق می‌یابد. در اینجا، اثر هنری شأنِ بازنمایی بودن خود را بدینگونه به انجام می‌رساند که تحققِ دیگربارهٔ موضوعِ خود می شود. بدینسان اثر به راستی برپاکننده است و ذاتِ حقیقت را بر ما آشکار می کند.
🔹اگر در اثرِ هنری روایتِ عشقی در کار است، اثر هنری تنها بازروایتی از عشقی در زمانِ گذشته نمی‌تواند باشد، بلکه خود، تجسمِ دیگربارهٔ آن است. گویی آن عالَمِ عاشقانه، یک بارِ دیگر بی‌آنکه به راستی تکراری در کار باشد، برای مشارکانِ در این اثر برپا شده است و حال، این ناظران، در قلبِ این عالمِ عاشقانه حضور دارند و ذاتِ آن تجربهٔ عاشقانه را درک می‌کنند.
✔️بدین گونه است که از رویکرد سوبژکتیو و زیبایی شناسانه از هنر فاصله می گیریم. آنچه در رویکرد سوبژکتیو بیش از همه خطا بود، توصیفش از تجربهٔ ادراکِ اثر هنری بود و آنچه رویکردِ گادامری می‌خواهد باشد، نه شیوه‌ای یا توصیه ای جدید برای چگونگی مواجهه با اثر هنری، بلکه توصیفِ دقیقِ آن چیزی است که در ادراکِ اثر هنری رخ می دهد. بنابراین در می یابیم که در تجربهٔ اثر، جهان و حقیقتی برپا می‌شود که مجرای تحققِ آن، اثر و مخاطبان هستند.
🌿گادامر هر چند تکرار می کند که هنر، بازنمایی است؛ اما حقیقت را نه در انطباقِ با خارج، بلکه در برگشودگی یا آشکار شدن می‌داند. حقیقت یعنی برگشوده شدنِ یک عالَم که همراه و همطراز آن، عالم‌های بسیاری هم در کارند. از آنجا که در تجربهٔ اصیلِ هنری، عالمی تحقق می‌یابد، پس به راستی حقیقتی آشکار می‌گردد؛ حقیقتی که به هیچ وجه کمتر از حقیقتِ عیان شده در دیگر حوزه های شناختِ بشری نیست.
📚مقاله: بازی سوژه کانت با اثر هنری؛ تاملی در نسبت هنر و حقیقت در منظر گادامر
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception
✔️گادامر در ادامهٔ سنتِ فلسفی هگل، می‌خواهد از نسبتِ هنر با حقیقت دفاع کند و نشان دهد که رویکردِ زیبایی شناختی به هنر، اساسا باطل است. گادامر نقد می کند که دیدگاهِ زیبایی شناختی به هنر، با شأنی که ما برای هنر در طولِ تاریخ قائل بوده‌ایم، تناسبی ندارد و در واقع هنر را تنها در مقولهٔ لذت‌جویی قرار می دهد و آنرا جزئی و کم اهمیت می‌سازد. گادامر در واقع، این سخن هایدگر را تکرار می کند که زیبایی شناسی، نظریه ای است که در آن، هنر یا هنرِ بزرگ می‌میرد؛ چرا که نقشِ اساسیِ فرهنگ‌سازی و حقیقت‌یابیِ هنر را نادیده می گیرد و تنها به هنرِ تفننی مجال می دهد.
🌿گادامر برای اینکه بتواند سخن جدید خود را طرح کند، مثالی تازه در میان می آورد: مثالِ «بازی».
مثالِ بازی نشان می‌دهد که تقسیماتِ دوگانهٔ سوبژه و ابژه، برای فهمِ جهان کافی نیست و می‌توان از چارچوب و دریچه های دیگر هم به نحوهٔ وجودِ اشیا در جهان و ارتباط ما با آنها نگریست. گادامر خود این بخش را «وجودشناسی اثر ھنری» نام می دهد.
🔹در بازی، ما با چه روبه روایم؟ ظاهرا ما فاعلانِ بازی، بازی را آغاز می کنیم و بازی برای ما، جایی در خارج از قلمرو زندگی و در خارج از جدیتِ زندگی قرار می‌گیرد. اما هنگامی که در بازی قرار می گیریم، ظاهراً امر دیگری اتفاق می‌افتد؛ اگر ما خود را تابعِ بازی نسازیم، نه تنها بازی را خراب می کنیم، بلکه عملاً بازی برای ما اتفاق نمی‌افتد . همهٔ لذتِ بازی، در بازی خوردن است! در آن است که گویی خودِ ما که قواعدِ بازی را طرح ریخته‌ایم، چنان در قواعدِ آن گم شویم که بازی بتواند از سوی خویش به ما چیزی دهد.
در واقع سوژه تا از سوژگی‌اش رها نشود و تن به بازی ندهد و بازی نخورد، بازی برای او برپا نشده است. حتی تماشاگران بازی هم، تا آنجا که بخواهند صرفا ناظر بر بازی باشند، در بازی حضور ندارند و لذتی از آن نمی‌برند. آنها وقتی تماشاچیان راستین بازی اند که به بازی دل سپارند و اجازه دهند که بازی، گریبان آنها را بگیرد و به سمتِ خود کشد.
تحلیلِ جالبِ گادامر از بازی، که جنبه های زبان شناسانه و انسان شناسانه هم پیدا می کند، نشان می‌دهد که بازیگر در بازی، درگیرِ نحوهٔ جدیدی از «وجود» است. گادامر همین ساختارِ بازی و بازیگر را بر اثرِ هنری و تماشاگر آن اطلاق می کند.
🌿وقتی در مقابل اثرِ هنری قرار می‌گیریم، گویی می‌خواهیم در بازی مشارکت کنیم و تجربهٔ اثر از آنجا شکل می گیرد که این بازی برپا شود. در واقع، در تجربهٔ هنری نیز مرزهای سوژه و ابژه بودن در هم می‌ریزد. اثرِ هنری کلیتی است شاملِ فردِ مخاطب و شیء پیشِ رویَش. در اینجا انقلابی صورت می گیرد، یعنی تبدیلِ بنیادی ساختارها. مخاطب و اثر به سازه‌های جدیدی تبدیل می شوند که نائل آمدن به عمقِ تجربهٔ اثرِ هنری است. در این تبدلِ ساختار آنچه اثر می‌خواهد بگوید، در درکِ مخاطب از آن تحقق می‌یابد. در اینجا، اثر هنری شأنِ بازنمایی بودن خود را بدینگونه به انجام می‌رساند که تحققِ دیگربارهٔ موضوعِ خود می شود. بدینسان اثر به راستی برپاکننده است و ذاتِ حقیقت را بر ما آشکار می کند.
🔹اگر در اثرِ هنری روایتِ عشقی در کار است، اثر هنری تنها بازروایتی از عشقی در زمانِ گذشته نمی‌تواند باشد، بلکه خود، تجسمِ دیگربارهٔ آن است. گویی آن عالَمِ عاشقانه، یک بارِ دیگر بی‌آنکه به راستی تکراری در کار باشد، برای مشارکانِ در این اثر برپا شده است و حال، این ناظران، در قلبِ این عالمِ عاشقانه حضور دارند و ذاتِ آن تجربهٔ عاشقانه را درک می‌کنند.
✔️بدین گونه است که از رویکرد سوبژکتیو و زیبایی شناسانه از هنر فاصله می گیریم. آنچه در رویکرد سوبژکتیو بیش از همه خطا بود، توصیفش از تجربهٔ ادراکِ اثر هنری بود و آنچه رویکردِ گادامری می‌خواهد باشد، نه شیوه‌ای یا توصیه ای جدید برای چگونگی مواجهه با اثر هنری، بلکه توصیفِ دقیقِ آن چیزی است که در ادراکِ اثر هنری رخ می دهد. بنابراین در می یابیم که در تجربهٔ اثر، جهان و حقیقتی برپا می‌شود که مجرای تحققِ آن، اثر و مخاطبان هستند.
🌿گادامر هر چند تکرار می کند که هنر، بازنمایی است؛ اما حقیقت را نه در انطباقِ با خارج، بلکه در برگشودگی یا آشکار شدن می‌داند. حقیقت یعنی برگشوده شدنِ یک عالَم که همراه و همطراز آن، عالم‌های بسیاری هم در کارند. از آنجا که در تجربهٔ اصیلِ هنری، عالمی تحقق می‌یابد، پس به راستی حقیقتی آشکار می‌گردد؛ حقیقتی که به هیچ وجه کمتر از حقیقتِ عیان شده در دیگر حوزه های شناختِ بشری نیست.
📚مقاله: بازی سوژه کانت با اثر هنری؛ تاملی در نسبت هنر و حقیقت در منظر گادامر
🖊دکتر امیر مازیار
🌿
@artperception
🌿#لوچیو_فونتانا تلاش خود را بر چالشی مفهومی نسبت به نقاشی مدرنیستی در نسبت با فضای واقعی و توهمی معطوف کرد. رفتار کنشی او بوم‌های شکاف‌داری را تشکیل داد که از حیث رویکرد متریالیستی در ارتباط با فضای سه‌بعدی، از نخستین تجربه‌های مینی‌مالیستی در #نقاشی اروپا به حساب می‌آیند.
🌿📚🖼🎨
@artperception
🌿📚🖼🎨
@artperception
Forwarded from 🌿فهم هنر🌿 (Deleted Account)
🌿«به قول انیشتین...»
🔹در اواخر سال ۲۰۱۷، برگه‌کاغذی حاوی یک جملۀ ۱۳کلمه‌ای به زبان آلمانی و دست‌خط آلبرت انیشتین را در مزایده‌ای در اورشلیم به فروش گذاشتند. تاریخ روی برگه نوامبر ۱۹۲۲ را نشان می‌دهد، یعنی همان ماهی که انیشتین جایزۀ نوبل فیزیک را دریافت کرد. وی که ظاهراً از این شهرت دیوانه‌وار کمی خجالت می‌کشید، تصمیم گرفت بعضی اندیشه‌ها و احساساتش را در مورد زندگی روی کاغذ بیاورد.
او این جملۀ خاص را به یک پیک ژاپنی داد، چرا که آن جوان مطابق رسم محلی، حاضر نشده بود از انیشتین انعام بگیرد. انیشتین به او گفته است: «شاید اگر خوش‌شانس باشی، این یادداشت بعداً خیلی باارزش‌تر از یک انعام معمولی شود».
مرکز مزایدۀ اورشلیم تخمین زده بود که این یادداشت با قیمت پنج تا هشت هزار دلار به فروش برسد. در آخر مزایده، قیمت تا رقم باورنکردنی ۵۶/۱ میلیون دلار بالا رفت.
🔸ترجمۀ جملۀ انیشتین به شرح ذیل بود: «یک زندگی آرام و محقرْ، خوشبختی بیشتری نسبت به تعقیبِ بی‌قرارانۀ موفقیت به همراه می‌آورد».
▫️انیشتین امروزه پرنقل‌قول‌ترین #دانشمند تاریخ است، بسیار بیشتر از ارسطو، گالیله، نیوتن، داروین و استیفن هاوکینک و خیلی هم بیشتر از هم‌عصران غیردانشمندش در قرن بیستم همچون وینستون چرچیل، جرج اورول و جرج برنارد شاو.
🔺حال آیا واقعاً #آلبرت_انیشتین این سخنان را گفته است؟! واقعیت این است که حتی یکی از سخنان مشهورش را نیز به‌طور قطع به او نسبت نداده‌اند، به استثنای «خدا طاس بازی نمی‌کند»! حتی این جمله هم تفسیری موجز از نظر دقیق انیشتین در مورد نظریۀ کوانتوم است. او در سال ۱۹۲۶، در نامه‌ای به مکس بورن فیزکدان، به زبان آلمانی می‌نویسد: «این نظریه حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، اما ما را به اسرار «وجود کهن» نزدیک‌تر نمی‌کند. در هر حال من مجاب شده‌ام که او با طاس بازی نمی‌کند».
▪️اما جذابیت انیشتین حتماً چیزی ورای قدرت عظیم تفکرش دارد که اینچنین فراتر از دنیای علم رفته است. در سال ۲۰۰۵، آرتور سی. کلارک شهرت ماندگار انیشتین را در جهان به پای «ترکیب استثنایی نبوغ، انسان‌دوستی، صلح‌طلبی و عجیب بودن» گذاشت.
▫️انیشتین با وجود تمام بدبینی‌اش نسبت به روابط شخصی و زندگی نهادگرایانه، دو ازدواج ناموفق و تراژدی‌های خانوادگی، باز هم فردی بسیار اجتماعی بود. او همیشه در جمع سخنرانی می‌کرد، همواره با دوستان، همکاران و غریبه‌ها مکاتبه داشت و نیز می‌کوشید تا به «رقبای» #علمی و تازه‌واردها کمک کند.
انیشتین سخت می‌کوبید، اما نه برای اینکه جریحه‌دار کند. در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ که با دوست صمیمی‌اش بورن بحث می‌کرد، اوج حملۀ شخصی او این سخن طعنه‌آمیز بود: «خجالت بکش بورن، خجالت بکش»!
🔸پدیدۀ نقل سخنان نادرست از انیشتین عمدتاً به خاطر میل انسان‌ها به مرموزسازی و شخصیت‌های مرجع‌گونه است که می‌توان آن را در دو واژۀ «بت‌شکن» و «نابغه» مشاهده نمود. وقتی نسبیت برای اولین بار در دهۀ ۱۹۲۰ به اطلاع عوام رسید، بسیاری افراد خیال کردند می‌توانند با استناد به انیشتین بگویند که همه چیز از جمله حقیقت، نسبی است! تمام مشاهدات ذهنی هستند؛ و اینکه همه چیز ممکن است!
🔹استادز ترکل، نویسنده، مورخ، و گویندۀ تلویزیونی یهودی-آمریکایی در سال ۲۰۰۲ در مصاحبه‌ای با گاردین به مناسبت تولد ۹۰ سالگی‌اش با پوزخندی می‌گوید: «دوست دارم از انیشتین نقل قول کنم. می‌دونی چرا؟ چون اونوقت هیچکس جرأت نمی‌کنه حرفتو نقض کنه». بذله‌گویی ترکل بسیار طعنه‌آمیز است، چون انیشتین در تمام طول عمر نسبت به مراجع (به خصوص در فیزیک، آموزش‌وپرورش و سیاست) بدگمان بود.
🌿اما اینجاست که باید سخن آخر انیشتین را نقل کنیم. او در سال ۱۹۳۰، در یک سخن قصار معتبر برای دوستی گمنام می‌نویسد: «تقدیر، به مجازاتِ اینکه همیشه مرجعیت را تحقیر کردم، خودم را به یک مرجع تبدیل کرد!».
🖋اندرو رابینسون
📝ترجمۀ: علیرضا شفیعی‌نسب
📌مرجع: aeon
(https://attach.fahares.com/6WX4myXG/gcijaTrfSLcfg==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception
🔹در اواخر سال ۲۰۱۷، برگه‌کاغذی حاوی یک جملۀ ۱۳کلمه‌ای به زبان آلمانی و دست‌خط آلبرت انیشتین را در مزایده‌ای در اورشلیم به فروش گذاشتند. تاریخ روی برگه نوامبر ۱۹۲۲ را نشان می‌دهد، یعنی همان ماهی که انیشتین جایزۀ نوبل فیزیک را دریافت کرد. وی که ظاهراً از این شهرت دیوانه‌وار کمی خجالت می‌کشید، تصمیم گرفت بعضی اندیشه‌ها و احساساتش را در مورد زندگی روی کاغذ بیاورد.
او این جملۀ خاص را به یک پیک ژاپنی داد، چرا که آن جوان مطابق رسم محلی، حاضر نشده بود از انیشتین انعام بگیرد. انیشتین به او گفته است: «شاید اگر خوش‌شانس باشی، این یادداشت بعداً خیلی باارزش‌تر از یک انعام معمولی شود».
مرکز مزایدۀ اورشلیم تخمین زده بود که این یادداشت با قیمت پنج تا هشت هزار دلار به فروش برسد. در آخر مزایده، قیمت تا رقم باورنکردنی ۵۶/۱ میلیون دلار بالا رفت.
🔸ترجمۀ جملۀ انیشتین به شرح ذیل بود: «یک زندگی آرام و محقرْ، خوشبختی بیشتری نسبت به تعقیبِ بی‌قرارانۀ موفقیت به همراه می‌آورد».
▫️انیشتین امروزه پرنقل‌قول‌ترین #دانشمند تاریخ است، بسیار بیشتر از ارسطو، گالیله، نیوتن، داروین و استیفن هاوکینک و خیلی هم بیشتر از هم‌عصران غیردانشمندش در قرن بیستم همچون وینستون چرچیل، جرج اورول و جرج برنارد شاو.
🔺حال آیا واقعاً #آلبرت_انیشتین این سخنان را گفته است؟! واقعیت این است که حتی یکی از سخنان مشهورش را نیز به‌طور قطع به او نسبت نداده‌اند، به استثنای «خدا طاس بازی نمی‌کند»! حتی این جمله هم تفسیری موجز از نظر دقیق انیشتین در مورد نظریۀ کوانتوم است. او در سال ۱۹۲۶، در نامه‌ای به مکس بورن فیزکدان، به زبان آلمانی می‌نویسد: «این نظریه حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، اما ما را به اسرار «وجود کهن» نزدیک‌تر نمی‌کند. در هر حال من مجاب شده‌ام که او با طاس بازی نمی‌کند».
▪️اما جذابیت انیشتین حتماً چیزی ورای قدرت عظیم تفکرش دارد که اینچنین فراتر از دنیای علم رفته است. در سال ۲۰۰۵، آرتور سی. کلارک شهرت ماندگار انیشتین را در جهان به پای «ترکیب استثنایی نبوغ، انسان‌دوستی، صلح‌طلبی و عجیب بودن» گذاشت.
▫️انیشتین با وجود تمام بدبینی‌اش نسبت به روابط شخصی و زندگی نهادگرایانه، دو ازدواج ناموفق و تراژدی‌های خانوادگی، باز هم فردی بسیار اجتماعی بود. او همیشه در جمع سخنرانی می‌کرد، همواره با دوستان، همکاران و غریبه‌ها مکاتبه داشت و نیز می‌کوشید تا به «رقبای» #علمی و تازه‌واردها کمک کند.
انیشتین سخت می‌کوبید، اما نه برای اینکه جریحه‌دار کند. در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ که با دوست صمیمی‌اش بورن بحث می‌کرد، اوج حملۀ شخصی او این سخن طعنه‌آمیز بود: «خجالت بکش بورن، خجالت بکش»!
🔸پدیدۀ نقل سخنان نادرست از انیشتین عمدتاً به خاطر میل انسان‌ها به مرموزسازی و شخصیت‌های مرجع‌گونه است که می‌توان آن را در دو واژۀ «بت‌شکن» و «نابغه» مشاهده نمود. وقتی نسبیت برای اولین بار در دهۀ ۱۹۲۰ به اطلاع عوام رسید، بسیاری افراد خیال کردند می‌توانند با استناد به انیشتین بگویند که همه چیز از جمله حقیقت، نسبی است! تمام مشاهدات ذهنی هستند؛ و اینکه همه چیز ممکن است!
🔹استادز ترکل، نویسنده، مورخ، و گویندۀ تلویزیونی یهودی-آمریکایی در سال ۲۰۰۲ در مصاحبه‌ای با گاردین به مناسبت تولد ۹۰ سالگی‌اش با پوزخندی می‌گوید: «دوست دارم از انیشتین نقل قول کنم. می‌دونی چرا؟ چون اونوقت هیچکس جرأت نمی‌کنه حرفتو نقض کنه». بذله‌گویی ترکل بسیار طعنه‌آمیز است، چون انیشتین در تمام طول عمر نسبت به مراجع (به خصوص در فیزیک، آموزش‌وپرورش و سیاست) بدگمان بود.
🌿اما اینجاست که باید سخن آخر انیشتین را نقل کنیم. او در سال ۱۹۳۰، در یک سخن قصار معتبر برای دوستی گمنام می‌نویسد: «تقدیر، به مجازاتِ اینکه همیشه مرجعیت را تحقیر کردم، خودم را به یک مرجع تبدیل کرد!».
🖋اندرو رابینسون
📝ترجمۀ: علیرضا شفیعی‌نسب
📌مرجع: aeon
(https://attach.fahares.com/6WX4myXG/gcijaTrfSLcfg==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿📚
@artperception
Telegram
attach 📎
🔺معرفی #کتاب
🌿«نوروزنامه» خیام نیشابوری، کتابی دانشنامه مانند است که خیّام ریاضیدان، فیلسوف و منجّم ایرانی در نیشابور به سفارش و ترغیب پادشاه یا یکی از دوستانش نوشته است. در نوروزنامه اسباب پیدایش جشن #نوروز و کشف حقیقت آن و اینکه کدام‌یک از شاهان واضع جشن نوروز بوده و آیین و آداب پادشاهان ساسانی در این باب و مطالب گوناگون دیگری آمده است. از این کتاب دو نسخه خطی باقی مانده‌است؛ یکی نسخهٔ لندن و دیگری نسخه برلین. نسخه خطّی برلین مربوط به قرن هفتم هجری است که در سال ۱۳۰۷ به کتابخانه دولتی برلین منتقل شده و دارای ۵۶ صفحه به قطع وزیری است.
🔸#نوروزنامه نمونه کاملی از سبک نثر در قرن پنجم هجری است. روش نگارش این کتاب بسیار ساده و شیوا و خالی از تکلف است. عبارات آن کوتاه و مفردات عربی آن کم است و بعضی لغات و عبارات پهلوی نیز در آن دیده می‌شود.
🔹حکیم عمربن ابراهیم #خیام در ریاضیات و نجوم و فلسفه، استاد و سرآمد فضلای عصر خود بوده است و در شمار بزرگ‌ترین شعرا و دانشمندان تاریخ ایران و جهان قرار دارد. وی در اوایل قرن پنجم هجری به دنیا آمده و در سال ۵۱۷ در نیشابور درگذشته است. خیام در سال ۴۶۷ به اصلاح و تعدیل تقویم #فارسی مبادرت ورزیده و درست‌ترین روش گاه‌شماری را بنیاد نهاده است.
▪️در کتاب نوروزنامه از مسائل مختلفی سخن به میان آمده است از جمله خاستگاه جشن نوروز، خوشنویسی، خواص شراب و حرفه‌های مختلف همچون سوارکاری و شمشیرزنی. این کتاب در سال ۱۳۱۲ توسط کتابخانه کاوه و به سعی و تصحیح دکتر مجتبی مینوی به چاپ رسیده است.
🔻فایل پی‌دی‌اف کتاب در پیوست
🌿📚🖋📖
@artperception
🌿«نوروزنامه» خیام نیشابوری، کتابی دانشنامه مانند است که خیّام ریاضیدان، فیلسوف و منجّم ایرانی در نیشابور به سفارش و ترغیب پادشاه یا یکی از دوستانش نوشته است. در نوروزنامه اسباب پیدایش جشن #نوروز و کشف حقیقت آن و اینکه کدام‌یک از شاهان واضع جشن نوروز بوده و آیین و آداب پادشاهان ساسانی در این باب و مطالب گوناگون دیگری آمده است. از این کتاب دو نسخه خطی باقی مانده‌است؛ یکی نسخهٔ لندن و دیگری نسخه برلین. نسخه خطّی برلین مربوط به قرن هفتم هجری است که در سال ۱۳۰۷ به کتابخانه دولتی برلین منتقل شده و دارای ۵۶ صفحه به قطع وزیری است.
🔸#نوروزنامه نمونه کاملی از سبک نثر در قرن پنجم هجری است. روش نگارش این کتاب بسیار ساده و شیوا و خالی از تکلف است. عبارات آن کوتاه و مفردات عربی آن کم است و بعضی لغات و عبارات پهلوی نیز در آن دیده می‌شود.
🔹حکیم عمربن ابراهیم #خیام در ریاضیات و نجوم و فلسفه، استاد و سرآمد فضلای عصر خود بوده است و در شمار بزرگ‌ترین شعرا و دانشمندان تاریخ ایران و جهان قرار دارد. وی در اوایل قرن پنجم هجری به دنیا آمده و در سال ۵۱۷ در نیشابور درگذشته است. خیام در سال ۴۶۷ به اصلاح و تعدیل تقویم #فارسی مبادرت ورزیده و درست‌ترین روش گاه‌شماری را بنیاد نهاده است.
▪️در کتاب نوروزنامه از مسائل مختلفی سخن به میان آمده است از جمله خاستگاه جشن نوروز، خوشنویسی، خواص شراب و حرفه‌های مختلف همچون سوارکاری و شمشیرزنی. این کتاب در سال ۱۳۱۲ توسط کتابخانه کاوه و به سعی و تصحیح دکتر مجتبی مینوی به چاپ رسیده است.
🔻فایل پی‌دی‌اف کتاب در پیوست
🌿📚🖋📖
@artperception
Telegram
attach 📎
Track 1
Unknown Artist
🌿«شهر خاموش» (Silent City)
▪️25 اسفندماه سالروز بمباران شیمیایی حلبچه
▫️این قطعه موسیقی توسط #کیهان_کلهر و به سفارش دانشگاه هاروارد ساخته و به قربانیان فاجعه بمباران شیمیایی #حلبچه تقدیم شد.
⏰مدت قطعه: 29 دقیقه
🌿🎼🎵🎶▪️
@artperception
▪️25 اسفندماه سالروز بمباران شیمیایی حلبچه
▫️این قطعه موسیقی توسط #کیهان_کلهر و به سفارش دانشگاه هاروارد ساخته و به قربانیان فاجعه بمباران شیمیایی #حلبچه تقدیم شد.
⏰مدت قطعه: 29 دقیقه
🌿🎼🎵🎶▪️
@artperception
Waltz No.2
Dmitri Shostakovich
🌿 جز‌سوییت شمارهٔ ۲، به آهنگسازی #دیمیتری_شوستاکوویچ (پیانیست و آهنگساز روسی۱۹۰۶-۱۹۷۵)، برای اولین بار در ۲۸ نوامبر ۱۹۳۸ در مسکو توسط ارکستر جز (Jazz Orchestra)، اجرا شد.
▫️پارتیتور این قطعه، در جریان جنگ جهانی دوم ناپدید شد، اما یک نسخهٔ پیانوی آن در سال ۱۹۹۹ توسط «Manashir Yakubov» دوباره پیدا و سه موومان از این سوییت توسط جرارد مک برنی در سال ۲۰۰۰ در لندن، احیا و اجرا شد.
▫️از والس شمارهٔ ۲، در #موسیقی متن فیلم چشمان کاملاً بسته (Eyes wide shut) #استنلی_کوبریک استفاده شد و به شهرت رسید.
🌿🎼🎵🎶
@artperception
▫️پارتیتور این قطعه، در جریان جنگ جهانی دوم ناپدید شد، اما یک نسخهٔ پیانوی آن در سال ۱۹۹۹ توسط «Manashir Yakubov» دوباره پیدا و سه موومان از این سوییت توسط جرارد مک برنی در سال ۲۰۰۰ در لندن، احیا و اجرا شد.
▫️از والس شمارهٔ ۲، در #موسیقی متن فیلم چشمان کاملاً بسته (Eyes wide shut) #استنلی_کوبریک استفاده شد و به شهرت رسید.
🌿🎼🎵🎶
@artperception
🌿مکتب هرات
🔸در دوره تیموریان با همه خشونت‌ها و ویرانی و تباهی که فتوحات سر کرده آنان به بار آورد، هنر مینیاتورسازی ادامه یافت و به طور شگفت‌آوری ترقی کرد.
🔹پایتخت تیمور سمرقند بود و معروف است که خود او هنرمندان شهرهای تسخیر شده را به این شهر آورده است. به این صورت، مرکز هنری زودگذری در این پایتخت فراهم آمد که در قبال عظمت مکتب هرات رونقی نگرفت، اما طلیعه مکتب هرات بود.
🔸در این زمان شاهد سلطهٔ شعر بر مینیاتور هستیم، به طوری که حتی تعبیرات و تشبیهات شاعرانه عینا در نقاشی ایرانی تجسم می‌یابد.
🔹زن‌ها و مردهای ظریف با قیافه‌هایی شاعرانه و اندامی طناز که شاعر برای نقاش خلق کرده بود، افق وسیع و کوه‌های اسفنجی با رنگ‌های زنده و هماهنگ که در مکتب ایرانی زمان مغول دیده نمی شد، در مینیاتورهای مکتب هرات به جلوه‌گری درآمدند.
🌿#مکتب_هرات
📔تاریخ عمومی هنرهای مصور
🖋علینقی وزیری
🖼️نگارگری: «ساختن کاخ خورنق» اثر کمال الدین #بهزاد
🌿📔📜🖋🎨
@artperception
🔸در دوره تیموریان با همه خشونت‌ها و ویرانی و تباهی که فتوحات سر کرده آنان به بار آورد، هنر مینیاتورسازی ادامه یافت و به طور شگفت‌آوری ترقی کرد.
🔹پایتخت تیمور سمرقند بود و معروف است که خود او هنرمندان شهرهای تسخیر شده را به این شهر آورده است. به این صورت، مرکز هنری زودگذری در این پایتخت فراهم آمد که در قبال عظمت مکتب هرات رونقی نگرفت، اما طلیعه مکتب هرات بود.
🔸در این زمان شاهد سلطهٔ شعر بر مینیاتور هستیم، به طوری که حتی تعبیرات و تشبیهات شاعرانه عینا در نقاشی ایرانی تجسم می‌یابد.
🔹زن‌ها و مردهای ظریف با قیافه‌هایی شاعرانه و اندامی طناز که شاعر برای نقاش خلق کرده بود، افق وسیع و کوه‌های اسفنجی با رنگ‌های زنده و هماهنگ که در مکتب ایرانی زمان مغول دیده نمی شد، در مینیاتورهای مکتب هرات به جلوه‌گری درآمدند.
🌿#مکتب_هرات
📔تاریخ عمومی هنرهای مصور
🖋علینقی وزیری
🖼️نگارگری: «ساختن کاخ خورنق» اثر کمال الدین #بهزاد
🌿📔📜🖋🎨
@artperception
Forwarded from 🌿فهم هنر🌿 (Deleted Account)
🌿🎶تصنیف «نوروز»
🎙خواننده: همایون شجریان
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز 1397
(https://attach.fahares.com/B3IuaecoVMomWeYtD65lew==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception
🎙خواننده: همایون شجریان
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز 1397
(https://attach.fahares.com/B3IuaecoVMomWeYtD65lew==)
https://t.me/joinchat/AAAAAEOZIOmg3nLm3WufYA
🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception
🌿عید باستانی #نوروز بر همهٔ شما هنردوستان و همراهان عزیزِ کانال «فهم هنر» مبارک باد🌹
➖➖➖➖➖➖➖
🎨نام #نقاشی: «شکوفه‌های بادام»
🔸اثر: ونسان #ونگوگ
🔹سال خلق: ۱۸۹۰ میلادی
◾ابعاد: ۷۳/۳ ×۹۲/۴ سانتیمتر
▫️مواد کار: رنگ روغنی بر روی بوم
🏛️محل نگهداری: موزهٔ ونگوگ، آمستردام، هلند
🌿🌹🎨🖼️
@artperception
➖➖➖➖➖➖➖
🎨نام #نقاشی: «شکوفه‌های بادام»
🔸اثر: ونسان #ونگوگ
🔹سال خلق: ۱۸۹۰ میلادی
◾ابعاد: ۷۳/۳ ×۹۲/۴ سانتیمتر
▫️مواد کار: رنگ روغنی بر روی بوم
🏛️محل نگهداری: موزهٔ ونگوگ، آمستردام، هلند
🌿🌹🎨🖼️
@artperception
🌿رشد سرمایه‌داری در شکل‌گیری و توسعهٔ موزه و گالری به عنوان منزلگاه درخورِ آثار هنری، در تقویت این رأی که آثار #هنری از زندگی عمومی جدا هستند به شدت تأثیرگذار بوده است. توانگران جدید (nouveaux riches)، که یکی از محصولات جانبی مهم نظام سرمایه‌داری هستند، مخصوصاً احساس کرده‌اند که باید اطرافشان را با آثار هنری زیبا پر کنند؛ آثاری که چون نادرند، گران نیز هستند!
🔸 به طور کلی، مجموعه‌دارِ نوعی، سرمایه‌دارِ نوعی است. او برای آنکه خود را در گسترهٔ #فرهنگ فرادست، صاحب منزلتی بلند نشان دهد، تابلوهای نقاشی، مجسمه‌ها و جواهر هنری را گرد می‌آورد؛ به همان صورت که سهام و اوراق قرضه‌اش گواه جایگاه او در عالم اقتصاد است!
🔹اجتماع به همان صورت گالری‌ها، سالن‌های اپرا و موزه‌ها را برپا می‌دارد و محتویاتشان را گرد می‌آورد که اکنون کلیساها را تأسیس می‌کند. این چیزها منعکس‌کننده و برپادارندهٔ منزلت فرهنگی برترند، حال آنکه انفکاک آنها از #زندگی عمومی حاکی از این واقعیت است که بخشی از فرهنگی طبیعی و خودانگیخته نیستند.
📚هنر به منزلهٔ تجربه
🖋️جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿📚🖋️🏛️
@artperception
🔸 به طور کلی، مجموعه‌دارِ نوعی، سرمایه‌دارِ نوعی است. او برای آنکه خود را در گسترهٔ #فرهنگ فرادست، صاحب منزلتی بلند نشان دهد، تابلوهای نقاشی، مجسمه‌ها و جواهر هنری را گرد می‌آورد؛ به همان صورت که سهام و اوراق قرضه‌اش گواه جایگاه او در عالم اقتصاد است!
🔹اجتماع به همان صورت گالری‌ها، سالن‌های اپرا و موزه‌ها را برپا می‌دارد و محتویاتشان را گرد می‌آورد که اکنون کلیساها را تأسیس می‌کند. این چیزها منعکس‌کننده و برپادارندهٔ منزلت فرهنگی برترند، حال آنکه انفکاک آنها از #زندگی عمومی حاکی از این واقعیت است که بخشی از فرهنگی طبیعی و خودانگیخته نیستند.
📚هنر به منزلهٔ تجربه
🖋️جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿📚🖋️🏛️
@artperception
Norouz Khani
Homayoun Shajarian @weed_lash
🌿🎶 بریز ای ابر در گوشم طنین ساز باران را، برآور از دل این خاک تیره سبزۀ باغِ بهاران را، بریز ای ماهی کوچک تمام حجم دریا را، درون تُنگ فروردین، زمستان آب شد از شرم نوروز، بهاران آمده امروز ... نوروز #نوروز نوروز ...
🌿🎶«نوروزخوانی»
🎙خواننده: همایون #شجریان
🔹همخوانى دلنيا آرام، اشكان كمانگرى، مهرداد ناصحى
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز ۱۳۹۸
🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception
🌿🎶«نوروزخوانی»
🎙خواننده: همایون #شجریان
🔹همخوانى دلنيا آرام، اشكان كمانگرى، مهرداد ناصحى
🎼آهنگساز: سهراب پورناظری
🌹نوروز ۱۳۹۸
🌿🎙🎧🎼🎤🎶
@artperception
🌿«به تو حاصلی ندارد غمِ روزگار گفتن
که شبی نخفته باشی به درازنای سالی...»
#سعدی
#سیل_گلستان
🌿🙏◾
@renaissancetranslate
@artperception
که شبی نخفته باشی به درازنای سالی...»
#سعدی
#سیل_گلستان
🌿🙏◾
@renaissancetranslate
@artperception
شبِ تاریک و بیمِ موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل‌ها...
#حافظ
#سیل_شیراز
🌿◾️
@artperception
کجا دانند حالِ ما سبکبارانِ ساحل‌ها...
#حافظ
#سیل_شیراز
🌿◾️
@artperception
Forwarded from اتچ بات
🌿کتاب خواندن، #تئاتر و عبور از خود!
🔸هرکس می‌خواهد ما را به کتاب‌خواندن ترغیب کند، معمولاً چند حرف کلیشه‌ای برای گفتن دارد: "کتاب دیدت را وسیع می‌کند یا تجربۀ دیگران را در اختیارت می‌گذارد." اما واقعیت این است که این حرف‌ها فایده‌ای ندارد مگر آنکه یک‌بار، هنگام خواندن یک #کتاب، آن صاعقه به عمق جانتان بنشیند! صاعقه‌ای که باعث می‌شود با شخصیت کتابی که می‌خوانید، گریه کنید، بخندید یا خشمگین شوید.
نشستن در چشم دیگران و حس‌کردنِ احساساتشان از عمیق‌ترین موهبت‌های فرایندِ ژرف‌خوانی است. توصیف پروست دربارۀ «معجزۀ پرثمرِ ارتباط که تأثیرش در انزوا روشن می‌شود»، بُعدی احساسی و شخصی را در تجربۀ خواندن تصویر می‌کند: «ظرفیت برقراری ارتباط و درک احساس دیگری بی‌آنکه ذره‌ای از جهان شخصی خود خارج شویم.»
🔹الهی‌دان جان اس. دان، این فرایندِ مواجهه با و نشستن در چشم دیگری را با تعبیرِ «عبور» توصیف می‌کند، عبوری که طی آن ما با نوع خاصی از همدردی وارد احساسات، تصورات و تفکرات دیگران می‌شویم: «عبور هیچ‌وقت تمام و کمال نیست، بلکه همواره نسبی و ناقص است». این تعبیر نشان می‌دهد ما از دیدگاه‌های ذاتاً محدودکنندۀ خود دربارۀ جهان فاصله می‌گیریم و وارد جهان دیگری می‌شویم و با دیدی وسیع‌تر بازمی‌گردیم. دان تناقضی را که پروست در دلِ خواندن توصیف می‌کرد -اینکه علی‌رغم طبیعت تنهای خواندن، نوعی ارتباط در آن رخ می‌دهد- نوعی آمادگی پیش‌بینی‌نشده می‌دانست، آمادگی برای شناخت دیگر انسان‌ها، در حقیقت «خواندن محلی خاص است که در آن انسان‌ها از خود رها می‌شوند تا عبور کنند و به دیگران برسند و اینگونه می‌آموزند دیگری بودن چگونه است.»
▫️نمونۀ قوی اثرات تغییردهندۀ «عبور» را یک معلم تئاتر فارغ‌التحصیل برکلی برایم تعریف کرد که با نوجوانانی در ایالت‌های غرب میانه کار می‌کرد. دانش‌آموزی به او مراجعه کرده بود، دختری سیزده‌ساله، و خواسته بود که به عضویت گروه #تئاتر او دربیاید که مشغول اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر بودند. اما واقعیت این بود که دختر جوان از بیماری پیشرفته‌ای رنج می‌برد و به او گفته بودند زمان زیادی از زندگی‌اش باقی نمانده است. این معلمِ خارق‌العاده، نقشی را به دختر داد که امید داشت احساسات، شور و عشقی رمانتیک را به او منتقل کند، احساساتی که شاید هیچ وقت فرصت تجربۀ آنها را پیدا نمی‌کرد. او تعریف کرد که دختر یک ژولیت فوق‌العاده شد. همان شب، رومئو و ژولیت را خط به خط از بر کرد، طوری که انگار قبلاً صد بار آن نقش را بازی کرده است.
🔸اتفاق بعدی همۀ اطرافیان دخترک را حیرت‌زده کرد. او نقش تک تکِ قهرمان‌های زن شکسپیر را بازی کرد، هر نقش با عمق احساسی و قوتی بیشتر از نقش قبل. حالا سال‌ها از زمانی که نقش ژولیت را بازی کرد می‌گذرد. برخلاف تمام انتظارات و پیش‌بینی‌های پزشکی، وارد دانشگاه شد و حالا در دو رشتۀ پزشکی و تئاتر مشغول به تحصیل است و از نقشی به نقش دیگر «عبور» می‌کند.
نمونۀ استثنایی این زن جوان به این مسئله باز می‌گردد که ورود به زندگی دیگران چه نقشی در زندگی خود ما دارد. تئاتر کاری را آشکار می‌کند که هر یک از ما هنگامِ #عبور از عمیق‌ترین و غرق‌کننده‌ترین اشکال خواندن انجام می‌دهیم. ما از دیگری چون مهمانی در درون خود استقبال می‌کنیم و گاه خود دیگری می‌شویم. در آنی از زمان خود را ترک می‌کنیم و وقتی باز می‌گردیم، از نظر فکری و احساسی متحول و گاهی وسیع‌تر و غنی‌تر شده‌ایم و گاهی، آنگونه که نمونۀ استثنایی این زن جوان نشان می‌دهد، چیزی را تجربه می‌کنیم که زندگی امکانش را به ما نداده است. این هدیه‌ای بی‌حساب است؛ هدیه‌ای است درون هدیه‌ای دیگر.
🌿نشستن در چشم دیگران نه‌تنها حس همدردی ما را با آنچه خوانده‌ایم برقرار می‌کند، بلکه دانش درونی ما را دربارۀ جهان گسترش می‌دهد. اینها ظرفیت‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سبب می‌شوند در طول زمان انسان‌تر شویم.
🔹به واسطۀ این بُعدِ تغییردهندۀ خودآگاهی در #خواندن می‌آموزیم که ناامیدی و یأس یا هیجان و سرمستی از احساسات بیان‌نشده چگونه است. دیگر به یاد نمی‌آورم که چند بار دربارۀ احساسات هر یک از قهرمان‌های جین آستن خوانده‌ام، تنها این را می‌دانم که هرکدام از این شخصیت‌ها با عواطفی درگیر بودند که کمک می‌کرد احساساتی اغلب متناقض را بشناسم؛ این امر سبب می‌شود با ترکیب پیچیده و خاص احساسات خود، در هر شرایطی که زندگی می‌کنیم، راحت‌تر کنار بیاییم و کمتر احساس تنهایی کنیم. همانطور که در نمایشنامۀ سرزمین سایه‌ها، دربارۀ زندگی سی. اس. لوئیس گفته می‌شود: «ما می‌خوانیم تا بدانیم تنها نیستیم.»
🎭روز جهانی تئاتر مبارک🌹
🖋ماریان ولف (Maryanne Wolf)
📕برشی از کتاب «خواننده، به خانه‌ات بیا»
🌿📚🖋🎭
@artperception
🔸هرکس می‌خواهد ما را به کتاب‌خواندن ترغیب کند، معمولاً چند حرف کلیشه‌ای برای گفتن دارد: "کتاب دیدت را وسیع می‌کند یا تجربۀ دیگران را در اختیارت می‌گذارد." اما واقعیت این است که این حرف‌ها فایده‌ای ندارد مگر آنکه یک‌بار، هنگام خواندن یک #کتاب، آن صاعقه به عمق جانتان بنشیند! صاعقه‌ای که باعث می‌شود با شخصیت کتابی که می‌خوانید، گریه کنید، بخندید یا خشمگین شوید.
نشستن در چشم دیگران و حس‌کردنِ احساساتشان از عمیق‌ترین موهبت‌های فرایندِ ژرف‌خوانی است. توصیف پروست دربارۀ «معجزۀ پرثمرِ ارتباط که تأثیرش در انزوا روشن می‌شود»، بُعدی احساسی و شخصی را در تجربۀ خواندن تصویر می‌کند: «ظرفیت برقراری ارتباط و درک احساس دیگری بی‌آنکه ذره‌ای از جهان شخصی خود خارج شویم.»
🔹الهی‌دان جان اس. دان، این فرایندِ مواجهه با و نشستن در چشم دیگری را با تعبیرِ «عبور» توصیف می‌کند، عبوری که طی آن ما با نوع خاصی از همدردی وارد احساسات، تصورات و تفکرات دیگران می‌شویم: «عبور هیچ‌وقت تمام و کمال نیست، بلکه همواره نسبی و ناقص است». این تعبیر نشان می‌دهد ما از دیدگاه‌های ذاتاً محدودکنندۀ خود دربارۀ جهان فاصله می‌گیریم و وارد جهان دیگری می‌شویم و با دیدی وسیع‌تر بازمی‌گردیم. دان تناقضی را که پروست در دلِ خواندن توصیف می‌کرد -اینکه علی‌رغم طبیعت تنهای خواندن، نوعی ارتباط در آن رخ می‌دهد- نوعی آمادگی پیش‌بینی‌نشده می‌دانست، آمادگی برای شناخت دیگر انسان‌ها، در حقیقت «خواندن محلی خاص است که در آن انسان‌ها از خود رها می‌شوند تا عبور کنند و به دیگران برسند و اینگونه می‌آموزند دیگری بودن چگونه است.»
▫️نمونۀ قوی اثرات تغییردهندۀ «عبور» را یک معلم تئاتر فارغ‌التحصیل برکلی برایم تعریف کرد که با نوجوانانی در ایالت‌های غرب میانه کار می‌کرد. دانش‌آموزی به او مراجعه کرده بود، دختری سیزده‌ساله، و خواسته بود که به عضویت گروه #تئاتر او دربیاید که مشغول اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر بودند. اما واقعیت این بود که دختر جوان از بیماری پیشرفته‌ای رنج می‌برد و به او گفته بودند زمان زیادی از زندگی‌اش باقی نمانده است. این معلمِ خارق‌العاده، نقشی را به دختر داد که امید داشت احساسات، شور و عشقی رمانتیک را به او منتقل کند، احساساتی که شاید هیچ وقت فرصت تجربۀ آنها را پیدا نمی‌کرد. او تعریف کرد که دختر یک ژولیت فوق‌العاده شد. همان شب، رومئو و ژولیت را خط به خط از بر کرد، طوری که انگار قبلاً صد بار آن نقش را بازی کرده است.
🔸اتفاق بعدی همۀ اطرافیان دخترک را حیرت‌زده کرد. او نقش تک تکِ قهرمان‌های زن شکسپیر را بازی کرد، هر نقش با عمق احساسی و قوتی بیشتر از نقش قبل. حالا سال‌ها از زمانی که نقش ژولیت را بازی کرد می‌گذرد. برخلاف تمام انتظارات و پیش‌بینی‌های پزشکی، وارد دانشگاه شد و حالا در دو رشتۀ پزشکی و تئاتر مشغول به تحصیل است و از نقشی به نقش دیگر «عبور» می‌کند.
نمونۀ استثنایی این زن جوان به این مسئله باز می‌گردد که ورود به زندگی دیگران چه نقشی در زندگی خود ما دارد. تئاتر کاری را آشکار می‌کند که هر یک از ما هنگامِ #عبور از عمیق‌ترین و غرق‌کننده‌ترین اشکال خواندن انجام می‌دهیم. ما از دیگری چون مهمانی در درون خود استقبال می‌کنیم و گاه خود دیگری می‌شویم. در آنی از زمان خود را ترک می‌کنیم و وقتی باز می‌گردیم، از نظر فکری و احساسی متحول و گاهی وسیع‌تر و غنی‌تر شده‌ایم و گاهی، آنگونه که نمونۀ استثنایی این زن جوان نشان می‌دهد، چیزی را تجربه می‌کنیم که زندگی امکانش را به ما نداده است. این هدیه‌ای بی‌حساب است؛ هدیه‌ای است درون هدیه‌ای دیگر.
🌿نشستن در چشم دیگران نه‌تنها حس همدردی ما را با آنچه خوانده‌ایم برقرار می‌کند، بلکه دانش درونی ما را دربارۀ جهان گسترش می‌دهد. اینها ظرفیت‌های شناخته‌شده‌ای هستند که سبب می‌شوند در طول زمان انسان‌تر شویم.
🔹به واسطۀ این بُعدِ تغییردهندۀ خودآگاهی در #خواندن می‌آموزیم که ناامیدی و یأس یا هیجان و سرمستی از احساسات بیان‌نشده چگونه است. دیگر به یاد نمی‌آورم که چند بار دربارۀ احساسات هر یک از قهرمان‌های جین آستن خوانده‌ام، تنها این را می‌دانم که هرکدام از این شخصیت‌ها با عواطفی درگیر بودند که کمک می‌کرد احساساتی اغلب متناقض را بشناسم؛ این امر سبب می‌شود با ترکیب پیچیده و خاص احساسات خود، در هر شرایطی که زندگی می‌کنیم، راحت‌تر کنار بیاییم و کمتر احساس تنهایی کنیم. همانطور که در نمایشنامۀ سرزمین سایه‌ها، دربارۀ زندگی سی. اس. لوئیس گفته می‌شود: «ما می‌خوانیم تا بدانیم تنها نیستیم.»
🎭روز جهانی تئاتر مبارک🌹
🖋ماریان ولف (Maryanne Wolf)
📕برشی از کتاب «خواننده، به خانه‌ات بیا»
🌿📚🖋🎭
@artperception
Telegram
attach 📎
🌿تجربه حسی، دین و #هنر
🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.
▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.
🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.
🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»
📚هنر به منزلهٔ #تجربه
🖋جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⛪️🎭🎶
@artperception
🔸نظام‌های الهیات و تکوین‌شناسی‌های عالم از آن رو تخیل را تسخیر کرده‌اند که با صفوف پُرابهت جمعیت، دود کُندر و عود، رداهای گلدوزی شده، موسیقی و آواز، تشعشع نورها از پسِ شیشه‌های رنگی و با داستان‌های اعجاب آور و ستایش‌انگیز همراه بوده‌اند.
▪️به عبارت دیگر، از راه جاذبهٔ بی‌واسطه‌ای برای #حس و تخیل حسی نزد انسان پیدا شده‌اند. غالب ادیان نیز شعایر خود را با والاترین ساحت‌های هنر یکی دانسته‌اند، و تحکم‌آمیزترین اعتقادات در کسوت حشمت و شکوهی پوشانده شده‌اند که به چشم و گوش لذت بی‌واسطه و بی‌درنگ می‌بخشد و عواطف شدید هول و ولا، خوف و رجا، و حیرت و خشیت را بر می‌انگیزند.
حتی سفرهای فضایی فیزیکدانان و ستاره‌شناسان در زمانهٔ ما پاسخگوی نیاز زیبایی‌شناختی به ارضای #تخیل است، نه صرفا برآورندهٔ طلب خشک قرائن و شواهد غير عاطفی برای تفاسير عقلانی.
🔹«هنری آدامز» بیان می‌کند که برای مثال الهیات قرون وسطی، مولود همان قصد و نیتی است که کلیساهای جامع را برافراشت. به طور کلی این عصر میانه، که عموما آن را مبین اوج ایمان مسیحی در جهان غرب می‌دانند، نمونه‌ای است از قدرت «حس» در جذب معنوی‌ترین اندیشه‌ها.
موسیقی، نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، نمایش و رمانس، به اندازهٔ علم و دانش، خادمهٔ #دین بودند. هنرها دشوار می‌توانستند بیرون از کلیسا موجودیتی داشته باشند و در واقع مناسک و شعایر کلیسا، هنرهایی بودند که تحت شرایطی که بیشترین حد ممکن گیرایی عاطفی و تخیلی را به آنها می‌بخشید، اجرا می‌شدند.
🔺در این‌باره جملات زیر از «والتر پِیتر» درخور توجه است: «مسیحیت قرون وسطی راهش را تا حدود زیادی به وسیلهٔ زیبایی استتیک (زیبایی‌شناختی) گشود، چیزی که مصنفان سرودهای دینی لاتین آن را عمیقا احساس می‌کردند، مصنفانی که برای یک احساس اخلاقی یا معنوی یکصد #تصویر حسی داشتند. شوری که منافذ آن بسته شده باشد، تنشی عصبی به بار می‌آورد که در آن جهان محسوس با درخشندگی و برجستگی شدیدی بر آدمی پدیدار می شود؛ «هر سرخی به خون بدل می‌شود و هر آبی به اشک.»
📚هنر به منزلهٔ #تجربه
🖋جان دیویی
📝ترجمه مسعود علیا
🌿🕍📚🕌🖋🎨⛪️🎭🎶
@artperception
Telegram
attach 📎