جوزف بویز، «من آمریکا را دوست دارم و آمریکا مرا»، 1974، اجرا در گالری رنه بلوک، نیویورک.
@artperception

🌿«در دنیایی که توسط دیگران اداره می شد ،من گدایی بیش نبودم . کسی که در آینه پیدا کردم خودم بودم. در آن جا بود که بازتاب خود را در چشمان خودم و نه در چشمان دیگران دیدم.»
اُد نردم

تاریخ نقاشی تا آستانه ی مدرنیسم ، سرشار از نمونه های عالی خودنگاره ها و پرتره هایی است که علاوه بر دارایی ِ امتیاز بزرگ شبیه سازی چهره و شخصیت پردازی ، نمونه ی برجسته ی مکتب ها و سبک های رایج خود بودند. پس از اختراع آینه در عصر رنسانس و اهمیت و ارزش روزافزون انسان و بی همتایی ِ او، خودنگاری به یک ژانر دارای اهمیت نائل آمد و در پی تشدید بحران هویت در عصر کنونی و جوامع امروزی، نیاز روزافزون به هویت یابی اوج خویش را می پیماید. چندان اغراق نیست اگر بگوییم امروزه کمتر هنرمندی با استفاده از رسانه ی هنری مطلوب خویش ، به خودنگاری نپرداخته است. گذشته از بیان احساسات و افکار و تجربه های زیستی ، روایت پردازی های زندگی هر هنرمند که حتی در برخی موارد به کنکاش و جست و جوی وسواس گونه مبدل می شود ،عصر حاضر،گویی عصر خود نگاری است. خودنگاری و پرتره نگاری در سیر تاریخی خویش انگیزه ها و اهداف متفاوتی را از سر گذرانده است: آشنایی با آناتومی صورت و بدن انسان، شبیه سازی ، بیان احساسات وبُرون ریزی، ارائه ی شخصیت و جایگاه هنرمند و... .
جدا از ارزش اقتصادی که نمیتوان در خودنگاره جویای آن بود ، گاه به شکل یک تبلیغ برای مهارت هنرمند در شبیه نگاری مورد استفاده قرار می گرفته است. چنان چه بهتر است بگوییم هنرمند آن چه را که از خودنگاری به دست می آورد کَند و کاو درون خویش است که مزیت خودنگاری است بر دیگر نگاری، چرا که جست و جو در خویشتن امر پسندیده تری است تا کَند وکاو در دیگران. اما با این همه گویی در دیگر نگاری نیز خویش را به تصویر می کشیم.
لوسین فروید می گوید: «هیچ کس چیزی را بازنمایی نمی کند. همه چیز خودزندگینامه نگارانه است و همه چیز نوعی چهره نگاری است حتی یک صندلی...»
در عصر امروزی که با تنوع بی شماری در تکنیک ،زبان ، بیان و رسانه در هنر مواجه هستیم ، خودنگاره های بسیاری را از هنرمندان نقاش و عکاس مشاهده می کنیم که گویی بیانیه های افشاگرانه ای هستند از وضعیت کنونی بشر و از سوی دیگر با فراگیر شدن فن آوری دیجیتال و مجازی شدن رفتار و روابط بشری و هنری ، جوامع با بحران های تازه و پیچیدگی های جدیدی روبرو می شوند که هنرمند را بر آن می دارد که بیش از گذشته به هویت شخصی ، اجتماعی و ملّی خویش اهمیت دهد و در راستای حفظ آن از طیف گسترده ی ابزار و رسانه های خودنگاری که در بسترهای مختلف زیبایی شناسی ، فلسفه ، سیاست و حتی نقد را در بر می گیرد، بهره مند شود.

✒️برگر،جان
نگرش متغیر انسان در پرتره
ترجمه نسرین هاشمی،
📚فصلنامه حرفه هنرمند،شماره44 ،1394

@artperception

اُد نردُم

دویدن پرندگان
گالری ملی نیویورک
۲۰۰۶

@artperception

🌿زیگموند فروید که هنوز به‌عنوان «مشهورترین و جنجال‌برانگیزترین متفکر قرن بیستم» ستوده می‌شود، طی عمر طولانی‌اش بیست کتاب و بیش از سیصد مقاله منتشر کرد. او همچنین پیش‌نویس‌ها، یادداشت‌ها، خاطرات و حاشیه‌نویسی‌های بسیاری در کتابخانۀ بزرگش بر جای گذاشت که به‌هنگام نقل‌مکان اجباری‌اش از وین به لندن، یک سال پیش‌از مرگ، با باج‌دهی شاهزاده ماری بُناپارت، از چنگ نازی‌ها آزاد شد. زیگموند فروید بین شانزده تا هجده ساعت در روز کار می‌کرد، به وعده‌های غذایی در ساعات مقرر اعتقاد داشت و ‌«همیشه مستقیم به چشم ملاقات‌کنندگان نگاه می‌کرد، گویی در پی این بود که نشان دهد هرگز چیزی از دستش در نمی‌رود». او به هشت زبان روز یا باستانی می‌خواند یا حرف می‌زد، «هیچ تحملی در برابر هیچ نوع سهل‌انگاری نداشت»، شب‌های شنبه‌ با دوستان قدیمی ورق‌بازی می‌کرد و هر روز صبح ریشش را اصلاح می‌کرد. او هرگز آثار هنری سورئالیسم، جنبش آوانگارد یا اکسپرسیونیسم را ندید، و به‌تعبیر دوستش اشتفان زوایگ، دل‌بستۀ «جهان دیروز» باقی ماند.

🖋گیل اِی. هورنشتاین
📝ترجمۀ: علی امیری
✔️مرجع: WeeklyStandard
@artperception
http://tarjomaan.com/vdcb.fbwurhbasiupr.html

کتاب «فروید؛ در زمانۀ خودش و ما» نوشتۀ الیزابت رودینسکو
@artperception

🌿در عکس، از کار افتادگیِ زمان، شکلی صرفا نامعقول و افراطی به خود می گیرد: زمان بازداشته شده است. این که عکس مدرن است، درآمیخته با جنجالِ زندگیِ هر روزه مان، آن را از داشتن یک خصلت مرموز مصون نمی کند، سکونی غریب، سکون بازداشت. عکس نه فقط در گوهره اش ابدا یک خاطره نیست، بلکه در عمل خاطره را سد می کند، به شتاب به ضدِ خاطره بدل می شود.

📚اتاق روشن
✒رولان بارت
ترجمه فرشید آذرنگ
نشر حرفه نویسنده


@artpreception

📷روبرت دوانو
#عکاسی_خیابانی
@artperception

🌿عکس ها سند و مدرک ارائه می کنند. وقتی چیزی می شنویم به آن شک داریم، اما به محض دیدن عکسی از آن کاملاً مطمئن می شویم. در شکلی از کاربرد دوربین، عکس ها برای اثبات جُرم به کار می روند. کارکرد دیگر دوربین در حقانیت دادن به موضوع است. عکس مدرکی بی چون و چرا است که چیزی اتفاق افتاده. با در نظر داشتن ضعف های آماتورها و فخر فروشی های حرفه ای ها، هم چنان عکس _ هر عکسی _ در مقایسه با اشیاء و سبک های دیگر نمایش عینی واقعیت، رابطه ای معصومانه تر و در نتیجه دقیق تر با واقعیت جهان خارج برقرار می کند.

📚درباره عکاسی
✒سوزان سانتاگ
ترجمه نگین شیدوش/فرشید آذرنگ
نشر حرفه نویسنده
@artperception

- درباره‌ی سهراب سپهری نظرتان چیست؟

🌿 باید فرصتی پیدا کنم یک‌بار دیگر شعرهایش را بخوانم، شاید نظرم درباره کارهایش تغییر پیدا کند. یعنی شاید بازخوانیش بتواند آن عرفانی را که در شرایط اجتماعی سال‌های پس از کودتای ۳۲ در نظرم نامربوط جلوه می‌کرد، امروز به‌صورتی توجیه کند. سر آدم‌های بی‌گناهی را لب جوب می‌بُرند و من دو قدم پایین‌تر بایستم و توصیه کنم که «آب را گل نکنید»!
تصورم این بود که یکی‌مان از مرحله پرت بودیم، یا من یا او. شاید با دوباره خوانی‌اش به‌کلّی مجاب بشوم و دست‌های بی‌گناهش را در عالم خیال و خاطره غرق بوسه کنم. آن شعرها گاهی بیش از حد زیباست. فوق‌العاده است. اما گمان نمی‌کنم آب‌مان به یک جو برود. دست‌کم برای من «فقط زیبایی» کافی نیست. چه کنم. اختلاف ما در موضوع کاربرد شعر است. شاید گناه از من است که ترجیح می‌دهم شعر شیپور باشد نه لالایی، یعنی بیدارکننده باشد نه خواب‌آور.


📝درباره‌ی هنر و ادبیات؛ گفت‌وگوی ناصر حریری با احمد شاملو | وب‌سایت و کانال رسمی احمد شاملو
@artperception

اثر سهراب سپهری
ابعاد 130 × 90 سانتیمتر
این نقاشی در سال 1393 به حراج گذاشته شد و به مبلغ 1 میلیارد و ششصد میلیون تومان به فروش رسید.
@artperception

🌿آنتوان پاولوویچ چخوف,
داستان نویس و نمایش نامه نویس برجسته ی روس متولد 29 ژانویه 1860 بود .
او در زمان حیاتش بیش از 700 اثر ادبی آفرید .

این نویسنده را مهمترین داستان کوتاه نویس بر می شمارند .در زمینه ی نمایش نامه نویسی نیز آثار متعددی از خود به جای گذاشته است . او را پس از شکسپیر بزرگترین نمایش نامه نویس می دانند . چخوف در نیمه ی 1880 تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته ی پزشکی در دانشگاه مسکو آغاز کرد .در این سال نخستین مطلب او چاپ شد .برای همین این سال را مبدا تاریخی آغاز نویسندگی چخوف بر می شمارند.
از مهمترین آثار چخوف می توان به از دفتر چه ی خاطرات یک دوشیزه , بوقلمون صفت , نشان شیر و خورشید, داستان بلند ملال انگیز و نمایشنامه های باغ آلبالو , سه خواهر , دای وانیا , مرغ دریایی , ایوانف , خواستگاری و خرس اشاره کرد .

چخوف بر اثر بیماری سل درگذشت .

@artperception

🌿روشه فوکو، متفکر و اخلاق گرای قرن هفدهم فرانسوی، جمله ی قصاری دارد که می گوید: " برخی مردم، اگر از ابتدا نشنیده بودند چیزی به عنوان عشق وجود دارد، هرگز عاشق نمی شدند."
این جمله، در عین حال که ما را نسبت به گرایش های تقلیدآمیز و برده وارمان، به خنده می اندازد، به پدیده ی مهم و بنیادینی هم اشاره دارد که می توانیم به مقولات دیگری غیر از عشق تعمیم دهیم. ما زمینه ی وسیعی از عواطف داریم و از نظر اجتماعی و نه فردی، تصمیم می گیریم کدام یک آز آن ها را جدی بگیریم و نسبت به کدام بی توجه باشیم. نشانه های بیرونی و ایثار دریافت می کنیم در جهت اینکه، برخی از این عواطف به گونه ای خاص اهمیت دارند و وادارمان می کنند به بقیه نپردازیم. نظر روشه فوکو هرچه باشد، چیز ِ چندان بدی هم نیست.
اگر بپذیریم که هدایت عاطفه مان بخش مهمی از فرآیند خلق یک جامعه ی متمدن است، در آن صورت باید بپذیریم که فرهنگ، دوشادوش سیاست، یکی از مرکزی ترین ابزاری است که می تواند جامعه ای متمدن را به وجود آورد. موسیقی که گوش می دهیم، فیلم هایی که می بینیم، ساختمان هایی که در آن ها سکونت داریم و نقاشی ها و مجسمه ها و عکس هایی که به دیوارهایمان می آویزیم، همه و همه راهنماها و آموزگاران زیرپوستی ما در این فرآیند هستند.

📚هنر چگونه می تواند زندگی شما را دگرگون کند؟
✒آلن دوباتن/ جان آرمسترانگ
ترجمه گُلی امامی
#نشر_نظر

@artperception

🎨بوسه
اثر ادوارد مونش
۱۸۹۷

@artperception

🌿گرهارت ریشتر در سدن آلمان به دنیا آمده و یکی از نقاشان برجسته و معروف در هنر معاصر آلمان است آثار او در موزه ها که در معرض نمایش گذاشته می شود بالاترین قیمتها را به خود اختصاص می دهد تا به امروز او هر سال جایزه ای دریافت کرده است . در سال ۱۹۹۷ میلادی برنده جایزه بین المللی هیات داوران بینال ونیز شد و در همان سال موفق به دریافت جایزه بزرگ ژاپنی "جایزه امپراتوری" شد. کمتر هنرمندی می توان یافت که مثل ریشتر بتدریج سبک هنری اش را تغییر داده باشد و در عین حال مصمم و وفادار به ژانر نقاشی اش باشد.
رابرت استور، منتقد هنری، گرهارت ریشتر را نقاشی "سانتیمانتال" می نامد. این عنوان برخلاف معنای لغوی اش که "احساساتی" است اشاره به شکاف بین چشم و ذهن دارد. شکاف میان امر و رویداد واقعی و یا امر ایدئال. از نظر رابرت استور، آگاهی به این فاصله و شکاف همان چیزی است که این نقاش برجسته در آثار خویش بیان می کند. تلاش ما و مخاطب برای دسترس پذیر کردن واقعیت جهان مرئی و هم زمان آشکار کردن محدوده ها و محدودیتهای دیداری ما.

✒️مجید اخگر
📑بازیابی حواس: ایده و عمل هنر آلمان
ویژه نامه ی فرهنگ و هنر مدرن آلمان
📚حرفه هنرمند/شماره ۵۸/زمستان ۱۳۹۴

@artperception

🎨گرهارت ریشتر
عنوان اثر : سپتامبر
رنگ و روغن روی بوم/۲۰۰۵
@artperception

🌿ارسطو هنر را در برابر طبیعت (physis) قرار داد و گفت هر دوی آنها در یک چیز مشترکند و آن هم غایت است. ارسطو هنر را با دانایی و علم پیوند داد. با این حال انگاره ای را جهت تمیز میان علم و هنر عرضه داشت و مدعی شد علم با هستی (بودن) سر و کار دارد و حال آنکه هنر با صیرورت (شدن) مرتبط است. در آنالوطیقای دوم آمده است که هنر در جهان پویه ها و روندها شکل می گیرد و علم در جهان حقایق و هستی ها.

📚فلسفه هنر ارسطو
🖊دکتر محمد ضیمران

@artperception

🌿inspired from Michelangelo's quote:
"I saw the angel in the marble and carved until I set him free."

@artperception

🌿مجسمه چهارمتری مرد نی‌لبک‌زن یکی از مشهورترین آثار بهمن محصص است که در سال ۱۳۵۳ در محوطه تئاتر شهر تهران نصب شد. اثر حاضر طرح اولیه‌ای است که برای این مجسمه تاریخی ساخته شده و هنرمند آن را به برادرش فریدون تقدیم کرده است.

مرد نی‌لبک‌زن برگرفته از شخصیت اسطوره‌ای «فان» رومی یا «ساتیر» یونانی است. فان‌ها در اسطوره‌شناسی رومی موجوداتی شاخدار، با بالاتنه انسان و پایین‌تنه بز هستند و هنرمندان اروپایی بسیاری از جمله پل روبنس، نیکولا پوسن و پابلو پیکاسو این موضوع اسطوره‌ای را مضمون آثار خویش قرار داده‌اند. توجه به اسطوره‌ها و شمایل‌های بت‌وار انسانی – حیوانی از شاخصه‌های آثار بهمن محصص است که در مجسمه حاضر نیز تجلی یافته است. او با رجوع به این فیگور رقصان هنر کلاسیک، همان رویکرد هنرمندان مدرنیست همچون پیکاسو را در استفاده از اسطوره‌ها و هنرهای بومی برای خلق اثر مدرن و امروزی به کار می‌گیرد.

پیکره عضلانی و پرپیچ‌وتاب مرد نی‌لبک‌زن، با ساق‌ها و ساعدهای نوک‌باریک، استمرار تنش دراماتیک از اسطوره تا واقعیت را یادآور می‌شود. فرم رهاشده در فضا، آزادانه در هم می‌پیچد و حرکتی رقص‌گونه را پدید می‌آورد. محصص در این اثر همچون بسیاری دیگر از مجسمه‌هایش می‌کوشد تندیس برنزی را طوری بسازد که بی‌وزن به نظر برسد. او با برهم زدن خاصیت نیروی جاذبه، پیکره را تنها روی یک پا متعادل کرده است.

بهمن محصص که مدت طولانی از عمر خود را بیرون از ایران گذراند، هنرمندی بود صاحب یک شیوه، یک صدا، که هم به شدت ایرانی بود و هم اروپایی. در آثار محصص بارزترین نشانه مدرنیته فرهنگی او دیده می‌شود. به اعتقاد جوزپه سلواجی، منتقد برجسته ایتالیایی «می‌توان هرچه را پیشتر درباره‌اش به مثابه آفریننده گفته شده، تکرار کرد و باز هر بار به جلوه جدیدی از شخصیتش رسید». نمی‌توان تصمیم گرفت که محصص را اول باید مجسمه‌ساز خطاب کرد یا نقاش یا مترجم یا کارگردان. همه به یک اندازه توصیف محصص‌اند. او نمونه مشخصی از یک شخصیت روشنفکر ایرانی بود.

مجسمه حاضر با عنوان «نی‌لبک‌زن» یکی از استثنایی‌ترین آثار محصص است که وجود آن در هر کلکسیونی می‌تواند چون ستاره‌ای درخشان باشد.

✒سلواجی، جوزپه
📚حراج تهران

@artperception

بهمن محصص
مرد نی لبک زن
این اثر در حراج تهران ۶ میلیارد ریال به فروش رسیده است.
۱۳۵۰
@artperception

🌿قیمت گذاری آثار هنری بخش مهم اما مبهمی از بازار هنر است. ارزیابی های دلخواهانه و سلیقه ای و قیمت گذاری هایی که تنها ارزش نمادین برای اثر ایجاد می کنند و حتی مانع از فروش اثر می شوند بر این ابهام افزوده و اعتماد خریدار را به بازار هنر کم می کند. واقعیت این است که شاخص قیمت نمایانگر ِ محدودی در ارزیابی کالاهای فرهنگی و آثار هنری است؛ زیرا خرید و فروش آثار هنری اغلب مبتنی برنظریه ی انتخاب عقلانی به عنوان اساس نظریه های اقتصادی نیست. مثالا هنرمند ممکن است در قیمت گذاری اثرش دنبال بیشینه سازی سود نباشد، یا به گونه ای دلخواهانه قیمت گذاری کند؛ ممکن است خریدار نیز بر اساس سلیقه، به خرید اثری بپردازد که متناسب با قیمت واقعی آن نباشد. این واقعیت ناشی از آن است که کالای فرهنگی، علاوه بر خصوصیاتی که یک کالای اقتصادی دارد یعنی دارای وزن و مشاهده پذیر است، از یک نماد و الگوی ارزش فرهنگی نیز برخوردار است. آنچه کالای اقتصادی را از کالای فرهنگی متمایز می کند این است که کالای اقتصادی فقط با ارزش های مادی (درآمد،قیمت،سود) سنجیده می شود ، اما کالاهای فرهنگی با ارزش های زیبایی شناختی،معنوی،اجتماعی،تاریخی، نمادین، و اصالت سنجیده می شوندکه ارزیابی مالی آن
ها بسیار دشوار است.

✒️الیسا زُرلونی
📚اقتصاد هنر معاصر
📝ترجمه حمیدرضا ششجوانی و لیلا میرصفیان
نشر فرهنگستان هنر

@artperception