پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
در سال ۱۹۴۹ انقلاب کینزی(سالی که میزس کتاب کنش انسانی را نوشته بود و مورد اقبال قرار نگرفته بود ) در همه کلاس های درس اقتصاد در ایالات متحده (به جز دانشگاه شیکاگو) با تمام قوا به پیش می تاخت. در حالی که میزس یک مهاجر اتریشی بود که به ندرت او را می شناختند و نقش آفرینی های تئوریک مهم او در علم اقتصاد به عنوان بقایایی از دوران قبل از جنگ جهان پیشا کینزی مدت ها بود به فراموشی سپرده شده بودند. او در دانشگاهی حاشیه ای تدریس می کرد که حتی دغدغه پرداخت حقوق او از صندوق خود را نداشت؛ حقوق او توسط عده ای از حامیان پرداخت می شد که سرشناس ترین آنها لورنس فرتیگ بود. میزس در آنجا تا سال ۱۹۶۹ به ارائه سمینارهای دوره فوق لیسانس مشغول بود و در آن سال در ۸۸ سالگی بازنشسته شد. او در سال ۱۹۷۳ درگذشت و هرگز واجد شرایط دریافت جایزه نوبل اقتصاد تشخیص داده نشد. سال بعد، شاگرد او فریدریش فون هایک مشترکا به همراه گونار میردال سوسیالیست برنده جایزه نوبل شد آن زمان گفته می شد هایک هرگز انتظار نداشت این جایزه را ببرد و میردال هرگز انتظار نداشت این جایزه را با کسی سهیم شود). اهدای نوبل به هایک دو دلیل عمده داشت . یکی نظریه چرخه تجاری او که در دهه ۱۹۳۰ ارائه شده بود و تقریبا به طور کامل بر پایه نظریه پول و اعتبار میزس بود. و دیگری نظرية او در مورد بازار آزاد به مثابه انتقال دهنده اطلاعات دقیقه که این نظریه نیز ابتدا توسط میزس در کتاب سوسیالیسم ارائه شده بود و چنان که هایک بعدها عنوان کرد همان کتاب بود که او را از گیر افتادن در دام آموزه های سوسیالیستی دوران جوانیش بازداشت. اما هایک در دهه ۱۹۳۰ از چند نمودار استفاده کرد؛ کاری که میزس هیچ گاه انجام نداد. تردیدی نبود که روش هایک علمی است. و تردیدی نبود که روش میزس علمی نیست. بنابراین، عملکرد اکادمیک هایک بود که توسط حرفه ای های علم اقتصاد پاداش گرفت. در نبرد ایده ها در مباحث پولی و سوسیالیسم، میزس مانند یک تکاور یکه و تنها از بیرون دیوارهای دانشگاه، خط مقدم حمله ها علیه مسلسل هواداران تمرکز دولتی (مستقر در سنگر آتشبار دانشگاه) را هدایت می کرد. دانشگاه وین هیچ گاه این برجسته ترین دانش آموخته اقتصاد خود را استخدام نکرد. اما هایک بخشی از موج سوم بود و یکی از نخستین شاگردان میزس که در اوایل دهه ۱۹۲۰ داوطلب اعزام به خدمت شد. این موج همچنین شامل لیونل رابینز"، ويلهلم روپکه و چند اقتصاددان بلند آوازۂ دیگر بود که در اوایل دهه ۱۹۴۰ ترک خدمت کردند و به هیئت دیپلماتیک پیوستند تا به دنبال راهی برای آتش بس با دشمن بگردند. به همین دلیل، دشمن به آنها به خوبی پاداش داد: انتشارات مهم و معتبر، مسئولیت های دانشگاهی و ریاست های افتخاری لااقل بر یک انجمن اقتصادی محلی. اما میزس مصالحه ناپذیر بود و در ۸۸ سالگی همچنان به سمت استحکامات دشمن نارنجک پرتاب می کرد. البته هایک نیز همچنان در میدان نبرد باقی ماند، اما نه بیش از تک تیراندازی که از کمینگاه شلیک می کند. .
دیدگاه های پولی میزس
نوشته گری نورث
@austrianschool
❇️انتقاد لودیگ فون #میزس از کاربرد ابزار ریاضی در تحلیل های اقتصادی

میزس براین رأی است که زمان و علیت از مفهوم کنش جدایی ناپذیرند چراکه مقصود از کنش ایجاد تغییر است و لازمه آن توسل به ابزار (علت) برای رسیدن به هدف (معلول) در طول زمان است. علت همیشه تقدم زمانی نسبت به معلول دارد. تصور مفهوم کنش بدون در نظر گرفتن دو مقوله عليت و زمان برای عقل انسان ناممکن است. کنشگر سه مقطع زمانی را از هم تفکیک میکند: زمان پیش از کنش، زمان لازم برای کنش و زمان پس از به انجام رسیدن کنش. در منطق و ریاضیات که سیستم های فکری محض اند زمان مطرح نیست. در این سیستمها تقدم و تأخرجنبه صرفا استعاری و مجازی دارد و درک آنها مستلزم دو مقوله مهم کنش یعنی زمان وعلیت نیست. روابط میان عناصر این سیستم ها تابعی و متقابل است و رابطه علت و معلولی جایی در آنها ندارد. برعکس در سیستم پراگزولوژیک که کنش موضوع آن را تشکیل می دهد مقوله های علیت و زمان از مؤلفه های تشکیل دهنده آن هستند و تقدم و تأخر(پیامدها) از مفاهیم اساسی استدلال پراگزولوژیک است. از این رو در این سیستم رویدادها برگشت ناپذیرند به طوری که روابط تابعی و متقابل در آن جایی ندارند. این ناسازگاری ریاضیات با سیستم تحلیلی پراگزولوژیک یکی از مبانی مهم انتقاد او از کاربرد ابزار ریاضی در تحلیل های اقتصادی است. علم اقتصاد ناظر بر تحلیل کنش انسانی است و روابط حاکم بر کنش دوسویه و متقابل نیست بلکه یک سویه و برگشت ناپذیر در طول زمان یا به سخن دیگر روابط علت و معلولی است. کنش انجام کاری در زمان حال برای رسیدن به نتیجه ای در آینده است. تقدم و تأخر اینجا بخشی از ماهیت سیستم پراگزولوژیک است. نتیجه یا معلول ممكن نیست در عین حال علت همان رابطه باشد. حال آنکه در یک معادله ریاضی هر دو طرف معادله رابطه تابعی و متقابل باهم دارند به طوری که هیچ طرف علت یا معلول طرف دیگر نیست. در معادله ریاضی نه زمان مطرح است و نه علیت، در حالی که هرگونه تحلیل پراگزولوژیک و نتیجتا اقتصادی مستلزم این دو مقوله است و نمی تواند آنها را نادیده بگیرد.
از کتاب گفتارهایی در روش شناسی علم اقتصاد
نوشته موسی غنی نژاد


https://t.me/joinchat/AAAAAEAUFkWpvQBwjMnPjg
برای ردّ ِحالت عام استقراء، برتراندراسل مثالی دارد که به نام«بوقلمون استقرای برتراندراسل» معروف است. این مثال از این قرار است:

 «بوقلمون استقراگِرای برتراندراسل در اولین بامداد حضور خود در مرغداری ملاحظه کرد که ساعت ۹ صبح به او غذا دادند. با این حال چون استقراگرای خوبی بود در قضاوت و نتیجه گیری تعجیل نکرد. او منتظر شد تا مشاهدات زیادی از این که در ساعت ۹ صبح تغذیه می شود گردآوری کند و این مشاهدات را تحت اوضاع مختلف وسیعی، در چهارشنبه و پنج شنبه ها به روزهای سرد و روزهای گرم، در روزهای بارانی و روزهای خشک، انجام داد. هر روز گزاره ی مشاهدتی دیگری به فهرست خود اضافه کرد. سرانجام وجدان استقرای او رضایت داد و دست به استنباطی استقراگرایی زد و نتیجه گرفت که : «من همیشه در ساعت نه صبح تغذیه میشوم .   افسوس که معلوم شد این نتیجه بصورت قاطعی غلط است ، زیرا شب کریسمس به جای اینکه تغذیه شود، گلویش بریده شد. استنباطی استقرایی با وجود مقدمات صادق، منتهی به نتیجه ای کاذب گردید.» 

https://t.me/joinchat/AAAAAEAUFkWpvQBwjMnPjg
پژوهشکده اقتصاد اتریشی
📜#فردگرایی_روش_شناختی قسمت اول فردگرایی روش شناختی مفهوم فردگرایی روش شناختی ریشه در مباحثات مهم و معروف روش شناسی موسوم به «جدال روش ها» دارد که در سال های پایانی سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی میان متفکران سوبژکیتویست…
❇️قسمت دوم

از نظر وی (هایک) ، کشف نظم های خودجوش، که سابقه آن به مندویل باز می گردد اندیشمندانی چون تاکر، فرگسون، آدام اسمیت و ادموند بورک آن را ادامه دادند، دستاورد بزرگ اقتصاد سیاسی کلاسیک است که شالوده فهم ما را نه تنها از اقتصاد بلکه از اغلب پدیدارهای اجتماعی تشیکل میدهد. عدم توجه به مبنای معرفت شناختی بسیار عمیق تئوری اقتصاد سیاسی کلاسیک، که هایک تلاش فراوان در توضیح آن کرده است، موجب شده فردگرایی موجود در تئوری اقتصادی را اغلب ناشی از پیش داوری های غیر علمی بدانند. این نوع تلقي از اقتصاد سیاسی کلاسیک، یکی از ویژگی های تفکر اقتصادی مارکس،پیروان وی و دیگر سوسیالیست ها است.
فردگرایی روش شناختی ارتباط تنگاتنگی با سوبژکتیویسم در علوم اجتماعی دارد.پیش تر دیدیم که بر مبنای دیدگاه سوبژکتیویستی، هایک معتقد است موضوع علوم اجتماعی عقاید یا مفاهیمی اند که مبنا یا راهنمای کنش انسانها قرار می گیرند. اما با توجه به اینکه عقاید و مفاهیم تنها در ذهن فرد جای دارند، و به علاوه، هر عملی که انسانها انجام دهند در وهله اول عملی فردی است، بنابراین، می توان گفت روش علوم اجتماعی ناگزیر باید فردگرایانه باشد. تاکید بر سوبژکیتویسم، واقعیت تشکیل دهنده پدیدارهای اجتماعی را در وهله اول در حیطه ذهن و کنش فردی قرار می دهد، ولی این سخن به معنای نفی اجتماعی بودن وجود انسان یا نفی واقعیت مجموعه های متشکل از افراد از قبیل ملت، دولت، حزب و مانند اینها، به عنوان عوامل موثر بر سیر وقایع انسانی نیست. میزس این نکته مهم را به این صورت تصریح می کند:
انسان به عنوان موجود متفکر و کنشگر، از همان زمان که از زندگی ما قبل انسانی خود جدا شد، موجودی اجتماعی بود. تحول عقل، زبان و همکاری نتیجه فرایند واحدی است. آنها به طور تفکیک ناپذیر و ضروری در پیوند با هم بودند. اما این فرایند در درون افراد صورت گرفت و عبارت بود از تحولات در رفتار افراد. این فرایند در هیچ ذات دیگری غیر از افراد نمی توانست رخ دهد. به غیر از کنش های افراد، هیچ اسطقس (جوهر مقوم) دیگری برای جامعه وجود ندارد.
واقعیت وجود پدیدارهای جمعی، از قبیل دولت، ملت یا تقسیم کار اجتماعی، تنها در کردارهای افراد قابل تشخیص است. آنها را نمی توان با چشم سر، یعنی با حس بینایی، مشاهده کرد. به صرف دیدن توده ای از افراد یا جمعیت نمی توان به درک واقعیت آن نایل آمد: آیا این یک اجتماع داوطلبانه است؟ یک گروه سازمان یافته با هدف معين است یا ازدحام تصادفی و بدون هدف جمعیت؟ پاسخ به این پرسش ها، بستگی به درک ما از معنایی که افراد برای حضور خود در آن جمع قایل هستند دارد. و این معنا همیشه در ذهن افراد قرار دارد. شناخت پدیدارهای اجتماعی، نه از طریق حواس بلکه توسط ادراک، یعنی فرایند فکری، امکان پذیر است. هویت و عینیت پدیدارهای اجتماعی ریشه در ذهنیت افراد دارد، بدین روی، واقعیتی مستقل از افراد برای آنها نمی توان قایل شد. بنابراین، برای توضیح چگونگی ظهور و تحول آنها به طور منطقی باید از فرد آغاز کرد. معنای سوبژکیتویسم در علوم اجتماعی و فردگرایی روش شناختی ناشی از آن به اجمال همین است. کل گرایی روش شناختی درست برعکس فردگرایی روششناختی، در پیوند با نوعی آبژکتیویسم در علوم اجتماعی است که برای موضوعات این علوم عینیتی همانند عینیت موضوعات در علوم طبیعی قائل است. در این ابژکتیویسم مجموعه هایی مانند جامعه، اقتصاد، طبقه و ملت به صورت پدیدارهایی مستقل از ذهنیات اعضای تشکیل دهنده آنها در نظر گرفته می شوند، پدیدارهایی که قوانین خاص خود را دارد و وظیفه علوم اجتماعی کشف این قوانین است . عینیت اینجا صرفا به معنای بی طرفی و فاصله گرفتن پژهشگر از موضوع مورد مطالعه نیست بلکه قائل شدن به وجود و عملکرد پدیدارهای اجتماعی مستقل از ذهنیات فردی انسان هایی است که مجموعه آنها این پدیدارهای اجتماعی را می سازند. مثلا اعتقاد به اینکه پدیده ای به نام ملت، مستقل از ذهنیات و اعتقادات انسانهای تشکیل دهنده آن می تواند وجود داشته باشد. این وسواس در عینیت عملا در مواردی به بدترین نوع ذهنیت می انجامد، یعنی برخی تصورات مبهم عامیانه به عنوان داده های عینی و واقعی تلقی می ش وند. اغلب تصورات انسان وارانگاری یا «آنتروپومورفیسم» درباره پدیدارهای اجتماعی از این دست است مثلا تصور اینکه جامعه به عنوان موجود قائم بالذات یا حتی «زنده» دارای قدرت اراده و تصمیم است. سخن از جامعه به عنوان مرجع تصمیم گیری درباره گ تخصیص منابع، توزیع درآمد، پر عدالت اجتماعی یا مثلا صحبت از نیازهای جامعه به عنوان یک واقعیت عینی،و مواردی مانند اینها، همه در حقیقت اشتباه گرفتن یک رشته تصورات نظری خام با واقعیات عینی است.

@austrianschool⏪⏪⏪
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جوزف شومپیتر

دهکهای بالای درآمدی به میهمانان یک هتل یا مسافرین یک قطار میمانند؛ همیشه آن جا هستند اما هرگز نه همان آدمها

@austrianschool
❌مغلطه گری لینکر

گری لینکر، مجری ورزشی و فوتبالیست سابق، زمانی به شوخی فوتبال را به عنوان یک بازی تعریف کرد که در آن ۲۲ مرد توپ را به مدت ۹۰ دقیقه دنبال می کنند و در پایان آلمانی ها می برند.واین جوک در بیش از یک سطح عمل می کند، یکی از این سطوح مغلطه ای منطقی را به کار می گیرد (نوعی از مغلطه «اسکاتلندی واقعی ) *
لینکر یک نتیجه بالقوه بازی را با تعریف آن در می آمیزد. می توانیم یک بازی را با توصیف قواعد، فرآیند و هدفش تعریف کنیم اما هر تعریف معقولی باید نسبت به نتیجه بی طرف باشد.
اگر تعریف لینکر را همان طور که هست بپذیریم، تیم آلمان هرگز نمی تواند در یک بازی واقعی فوتبال را ببازد، چون به محض این که ببازد،آن طبق تعریف دیگر یک بازی واقعی محسوب نخواهد شد. از این گذشته ؛ از اول هم هرگز واقعی نبوده است. به صورت پس کنشی ( عطف به ماسبق ) به یک بازی غیر واقعی تبدیل شد.
این دراصل همان مغلطه ای است که سوسیالیست ها در تعریف شان از سياليسم واقعی مرتکب آن می شوند. آنان سوسیالیسم «واقعی» را بانتایجی که دوست دارند ببینند تعریف می کنند. هنگامی که یک تجربه سوسیالیستی آن نتایج را خلق نمی کند، به صورت پس کنشی به تجربه ای غیرواقعی تبدیل میشود.ازآنجایی که سوسیالیسم هرگز آن نتایج را تولید نمی کند، همه تجربه های سوسیالیستی دیر یا زود غیرواقعی می شوند. این معنای عمیق تر این جمله قدیمی است که می گوید «سوسیالیسم حقیقی هرگز امتحان نشده است».


* اسکاتلندی واقعی یک مغالطه منطقی ناساختاری واژگانی و یک تلاش تک موردی برای پشتیبانی از یک ادعای نامستدل است. این مغالطه راهی برای باز تفسیر یک واژه به منظور جلوگیری از ردشدن ادعای فرد است. در این مغلطه فرد، ادعایی کلی درباره یک گروہ بیان می کند و وقتی مثالی نقض از میان همان گروه به او داده می شود به جای پس گرفتن ادعای کلی خود، با تغییر یک واژه گروه کلی را به گروهی مبهم می کاهد.
فرد الف: اسکاتلندی ها جنایت نمی کنند.
فرد ب: اما من یک اسکاتلندی را می شناسم که مرتکب جنایت شده است.
فرد الف: خوب، اسکاتلندی های واقعی جنایت نمی کنند.

از کتاب سوسیالیسم ایده شکست خورده ای که هرگز نمی میرد
نوشته کریستین نیمیتز
ترجمه محمد و‌حسین ماشین چیان


@austrianschool⏪⏪⏪
#کالای_عمومی

یکی از ایراداتی که از بازار آزاد گرفته می‌شود، ناتوانی آن در تامین کالاهایی است که به اصطلاح کالای عمومی (public goods) نامیده می‌شوند. استدلال می‌شود از آنجایی که نفع این کالاها برای همه اما هزینه‌شان برعهده‌ی عده‌ی اندکی است، پس انگیزه‌ی فردی برای سرمایه‌گذاری بر روی آن‌ها وجود ندارد و دولت‌ها باید با مالیات‌ستانی و در مواردی تعیین مقررات و رفتار افراد جامعه اقدام به تامین این کالاها کنند.
نقص این استدلال در این است که مانند تمام طرفداری‌های دیگر از اقدامات دولتی و برنامه‌ریزی شده، از پس پاسخ به مساله‌ی محاسبه‌ی اقتصادی برنمی‌آید. این سه پرسش که یک کالا، کالای عمومی است یا خیر، کدام کالای عمومی باید انتخاب شود (هزینه‌ی فرصت) و این که چگونه فراهم شود، مساله‌ای است که مطابق معمول هیچ برنامه‌ریز مرکزی قادر به حل آن نخواهد بود. درواقع یکی از مثال‌هایی که اقتصاددانان نئوکلاسیک برای روشن شدن مفهوم کالای عمومی استفاده می‌کنند، ساختن حفاظی در اطراف کره‌ی زمین است که زمین را از برخورد شهاب‌سنگ‌ها و سیارک‌ها حفاظت کند. گویا این یکی از معدود نمونه‌هایی است که اقتصاددان‌ها بر سر کالای عمومی بودlibertarian
ر دارند. اما قضاوت درباره‌ی این که آیا ساخت چنین سازه‌ای توجیه عقلانی دارد یا عملی است را برعهده‌ی خواننده‌ی این متن می‌گذاریم.
در اینجا به سراغ یک مثال ملموس‌تر خواهیم رفت. آتش‌سوزی جنگل‌ها یکی از مواردی است که تصور می‌شود کنترل‌شان امری ضروری است، اما بازار آزاد از عهده‌ی آن برنخواهد آمد. در اوایل دهه‌ی ۱۹۰۰ سازمان United States Forest Service اعلام کرد طی برنامه‌ای تحت عنوان فرونشانی آتش (fire suppression) قصد دارد تا آتش‌سوزی‌های جنگل‌های غرب آمریکا را به صفر برساند. یا به تعبیر خودشان «هر آتش جنگلی را تا ساعت ۱۰ صبح همان روزی که گزارش شده خاموش کنیم». جالب این که با گذشت چند دهه و پیشرف ابزارهای اطفای حریق، در حدود سال ۱۹۵۰ سازمان Forest Service تقریبا به این هدف خود دست یافت. دیری نگذشت که ورق برگشت. در دهه‌ی ۱۹۸۰ ناگهان آتش‌های جنگل‌های غرب آمریکا با شدتی غیرطبیعی شدت گرفت. اوضاع به گونه‌ای شد که سازمان Forest Service با تمام آن تجهیزات پیشرفته حتی قادر به مهار کوچکترین آتش‌ها هم نبود و آتش‌ها به سرعت به نواحی گسترده‌ای سرایت می‌کردند.
مطالعات جنگل‌شناسان بر روی جنگل کاج زرد در مونتانا نشان می‌داد این جنگل هر ده سال یک‌بار به طور طبیعی دچار آتش‌سوزی می‌شده. در این جنگل دو گونه درخت غالب وجود دارد: صنوبر داگلاس و کاج زرد. پوست تنه‌ی کاج زرد بسیار ضخیم و تا حد زیادی ضد‌آتش است، اما تاج آن در برابر آتش آسیب‌پذیر است. از آن طرف، صنوبرهای داگلاس در آتش‌سوزی‌ها می‌سوزند و از بین می‌روند. این اتفاق باعث می‌شود صنوبرها به صورت نهال باقی بمانند و ارتفاع و تراکم آن‌ها زیاد نشود. این مکانیزم موجب می‌شود تا آتش‌هایی که گاه به گاه در جنگل ایجاد می‌شوند، به زودی در نزدیکی سطح زمین خاموش شوند و به تاج درخت‌های کاج نرسند. یعنی جنگل به طور طبیعی برای حفاظت خود در برابر آتش باید هر ده سال یک آتش ایجاد می‌کرد تا درختان صنوبر زیاد نشود! قضیه از این قرار بود که اقدام Forest Service برای مهار آتش‌ها این فرایند طبیعی را برای ۷۰ سال متوقف کرده بود. در نتیجه درختان صنوبر ارتفاع گرفته و همچنین تعدادشان بیشتر شد. یا به قول جنگل‌شناس‌ها، سوخت بیشتری در جنگل انباشته شد.
پس از یک قرن تامین این کالای عمومی (اطفای آتش جنگل‌های غرب آمریکا به دست دولت) میزان آتش‌سوزی در این جنگل‌ها به رکوردهای تاریخی رسیده. اما حالا که نیاز به سر و سامان دادن این افتضاح دولتی و برگرداندن آن‌ها به وضع طبیعی خودشان است، هیچ کس حرفی از کالای عمومی نمی‌زند. در واقع حتی تقصیر را گردن عوامل دیگری مثل گرمایش زمین می‌اندازند، با این که شواهد موجود برای این جنگل‌ها چنین ادعایی را تایید نمی‌کنند.
از کانال زیر

@austro_libertarian
پژوهشکده اقتصاد اتریشی
❇️قسمت دوم از نظر وی (هایک) ، کشف نظم های خودجوش، که سابقه آن به مندویل باز می گردد اندیشمندانی چون تاکر، فرگسون، آدام اسمیت و ادموند بورک آن را ادامه دادند، دستاورد بزرگ اقتصاد سیاسی کلاسیک است که شالوده فهم ما را نه تنها از اقتصاد بلکه از اغلب پدیدارهای…
قسمت سوم

هایک، «رئالیسم مفهومی» را که مفهوم مخالف نومینالیسم است، منشاء این اشتباهات معرفت شناختی می داند.البته نباید این سخن هایک را این گونه فهمید که همه گروه ها و مجموعه ها و پدیدارهای اجتماعی تصورات خام عامیانه اند، بلکه منظور وی، نشان دادن و تاکید نهادن بر تناقض موجود در رویکردهای کل گرایانه و ابژکتیویستی است. در هر صورت، کل گرایی به عنوان روش مطالعه و توضیح پدیدارهای اجتماعی، حتی در خصوص گروه و مجموعه هایی که واقعیت عینی دارند، نادرست است چون واقعیت اینها چیزی جز برايند کردارهای افراد نیست، بنابراین، بدون در نظر گرفتن این کردارها که رویکرد خاص فردگرایی روش شناختی است، تبیین علمی ممکن خواهد بود. بسیاری از نقادی های هایک، و به طور کلی اقتصاددانان مکتب از تئوری های ماکرو اقتصادی، به همین موضع گیری معرفت شناختی آنها در خصوص نفی کل گرایی بر می گردد.عمده تحلیل های ماکرو اقتصادی یا اقتصاد کلان معطوف به مقادیر کلی، مانند تقاضای کل، سطح عمومی قیمت ها و غیره، و روابط متقابل بین آنها بدون در نظر گرفتن کردارهای افراد است. بیشتر متغیرهای مورد بحث در اقتصاد کلان ساخته های ذهن اقتصاددانان با پژوهشگران هستند و متغیرهای واقعی به معنایی که روی تصمیمات افراد اثر مستقیم بگذارند نیستند. کسی که می خواهد درباره خرید یک جفت کفش تصمیم بگیرید، در درجه اول، تصمیم وی بر اساس تغییرات قیمت نسبی کفش خواهد بود نه شاخص سطح عمومی قیمت ها. یا تولید کننده ای که می خواهد در باره افزایش یا کاهش مقدار تولیدات خود تصمیم بگیرد در وهله نخست قیمت نهاده های تولیدی خود را با قیمت محصولات نهایی اش می سنجد نه نرخ تورم به طور کلی، هایک در مباحثات اولیه خود با کینز درباره تاثیر پول و سیاستهای پولی در اقتصاد واقعی، از تحلیل های مبتنی بر مفاهیم ماکرو اقتصادی یا مقادیر کل مورد استفاده کینز از قبیل سود کل، سرمایه گذاری کل، سطح عمومی قیمت ها و مانند آن انتقاد می کند و می گوید این رویکرد موجب غفلت از ساختار واقعی تولید می شود، و در نتیجه، از تحلیل مسائل واقعی اقتصاد دور می گردد. هایک می گوید میان مقادیر كل، میانگین ها و یا شاخص ها که ابزار تحلیل های ماکرو اقتصادی هستند، نمی توان به طور مستقیم روابط علت و معلولی برقرار کرد. آنها محصول ذهن مشاهده گران بیرونی یعنی اقتصاددان یا پژوهشگران هستند، بنابراین، تلقی آنها به عنوان واقعیات مستقل و دارای ارتباط و پیوند متقابل با هم، از نظر منطقی بی معنا است. روابط علت و معلولی و متقابل، تنها درپدیدارهای فردی قابل تصور است. در واقع، تمام تغییرات در مقادیر کلی و میانگین ها، از طریق تصمیمات و تغییرات فردی صورت می گیرد.



@austrianschool⏪⏪⏪
پژوهشکده اقتصاد اتریشی
قسمت سوم هایک، «رئالیسم مفهومی» را که مفهوم مخالف نومینالیسم است، منشاء این اشتباهات معرفت شناختی می داند.البته نباید این سخن هایک را این گونه فهمید که همه گروه ها و مجموعه ها و پدیدارهای اجتماعی تصورات خام عامیانه اند، بلکه منظور وی، نشان دادن و تاکید نهادن…
❇️قسمت پایانی

نقادی هایک از تحلیل های ماکرو اقتصادی کینز، اساسا ریشه معرفت شناختی دارد. بنیاد مدل اقتصادی کینز بر فرض وجود رابطه علت معلولی میان دو مقدار کل تقاضای کل و تولید کل نهاده شده است. در این مدل، با ثابت فرضی سطح عمومی قیمت ها و وجود بیکاری عوامل تولید، سطح تولید کل، و شكل، تابعی از تقاضای كل تلقی می شود. نتیجه نظری و عملی بسیار مهم این مدل، این است که با افزایش متغیرهای مستقل مدل، حجم پول و هزینه های دولت، از طریق اعمال سیاست های پولی و مالی انبساطی، می توان سطح تولید و اشتغال کل را بالا برد. هایک می گوید، درست است که در برخی موارد ممكن است افزایش تقاضا برای برخی کالاها موجب افزایش عرضه بدون افزایش در قیمت ها، گردد، اما واقع بینانه تر و مفیدتر این خواهد بود که فرض کنیم اغلب کالاها کمیاب هستند، بدین معنی که هر گونه افزایش در تقاضا، با ثابت فرض کردن سایر شرایط، به افزایش در قیمت منجر میشود.شاهد بیکاری عوامل تولید، دلیل بر این نیست که در خصوص تمام کالاها امکان افزایش تولید بدون افزایش قیمت وجود دارد. درست است که در کوتاه مدت، سیاستهای انبساطی اقتصادی باعث افزایش درآمد اسمی می گردد و این افزایش در مورد برخی کالاها موجب افزایش تولید و لذا اشتغال می شود، اما در موارد احتمالا بیشتری، این فرآیند موجب افزایش قیمت ها می گردد. با توجه به اینکه این تغییرات در همه موارد یکسان و به یک نسبت نخواهد بود، بنابراین، ساختار قیمت های نسبی تغییر پیدا خواهد کرد. به علاوه، افزایش حجم پول که اغلب ضامن موثر بودن سیاستهای انبساطی است، از طریق کاهش نرخ بهره اسمی، شیوه تولید سرمایه بر، و بنابراین، تولیدکالاهای سرمایه ای را افزایش می دهد، و به نوبه خود، ساختار قیمت های نسبی را به طور مصنوعی تغییر می دهد. تغییر در ساختار قیمت های نسبی به معنای تغییر در چگونگی تخصیص منابع است، اما چون این تغییرات ناشی از تحول در رجحان مصرف کننده نیست، بلکه از بیرون به نظام قیمتها تحمیل می شود می توان گفت که تخصیص منابع نسبت به قبل به وجه نامطلوب تری صورت می گیرد. از سوی دیگر، افزایش کوتاه مدت در سطح تولید و اشتغال در گروتداوم پیوسته سیاست پولی انبساطی و تورم فزاینده خواهد بود زیرا هر گونه وقف در آهنگ انبساط پولی، نرخ بهره را که به طور تصنعی پایین آمده بود، بالا می برد و بخش تولید کالاهای سرمایه ای را دچار رکود می سازد. البته اینجا انعطاف ناپذیر بودن دستمزدها باعث تشدید رکود می شود، چون امکان روی آوردن بنگاه ها به شیوه تولید کاربر را از آنها سلب می کند. از نظر هایک، بیکاری توام با تورم نتیجه نهایی دراز مدت سیاست های ماکرو اقتصادی کینزی یا سیاستهای به اصطلاح «مدیریت تقاضای کل» است. رویکرد کل گرایانه کینز موجب می شود وی از تاثیر این سیاست ها بر ساختار تولید و مخدوش شدن قیمت های نسبی غفلت کند، و بر این تصور باشد که میان تقاضای کل و سطح تولید کل و اشتغال، رابطه مستقیم و ساده علت و معلولی وجود دارد. به علت همین رویکرد کل گرایانه است که کینز با خلط دو مفهوم پول و سرمایه، به نتایج کاملا غیر علمی و غیر معقول می رسد و مدعی امکان نرخ بهره صفر و برطرف کردن کامل کمیابی سرمایه می گردد.



@austrianschool⏪⏪
میزس :

پراکسیولوژی به راه ها و ابزار مورد نیاز برای دستیابی به اهداف می پردازد و موضوع آن را ابزار کنش تشکیل می دهد نه اهداف کنش. غایات کنشگران داده هایی هستند که پراکسیولوژی کاملاً نسبت به آن خنثی بوده و به دور از قضاوت های ارزشی است، فارغ از آنکه ابزار به کار رفته متناسب با اهداف موردنظر باشند.

اگر سعادت گرایان غایت را شادکامی قلمداد کنند یا اگر فایده گرایان آن را سود بنامند، ما باید از منظری سوبژکتیویستی آن را همچون هدف، مقصود و مراد دلخواه کنشگر تعبیر کنیم.


@austrianschool⏪⏪⏪
📗 مشخصه های اقتصاد بازار از زبان میزس1⃣



اقتصاد بازار یک سیستم اجتماعی تقسیم کار در شرایط مالكيت خصوصی ابزار تولید است. هر کسی از جانب خود کنش می کند، ولی هدف کنش های هر کسی هم ارضای نیازهای خویش است و هم ارضای نیازهای سایر مردم هر کسی با کنشگری به همشهریان خود خدمت می کند. از طرف دیگر، همشهریان هرکسی به او خدمت می کنند. هرکسی هم یک ابزار است و هم یک هدف في نفسه؛ یک هدف غایی برای خویش و یک ابزار برای سایر مردمی که برای دستیابی به اهداف خودشان کوشش می کنند.این سیستم توسط بازار هدایت می شود. بازار، فعالیت های به کانال هایی هدایت می کند که در آنها به بهترین به خواسته های همشهریانش خدمت کند. در عملکرد بازار هیچ اجبار و تحمیلی نیست. دولت دستگاه اجتماعی اجبار و تحمیل ، در بازار و فعالیت های شهروندان که توسط بازار هدایت می شوند، مداخله نمی کند. استفاده دولت از قدرت برای به اطاعت واداشتن مردم، تنها به منظور بازداری از کنش های برهم زننده امنیت و حفاظت از عملکرد بی اشکال اقتصاد بازار صورت می گیرد. دولت از زندگی، سلامت و دارایی های فرد دربرابرخشونت شدید یا نامشروع تبهکاران داخلی و دشمنان خارجی محافظت می کند. بنابراین، دولت محیطی را ایجاد و حفاظت می کند که در آن اقتصاد بازار می تواند در امنیت به کار خود ادامه دهد. انگاره مارکسی «توليد آنارشیک» به درستی این ساختار اجتماعی را به عنوان یک سیستم اقتصادی توصیف می کند که توسط یک دیکتاتور هدایت نمیشود؛ یعنی یک تزار تولید که وظیفه هر فرد را تعیین کند و او را به اطاعت از این فرمان وادارد. هر انسانی ازاد است؛ هیچ کس رعیت یک جبار نیست. فرد، داوطلبانه خود را به سیستم همکاری می پیوندد. بازار او را هدایت می کند و به او نشان می دهد که از چه راهی می تواند به بهترین شکل رفاه خود و رفاه سایر مردم را افزایش دهد. بازار مسلط است. فقط بازار است که تمامی سیستم اجتماعی را در هماهنگی قرار داده و به آن جهت و معنا میدهد. بازار یک مکان یا یک چیز یا یک موجودیت جمعی نیست بازار یک فرایند است که با تأثیرات متقابل کنش های افراد من به پیش می رود؛ افرادی که تحت شرایط تقسیم کار با یکدیگر همکاری می کنند. نیروهای دائما در حال تغییری که وضعیت بازار را تعیین می کنند عبارتند از برآوردهای یک توسط این افراد، و کنش های آنها که توسط این برآوردهای ارزش هدایت می شوند. وضعیت بازار در هر لحظه عبارت است از ساختار قیمت، یعنی تمامی نسبت های مبادله ای که توسط برهم کنش افراد مایل به خرید و افراد مایل به فروش ایجاد شده اند. هیچ امر غير بشری یا اسطوره ای درباره بازار وجود ندارد. فرایند بازار تماما حاصل کنش های انسان است هر پدیده بازار را می توان تا انتخاب های محرز اعضای جامعه بازار ردیابی کرد فرایند بازار، تطبیق کنش های فردی اعضای مختلف جامعه بازار با الزامات همکاری متقابل است قیمت های بازار به تولیدکنندگان می گویند که چه چیزی را، چگونه و به چه مقدار تولید کنند. بازار نقطه کانونی است که فعالیت های افراد به آن همگرا می شوند و مرکزی است که فعالیت های افراد از آن منشعب می شوند.


گری نورث ، دیدگاه های پولی میزس


@austrianschool⏪⏪
مشخصه های اقتصاد بازار از زبان میزس2⃣

اقتصاد بازار باید مشخصا از سیستم دیگر قابل تصور -هرچند نه قابل تحقق- برای همکاری های اجتماعی تحت شرایط تقسیم کار متمایز شود؛ یعنی سیستم مالکیت اجتماعی یا دولتی ابزار تولید. این سیستم را عموما سوسیالیسم، کمونیسم، اقتصاد برنامه ریزی شده یا سرمایه داری دولتی نامیده اند. اقتصاد بازار (یا چنان که معمولا نامیده می شود: سرمایه داری) و اقتصاد سوسیالیستی با یکدیگر ناسازگارند. هیچ ترکیبی از این دو سیستم، امکان پذیر یا قابل تصور نیست. چیزی به نام اقتصا مختلط وجود ندارد که بخشی از آن سرمایه داری و بخشی از سوسیالیستی باشد. تولید یا توسط بازار هدایت می شود یا توسط فرمان یک تزار تولید یا کمیته ای از تزارهای تولید اگر در جامعه ای مبتنی بر مالکیت خصوصی ابزار تولید، برخی از این ابزارها تحت تملک و اداره عمومی یعنی تحت تملک و اداره دولت یا یکی از مؤسسات دولتی باشند، این موجب ایجاد سیستمی مختلط نمی شود که در آن سرمایه داری با سوسیالیسم ترکیب شده باشد. این واقعیت که دولت یا شهرداری ها مالک یا گرداننده برخی کارخانه ها هستند، ویژگی های مشخصه اقتصاد بازار را تغییر نمی دهد. بنگاههای تحت مالکیت و مدیریت عمومی تابع حاکمیت بازار هستند. آنها به عنوان خریداران مواد خام و تجهیزات و نیروی کار، و به عنوان فروشندگان کالاها و خدمات ناگزیرند خود را با الگوی اقتصاد بازار هماهنگ کنند. آنها تابع قوانین بازارند و از این طریق به مصرف کنندگانی وابسته هستند که ممکن است مشتری آنها بشوند یا نشوند. آنها باید برای کسب سود یا دست کم پرهیز از زیان تلاش کنند. دولت ممکن است زیانهای کارخانه ها و فروشگاههای خود را با برداشت از منابع عمومی پوشش دهد. اما این نه تسلط بازار را از بین می برد و نه آن را کمرنگ می کند بلکه فقط آن را به بخشی دیگر منتقل می کند.

@austrianschool⏪⏪
🚫نژاد پرستی شکلی از جمع گرایی
آین رند

نژادپرستی پست ترین و بی رحمانه ترین شکل از جمع گرایی است. نژادپرستی برای اصل و نسب ژنتیکی انسان اهمیت و اعتبار اخلاقی، اجتماعی و سیاسی قائل میشود و بر این باور است که خصیصه های عقلی و شخصیتی فرد از شیمی بدن او نشأت می گیرد و از طریق آن منتقل می شود. این در عمل بدان معناست که انسان باید بر اساس ویژگی های شخصیتی و اعمال جمعی از نیاکانش مورد قضاوت قرار گیرد نه بر اساس شخصیت و اعمال خودش.
نژاد پرستی ادعا می کند که آدمی محتوای ذهن خود را یعنی محتوای شناختی خود را و نه دستگاه شناختی را به ارث می برد؛ و اندیشه ها، ارزش ها و شخصیت هر فرد توسط عوامل جسمی خارج از کنترل او از پیش تعیین شده است حتی قبل از آنکه فرد به دنیا بیاید. این بدوی ترین نسخه از نظریه ایده های ذاتی، ( innate ideas) یا دانش موروثی است که توسط فلسفه و علوم تجربی کاملا رد شده است. نژادپرستی نظریه درنده خویان است.در خدمت منافع انهاست نسخه ای حیوانی از جمع گرایی است . .....به لحاظ تاریخی، نژادپرستی همواره تحت تأثیر رونق و افول دیدگاه جمع گرایی، دستخوش رونق و افول شده است. دیدگاه جمع گرایی این است که فرد هیچ حقی ندارد، جان و مال و کارش متعلق به گروه است (یعنی متعلق به جامعه، به قبیله، به دولت، به ملت و گروه می تواند برای رسیدن به خواسته ها و منافع خویش هر فردی را به دلخواه قربانی کند. تنها راه اجرا و پیاده سازی این طرز فکر، توسل به نیروی قهری فیزیکی است و دولت گرایی (یعنی اعتقاد به تمرکز قدرت سیاسی و اقتصادی در دست دولت مرکزی) (statism) همواره یکی از پیامدهای سیاسی جمع گرایی بوده است ...دولت گرایی از دل جنگ های قبیله ای پیشا تاریخی بیرون می آید، از درون این دیدگاه که افراد یک قبیله باید قربانی قبیله دیگر شوند........
تنها یک ‌ پادزهر برای نژادپرستی وجود ‌‌ دارد : فلسفه فردگرایی و دستاوردسیاسی- اقتصادی آن، یعنی کاپیتالیسم مبتنی بر اقتصاد آزاد. فردگرایی،انسان ‌ها را یعنی فرد فرد انسان ها را، به عنوان یک موجود مستقل و ارباب خویش به می آورد که از حق حیات برخوردار است، حقی که قابل انتقال به کسی و ریشه در ماهیت و ذات انسان به عنوان یک موجود عقلانی دارد. بر این باور است که یک جامعه متمدن و دیگر اشکال انجمن های که به صورت مسالمت آمیز با یکدیگر همکاری با همزیستی دارند تنها در صورتی می تواند شکل بگیرد که در آنها حقوق فردی افراد به رسمیت شناخته می شود ...در یک بازار آزاد، نیاکان یک فرد یا خویشاوندان با ژنها یا شیمی بدن او هیچ اهمیتی ندارد، بلکه فقط یک ویژگی او اهمیت دارد: توانایی و قابليت تولید . کاپیتالیسم فرد را تنها براساس قابلیت و اراده فردی او قضاوت می کند و بر این اساس به او پاداش می دهد.
هیچ نظام سیاسی نمی تواند توسط قانون یا توسط زور) عقلانیتی جهان گستر به وجود آورد. ولی کاپیتالیسم تنها نظامی است که با عمکرد خود به عقلانیت پاداش میدهد و همه گونه های عدم عقلانیت، از جمله نژادپرستی، را کیفر می دهد. تاکنون در هیچ جایی از جهان یک نظام کاپیتالیستی کاملا آزاد برپا نشده است. ولی آنچه که بسیار اهمیت دارد همبستگی میان نژاد پرستی و کنترل های سیاسی در اقتصادهای نیمه آزاد سده نوزدهم است که در آنها میزان آزارو اذیت اقلیت ها به بهانه های نژادی و یا مذهبی با درجه آزادی کشورها نسبت عکس داشت. هر جا میزان نظارت بر اقتصاد بیشتر بود، مانند روسیه و آلمان، نژاد -پرستی هم بیشتر بود و هرجامیزان آزادی بیشتر بود، مانند انگلستان، نژاد پرستی کمتر بود.
این کاپیتالیسم است که به آدمی امکان می دهد نخستین گام هایش را به سوی آزادی و در راه زندگی خردمندانه بردارد. این کاپیتالیسم است که به کمک تجارت آزاد مرزهای ملی و نژادی را در می نوردد. این کاپیتالیسم است که آثار اسارت و بردگی را در همه کشورهای متمدن جهان از میان می برد. این کاپیتالیسم شمالی است که بردگی فئودالی کشاورزی را درجنوب آمریکا از بین می برد.

@austrianschool⏪⏪⏪
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN
📻 #پادکست تاریخ کمونیسم

قسمت اول‌: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشته‌ی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان


@austro_libertarian
History of Communism - 01
Austro Libertarian
📻 #پادکست تاریخ کمونیسم

قسمت اول‌: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشته‌ی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان


@austro_libertarian
📝موضوع و تعریف علم اقتصاد در جریان اصلی
موسی غنی نژاد

رابینز درصدد ارائه تعریفی تحلیلی از علم اقتصاد بودکه جایگزین تعریف های توصیفی و مبهم باشد و به اختلافات دیدگاه های متفاوت موجود میان اقتصاددانان پایان دهد. او براین رأی بود که در فصل های اصلی کتاب های کلاسیک اقتصادی آن زمان، اصول اساسی علم، با تفاوت های جزئی، مورد بررسی قرار می گیرد اما در فصل های مربوط به موضوع علم اقتصاد اختلاف نظرها زیاد است. وی برای برطرف کردن این اختلاف نظرها تلاش ورزید با تکیه بر نظریه ارزش ذهنی مارژینالیستی به ویژه نسخه اتریشی آن تعریف کلی و مورد قبول همگانی ارائه دهد. او با الهام از نوشته های منگر، فتر، میزس ومیر این تعریف را ارائه داد:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه میان هدفها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین دارند، مطالعه می کند.
درست است که این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد عملا به بسیاری از مناقشات بی حاصل بر سر تعریف های ناظر بر طبقه بندی موضوعی پایان داد اما در عین حال، به رغم نیت رابینز که خواستار روشن شدن موضوع بود، ابهام ها وسوء فهم های جدیدی آفرید. علت این امر را باید در چارچوب فکری رابینز جست و جو کرد که به رغم ارجاعات مکرر به نظریه پردازان اتریشی، هسته مرکزی تفکر اقتصادی مدرن را به پیروی از مکتب لوزان ونیز نظریات مارشال، «تئوری تعادل، تنوری استاتیک مقایسه ای و تئوری تغییرات دینامیک» می دانست. در پارادایم تعادلی که برگرفته ازعلوم طبیعی به ویژه فیزیک است، مسأله آشتی دادن با برقراری تعادل میان اهداف (انتخاب ها و منابع کمیاب است بطوری که بیشترین مطلوبیت در استفاده از منابع موجود حاصل آید. اینجا است که مفهوم انتخاب یا انتخاب بهینه جایگزین مفهوم کنش میشود. تعریف رابینز از موضوع علم اقتصاد در کتاب های درسی جریان اصلی علم اقتصاد به این صورت درآمد که چون اهداف بی پایان و منابع محدودند بنابراین مسأله این است که چگونه منابع موجود را می توان با بیشترین کارایی مورد استفاده قرار داد. به این ترتیب موضوع علم اقتصاد از تعریف قدیمی و مورد مناقشه تولید و توزیع ثروت به مسأله فنی تخصیص بهینه منابع کمیاب تغییر یافت. اشاره شد که رابینزبه رغم تأثیرپذیری از اقتصاددانان اتریشی به ویژه میزس، موضوع علم اقتصاد را عملا به مفهوم انتخاب میان گزینه های موجود فروکاست در حالی که از نظر میزس نقطه آغاز نظرية اقتصادی کنش انسانی است. این تفاوت به رغم ظاهر آن بسیار پر اهمیت است . چراکه اگر موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری با انتخاب به منظور تخصیص منابع - کمیاب بدانیم از رویکرد میزسی که مبتنی بر پراگزولوژی است دور می افتیم. از نگاه رابینز مسأله اصلی اقتصاد تصمیم گیری در خصوص چگونگی استفاده از وسایل منابع کمیاب است. این تصمیم گیری یا از طریق قدرت اجرایی متمرکز در جامعه و کمونیستی صورت میگیرد یا از طریق افراد در جامعه مبتنی بر اقتصاد مبادله ای . به سخن دیگر رابینز موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری درباره چگونگی تخصیص یعنی استفاده از منابع کمیاب از قبل موجود یا به اصطلاح : داده شده میداند و البته معتقد است این تخصیص در اقتصاد مبادله ای بهتر انجام می شود. اما از نظر میزس‌موضوع اصلی علم اقتصاد کنش انساني ناظر بر جست و جوی بی وقفه هدف های جدید و وسایل جدید برای نیل به آن ها است. اگر موضوع اقتصاد را تخصیص منابع کمیاب به اهداف موجود بدانیم صورت مسأله نهایتا پیدا کردن تعادل بهینه خواهد بود، تعریفی که جریان اصلی علم اقتصاد به آن قائل است. اما میزس نظر دیگری دارد:
علم اقتصاد درباره کالاها و خدمات نیست بلکه درباره کنش های انسانهای زنده است. بنابراین هدف آن شرح و بسط ساخته های خیالی مانند تعادل نیست. این ساخته ها صرفا ابزارهای استدلال اند. تنها وظیفه علم اقتصاد تحليل کنش های انسان ها است، تحلیل فرایندها است.
با توجه به این تفاوت نظری اساسی میان دو اقتصاد دان می توان گفت تفکرات رابینز به رغم نزدیکی آن از بسیاری جهات به اقتصاد اتریشی، دراصل نوعی تفکر تلفیقی یا التقاطی و فاقد انسجام است. اقتصاددانان جریان اصلی تعریف تحلیلی رابینز را از او برگرفتند اما تفکرات اتریشی وی را در خصوص بدیهی بودن و آزمون ناپذیری قضایای بنیادی علم اقتصاد، ناممکن یا نامطلوب بودن کمی کردن اقتصاد در همه ابعاد آن و به طور کلی رد پوزیتیویسم در علوم اجتماعی را تمام و کمال کنار گذاشتند. در واقع، مفهوم تخصیص منابع کمیاب با جریان ریاضی کردن و کمی کردن اقتصاد سازگاری بیشتری داشت از این رو نمایندگان برجسته جریان اصلی علم اقتصاد از جمله پل ساموئلسن و ریچارد لیپسی از آن استقبال کردند.

@austrianschool⏪⏪
از دست دادن موضوعیت علم اقتصاد در یک جامعه جمع گرایانه ، موسی غنی نژاد
قسمت 1⃣

لاينل رابینز در کتاب معروف خود، رساله ای درباره ماهیت و معنی علم اقتصاد، این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد را به این صورت تدوین کرده است:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه بین هدف ها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین مطالعه می کند.

انعکاس تعریف رابینز را در اغلب کتاب های اقتصادی پس از وی به وضوح می توان مشاهده کرد. امروزه کمتر کتاب اقتصادی می توان سراغ گرفت که از چگونگی تخصیص (مطلوب) منابع کمیاب، به عنوان موضوع اصلی علم اقتصاد، صحبت نکند. اگر چه تخصیص مطلوب منابع، به تعبیری در واقع بیان دقیق تر همان نظریه همسویی منافع و استعاره دست نامریی آدام اسمیت است، اما باید اذعان داشت که به دنبال گسترش و دقیق تر شدن تحلیل های مارژینال، اواخر قرن نوزدهم، بود که پایه های محکمی برای ارائه چنین تعریف تحلیلی وصوری از علم اقتصاد فراهم آمد. .
رابینز به پیروی از هانس مایر بین مسائل فنی (تکنیکی) و اقتصادی تفکیک قائل می شود؛ مسائل فنی وقتی پدید می آید که یک هدف و وسایل متعدد وجود داشته باشد، در حالی که مسائل اقتصادی ناظر بر هدف ها و وسائل متعدد هستند.. او تاکید می کند که اصل اساسی تحلیل اقتصادی این اندیشه است که مسائل اقتصادی به معنای خاص خود زمانی به وجود می آیند که تحقق مجموعه ای از هدفها مستلزم چشم پوشیدن از هدف های دیگر است. با توجه به این تعریف و تمایز می توان گفت که مسائل فنی در هر جامعه ای مضر است، اما مسائل اقتصادی تنها زمانی به وجود می آید که جامعه از تصمیم واحدی برخوردار نباشد، یعنی اعضای جامعه، افرادی دارای هدف های متعدد باشند. بدین ترتیب، در یک جامعه جمع گرایانه، علم اقتصاد موضوع خود را تا حد زیادی از دست می دهد. رابینز می نویسد: «آنجا که ابتکار مستقل روابط اجتماعی برای فرد مجاز می گردد، تحلیل اقتصادی تمام معنای خود را پیدا می کند.»

تعدد هدف ها به معنای تعدد تصمیم گیرندگان مستقل از هم، یا به بیان دیگر، افراد آزاد و مستقل است .در یک اقتصاد دولتی سوسیالیستی که برنامه ریز وظیفه تعیین هدف های اساسی تولیدی را به عهده می گیرد، یعنی هدف توسط یک مرجع تعیین می شود و تعدد هدفها وجود ندارد، مسئله صرفا جنبه فنی به خود می گیرد. بی دلیل نیست که در چنین جوامعی، اقتصاددان بیشتر متمایل به مهندسی اجتماعی می گردد و جستجوی روش های مدیریت کارآمد منابع کمیاب به جای تحلیل های اقتصادی می نشیند.


@austrianschool⏪⏪⏪
در اقتصاد دولتی ( دستوری) علم اقتصاد جایی ندارد ، معرفت شناسی اقتصاد ، موسی غنی نژاد
قسمت 2⃣

تعریف رایج دیگری که در مورد علم اقتصاد رواج دارد و در واقع بیان دیگری از تعریف رابینز است، علم اقتصاد را آشتی دادن وسایل و منابع کمیاب و خواسته ها و نیازهای نامحدود انسان ها می داند. بر اساس این تعریف، علم اقتصاد در صدد پاسخگویی به این پرسش ها است که در جامعه چه کالاهایی، چگونه و برای چه کسانی تولید می شود. این تعریف، در واقع همان تعریف تحلیلی رابینز است، منتهی به زبان عامه فهم و محاوره ای از دیدگاه تاریخی می توان گفت برای حل مسائل سه گانه فوق، سه راه حل وجود دارد: الف) نظام اقتصاد سنتی، که در آن عامل تعیین کننده در هر یک از مسائل فوق سنت یادستورهای بزرگان قوم است. ب) نظام سرمایه داری یا اقتصاد مبتنی بر بازار که در آن بازار رقابتی و سازوکار قیمتها پاسخگوی مسائل است. ج) نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری، در این نظام دستورهای مقامات دولتی و برنامه ریزی اقتصادی به مسائل فوق پاسخ می دهد. همچنان که پیش تر اشاره شد، پرسش های سه گانه چه تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، در واقع نهایتا به یک پرسش منجر می شود: چگونگی تخصیص منابع. آنچه باید مورد تاکید قرار گیرد، این است که تخصیص منابع به نحوی از انحاءدر تمام جوامع بشری صورت گرفته و می گیرد، اما این مسئله الزاما در تمام به صورت پرسشی که موضوع علم مستقلی را تشکیل دهد، طرح نمی شود.
در تفکر ماقبل مدرن یا سنتی، نیازها و خواسته های انسان نامحدود تلقی نمی شود، از این رو، هدفهای نامحدود بشری وجود ندارد. در سلسله جامعه سنتی، نیازها و خواسته ها طبقه بندی و از پیش معین شده اند، بنابراین طرح پرسش های سه گانه فوق خود به خود منتفی است. عدم تحرک شغلی ناشی از نظام صنفی متحجر، نشانه ثابت فرض کردن نیازها و خواسته های افراد جامعه است. جامعه سنتی یک کل ارگانیک است که اعضای آن هر کدام و منزلت خاص و معینی دارند، چنین جامعه ای نمی تواند عملکرد خود را از درون مورد سوال قرار دهد، بدین روی طرح پرسش های سه گانه علم اقتصاد در آن ناممکن است. پرسش های اساسی چه کالاهایی باید تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، زمانی می تواند طرح شود که ما اعضای جامعه را افرادی مستقل و مختار تصور کنیم که در چگونگی استفاده از منابع و اینکه چه چیزی تولید شود، حق انتخاب و آزادی دارند، جامعه ای که در آن مقصد نهایی تولید برآورده کردن نیازها و خواسته های متعدد و گوناگون افراد است. بدین ترتیب شاید بتوان توضیح داد که چرا که در جوامع سنتی یونان قدیم، به رغم اینکه اندیشه سیاسی پیشرفت حیرت انگیزی کرده و به اوج پختگی خود رسیده بود، اندیشه اقتصادی به وجود نمی آید. اقتصاد علم خاص جوامع متشکل از افراد مستقل و مختار است که در آن سازمان تولیدی جامعه تابعی از نیازها و خواسته های نامحدود افراد مستقل و آزاد است که در آن تخصیص منابع به صورت تعدد وسایل و منابع محدود و هدف های متعدد و نامحدود امکان بروز می یابد. در نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری نیز که وظیفه تخصیص منابع به عهده یک مرجع گذاشته میشود (برنامه دولتی)، علم اقتصاد جایی ندارد. در این جوامع، چون تعدد هدفهای جایگزین و رقیب وجود ندارد، مشکل اقتصادی به صورت تعدد وسایل و وحدت هدفها جلوه می کند و بدین ترتیب، مسئله بیشتر جنبه فنی به خود می گیرد تا اقتصادی .


@austrianschool⏪⏪⏪
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
◽️گفت و گوی اکوایران با آیت‌الله علوی بروجردی

«چرا روحانیون انقلابی به سوسیالیسم علاقه‌مند شدند؟ اقتصاد عقلایی از منظر اسلام اقتصاد آزاد است یا اقتصاد کمونیستی؟ باید مدافع رقابت در اقتصاد بود؟ اقتصاد دولتی که تورم خلق کند در شرع چه جایگاهی دارد؟»
این‌ها بخشی از سوالاتی است که آیت‌الله سیدجواد علوی‌بروجردی در گفت‌وگوی اختصاصی با اکو ایران پاسخ داده است. علوی بروجردی نوه دختری آیت‌الله‌العظمی بروجردی از مراجع عظام تاریخ معاصر ایران است.

مصاحبه کامل اکوایران با آیت‌الله سیدجواد علوی بروجردی را در وب‌سایت اکوایران مشاهده کنید.

🔖 https://bit.ly/3cbwCBI


@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
فون میزس:

"ایده های کارل مارکس. امروزه حتی توسط بسیاری از افراد که با قاطعیت اعلام می کنند ضد کمونیست و ضد مارکسیست هستند بسیار پذیرفته شده است.بسیاری از مردم بصورت قابل توجهی ، بدون دانستن آن (مارکسیسم ) ، مارکسیست فلسفی هستند."


@austrianschool⏪⏪⏪
Forwarded from بومرنگ
✔️@BoomrangInstitute

🔴 معرفی کتاب «پیکتی: مغالطه قرن بیست و یکم / بررسی انتقادی کتاب سرمایه در قرن بیست و یکم»

✍ موسی غنی‌نژاد

. . . کتاب «سرمایه در قرن بیست ‌و ‌یکم» به‌ رغم اینکه در برخی موارد اطلاعات مفید و نکته‌ سنجی‌های جالبی ارائه می‌دهد، اساسا، به ‌طور خواسته یا ناخواسته، بر مغالطه بنا شده یعنی با درهم آمیختن برخی سخنان درست و نادرست نهایتا به نتایج نادرست می‌رسد. اقتصاددان فرانسوی در این کتاب در مقام منتقد نظام آموزشی جریان اصلی و رسمی علم اقتصاد ظاهر شده، اما در واقع خود عملا قربانی برخی بدآموزی­‌ها و نقص‌های این جریان است. مهم‌ترین نقص کتاب پیکتی این است که بنای آن نقد انباشت سرمایه و نابرابری است، اما خود مولف اساسا «نظریه سرمایه» ندارد و در جای‌جای کتاب اقتصاد خرد و اقتصاد کلان را در هم می‌‌آمیزد . . .


#توماس_پیکتی
#مالیات
#نابرابری
#سرمایه