میزس :
پراکسیولوژی به راه ها و ابزار مورد نیاز برای دستیابی به اهداف می پردازد و موضوع آن را ابزار کنش تشکیل می دهد نه اهداف کنش. غایات کنشگران داده هایی هستند که پراکسیولوژی کاملاً نسبت به آن خنثی بوده و به دور از قضاوت های ارزشی است، فارغ از آنکه ابزار به کار رفته متناسب با اهداف موردنظر باشند.
اگر سعادت گرایان غایت را شادکامی قلمداد کنند یا اگر فایده گرایان آن را سود بنامند، ما باید از منظری سوبژکتیویستی آن را همچون هدف، مقصود و مراد دلخواه کنشگر تعبیر کنیم.
@austrianschool⏪⏪⏪
پراکسیولوژی به راه ها و ابزار مورد نیاز برای دستیابی به اهداف می پردازد و موضوع آن را ابزار کنش تشکیل می دهد نه اهداف کنش. غایات کنشگران داده هایی هستند که پراکسیولوژی کاملاً نسبت به آن خنثی بوده و به دور از قضاوت های ارزشی است، فارغ از آنکه ابزار به کار رفته متناسب با اهداف موردنظر باشند.
اگر سعادت گرایان غایت را شادکامی قلمداد کنند یا اگر فایده گرایان آن را سود بنامند، ما باید از منظری سوبژکتیویستی آن را همچون هدف، مقصود و مراد دلخواه کنشگر تعبیر کنیم.
@austrianschool⏪⏪⏪
📗 مشخصه های اقتصاد بازار از زبان میزس1⃣
اقتصاد بازار یک سیستم اجتماعی تقسیم کار در شرایط مالكيت خصوصی ابزار تولید است. هر کسی از جانب خود کنش می کند، ولی هدف کنش های هر کسی هم ارضای نیازهای خویش است و هم ارضای نیازهای سایر مردم هر کسی با کنشگری به همشهریان خود خدمت می کند. از طرف دیگر، همشهریان هرکسی به او خدمت می کنند. هرکسی هم یک ابزار است و هم یک هدف في نفسه؛ یک هدف غایی برای خویش و یک ابزار برای سایر مردمی که برای دستیابی به اهداف خودشان کوشش می کنند.این سیستم توسط بازار هدایت می شود. بازار، فعالیت های به کانال هایی هدایت می کند که در آنها به بهترین به خواسته های همشهریانش خدمت کند. در عملکرد بازار هیچ اجبار و تحمیلی نیست. دولت دستگاه اجتماعی اجبار و تحمیل ، در بازار و فعالیت های شهروندان که توسط بازار هدایت می شوند، مداخله نمی کند. استفاده دولت از قدرت برای به اطاعت واداشتن مردم، تنها به منظور بازداری از کنش های برهم زننده امنیت و حفاظت از عملکرد بی اشکال اقتصاد بازار صورت می گیرد. دولت از زندگی، سلامت و دارایی های فرد دربرابرخشونت شدید یا نامشروع تبهکاران داخلی و دشمنان خارجی محافظت می کند. بنابراین، دولت محیطی را ایجاد و حفاظت می کند که در آن اقتصاد بازار می تواند در امنیت به کار خود ادامه دهد. انگاره مارکسی «توليد آنارشیک» به درستی این ساختار اجتماعی را به عنوان یک سیستم اقتصادی توصیف می کند که توسط یک دیکتاتور هدایت نمیشود؛ یعنی یک تزار تولید که وظیفه هر فرد را تعیین کند و او را به اطاعت از این فرمان وادارد. هر انسانی ازاد است؛ هیچ کس رعیت یک جبار نیست. فرد، داوطلبانه خود را به سیستم همکاری می پیوندد. بازار او را هدایت می کند و به او نشان می دهد که از چه راهی می تواند به بهترین شکل رفاه خود و رفاه سایر مردم را افزایش دهد. بازار مسلط است. فقط بازار است که تمامی سیستم اجتماعی را در هماهنگی قرار داده و به آن جهت و معنا میدهد. بازار یک مکان یا یک چیز یا یک موجودیت جمعی نیست بازار یک فرایند است که با تأثیرات متقابل کنش های افراد من به پیش می رود؛ افرادی که تحت شرایط تقسیم کار با یکدیگر همکاری می کنند. نیروهای دائما در حال تغییری که وضعیت بازار را تعیین می کنند عبارتند از برآوردهای یک توسط این افراد، و کنش های آنها که توسط این برآوردهای ارزش هدایت می شوند. وضعیت بازار در هر لحظه عبارت است از ساختار قیمت، یعنی تمامی نسبت های مبادله ای که توسط برهم کنش افراد مایل به خرید و افراد مایل به فروش ایجاد شده اند. هیچ امر غير بشری یا اسطوره ای درباره بازار وجود ندارد. فرایند بازار تماما حاصل کنش های انسان است هر پدیده بازار را می توان تا انتخاب های محرز اعضای جامعه بازار ردیابی کرد فرایند بازار، تطبیق کنش های فردی اعضای مختلف جامعه بازار با الزامات همکاری متقابل است قیمت های بازار به تولیدکنندگان می گویند که چه چیزی را، چگونه و به چه مقدار تولید کنند. بازار نقطه کانونی است که فعالیت های افراد به آن همگرا می شوند و مرکزی است که فعالیت های افراد از آن منشعب می شوند.
گری نورث ، دیدگاه های پولی میزس
@austrianschool⏪⏪
اقتصاد بازار یک سیستم اجتماعی تقسیم کار در شرایط مالكيت خصوصی ابزار تولید است. هر کسی از جانب خود کنش می کند، ولی هدف کنش های هر کسی هم ارضای نیازهای خویش است و هم ارضای نیازهای سایر مردم هر کسی با کنشگری به همشهریان خود خدمت می کند. از طرف دیگر، همشهریان هرکسی به او خدمت می کنند. هرکسی هم یک ابزار است و هم یک هدف في نفسه؛ یک هدف غایی برای خویش و یک ابزار برای سایر مردمی که برای دستیابی به اهداف خودشان کوشش می کنند.این سیستم توسط بازار هدایت می شود. بازار، فعالیت های به کانال هایی هدایت می کند که در آنها به بهترین به خواسته های همشهریانش خدمت کند. در عملکرد بازار هیچ اجبار و تحمیلی نیست. دولت دستگاه اجتماعی اجبار و تحمیل ، در بازار و فعالیت های شهروندان که توسط بازار هدایت می شوند، مداخله نمی کند. استفاده دولت از قدرت برای به اطاعت واداشتن مردم، تنها به منظور بازداری از کنش های برهم زننده امنیت و حفاظت از عملکرد بی اشکال اقتصاد بازار صورت می گیرد. دولت از زندگی، سلامت و دارایی های فرد دربرابرخشونت شدید یا نامشروع تبهکاران داخلی و دشمنان خارجی محافظت می کند. بنابراین، دولت محیطی را ایجاد و حفاظت می کند که در آن اقتصاد بازار می تواند در امنیت به کار خود ادامه دهد. انگاره مارکسی «توليد آنارشیک» به درستی این ساختار اجتماعی را به عنوان یک سیستم اقتصادی توصیف می کند که توسط یک دیکتاتور هدایت نمیشود؛ یعنی یک تزار تولید که وظیفه هر فرد را تعیین کند و او را به اطاعت از این فرمان وادارد. هر انسانی ازاد است؛ هیچ کس رعیت یک جبار نیست. فرد، داوطلبانه خود را به سیستم همکاری می پیوندد. بازار او را هدایت می کند و به او نشان می دهد که از چه راهی می تواند به بهترین شکل رفاه خود و رفاه سایر مردم را افزایش دهد. بازار مسلط است. فقط بازار است که تمامی سیستم اجتماعی را در هماهنگی قرار داده و به آن جهت و معنا میدهد. بازار یک مکان یا یک چیز یا یک موجودیت جمعی نیست بازار یک فرایند است که با تأثیرات متقابل کنش های افراد من به پیش می رود؛ افرادی که تحت شرایط تقسیم کار با یکدیگر همکاری می کنند. نیروهای دائما در حال تغییری که وضعیت بازار را تعیین می کنند عبارتند از برآوردهای یک توسط این افراد، و کنش های آنها که توسط این برآوردهای ارزش هدایت می شوند. وضعیت بازار در هر لحظه عبارت است از ساختار قیمت، یعنی تمامی نسبت های مبادله ای که توسط برهم کنش افراد مایل به خرید و افراد مایل به فروش ایجاد شده اند. هیچ امر غير بشری یا اسطوره ای درباره بازار وجود ندارد. فرایند بازار تماما حاصل کنش های انسان است هر پدیده بازار را می توان تا انتخاب های محرز اعضای جامعه بازار ردیابی کرد فرایند بازار، تطبیق کنش های فردی اعضای مختلف جامعه بازار با الزامات همکاری متقابل است قیمت های بازار به تولیدکنندگان می گویند که چه چیزی را، چگونه و به چه مقدار تولید کنند. بازار نقطه کانونی است که فعالیت های افراد به آن همگرا می شوند و مرکزی است که فعالیت های افراد از آن منشعب می شوند.
گری نورث ، دیدگاه های پولی میزس
@austrianschool⏪⏪
مشخصه های اقتصاد بازار از زبان میزس2⃣
اقتصاد بازار باید مشخصا از سیستم دیگر قابل تصور -هرچند نه قابل تحقق- برای همکاری های اجتماعی تحت شرایط تقسیم کار متمایز شود؛ یعنی سیستم مالکیت اجتماعی یا دولتی ابزار تولید. این سیستم را عموما سوسیالیسم، کمونیسم، اقتصاد برنامه ریزی شده یا سرمایه داری دولتی نامیده اند. اقتصاد بازار (یا چنان که معمولا نامیده می شود: سرمایه داری) و اقتصاد سوسیالیستی با یکدیگر ناسازگارند. هیچ ترکیبی از این دو سیستم، امکان پذیر یا قابل تصور نیست. چیزی به نام اقتصا مختلط وجود ندارد که بخشی از آن سرمایه داری و بخشی از سوسیالیستی باشد. تولید یا توسط بازار هدایت می شود یا توسط فرمان یک تزار تولید یا کمیته ای از تزارهای تولید اگر در جامعه ای مبتنی بر مالکیت خصوصی ابزار تولید، برخی از این ابزارها تحت تملک و اداره عمومی یعنی تحت تملک و اداره دولت یا یکی از مؤسسات دولتی باشند، این موجب ایجاد سیستمی مختلط نمی شود که در آن سرمایه داری با سوسیالیسم ترکیب شده باشد. این واقعیت که دولت یا شهرداری ها مالک یا گرداننده برخی کارخانه ها هستند، ویژگی های مشخصه اقتصاد بازار را تغییر نمی دهد. بنگاههای تحت مالکیت و مدیریت عمومی تابع حاکمیت بازار هستند. آنها به عنوان خریداران مواد خام و تجهیزات و نیروی کار، و به عنوان فروشندگان کالاها و خدمات ناگزیرند خود را با الگوی اقتصاد بازار هماهنگ کنند. آنها تابع قوانین بازارند و از این طریق به مصرف کنندگانی وابسته هستند که ممکن است مشتری آنها بشوند یا نشوند. آنها باید برای کسب سود یا دست کم پرهیز از زیان تلاش کنند. دولت ممکن است زیانهای کارخانه ها و فروشگاههای خود را با برداشت از منابع عمومی پوشش دهد. اما این نه تسلط بازار را از بین می برد و نه آن را کمرنگ می کند بلکه فقط آن را به بخشی دیگر منتقل می کند.
@austrianschool⏪⏪
اقتصاد بازار باید مشخصا از سیستم دیگر قابل تصور -هرچند نه قابل تحقق- برای همکاری های اجتماعی تحت شرایط تقسیم کار متمایز شود؛ یعنی سیستم مالکیت اجتماعی یا دولتی ابزار تولید. این سیستم را عموما سوسیالیسم، کمونیسم، اقتصاد برنامه ریزی شده یا سرمایه داری دولتی نامیده اند. اقتصاد بازار (یا چنان که معمولا نامیده می شود: سرمایه داری) و اقتصاد سوسیالیستی با یکدیگر ناسازگارند. هیچ ترکیبی از این دو سیستم، امکان پذیر یا قابل تصور نیست. چیزی به نام اقتصا مختلط وجود ندارد که بخشی از آن سرمایه داری و بخشی از سوسیالیستی باشد. تولید یا توسط بازار هدایت می شود یا توسط فرمان یک تزار تولید یا کمیته ای از تزارهای تولید اگر در جامعه ای مبتنی بر مالکیت خصوصی ابزار تولید، برخی از این ابزارها تحت تملک و اداره عمومی یعنی تحت تملک و اداره دولت یا یکی از مؤسسات دولتی باشند، این موجب ایجاد سیستمی مختلط نمی شود که در آن سرمایه داری با سوسیالیسم ترکیب شده باشد. این واقعیت که دولت یا شهرداری ها مالک یا گرداننده برخی کارخانه ها هستند، ویژگی های مشخصه اقتصاد بازار را تغییر نمی دهد. بنگاههای تحت مالکیت و مدیریت عمومی تابع حاکمیت بازار هستند. آنها به عنوان خریداران مواد خام و تجهیزات و نیروی کار، و به عنوان فروشندگان کالاها و خدمات ناگزیرند خود را با الگوی اقتصاد بازار هماهنگ کنند. آنها تابع قوانین بازارند و از این طریق به مصرف کنندگانی وابسته هستند که ممکن است مشتری آنها بشوند یا نشوند. آنها باید برای کسب سود یا دست کم پرهیز از زیان تلاش کنند. دولت ممکن است زیانهای کارخانه ها و فروشگاههای خود را با برداشت از منابع عمومی پوشش دهد. اما این نه تسلط بازار را از بین می برد و نه آن را کمرنگ می کند بلکه فقط آن را به بخشی دیگر منتقل می کند.
@austrianschool⏪⏪
🚫نژاد پرستی شکلی از جمع گرایی
آین رند
نژادپرستی پست ترین و بی رحمانه ترین شکل از جمع گرایی است. نژادپرستی برای اصل و نسب ژنتیکی انسان اهمیت و اعتبار اخلاقی، اجتماعی و سیاسی قائل میشود و بر این باور است که خصیصه های عقلی و شخصیتی فرد از شیمی بدن او نشأت می گیرد و از طریق آن منتقل می شود. این در عمل بدان معناست که انسان باید بر اساس ویژگی های شخصیتی و اعمال جمعی از نیاکانش مورد قضاوت قرار گیرد نه بر اساس شخصیت و اعمال خودش.
نژاد پرستی ادعا می کند که آدمی محتوای ذهن خود را یعنی محتوای شناختی خود را و نه دستگاه شناختی را به ارث می برد؛ و اندیشه ها، ارزش ها و شخصیت هر فرد توسط عوامل جسمی خارج از کنترل او از پیش تعیین شده است حتی قبل از آنکه فرد به دنیا بیاید. این بدوی ترین نسخه از نظریه ایده های ذاتی، ( innate ideas) یا دانش موروثی است که توسط فلسفه و علوم تجربی کاملا رد شده است. نژادپرستی نظریه درنده خویان است.در خدمت منافع انهاست نسخه ای حیوانی از جمع گرایی است . .....به لحاظ تاریخی، نژادپرستی همواره تحت تأثیر رونق و افول دیدگاه جمع گرایی، دستخوش رونق و افول شده است. دیدگاه جمع گرایی این است که فرد هیچ حقی ندارد، جان و مال و کارش متعلق به گروه است (یعنی متعلق به جامعه، به قبیله، به دولت، به ملت و گروه می تواند برای رسیدن به خواسته ها و منافع خویش هر فردی را به دلخواه قربانی کند. تنها راه اجرا و پیاده سازی این طرز فکر، توسل به نیروی قهری فیزیکی است و دولت گرایی (یعنی اعتقاد به تمرکز قدرت سیاسی و اقتصادی در دست دولت مرکزی) (statism) همواره یکی از پیامدهای سیاسی جمع گرایی بوده است ...دولت گرایی از دل جنگ های قبیله ای پیشا تاریخی بیرون می آید، از درون این دیدگاه که افراد یک قبیله باید قربانی قبیله دیگر شوند........
تنها یک پادزهر برای نژادپرستی وجود دارد : فلسفه فردگرایی و دستاوردسیاسی- اقتصادی آن، یعنی کاپیتالیسم مبتنی بر اقتصاد آزاد. فردگرایی،انسان ها را یعنی فرد فرد انسان ها را، به عنوان یک موجود مستقل و ارباب خویش به می آورد که از حق حیات برخوردار است، حقی که قابل انتقال به کسی و ریشه در ماهیت و ذات انسان به عنوان یک موجود عقلانی دارد. بر این باور است که یک جامعه متمدن و دیگر اشکال انجمن های که به صورت مسالمت آمیز با یکدیگر همکاری با همزیستی دارند تنها در صورتی می تواند شکل بگیرد که در آنها حقوق فردی افراد به رسمیت شناخته می شود ...در یک بازار آزاد، نیاکان یک فرد یا خویشاوندان با ژنها یا شیمی بدن او هیچ اهمیتی ندارد، بلکه فقط یک ویژگی او اهمیت دارد: توانایی و قابليت تولید . کاپیتالیسم فرد را تنها براساس قابلیت و اراده فردی او قضاوت می کند و بر این اساس به او پاداش می دهد.
هیچ نظام سیاسی نمی تواند توسط قانون یا توسط زور) عقلانیتی جهان گستر به وجود آورد. ولی کاپیتالیسم تنها نظامی است که با عمکرد خود به عقلانیت پاداش میدهد و همه گونه های عدم عقلانیت، از جمله نژادپرستی، را کیفر می دهد. تاکنون در هیچ جایی از جهان یک نظام کاپیتالیستی کاملا آزاد برپا نشده است. ولی آنچه که بسیار اهمیت دارد همبستگی میان نژاد پرستی و کنترل های سیاسی در اقتصادهای نیمه آزاد سده نوزدهم است که در آنها میزان آزارو اذیت اقلیت ها به بهانه های نژادی و یا مذهبی با درجه آزادی کشورها نسبت عکس داشت. هر جا میزان نظارت بر اقتصاد بیشتر بود، مانند روسیه و آلمان، نژاد -پرستی هم بیشتر بود و هرجامیزان آزادی بیشتر بود، مانند انگلستان، نژاد پرستی کمتر بود.
این کاپیتالیسم است که به آدمی امکان می دهد نخستین گام هایش را به سوی آزادی و در راه زندگی خردمندانه بردارد. این کاپیتالیسم است که به کمک تجارت آزاد مرزهای ملی و نژادی را در می نوردد. این کاپیتالیسم است که آثار اسارت و بردگی را در همه کشورهای متمدن جهان از میان می برد. این کاپیتالیسم شمالی است که بردگی فئودالی کشاورزی را درجنوب آمریکا از بین می برد.
@austrianschool⏪⏪⏪
آین رند
نژادپرستی پست ترین و بی رحمانه ترین شکل از جمع گرایی است. نژادپرستی برای اصل و نسب ژنتیکی انسان اهمیت و اعتبار اخلاقی، اجتماعی و سیاسی قائل میشود و بر این باور است که خصیصه های عقلی و شخصیتی فرد از شیمی بدن او نشأت می گیرد و از طریق آن منتقل می شود. این در عمل بدان معناست که انسان باید بر اساس ویژگی های شخصیتی و اعمال جمعی از نیاکانش مورد قضاوت قرار گیرد نه بر اساس شخصیت و اعمال خودش.
نژاد پرستی ادعا می کند که آدمی محتوای ذهن خود را یعنی محتوای شناختی خود را و نه دستگاه شناختی را به ارث می برد؛ و اندیشه ها، ارزش ها و شخصیت هر فرد توسط عوامل جسمی خارج از کنترل او از پیش تعیین شده است حتی قبل از آنکه فرد به دنیا بیاید. این بدوی ترین نسخه از نظریه ایده های ذاتی، ( innate ideas) یا دانش موروثی است که توسط فلسفه و علوم تجربی کاملا رد شده است. نژادپرستی نظریه درنده خویان است.در خدمت منافع انهاست نسخه ای حیوانی از جمع گرایی است . .....به لحاظ تاریخی، نژادپرستی همواره تحت تأثیر رونق و افول دیدگاه جمع گرایی، دستخوش رونق و افول شده است. دیدگاه جمع گرایی این است که فرد هیچ حقی ندارد، جان و مال و کارش متعلق به گروه است (یعنی متعلق به جامعه، به قبیله، به دولت، به ملت و گروه می تواند برای رسیدن به خواسته ها و منافع خویش هر فردی را به دلخواه قربانی کند. تنها راه اجرا و پیاده سازی این طرز فکر، توسل به نیروی قهری فیزیکی است و دولت گرایی (یعنی اعتقاد به تمرکز قدرت سیاسی و اقتصادی در دست دولت مرکزی) (statism) همواره یکی از پیامدهای سیاسی جمع گرایی بوده است ...دولت گرایی از دل جنگ های قبیله ای پیشا تاریخی بیرون می آید، از درون این دیدگاه که افراد یک قبیله باید قربانی قبیله دیگر شوند........
تنها یک پادزهر برای نژادپرستی وجود دارد : فلسفه فردگرایی و دستاوردسیاسی- اقتصادی آن، یعنی کاپیتالیسم مبتنی بر اقتصاد آزاد. فردگرایی،انسان ها را یعنی فرد فرد انسان ها را، به عنوان یک موجود مستقل و ارباب خویش به می آورد که از حق حیات برخوردار است، حقی که قابل انتقال به کسی و ریشه در ماهیت و ذات انسان به عنوان یک موجود عقلانی دارد. بر این باور است که یک جامعه متمدن و دیگر اشکال انجمن های که به صورت مسالمت آمیز با یکدیگر همکاری با همزیستی دارند تنها در صورتی می تواند شکل بگیرد که در آنها حقوق فردی افراد به رسمیت شناخته می شود ...در یک بازار آزاد، نیاکان یک فرد یا خویشاوندان با ژنها یا شیمی بدن او هیچ اهمیتی ندارد، بلکه فقط یک ویژگی او اهمیت دارد: توانایی و قابليت تولید . کاپیتالیسم فرد را تنها براساس قابلیت و اراده فردی او قضاوت می کند و بر این اساس به او پاداش می دهد.
هیچ نظام سیاسی نمی تواند توسط قانون یا توسط زور) عقلانیتی جهان گستر به وجود آورد. ولی کاپیتالیسم تنها نظامی است که با عمکرد خود به عقلانیت پاداش میدهد و همه گونه های عدم عقلانیت، از جمله نژادپرستی، را کیفر می دهد. تاکنون در هیچ جایی از جهان یک نظام کاپیتالیستی کاملا آزاد برپا نشده است. ولی آنچه که بسیار اهمیت دارد همبستگی میان نژاد پرستی و کنترل های سیاسی در اقتصادهای نیمه آزاد سده نوزدهم است که در آنها میزان آزارو اذیت اقلیت ها به بهانه های نژادی و یا مذهبی با درجه آزادی کشورها نسبت عکس داشت. هر جا میزان نظارت بر اقتصاد بیشتر بود، مانند روسیه و آلمان، نژاد -پرستی هم بیشتر بود و هرجامیزان آزادی بیشتر بود، مانند انگلستان، نژاد پرستی کمتر بود.
این کاپیتالیسم است که به آدمی امکان می دهد نخستین گام هایش را به سوی آزادی و در راه زندگی خردمندانه بردارد. این کاپیتالیسم است که به کمک تجارت آزاد مرزهای ملی و نژادی را در می نوردد. این کاپیتالیسم است که آثار اسارت و بردگی را در همه کشورهای متمدن جهان از میان می برد. این کاپیتالیسم شمالی است که بردگی فئودالی کشاورزی را درجنوب آمریکا از بین می برد.
@austrianschool⏪⏪⏪
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN
📻 #پادکست تاریخ کمونیسم
قسمت اول: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشتهی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان
@austro_libertarian
قسمت اول: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشتهی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان
@austro_libertarian
History of Communism - 01
Austro Libertarian
📻 #پادکست تاریخ کمونیسم
قسمت اول: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشتهی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان
@austro_libertarian
قسمت اول: بررسی تعاریف جنایت، به نقل از کتاب سیاه کمونیسم، نوشتهی استفان کورتوا و گروهی دیگر از نویسندگان
@austro_libertarian
📝موضوع و تعریف علم اقتصاد در جریان اصلی
موسی غنی نژاد
رابینز درصدد ارائه تعریفی تحلیلی از علم اقتصاد بودکه جایگزین تعریف های توصیفی و مبهم باشد و به اختلافات دیدگاه های متفاوت موجود میان اقتصاددانان پایان دهد. او براین رأی بود که در فصل های اصلی کتاب های کلاسیک اقتصادی آن زمان، اصول اساسی علم، با تفاوت های جزئی، مورد بررسی قرار می گیرد اما در فصل های مربوط به موضوع علم اقتصاد اختلاف نظرها زیاد است. وی برای برطرف کردن این اختلاف نظرها تلاش ورزید با تکیه بر نظریه ارزش ذهنی مارژینالیستی به ویژه نسخه اتریشی آن تعریف کلی و مورد قبول همگانی ارائه دهد. او با الهام از نوشته های منگر، فتر، میزس ومیر این تعریف را ارائه داد:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه میان هدفها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین دارند، مطالعه می کند.
درست است که این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد عملا به بسیاری از مناقشات بی حاصل بر سر تعریف های ناظر بر طبقه بندی موضوعی پایان داد اما در عین حال، به رغم نیت رابینز که خواستار روشن شدن موضوع بود، ابهام ها وسوء فهم های جدیدی آفرید. علت این امر را باید در چارچوب فکری رابینز جست و جو کرد که به رغم ارجاعات مکرر به نظریه پردازان اتریشی، هسته مرکزی تفکر اقتصادی مدرن را به پیروی از مکتب لوزان ونیز نظریات مارشال، «تئوری تعادل، تنوری استاتیک مقایسه ای و تئوری تغییرات دینامیک» می دانست. در پارادایم تعادلی که برگرفته ازعلوم طبیعی به ویژه فیزیک است، مسأله آشتی دادن با برقراری تعادل میان اهداف (انتخاب ها و منابع کمیاب است بطوری که بیشترین مطلوبیت در استفاده از منابع موجود حاصل آید. اینجا است که مفهوم انتخاب یا انتخاب بهینه جایگزین مفهوم کنش میشود. تعریف رابینز از موضوع علم اقتصاد در کتاب های درسی جریان اصلی علم اقتصاد به این صورت درآمد که چون اهداف بی پایان و منابع محدودند بنابراین مسأله این است که چگونه منابع موجود را می توان با بیشترین کارایی مورد استفاده قرار داد. به این ترتیب موضوع علم اقتصاد از تعریف قدیمی و مورد مناقشه تولید و توزیع ثروت به مسأله فنی تخصیص بهینه منابع کمیاب تغییر یافت. اشاره شد که رابینزبه رغم تأثیرپذیری از اقتصاددانان اتریشی به ویژه میزس، موضوع علم اقتصاد را عملا به مفهوم انتخاب میان گزینه های موجود فروکاست در حالی که از نظر میزس نقطه آغاز نظرية اقتصادی کنش انسانی است. این تفاوت به رغم ظاهر آن بسیار پر اهمیت است . چراکه اگر موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری با انتخاب به منظور تخصیص منابع - کمیاب بدانیم از رویکرد میزسی که مبتنی بر پراگزولوژی است دور می افتیم. از نگاه رابینز مسأله اصلی اقتصاد تصمیم گیری در خصوص چگونگی استفاده از وسایل منابع کمیاب است. این تصمیم گیری یا از طریق قدرت اجرایی متمرکز در جامعه و کمونیستی صورت میگیرد یا از طریق افراد در جامعه مبتنی بر اقتصاد مبادله ای . به سخن دیگر رابینز موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری درباره چگونگی تخصیص یعنی استفاده از منابع کمیاب از قبل موجود یا به اصطلاح : داده شده میداند و البته معتقد است این تخصیص در اقتصاد مبادله ای بهتر انجام می شود. اما از نظر میزسموضوع اصلی علم اقتصاد کنش انساني ناظر بر جست و جوی بی وقفه هدف های جدید و وسایل جدید برای نیل به آن ها است. اگر موضوع اقتصاد را تخصیص منابع کمیاب به اهداف موجود بدانیم صورت مسأله نهایتا پیدا کردن تعادل بهینه خواهد بود، تعریفی که جریان اصلی علم اقتصاد به آن قائل است. اما میزس نظر دیگری دارد:
علم اقتصاد درباره کالاها و خدمات نیست بلکه درباره کنش های انسانهای زنده است. بنابراین هدف آن شرح و بسط ساخته های خیالی مانند تعادل نیست. این ساخته ها صرفا ابزارهای استدلال اند. تنها وظیفه علم اقتصاد تحليل کنش های انسان ها است، تحلیل فرایندها است.
با توجه به این تفاوت نظری اساسی میان دو اقتصاد دان می توان گفت تفکرات رابینز به رغم نزدیکی آن از بسیاری جهات به اقتصاد اتریشی، دراصل نوعی تفکر تلفیقی یا التقاطی و فاقد انسجام است. اقتصاددانان جریان اصلی تعریف تحلیلی رابینز را از او برگرفتند اما تفکرات اتریشی وی را در خصوص بدیهی بودن و آزمون ناپذیری قضایای بنیادی علم اقتصاد، ناممکن یا نامطلوب بودن کمی کردن اقتصاد در همه ابعاد آن و به طور کلی رد پوزیتیویسم در علوم اجتماعی را تمام و کمال کنار گذاشتند. در واقع، مفهوم تخصیص منابع کمیاب با جریان ریاضی کردن و کمی کردن اقتصاد سازگاری بیشتری داشت از این رو نمایندگان برجسته جریان اصلی علم اقتصاد از جمله پل ساموئلسن و ریچارد لیپسی از آن استقبال کردند.
@austrianschool⏪⏪
موسی غنی نژاد
رابینز درصدد ارائه تعریفی تحلیلی از علم اقتصاد بودکه جایگزین تعریف های توصیفی و مبهم باشد و به اختلافات دیدگاه های متفاوت موجود میان اقتصاددانان پایان دهد. او براین رأی بود که در فصل های اصلی کتاب های کلاسیک اقتصادی آن زمان، اصول اساسی علم، با تفاوت های جزئی، مورد بررسی قرار می گیرد اما در فصل های مربوط به موضوع علم اقتصاد اختلاف نظرها زیاد است. وی برای برطرف کردن این اختلاف نظرها تلاش ورزید با تکیه بر نظریه ارزش ذهنی مارژینالیستی به ویژه نسخه اتریشی آن تعریف کلی و مورد قبول همگانی ارائه دهد. او با الهام از نوشته های منگر، فتر، میزس ومیر این تعریف را ارائه داد:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه میان هدفها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین دارند، مطالعه می کند.
درست است که این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد عملا به بسیاری از مناقشات بی حاصل بر سر تعریف های ناظر بر طبقه بندی موضوعی پایان داد اما در عین حال، به رغم نیت رابینز که خواستار روشن شدن موضوع بود، ابهام ها وسوء فهم های جدیدی آفرید. علت این امر را باید در چارچوب فکری رابینز جست و جو کرد که به رغم ارجاعات مکرر به نظریه پردازان اتریشی، هسته مرکزی تفکر اقتصادی مدرن را به پیروی از مکتب لوزان ونیز نظریات مارشال، «تئوری تعادل، تنوری استاتیک مقایسه ای و تئوری تغییرات دینامیک» می دانست. در پارادایم تعادلی که برگرفته ازعلوم طبیعی به ویژه فیزیک است، مسأله آشتی دادن با برقراری تعادل میان اهداف (انتخاب ها و منابع کمیاب است بطوری که بیشترین مطلوبیت در استفاده از منابع موجود حاصل آید. اینجا است که مفهوم انتخاب یا انتخاب بهینه جایگزین مفهوم کنش میشود. تعریف رابینز از موضوع علم اقتصاد در کتاب های درسی جریان اصلی علم اقتصاد به این صورت درآمد که چون اهداف بی پایان و منابع محدودند بنابراین مسأله این است که چگونه منابع موجود را می توان با بیشترین کارایی مورد استفاده قرار داد. به این ترتیب موضوع علم اقتصاد از تعریف قدیمی و مورد مناقشه تولید و توزیع ثروت به مسأله فنی تخصیص بهینه منابع کمیاب تغییر یافت. اشاره شد که رابینزبه رغم تأثیرپذیری از اقتصاددانان اتریشی به ویژه میزس، موضوع علم اقتصاد را عملا به مفهوم انتخاب میان گزینه های موجود فروکاست در حالی که از نظر میزس نقطه آغاز نظرية اقتصادی کنش انسانی است. این تفاوت به رغم ظاهر آن بسیار پر اهمیت است . چراکه اگر موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری با انتخاب به منظور تخصیص منابع - کمیاب بدانیم از رویکرد میزسی که مبتنی بر پراگزولوژی است دور می افتیم. از نگاه رابینز مسأله اصلی اقتصاد تصمیم گیری در خصوص چگونگی استفاده از وسایل منابع کمیاب است. این تصمیم گیری یا از طریق قدرت اجرایی متمرکز در جامعه و کمونیستی صورت میگیرد یا از طریق افراد در جامعه مبتنی بر اقتصاد مبادله ای . به سخن دیگر رابینز موضوع علم اقتصاد را تصمیم گیری درباره چگونگی تخصیص یعنی استفاده از منابع کمیاب از قبل موجود یا به اصطلاح : داده شده میداند و البته معتقد است این تخصیص در اقتصاد مبادله ای بهتر انجام می شود. اما از نظر میزسموضوع اصلی علم اقتصاد کنش انساني ناظر بر جست و جوی بی وقفه هدف های جدید و وسایل جدید برای نیل به آن ها است. اگر موضوع اقتصاد را تخصیص منابع کمیاب به اهداف موجود بدانیم صورت مسأله نهایتا پیدا کردن تعادل بهینه خواهد بود، تعریفی که جریان اصلی علم اقتصاد به آن قائل است. اما میزس نظر دیگری دارد:
علم اقتصاد درباره کالاها و خدمات نیست بلکه درباره کنش های انسانهای زنده است. بنابراین هدف آن شرح و بسط ساخته های خیالی مانند تعادل نیست. این ساخته ها صرفا ابزارهای استدلال اند. تنها وظیفه علم اقتصاد تحليل کنش های انسان ها است، تحلیل فرایندها است.
با توجه به این تفاوت نظری اساسی میان دو اقتصاد دان می توان گفت تفکرات رابینز به رغم نزدیکی آن از بسیاری جهات به اقتصاد اتریشی، دراصل نوعی تفکر تلفیقی یا التقاطی و فاقد انسجام است. اقتصاددانان جریان اصلی تعریف تحلیلی رابینز را از او برگرفتند اما تفکرات اتریشی وی را در خصوص بدیهی بودن و آزمون ناپذیری قضایای بنیادی علم اقتصاد، ناممکن یا نامطلوب بودن کمی کردن اقتصاد در همه ابعاد آن و به طور کلی رد پوزیتیویسم در علوم اجتماعی را تمام و کمال کنار گذاشتند. در واقع، مفهوم تخصیص منابع کمیاب با جریان ریاضی کردن و کمی کردن اقتصاد سازگاری بیشتری داشت از این رو نمایندگان برجسته جریان اصلی علم اقتصاد از جمله پل ساموئلسن و ریچارد لیپسی از آن استقبال کردند.
@austrianschool⏪⏪
از دست دادن موضوعیت علم اقتصاد در یک جامعه جمع گرایانه ، موسی غنی نژاد
قسمت 1⃣
لاينل رابینز در کتاب معروف خود، رساله ای درباره ماهیت و معنی علم اقتصاد، این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد را به این صورت تدوین کرده است:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه بین هدف ها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین مطالعه می کند.
انعکاس تعریف رابینز را در اغلب کتاب های اقتصادی پس از وی به وضوح می توان مشاهده کرد. امروزه کمتر کتاب اقتصادی می توان سراغ گرفت که از چگونگی تخصیص (مطلوب) منابع کمیاب، به عنوان موضوع اصلی علم اقتصاد، صحبت نکند. اگر چه تخصیص مطلوب منابع، به تعبیری در واقع بیان دقیق تر همان نظریه همسویی منافع و استعاره دست نامریی آدام اسمیت است، اما باید اذعان داشت که به دنبال گسترش و دقیق تر شدن تحلیل های مارژینال، اواخر قرن نوزدهم، بود که پایه های محکمی برای ارائه چنین تعریف تحلیلی وصوری از علم اقتصاد فراهم آمد. .
رابینز به پیروی از هانس مایر بین مسائل فنی (تکنیکی) و اقتصادی تفکیک قائل می شود؛ مسائل فنی وقتی پدید می آید که یک هدف و وسایل متعدد وجود داشته باشد، در حالی که مسائل اقتصادی ناظر بر هدف ها و وسائل متعدد هستند.. او تاکید می کند که اصل اساسی تحلیل اقتصادی این اندیشه است که مسائل اقتصادی به معنای خاص خود زمانی به وجود می آیند که تحقق مجموعه ای از هدفها مستلزم چشم پوشیدن از هدف های دیگر است. با توجه به این تعریف و تمایز می توان گفت که مسائل فنی در هر جامعه ای مضر است، اما مسائل اقتصادی تنها زمانی به وجود می آید که جامعه از تصمیم واحدی برخوردار نباشد، یعنی اعضای جامعه، افرادی دارای هدف های متعدد باشند. بدین ترتیب، در یک جامعه جمع گرایانه، علم اقتصاد موضوع خود را تا حد زیادی از دست می دهد. رابینز می نویسد: «آنجا که ابتکار مستقل روابط اجتماعی برای فرد مجاز می گردد، تحلیل اقتصادی تمام معنای خود را پیدا می کند.»
تعدد هدف ها به معنای تعدد تصمیم گیرندگان مستقل از هم، یا به بیان دیگر، افراد آزاد و مستقل است .در یک اقتصاد دولتی سوسیالیستی که برنامه ریز وظیفه تعیین هدف های اساسی تولیدی را به عهده می گیرد، یعنی هدف توسط یک مرجع تعیین می شود و تعدد هدفها وجود ندارد، مسئله صرفا جنبه فنی به خود می گیرد. بی دلیل نیست که در چنین جوامعی، اقتصاددان بیشتر متمایل به مهندسی اجتماعی می گردد و جستجوی روش های مدیریت کارآمد منابع کمیاب به جای تحلیل های اقتصادی می نشیند.
@austrianschool⏪⏪⏪
قسمت 1⃣
لاينل رابینز در کتاب معروف خود، رساله ای درباره ماهیت و معنی علم اقتصاد، این تعریف تحلیلی از علم اقتصاد را به این صورت تدوین کرده است:
اقتصاد علمی است که رفتار انسانی را از جهت رابطه بین هدف ها و وسایل کمیاب که موارد استفاده گوناگون و جایگزین مطالعه می کند.
انعکاس تعریف رابینز را در اغلب کتاب های اقتصادی پس از وی به وضوح می توان مشاهده کرد. امروزه کمتر کتاب اقتصادی می توان سراغ گرفت که از چگونگی تخصیص (مطلوب) منابع کمیاب، به عنوان موضوع اصلی علم اقتصاد، صحبت نکند. اگر چه تخصیص مطلوب منابع، به تعبیری در واقع بیان دقیق تر همان نظریه همسویی منافع و استعاره دست نامریی آدام اسمیت است، اما باید اذعان داشت که به دنبال گسترش و دقیق تر شدن تحلیل های مارژینال، اواخر قرن نوزدهم، بود که پایه های محکمی برای ارائه چنین تعریف تحلیلی وصوری از علم اقتصاد فراهم آمد. .
رابینز به پیروی از هانس مایر بین مسائل فنی (تکنیکی) و اقتصادی تفکیک قائل می شود؛ مسائل فنی وقتی پدید می آید که یک هدف و وسایل متعدد وجود داشته باشد، در حالی که مسائل اقتصادی ناظر بر هدف ها و وسائل متعدد هستند.. او تاکید می کند که اصل اساسی تحلیل اقتصادی این اندیشه است که مسائل اقتصادی به معنای خاص خود زمانی به وجود می آیند که تحقق مجموعه ای از هدفها مستلزم چشم پوشیدن از هدف های دیگر است. با توجه به این تعریف و تمایز می توان گفت که مسائل فنی در هر جامعه ای مضر است، اما مسائل اقتصادی تنها زمانی به وجود می آید که جامعه از تصمیم واحدی برخوردار نباشد، یعنی اعضای جامعه، افرادی دارای هدف های متعدد باشند. بدین ترتیب، در یک جامعه جمع گرایانه، علم اقتصاد موضوع خود را تا حد زیادی از دست می دهد. رابینز می نویسد: «آنجا که ابتکار مستقل روابط اجتماعی برای فرد مجاز می گردد، تحلیل اقتصادی تمام معنای خود را پیدا می کند.»
تعدد هدف ها به معنای تعدد تصمیم گیرندگان مستقل از هم، یا به بیان دیگر، افراد آزاد و مستقل است .در یک اقتصاد دولتی سوسیالیستی که برنامه ریز وظیفه تعیین هدف های اساسی تولیدی را به عهده می گیرد، یعنی هدف توسط یک مرجع تعیین می شود و تعدد هدفها وجود ندارد، مسئله صرفا جنبه فنی به خود می گیرد. بی دلیل نیست که در چنین جوامعی، اقتصاددان بیشتر متمایل به مهندسی اجتماعی می گردد و جستجوی روش های مدیریت کارآمد منابع کمیاب به جای تحلیل های اقتصادی می نشیند.
@austrianschool⏪⏪⏪
در اقتصاد دولتی ( دستوری) علم اقتصاد جایی ندارد ، معرفت شناسی اقتصاد ، موسی غنی نژاد
قسمت 2⃣
تعریف رایج دیگری که در مورد علم اقتصاد رواج دارد و در واقع بیان دیگری از تعریف رابینز است، علم اقتصاد را آشتی دادن وسایل و منابع کمیاب و خواسته ها و نیازهای نامحدود انسان ها می داند. بر اساس این تعریف، علم اقتصاد در صدد پاسخگویی به این پرسش ها است که در جامعه چه کالاهایی، چگونه و برای چه کسانی تولید می شود. این تعریف، در واقع همان تعریف تحلیلی رابینز است، منتهی به زبان عامه فهم و محاوره ای از دیدگاه تاریخی می توان گفت برای حل مسائل سه گانه فوق، سه راه حل وجود دارد: الف) نظام اقتصاد سنتی، که در آن عامل تعیین کننده در هر یک از مسائل فوق سنت یادستورهای بزرگان قوم است. ب) نظام سرمایه داری یا اقتصاد مبتنی بر بازار که در آن بازار رقابتی و سازوکار قیمتها پاسخگوی مسائل است. ج) نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری، در این نظام دستورهای مقامات دولتی و برنامه ریزی اقتصادی به مسائل فوق پاسخ می دهد. همچنان که پیش تر اشاره شد، پرسش های سه گانه چه تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، در واقع نهایتا به یک پرسش منجر می شود: چگونگی تخصیص منابع. آنچه باید مورد تاکید قرار گیرد، این است که تخصیص منابع به نحوی از انحاءدر تمام جوامع بشری صورت گرفته و می گیرد، اما این مسئله الزاما در تمام به صورت پرسشی که موضوع علم مستقلی را تشکیل دهد، طرح نمی شود.
در تفکر ماقبل مدرن یا سنتی، نیازها و خواسته های انسان نامحدود تلقی نمی شود، از این رو، هدفهای نامحدود بشری وجود ندارد. در سلسله جامعه سنتی، نیازها و خواسته ها طبقه بندی و از پیش معین شده اند، بنابراین طرح پرسش های سه گانه فوق خود به خود منتفی است. عدم تحرک شغلی ناشی از نظام صنفی متحجر، نشانه ثابت فرض کردن نیازها و خواسته های افراد جامعه است. جامعه سنتی یک کل ارگانیک است که اعضای آن هر کدام و منزلت خاص و معینی دارند، چنین جامعه ای نمی تواند عملکرد خود را از درون مورد سوال قرار دهد، بدین روی طرح پرسش های سه گانه علم اقتصاد در آن ناممکن است. پرسش های اساسی چه کالاهایی باید تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، زمانی می تواند طرح شود که ما اعضای جامعه را افرادی مستقل و مختار تصور کنیم که در چگونگی استفاده از منابع و اینکه چه چیزی تولید شود، حق انتخاب و آزادی دارند، جامعه ای که در آن مقصد نهایی تولید برآورده کردن نیازها و خواسته های متعدد و گوناگون افراد است. بدین ترتیب شاید بتوان توضیح داد که چرا که در جوامع سنتی یونان قدیم، به رغم اینکه اندیشه سیاسی پیشرفت حیرت انگیزی کرده و به اوج پختگی خود رسیده بود، اندیشه اقتصادی به وجود نمی آید. اقتصاد علم خاص جوامع متشکل از افراد مستقل و مختار است که در آن سازمان تولیدی جامعه تابعی از نیازها و خواسته های نامحدود افراد مستقل و آزاد است که در آن تخصیص منابع به صورت تعدد وسایل و منابع محدود و هدف های متعدد و نامحدود امکان بروز می یابد. در نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری نیز که وظیفه تخصیص منابع به عهده یک مرجع گذاشته میشود (برنامه دولتی)، علم اقتصاد جایی ندارد. در این جوامع، چون تعدد هدفهای جایگزین و رقیب وجود ندارد، مشکل اقتصادی به صورت تعدد وسایل و وحدت هدفها جلوه می کند و بدین ترتیب، مسئله بیشتر جنبه فنی به خود می گیرد تا اقتصادی .
@austrianschool⏪⏪⏪
قسمت 2⃣
تعریف رایج دیگری که در مورد علم اقتصاد رواج دارد و در واقع بیان دیگری از تعریف رابینز است، علم اقتصاد را آشتی دادن وسایل و منابع کمیاب و خواسته ها و نیازهای نامحدود انسان ها می داند. بر اساس این تعریف، علم اقتصاد در صدد پاسخگویی به این پرسش ها است که در جامعه چه کالاهایی، چگونه و برای چه کسانی تولید می شود. این تعریف، در واقع همان تعریف تحلیلی رابینز است، منتهی به زبان عامه فهم و محاوره ای از دیدگاه تاریخی می توان گفت برای حل مسائل سه گانه فوق، سه راه حل وجود دارد: الف) نظام اقتصاد سنتی، که در آن عامل تعیین کننده در هر یک از مسائل فوق سنت یادستورهای بزرگان قوم است. ب) نظام سرمایه داری یا اقتصاد مبتنی بر بازار که در آن بازار رقابتی و سازوکار قیمتها پاسخگوی مسائل است. ج) نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری، در این نظام دستورهای مقامات دولتی و برنامه ریزی اقتصادی به مسائل فوق پاسخ می دهد. همچنان که پیش تر اشاره شد، پرسش های سه گانه چه تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، در واقع نهایتا به یک پرسش منجر می شود: چگونگی تخصیص منابع. آنچه باید مورد تاکید قرار گیرد، این است که تخصیص منابع به نحوی از انحاءدر تمام جوامع بشری صورت گرفته و می گیرد، اما این مسئله الزاما در تمام به صورت پرسشی که موضوع علم مستقلی را تشکیل دهد، طرح نمی شود.
در تفکر ماقبل مدرن یا سنتی، نیازها و خواسته های انسان نامحدود تلقی نمی شود، از این رو، هدفهای نامحدود بشری وجود ندارد. در سلسله جامعه سنتی، نیازها و خواسته ها طبقه بندی و از پیش معین شده اند، بنابراین طرح پرسش های سه گانه فوق خود به خود منتفی است. عدم تحرک شغلی ناشی از نظام صنفی متحجر، نشانه ثابت فرض کردن نیازها و خواسته های افراد جامعه است. جامعه سنتی یک کل ارگانیک است که اعضای آن هر کدام و منزلت خاص و معینی دارند، چنین جامعه ای نمی تواند عملکرد خود را از درون مورد سوال قرار دهد، بدین روی طرح پرسش های سه گانه علم اقتصاد در آن ناممکن است. پرسش های اساسی چه کالاهایی باید تولید شود، چگونه و برای چه کسانی، زمانی می تواند طرح شود که ما اعضای جامعه را افرادی مستقل و مختار تصور کنیم که در چگونگی استفاده از منابع و اینکه چه چیزی تولید شود، حق انتخاب و آزادی دارند، جامعه ای که در آن مقصد نهایی تولید برآورده کردن نیازها و خواسته های متعدد و گوناگون افراد است. بدین ترتیب شاید بتوان توضیح داد که چرا که در جوامع سنتی یونان قدیم، به رغم اینکه اندیشه سیاسی پیشرفت حیرت انگیزی کرده و به اوج پختگی خود رسیده بود، اندیشه اقتصادی به وجود نمی آید. اقتصاد علم خاص جوامع متشکل از افراد مستقل و مختار است که در آن سازمان تولیدی جامعه تابعی از نیازها و خواسته های نامحدود افراد مستقل و آزاد است که در آن تخصیص منابع به صورت تعدد وسایل و منابع محدود و هدف های متعدد و نامحدود امکان بروز می یابد. در نظام کمونیستی یا اقتصاد دستوری نیز که وظیفه تخصیص منابع به عهده یک مرجع گذاشته میشود (برنامه دولتی)، علم اقتصاد جایی ندارد. در این جوامع، چون تعدد هدفهای جایگزین و رقیب وجود ندارد، مشکل اقتصادی به صورت تعدد وسایل و وحدت هدفها جلوه می کند و بدین ترتیب، مسئله بیشتر جنبه فنی به خود می گیرد تا اقتصادی .
@austrianschool⏪⏪⏪
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
◽️گفت و گوی اکوایران با آیتالله علوی بروجردی
«چرا روحانیون انقلابی به سوسیالیسم علاقهمند شدند؟ اقتصاد عقلایی از منظر اسلام اقتصاد آزاد است یا اقتصاد کمونیستی؟ باید مدافع رقابت در اقتصاد بود؟ اقتصاد دولتی که تورم خلق کند در شرع چه جایگاهی دارد؟»
اینها بخشی از سوالاتی است که آیتالله سیدجواد علویبروجردی در گفتوگوی اختصاصی با اکو ایران پاسخ داده است. علوی بروجردی نوه دختری آیتاللهالعظمی بروجردی از مراجع عظام تاریخ معاصر ایران است.
مصاحبه کامل اکوایران با آیتالله سیدجواد علوی بروجردی را در وبسایت اکوایران مشاهده کنید.
🔖 https://bit.ly/3cbwCBI
@austrianschool⏪⏪⏪
«چرا روحانیون انقلابی به سوسیالیسم علاقهمند شدند؟ اقتصاد عقلایی از منظر اسلام اقتصاد آزاد است یا اقتصاد کمونیستی؟ باید مدافع رقابت در اقتصاد بود؟ اقتصاد دولتی که تورم خلق کند در شرع چه جایگاهی دارد؟»
اینها بخشی از سوالاتی است که آیتالله سیدجواد علویبروجردی در گفتوگوی اختصاصی با اکو ایران پاسخ داده است. علوی بروجردی نوه دختری آیتاللهالعظمی بروجردی از مراجع عظام تاریخ معاصر ایران است.
مصاحبه کامل اکوایران با آیتالله سیدجواد علوی بروجردی را در وبسایت اکوایران مشاهده کنید.
🔖 https://bit.ly/3cbwCBI
@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
فون میزس:
"ایده های کارل مارکس. امروزه حتی توسط بسیاری از افراد که با قاطعیت اعلام می کنند ضد کمونیست و ضد مارکسیست هستند بسیار پذیرفته شده است.بسیاری از مردم بصورت قابل توجهی ، بدون دانستن آن (مارکسیسم ) ، مارکسیست فلسفی هستند."
@austrianschool⏪⏪⏪
"ایده های کارل مارکس. امروزه حتی توسط بسیاری از افراد که با قاطعیت اعلام می کنند ضد کمونیست و ضد مارکسیست هستند بسیار پذیرفته شده است.بسیاری از مردم بصورت قابل توجهی ، بدون دانستن آن (مارکسیسم ) ، مارکسیست فلسفی هستند."
@austrianschool⏪⏪⏪
Forwarded from بومرنگ
✔️@BoomrangInstitute
🔴 معرفی کتاب «پیکتی: مغالطه قرن بیست و یکم / بررسی انتقادی کتاب سرمایه در قرن بیست و یکم»
✍ موسی غنینژاد
. . . کتاب «سرمایه در قرن بیست و یکم» به رغم اینکه در برخی موارد اطلاعات مفید و نکته سنجیهای جالبی ارائه میدهد، اساسا، به طور خواسته یا ناخواسته، بر مغالطه بنا شده یعنی با درهم آمیختن برخی سخنان درست و نادرست نهایتا به نتایج نادرست میرسد. اقتصاددان فرانسوی در این کتاب در مقام منتقد نظام آموزشی جریان اصلی و رسمی علم اقتصاد ظاهر شده، اما در واقع خود عملا قربانی برخی بدآموزیها و نقصهای این جریان است. مهمترین نقص کتاب پیکتی این است که بنای آن نقد انباشت سرمایه و نابرابری است، اما خود مولف اساسا «نظریه سرمایه» ندارد و در جایجای کتاب اقتصاد خرد و اقتصاد کلان را در هم میآمیزد . . .
#توماس_پیکتی
#مالیات
#نابرابری
#سرمایه
🔴 معرفی کتاب «پیکتی: مغالطه قرن بیست و یکم / بررسی انتقادی کتاب سرمایه در قرن بیست و یکم»
✍ موسی غنینژاد
. . . کتاب «سرمایه در قرن بیست و یکم» به رغم اینکه در برخی موارد اطلاعات مفید و نکته سنجیهای جالبی ارائه میدهد، اساسا، به طور خواسته یا ناخواسته، بر مغالطه بنا شده یعنی با درهم آمیختن برخی سخنان درست و نادرست نهایتا به نتایج نادرست میرسد. اقتصاددان فرانسوی در این کتاب در مقام منتقد نظام آموزشی جریان اصلی و رسمی علم اقتصاد ظاهر شده، اما در واقع خود عملا قربانی برخی بدآموزیها و نقصهای این جریان است. مهمترین نقص کتاب پیکتی این است که بنای آن نقد انباشت سرمایه و نابرابری است، اما خود مولف اساسا «نظریه سرمایه» ندارد و در جایجای کتاب اقتصاد خرد و اقتصاد کلان را در هم میآمیزد . . .
#توماس_پیکتی
#مالیات
#نابرابری
#سرمایه
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN
📻 #پادکست کنش انسانی
قسمت دوم: ادامهی فصل اول کتاب کنش انسانی نوشتهی لودویگ فون میزس
در این قسمت:
فصل اول: انسان کنشگر
📍قسمت سوم: کنش انسانی به عنوان یک دادهی نهایی
📍قسمت چهارم: عقلانیت و بیمنطقی؛ ذهنیتگرایی و عینیت پژوهش پراکسیولوژیکی
📍قسمت پنجم: علیت به عنوان لازمهی کنش
📍قسمت ششم: خود دیگر
دربارهی سودمندی غرایز
دربارهی هدف مطلق
دربارهی زندگی نباتی انسان
در این قسمت با پایههای معرفتشناختی پراکسیولوژی آشنا خواهیم شد. میزس در این بخش از کتاب خود، به نکاتی همچون لزوم قبول مقولههای علیت و پایانگرایی به عنوان یک پیشنیاز کنش اشاره میکند. نکتهی جالب این که میزس ایراداتی که تجربهگرایانی همچون هیوم به پایههای علیت وارد کردهاند را میپذیرد، اما اعلام میکند که به هر صورت، انسان ابزاری جز علیت و پایانگرایی برای کنش نخواهد داشت.
همچنین تفاوتهای معرفتشناختی اثباتگرایی (پوزیتیویسم) و پراکسیولوژی و ناکافی بودن اصول اثباتگرایی برای پژوهشهای علوم انسانی از دیگر موضوعاتی است که در این قسمت طرح میشوند.
Castbox
https://bit.ly/2RpXnbX
Google Podcasts
https://bit.ly/3mtwTor
@austro_libertarian
قسمت دوم: ادامهی فصل اول کتاب کنش انسانی نوشتهی لودویگ فون میزس
در این قسمت:
فصل اول: انسان کنشگر
📍قسمت سوم: کنش انسانی به عنوان یک دادهی نهایی
📍قسمت چهارم: عقلانیت و بیمنطقی؛ ذهنیتگرایی و عینیت پژوهش پراکسیولوژیکی
📍قسمت پنجم: علیت به عنوان لازمهی کنش
📍قسمت ششم: خود دیگر
دربارهی سودمندی غرایز
دربارهی هدف مطلق
دربارهی زندگی نباتی انسان
در این قسمت با پایههای معرفتشناختی پراکسیولوژی آشنا خواهیم شد. میزس در این بخش از کتاب خود، به نکاتی همچون لزوم قبول مقولههای علیت و پایانگرایی به عنوان یک پیشنیاز کنش اشاره میکند. نکتهی جالب این که میزس ایراداتی که تجربهگرایانی همچون هیوم به پایههای علیت وارد کردهاند را میپذیرد، اما اعلام میکند که به هر صورت، انسان ابزاری جز علیت و پایانگرایی برای کنش نخواهد داشت.
همچنین تفاوتهای معرفتشناختی اثباتگرایی (پوزیتیویسم) و پراکسیولوژی و ناکافی بودن اصول اثباتگرایی برای پژوهشهای علوم انسانی از دیگر موضوعاتی است که در این قسمت طرح میشوند.
Castbox
https://bit.ly/2RpXnbX
Google Podcasts
https://bit.ly/3mtwTor
@austro_libertarian
Human Action - 01
Austro Libertarian
📻 #پادکست کنش انسانی
قسمت دوم: ادامهی فصل اول کتاب کنش انسانی نوشتهی لودویگ فون میزس
Castbox
https://bit.ly/2RpXnbX
Google Podcasts
https://bit.ly/3mtwTor
قسمت دوم: ادامهی فصل اول کتاب کنش انسانی نوشتهی لودویگ فون میزس
Castbox
https://bit.ly/2RpXnbX
Google Podcasts
https://bit.ly/3mtwTor
میزس :
در نبردی بین زور و یک ایده ، دومی همیشه غالب است.
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی
و نقد جریان اصلی اقتصاد
@austrianschool
در نبردی بین زور و یک ایده ، دومی همیشه غالب است.
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی
و نقد جریان اصلی اقتصاد
@austrianschool
👍1
Forwarded from انجمن علمی اقتصادپژوهان
مصالح ملی و مصالح اجتماعی از دید چه کسی مورد ارزیابی وتصمیم گیری قرار می گیرد؟
درعمل آنچه اتفاق می افتد این است که خواه ناخواه گروه کوچکی است که تصمیم سیاسی اتخاذ می کند یا قدرت را به دست گرفته مصالح جمع را تعیین می کند.این افراد طبعاً مصالح جمع را خواه ناخواه براساس وضعیت و موقعیت خود تعریف می کنند.به همین دلیل نیز مصالح جمع یا کلا به مصالح گروه های خاص حکومتگر تبدیل می شود یا با مصالح گروه مزبور همپوشی می یابد.حداقل اینکه هرچه مخالف مصالح این گروه باشد خلاف مصالح جامعه تعبیر می شود.در چنین شرایطی است که جامعه در مقابل گروه خاص یعنی همان گروهی که ممکن است ابتدا مبارز و مصلح بوده باشد و سپس ذی نفع شده است،قرار گیرد و آنها نیز در مقابل جامعه ای که داعیه نجات آن را داشتند،قرار گیرند.
• موسی_غنی نژاد
#اندیشه_آزادی
درعمل آنچه اتفاق می افتد این است که خواه ناخواه گروه کوچکی است که تصمیم سیاسی اتخاذ می کند یا قدرت را به دست گرفته مصالح جمع را تعیین می کند.این افراد طبعاً مصالح جمع را خواه ناخواه براساس وضعیت و موقعیت خود تعریف می کنند.به همین دلیل نیز مصالح جمع یا کلا به مصالح گروه های خاص حکومتگر تبدیل می شود یا با مصالح گروه مزبور همپوشی می یابد.حداقل اینکه هرچه مخالف مصالح این گروه باشد خلاف مصالح جامعه تعبیر می شود.در چنین شرایطی است که جامعه در مقابل گروه خاص یعنی همان گروهی که ممکن است ابتدا مبارز و مصلح بوده باشد و سپس ذی نفع شده است،قرار گیرد و آنها نیز در مقابل جامعه ای که داعیه نجات آن را داشتند،قرار گیرند.
• موسی_غنی نژاد
#اندیشه_آزادی
Forwarded from بورژوا
نظریه اتریشی چرخه تجاری استدلال میکند که رونقها و رکودها پدیدههای ذاتی بازار آزاد نیستند بلکه در اثر دستکاری بانکهای مرکزی پدید میآیند. این نظریه را اولین بار لودویگ فون میزس در سال ۱۹۱۲ در کتاب «نظریه پول و اعتبار» مطرح کرد. نظریهای که ابتدا با عنوان نظریه گردش اعتبار شناخته میشد و بعدها به نظریه اتریشی چرخه تجاری تغییر نام داد. چنانکه خود میزس هم اذعان دارد این مفهوم که گسترش اعتبار یا در واقع، واگرایی بین نرخ بهره بانکی و نرخ طبیعی آن بر فرآیند بازار اثرگذار است حاصل تلاشهای نات ویکسل، اقتصاددان سوئدی بوده است. اما میزس در صورتبندی خود با الهام از نظریه اتریشی سرمایه(منگر و بوهمباورک) هویت منحصربفرد اتریشیها را به این نظریه بخشید. میزس نشان داد که نرخ بهره که از طریق گسترش اعتبار به صورت مصنوعی پایین نگه داشته میشود، به تخصیص ناصحیح سرمایه میانجامد و فرآیند تولید را نسبت به الگوی زمانی تقاضای مصرفکننده بسیار زمانبر میکند. به گونه ای که سرانجام هم بازار کالاهای سرمایهای و هم کالاهای مصرفی به خنثی کردن این تخصیص ناصحیح واکنش نشان میدهند. تخصیص ناصحیح اولیه به صورت رونق و بازتخصیص احتمالی در قالب رکود خود را آشکار میکنند. از چشمانداز اتریشی، دوره رونق بهرغم آثار ظاهرا خوشایندش در واقع مخرب و دوره رکود به رغم ظاهر ناخوشایند آن دوره بازگشت به واقعیت و سلامت اقتصادی است.
https://t.me/iv?url=https://bourgeois.ir/?p=5416&rhash=e210c4be13c5d5
https://t.me/iv?url=https://bourgeois.ir/?p=5416&rhash=e210c4be13c5d5
بورژوا |
تئوری «اتریشی» چرخه تجاری | بورژوا
نظریه اتریشی چرخه تجاری استدلال میکند که رونقها و رکودها پدیدههای ذاتی بازار آزاد نیستند بلکه در اثر دستکاری بانکهای مرکزی پدید میآیند. این نظریه را اولین بار لودویگ فون میزس در سال 1912 در کتاب «نظریه پول و اعتبار» مطرح کرد. نظریهای که ابتدا با عنوان…
⭕️ طرح چند پرسش در باره:
«اقتصاد اسلامی»⁉️
موسی غنی نژاد
فقیه اصل و نسب دار، باسواد و فرهیختهای آمده از اقتصاد عقلایی، اقتصاد آزاد حرف زده و فرموده «اسلام نیامده علم بیاورد، آمده ارزشهای معنوی جامعه را بالا ببرد»، آن وقت برخی مدعیان اقتصاد اسلامی از این سخنان برآشفتهاند که ایشان اقتصاددان نیست و خارج از تخصص خود سخن گفته است، گویی این مکلاهای به اصطلاح اقتصاددان تخصص در فقه دارند که با یک فقیه به بحث نشستهاند.
«روزگار غریبی است نازنین.» این رویکرد مدعیان، ناشی از تکبری است که در خوشبینانهترین حالت ریشه در نادانی دارد. اینها اگر آشنایی با مقدمات فقه داشتند میدانستند که بخش بسیار مهمی از فقه مربوط به بحث معاملات است و معامله اساسا در بازار صورت میگیرد و بازار موضوع اصلی علم اقتصاد است. بنابراین، فقیهی که در باره مباحث اقتصادی نظر میدهد خارج از حوزه تخصصی خود سخن نمیگوید.
فقه شاخهای از معارف دینی است که در دنیای مدرن امروزی به آن حقوق میگویند. معاملات در بازار در چارچوب نظام قانونی و حقوقی مشخصی امکانپذیر است و همانقدر که حقوقدان صلاحیت اظهار نظر در باره نظام حقوقی ناظر بر شرایط بازار را دارد ، فقیه نیز از همان صلاحیت برخورداراست و نیازی نیست که خود اقتصاددان باشد.
اما مساله فراتر از این حرفها است. آن مدعی که دکتری اقتصاد از تگزاس آمریکا دارد و در اوایل انقلاب و لابد با دلایل «علمی» دولتمردان انقلابی را قانع کرده که نظام بانکداری متعارف در دنیا ربوی است و قانون بانکداری بدون ربا را با همکاری دیگر «متخصصان» هم فکر خود تدوین کرده و به تصویب رسانده، فرصت را غنیمت شمرده تا ناکارآمدی تاسفبار و پر هزینه این «ابداع انقلابی» خود را پس از نزدیک به چهل سال به بیخ ریش منتقدان ببندد که گویا اعتماد به نفس انقلابی لازم را در برابر غربیان ستمگر ندارند و موجب شکست این طرح شدهاند. او از «نقش مخرب و مهلک اقتصادانان لیبرال که از زمان تاسیس بانک مرکزی در سال ۱۳۳۹ و از اول انقلاب تاکنون» سخن میگوید و یکی نیست بپرسد در این چهل و اندی سال پس از انقلاب اسلامی شما کجا بودید و چه میکردید که لیبرالیسم بر کشور حاکم شده؟
آخر کدام سیاست دولت در چه زمانی لیبرالی بوده؟ اقتصاد دولتی حاکم بر ایران که عملا در همه بازارها قیمتگذاری میکند چه ربطی به لیبرالیسم دارد؟
برای روشن شدن بحث، مدعیان اقتصاد اسلامی بهتر است به این پرسشها پاسخ دهند: هزینههای هنگفتی که پس از انقلاب صرف تحقیقات برای اقتصاد اسلامی شده چه دستاورد مشخصی از لحاظ نظری و عملی برای کشور ما داشته است؟
بیش از چهل سال است میگویید اقتصاد اسلامی نه سرمایهداری است و نه سوسیالیسم، راه سومی است که بدیهای این دو نظام را کنار گذاشته و خوبیهای آنها را یکجا در خود دارد. بسیار خوب، اما این راه سوم که خود نظریهای است غربی و به آن اقتصاد مختلط میگویند. شما که غرب را نفی میکنید چه میگویید؟ نظریه ایجابی شما که نه این باشد نه آن چیست؟ چرا با صرف اینهمه هزینه برای تحقیقات اقتصاد اسلامی نتوانستهاید یک کتاب درسی بنویسید که به مبتدیان بگوید اصول آن، فارغ از سرمایهداری و سوسیالیسم، چیست ؟
دستاوردهای عملی شما با تکیه بر اقتصاد اسلامی چه بوده است؟ چرا به رغم پیاده کردن بانکداری بدون ربا نتوانستهاید تورم دو رقمی اواخر دوران ستمشاهی را پس از گذشت بیش از چهل سال چاره کنید؟ در حالیکه در اکثر قریب به اتفاق کشورهای دنیا، مشکل تورم با تکیه بر بانکداری نوین حل شده است. به غیر از پاسخهای دم دستی و عوامانه لیبرالیسم، نئولیبرالیسم و توطئه دشمنان چه توضیحی برای این همه ناکارآمدی دارید؟
چرا حرفی میزنید و کاری میکنید که همه این معضلات و شکستها به اسم اسلام نوشته شود؟ چرا فکر میکنید شما دلتان برای اسلام بیشتر میسوزد تا آن فقیه عالیقدری که همانند اکثریت قریب به اتفاق فقهای بزرگ میگوید ماموریت دین آوردن علم نیست بلکه تکمیل مکارم اخلاقی است؟ کاسبی با دین عاقبت خوبی ندارد، یادتان رفته تاریخ در باره دلالان بهشت در قرون وسطای اروپا چه قضاوتی کرده است؟
@austrianschool
«اقتصاد اسلامی»⁉️
موسی غنی نژاد
فقیه اصل و نسب دار، باسواد و فرهیختهای آمده از اقتصاد عقلایی، اقتصاد آزاد حرف زده و فرموده «اسلام نیامده علم بیاورد، آمده ارزشهای معنوی جامعه را بالا ببرد»، آن وقت برخی مدعیان اقتصاد اسلامی از این سخنان برآشفتهاند که ایشان اقتصاددان نیست و خارج از تخصص خود سخن گفته است، گویی این مکلاهای به اصطلاح اقتصاددان تخصص در فقه دارند که با یک فقیه به بحث نشستهاند.
«روزگار غریبی است نازنین.» این رویکرد مدعیان، ناشی از تکبری است که در خوشبینانهترین حالت ریشه در نادانی دارد. اینها اگر آشنایی با مقدمات فقه داشتند میدانستند که بخش بسیار مهمی از فقه مربوط به بحث معاملات است و معامله اساسا در بازار صورت میگیرد و بازار موضوع اصلی علم اقتصاد است. بنابراین، فقیهی که در باره مباحث اقتصادی نظر میدهد خارج از حوزه تخصصی خود سخن نمیگوید.
فقه شاخهای از معارف دینی است که در دنیای مدرن امروزی به آن حقوق میگویند. معاملات در بازار در چارچوب نظام قانونی و حقوقی مشخصی امکانپذیر است و همانقدر که حقوقدان صلاحیت اظهار نظر در باره نظام حقوقی ناظر بر شرایط بازار را دارد ، فقیه نیز از همان صلاحیت برخورداراست و نیازی نیست که خود اقتصاددان باشد.
اما مساله فراتر از این حرفها است. آن مدعی که دکتری اقتصاد از تگزاس آمریکا دارد و در اوایل انقلاب و لابد با دلایل «علمی» دولتمردان انقلابی را قانع کرده که نظام بانکداری متعارف در دنیا ربوی است و قانون بانکداری بدون ربا را با همکاری دیگر «متخصصان» هم فکر خود تدوین کرده و به تصویب رسانده، فرصت را غنیمت شمرده تا ناکارآمدی تاسفبار و پر هزینه این «ابداع انقلابی» خود را پس از نزدیک به چهل سال به بیخ ریش منتقدان ببندد که گویا اعتماد به نفس انقلابی لازم را در برابر غربیان ستمگر ندارند و موجب شکست این طرح شدهاند. او از «نقش مخرب و مهلک اقتصادانان لیبرال که از زمان تاسیس بانک مرکزی در سال ۱۳۳۹ و از اول انقلاب تاکنون» سخن میگوید و یکی نیست بپرسد در این چهل و اندی سال پس از انقلاب اسلامی شما کجا بودید و چه میکردید که لیبرالیسم بر کشور حاکم شده؟
آخر کدام سیاست دولت در چه زمانی لیبرالی بوده؟ اقتصاد دولتی حاکم بر ایران که عملا در همه بازارها قیمتگذاری میکند چه ربطی به لیبرالیسم دارد؟
برای روشن شدن بحث، مدعیان اقتصاد اسلامی بهتر است به این پرسشها پاسخ دهند: هزینههای هنگفتی که پس از انقلاب صرف تحقیقات برای اقتصاد اسلامی شده چه دستاورد مشخصی از لحاظ نظری و عملی برای کشور ما داشته است؟
بیش از چهل سال است میگویید اقتصاد اسلامی نه سرمایهداری است و نه سوسیالیسم، راه سومی است که بدیهای این دو نظام را کنار گذاشته و خوبیهای آنها را یکجا در خود دارد. بسیار خوب، اما این راه سوم که خود نظریهای است غربی و به آن اقتصاد مختلط میگویند. شما که غرب را نفی میکنید چه میگویید؟ نظریه ایجابی شما که نه این باشد نه آن چیست؟ چرا با صرف اینهمه هزینه برای تحقیقات اقتصاد اسلامی نتوانستهاید یک کتاب درسی بنویسید که به مبتدیان بگوید اصول آن، فارغ از سرمایهداری و سوسیالیسم، چیست ؟
دستاوردهای عملی شما با تکیه بر اقتصاد اسلامی چه بوده است؟ چرا به رغم پیاده کردن بانکداری بدون ربا نتوانستهاید تورم دو رقمی اواخر دوران ستمشاهی را پس از گذشت بیش از چهل سال چاره کنید؟ در حالیکه در اکثر قریب به اتفاق کشورهای دنیا، مشکل تورم با تکیه بر بانکداری نوین حل شده است. به غیر از پاسخهای دم دستی و عوامانه لیبرالیسم، نئولیبرالیسم و توطئه دشمنان چه توضیحی برای این همه ناکارآمدی دارید؟
چرا حرفی میزنید و کاری میکنید که همه این معضلات و شکستها به اسم اسلام نوشته شود؟ چرا فکر میکنید شما دلتان برای اسلام بیشتر میسوزد تا آن فقیه عالیقدری که همانند اکثریت قریب به اتفاق فقهای بزرگ میگوید ماموریت دین آوردن علم نیست بلکه تکمیل مکارم اخلاقی است؟ کاسبی با دین عاقبت خوبی ندارد، یادتان رفته تاریخ در باره دلالان بهشت در قرون وسطای اروپا چه قضاوتی کرده است؟
@austrianschool
Forwarded from چرا ملتها شکست میخورند؟
⚜علوی بروجردی
در کنار ایدئولوژی چپ، تفکر خاصِ پان اسلامیستی و اخوان المسلمینی بود که ریشه آن از دوران عثمانی است و افرادی مانند سید جمال الدین اسدآبادی و امثالهم در این تفکر می دمیدند. تفکر اخوان المسلمین ریشه های چپی و وهابی دارد... و نویسندگان عرب این را ترویج میکردند... و ما روحانیت شیعه سالیان سال مترجم آثار این نویسندگان مصری شدیم و چه طرفداریها از اخوان المسلمین داشتیم...فلذا همه تفکر اسلامیِ روشنفکری ما عمدتاً تاثیر از گرایش چپ و سپس گرایش اخوانی گرفته است...شریعتی، دوران امام علی را دوران طلایی سوسیالیستی مینامید و ما با این روشنفکران وارد انقلاب شدیم.
@whynationsfail2019
در کنار ایدئولوژی چپ، تفکر خاصِ پان اسلامیستی و اخوان المسلمینی بود که ریشه آن از دوران عثمانی است و افرادی مانند سید جمال الدین اسدآبادی و امثالهم در این تفکر می دمیدند. تفکر اخوان المسلمین ریشه های چپی و وهابی دارد... و نویسندگان عرب این را ترویج میکردند... و ما روحانیت شیعه سالیان سال مترجم آثار این نویسندگان مصری شدیم و چه طرفداریها از اخوان المسلمین داشتیم...فلذا همه تفکر اسلامیِ روشنفکری ما عمدتاً تاثیر از گرایش چپ و سپس گرایش اخوانی گرفته است...شریعتی، دوران امام علی را دوران طلایی سوسیالیستی مینامید و ما با این روشنفکران وارد انقلاب شدیم.
@whynationsfail2019