پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
‍ 📃نئولیبرالیسم، کلید واژه ای برای نیندیشیدن
✍🏻موسی غنی نژاد

🔹زمانی حزب توده در ایران با تبدیل لیبرالیسم به ناسزای سیاسی آنرا نماد تمام بدی های اجتماعی از فقر و فساد گرفته تا ظلم و جهل ساخت و مدعی شد که این پدیده منحوس ایدئولوژی نظام سرمایه داری امپریالیستی و غارتگر غربی است. این شگرد به قدری کارساز و موثر بود که تقریبا همه انقلابیون مخالف شاه در سال 1357 در دام آن افتادند.
🔹فروپاشی کمونیسم روسی و آشکار شدن هرچه بیشتر فجایع سوسیالیسم واقعا موجود از یک سو، و روی آوردن کمونیسم چینی به اقتصاد بازار برای بیرون کشیدن صدها میلیون چینی از فقر مطلق، از سوی دیگر، ایدئولوژی قدیمی ضد لیبرال را رسوا تر از آن کرده است که به شکل سابق بتوان از آن دفاع کرد. از این رو، برای ادامه و تقویت ایدئولوژی ضد آزادی قدیمی نیاز به ابداع جدیدی بود و در این میان چه بهتر از توسل به مفهوم مبهم و متناقض «نئولیبرالیسم» که هیچکس به درستی نمی داند توسط چه کسی و با چه هدفی برساخته شده است و نو بودن آن نسبت به لیبرالیسم چه معنایی دارد.
🔹این روزها در شبکه های اجتماعی ملاحظه شد که یک روشنفکر دینی (سابق؟) به افشای نئولیبرالیسم پرداخته و با معرفی رابرت نوزیک، فون هایک و میلتون فریدمن به عنوان پیامبران دین «بنیادگرایی بازار» مدعی شده که «جمهوری خواهان آمریکا، در عمل به میلتون فریدمن بیش از عیسی مسیح اعتقاد دارند»! و در ادامه هشدار داده که همچنانکه ژنرال پینوشه نئولیبرالیسم میلتون فریدمنی را در شیلی عملی کرد در ایران هم گویا ژنرال هایی در تدارک چنین کاری اند.
🔹اصطلاح «بنیاد گرایی بازار» که رفقای چپ ابداع کرده اند شگردی تبلیغاتی برای تبدیل نئولیبرالیسم به ناسزای سیاسی است چرا که بنیادگرایی تداعی کننده جریان های تروریستی مانند القاعده و داعش است.
🔹روشنفکران چپ اندیش دینی(؟) که امروزه به افشای نئولیبرالیسم روی آورده و آنرا تبدیل به ناسزای سیاسی می کنند اغلب همان ها هستند که همانند توده ای ها توسط نظامی که زمانی مدعی طرفداری از آن بودند به حاشیه رانده شدند. آنها بهتر است به جای چپ و راست زدن های شتابزده و خاک پاشیدن در چشم مردم یکبار بنشینند و با عقل و منطق، گذشته فکری و کارنامه سیاسی خود را نقادانه بررسی کنند و شجاعانه به تصحیح اشتباهات خود کمر همت ببندند.
🔹دولت های احمدی نژاد و روحانی در حالی متهم به اجرای سیاست های نئولیبرالی می شوند که هیچکدام حتی یک گام در جهت اقتصاد آزاد بر نداشتند و نهادهای دولتی سرکوبگر بازار در آنها همیشه فاعل مختار بوده است. رفقا! سیاست های خصوصی سازی اجرا شده توسط این دولت ها ربطی به اقتصاد آزاد ندارد بلکه واگذاری شرکت های دولتی به بخش عمومی، نهادهای نظامی و بخش خصوصی عمدتا رفاقتی بوده است که به معنی ایجاد سرمایه داری دولتی یا بازگشت به نوعی تیولداری است. در اقتصاد بازار قیمت بنزین در بازار باید تعیین شود نه توسط دولت و به مصلحت دولت
📍موری راتبارد

دوگانگی بین بحثهای "نظری" و عملی یا "کاربردی" اشتباه است. در اقتصاد تمام بحثها نظری است و چون اقتصاد دنیای واقعی را بحث میکند این بحث‌های نظری خود ماهیتاً "عملی و کاربردی نیز هستند". در حقیقت هیچ چیز کاربردی‌تر از یک نظریهٔ درست نیست.
👍1
📝ایدئولوژی ناتوانی بخش خصوصی!
🎤 بخشی از گفتگوی روزنامه #دنیای_اقتصاد با موسی غنی نژاد، یکشنبه 3 آذر 1398

🔹درست است که اندیشه اقتصاد آزاد از سده های میانی در اروپا مطرح شده بود اما پیدایش علم اقتصاد به عنوان شاخه ای از معارف جدید به اواخر سده هیجدهم و آدام اسمیت برمی گردد. مکتب اتریش در اواخر قرن نوزدهم شکل می‌گیرد و طبیعتا به عنوان مکتب فکری خاص نمی توانست تاثیری روی عملکرد اقتصادی کشورهای اروپایی آن زمان داشته باشد چه برسد به ایران! نیمه دوم قرن نوزدهم در انگلستان که موسوم به عصر ویکتوریایی است دوران زرین اقتصاد لیبرال و اقتصاد آزاد است ولی این گونه هم نیست که در آن قرن صاحبان قدرت در حال پیاده‌سازی مو به موی اندیشه‌های لیبرال و آدام اسمیت باشند.
🔹نخستین برنامه اقتصادی که اساسا برنامه عمرانی بود در دوران پهلوی دوم در اواخر دهه 1320 به تصویب رسید و به اجرا گذاشته شد. این برنامه عمرانی هفت ساله بود و از محل کمک های خارجی (اصل چهار ترومن) و منابع حاصل از صادرات نفت خام تامین مالی می شد. .... هدف این برنامه ها آماده‌سازی زیرساخت‌ها به منظور توسعة اقتصاد ملی از جمله بخش خصوصی است. این دو برنامه به معنای برنامه اقتصاد دولتی یا برنامه ریزی متمرکز دولتی به سیاق کشورهای سوسیالیستی نبود. در واقع از برنامه سوم به بعد است که مسیر و ماهیت برنامه ریزی تا حدود زیادی عوض می‌شود.
🔹در دوره رضاشاه بخش خصوصی ضعیفی وجود داشت، منتها دولت فرصت رشد کردن را به آن نمی‌داد. یعنی اینطور نبود که مثلا بخش خصوصی قدرتمندی باشد و دولت آنرا سرکوب کند. مساله این بود که خود دولت زمام امور را در دست داشت و معتقد بود که بخش خصوصی قادر به سرمایه گذاری های بزرگ و مهم نیست، از اینرو دولت خود باید پیش قدم شود و هدایت اقتصاد را در دست گیرد. اقدامات «علی‌اکبر داور» در زمانی که بر مسند وزارت مالیه منصوب می شود مبتنی بر این طرز تفکر است. بسیاری از شرکت‌های دولتی در دوره او و به ابتکار او شکل می‌گیرند.
🔹این استدلال در آن دوره شکل گرفت و تاکنون تداوم یافته است. علی اکبر داور شخص بسیار کارآمد و کاردانی بود منتها این تفکر که جا می افتد به یک ایدئولوژی تبدیل می‌شود که تا به امروز هم اقتصاد ایران گرفتار آن است، در واقع این ایدئولوژی بیانگر این است که کارهای بزرگ را بخش خصوصی به هر دلیلی نمی‌تواند شروع کند و دولت باید شروع‌ کننده باشد و بخش خصوصی را در مراحل بعدی باید وارد بازی اقتصادی کرد. ولی آنچه در عمل اتفاق افتاد این بود که بخش دولتی رشد کرد، اقتصاد دولتی تر شد و نهایتا بخش خصوصی در حاشیه قرار گرفت.
🔹فراموش نکنیم که یکی از دلایل تشدید مشکلات اقتصادی ایران وارد شدن ناخواسته کشور به جنگ جهانی دوم بود.... متفقین دولت ایران را مجبور می‌کردند پول چاپ کرده و در اختیار آنها قرار دهد تا صرف خرید مایحتاج نیروهای خود کنند. درست است که پرداختهای دولت به این صورت وام محسوب می شد و متفقین قرار بود آنها را پس از جنگ برحسب ارزش طلا محاسبه و پرداخت کنند اما در هر صورت در آن زمان موجب افزایش نقدینگی و تورم شدید در ایران می شد
🔹نمی‌توان صرفا رضاشاه را محکوم کرد که چرا با آلمان‌ها نزدیک شده است، چرا که مصلحت ملی در آن شرایط تاریخی شاید همین را ایجاب می‌کرده است. ولی زور در دست نیروهای متفقین بود که با قدرت نظامی برتر خود توانستند ایران را اشغال کنند. تنها کاری که ایرانی‌ها - به ابتکار محمدعلی فروغی که مجددا در سال 1320 و پس از اشغال نظامی ایران نخست‌وزیر می‌شود - می توانند انجام دهند حفظ حاکمیت ملی و جلوگیری از فروپاشی سیاسی کشور است که با انتقال صلح¬آمیز سلطنت به پهلوی دوم صورت می گیرد.


@austrianschool
📖سیاست توزیعی در مقابل نظم بازار
غنی نژاد

🌀به کار بردن واژه توزیع در خصوص نظم بازار همیشه منشاء ابهام و سوء تفاهم بزرگی بوده است. اقتصاد بازار مبتنی بر سازوکار قیمت‌ها است و این سازوکار، عبارت است از علائمی برای تولیدکنندگان، که به خاطر نفع خودشان، رو به سوی تولید کالاهایی آورند که افراد جامعه بیشترین نیاز یا میل به آنها را دارند. نظام قیمت‌ها راهنمای اولویت‌های تولیدی است، و از این طریق، حداکثر خدمت ممکن را برای بیشترین تعداد افراد فراهم می‌آورد. این نظام هیچ‌گونه هدف مشخصی را از جهت توزیع درآمد نمی‌تواند دنبال کند. چگونگی توزیع، نتیجه تبعی آشتی بین خواسته‌های مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان است و وضعیت آن از قبل قابل پیش‌بینی نیست. حال اگر دولت در مقام دارنده قدرت سیاسی متمرکز بخواهد وضعیت خاص توزیعی را به عنوان عدالت اجتماعی هدف قرار دهد، ناگزیر کارکرد اطلاع‌رسانی نظام قیمت‌ها را بر هم می‌زند و کارایی بازار را از آن می‌گیرد. اتخاذ هر گونه سیاست مستقیم توزیعی (عدالت اجتماعی) به معنای نقض و نفی نظم بازار است.

@austrianschool
Forwarded from اکوایران
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📌اقتصاد_آزاد

✅معرفت‌شناسی علم اقتصاد

🔸️با حضور موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان

🕗امشب ساعت ۲۰
•
#معرفت_شناسی #علم_اقتصاد #اقتصادی #اقتصاد_ایران #اقتصاد #ایران #اقتصاد_آزاد #اکوایران
•
🌐 https://ecoiran.com
•
⭕ @ecoiran_webtv
📗گزیده‌ای از پیشگفتار کتاب اقتصاد و دولت در ایران

💢نگاهی به پژوهش‌های صورت گرفته درباره تاریخ اقتصادی ایران معاصر نشان می‌دهد رویکرد اغلب آنها کم و بیش مبتنی بر نوعی تفسیر ماتریالیستی تاریخ بوده، یعنی تحولات اقتصادی-سیاسی را با تغییرات شرایط مادی-معیشتی و زندگی اجتماعی توضیح داده‌اند. طبق این رویکرد، که مارکسیست‌ها بیشترین مبلغ و مروج آن بوده‌اند، تحولات تاریخی در جوامع انسانی، در تحلیل نهایی، با شرایط مادی-معیشتی تبیین می‌شود. در این چارچوب فکری تحولات در زیربنای جامعه (مناسبات تولیدی و طبقاتی) تعیین کننده تغییرات در روبنای جامعه (اندیشه، فرهنگ و روابط سیاسی) است.

💢البته رویکرد ماتریالیستی منحصر به مارکسیست‌ها و چپ‌گراها نیست بلکه بخش بزرگی از مکتب‌های جامعه‌شناسی و اقتصادی رایج امروزی، حتی آنها که به لحاظ سیاسی کاملا مخالف مارکسیسم هستند، به شدت از نوعی تفسیر مادی تاریخ تبعیت می‌کنند. مثلا نظریه مراحل رشد اقتصادی والتر روستو، با عنوان فرعی "مانیفست غیرکمونیستی" که در پاسخ به "مانیفست کمونیستی" مارکس و انگلس نوشته شده، در واقع بیانه‌ای بود با نگرش کاملا ماتریالیستی. نظریه مطرح شده در کتاب روستو زی دکترین اقتصادی سیاست خارجی کندی، رییس جمهور ایالات متحده آمريكا در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی را تشکیل می‌داد. این کتاب به تدریج در محافل آکادمیک غربی به کتاب مرجع مهم اقتصاد توسعه تبدیل شد. نادرستی فرض‌های این نظریه و ناسازگاری شواهد تاریخی و استدلال‌های آن انصافا گوی سبقت را از تحلیل‌های مارکسیستی ربوده است.

💢نکته بسیار مهم و تعیین کننده این است که زندگی اجتماعی منجر به شکل‌گیری انسان اندیشه‌ورز شده یعنی انسانی که می‌تواند به کمک قدرت تفکر خود، از وضع موجود بسیار فراتر رود و درباره ماهیت ارزش‌ها، قواعد رفتاری و درستی و نادرستی آنها بیاندیشد. از این به بعد است که ساحت زندگی فکری انسان بر ساحت زندگی مادی وی می‌چربد و تحول ارزشها و قواعد رفتاری عمدتا تابع شیوه تفکر او درباره فلسفه زندگی، درستی و نادرستی ارزش‌ها، عدل و ظلم و مانند آن می‌شود. بزرگترین اشکال رویکرد ماتریالیستی به تاریخ، غفلت از این ویژگی مهم زندگی انسانی است.

📌در واقع تحولات تاریخی جوامع ریشه در نهادها، اعم از سیاسی، فرهنگی و اقتصادی دارد و اینها خود در نهایت به ارزش‌ها و اعتقادات وابسته‌اند. بنابراین تحول تاریخی جوامع را، در تحلیل نهایی، عمدتا باید با منطق اندیشه توضیح داد.

🌀فرضیه ما این است که تحولات تاریخی در ایران در جریان مراودات فزاینده با دنیای مدرن (غرب)، عمدتا از ایدئولوژی‌های ناسیونالیستی و سوسیالیستی غربی که قرابت بیشتری با ارزش‌های جمع‌گرایانه سنتی دارند تاثیر پذیرفت تا ارزش‌های فردگرایانه مدرن که با سنتهای کهن سنخیت چندانی ندارند. به این ترتیب می‌توان توضیح داد چگونه نهضت مشروطه که در آغاز در صدد تحدید قدرت سیاسی به سیاق دموکراسی‌های غربی بود به استبداد رضاشاهی با ایدئولوژی ناسیونالیستی و اقتصاد دولت‌مدار منتهی شد. از آن پس رد پای ناسیونالیسم و اقتصاد دولتی را در همه نهضت‌ها و نظامهای سیاسی، از نهضت ملی شدن صنعت نفت گرفته تا انقلاب اسلامی می‌توان مشاهده کرد. سیطره کم و بیش تمام و کمال اقتصاد دولتی، تداوم و تحکیم آن، به رغم همه انتقادهای کارشناسانه‌ای که به ناکارآمدی آن از زمان رضاشاه تاکنون صورت گرفته، حاکی از قدرت ارزش‌های ایدئولوژیک و تاثیرگذاری تعیین کننده‌شان بر همه نظام‌های سیاسی است.

📚 کتاب اقتصاد و دولت در ایران، انتشارات دنیای اقتصاد
🖌موسی غنی‌نژاد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⭕️◻️آهنگ طنزگونه کانفورمیست(حزب باد) از جورجو گابر و آدریانو سلنتانو آهنگسازان ایتالیایی در نقد کانفورمیسم.
شرح حال ایرانیان !
گفت و گوی اقتصادنامه با داود سوری، اقتصاددان، درباره اثرات چپ گرایی در اقتصاد ایران

داود سوری از معدود اقتصاددانانی است که توانسته با بدنه جامعه ارتباط برقرار کرده و با فعالیت در فضای مجازی، از منظر اقتصادی پاسخ هایی توئیت وار به برخی از تصمیم سازان و سیاستگذاران بدهد و آنان را متوجه خطاهای خود کند. با توجه به اعتراض های اخیر در آبان ماه و لزوم تحلیل وقایع رخ داده، به سراغ این اقتصاددان رفته ایم و نظر او را درباره ریشه اعتراض ها پرسیده ایم. سوری معتقد است که نظام تصمیم گیری و سیاست گذاری ما هنوز تکلیفش را با خودش تعیین نکرده، راهنمای راست می زند و به چپ می پییچد. اگر این نظام واقعا دغدغه پیشرفت اقتصادی و رفاه مردم را دارد ساده ترین کاری که می تواند بکند نگاه به نتیجه چپ گرائی و تمایل به اقتصاد رقابتی در سایر کشورها و الگو گرفتن از آنان است.
*در اینکه تیم اقتصادی دولت پس از خروج تیم دکتر نیلی و برخی وزرای ارشد کابینه همچون عباس آخوندی و حسن قاضی‌زاده هاشمی عملکرد مناسب نداشته شکی نیست و اتفاقاً نقاط عطفی در سیاست‌گذاری‌ها و تصمیم سازی‌های صورت گرفته وجود دارد که ازنظر اقتصادی قابل نقد هستند. اما به نظفمینیسم، برخی افراد از اتفاقات اخیر به نفع ایدئولوژی‌های خود بهره می‌برند. گروهی مخالفان قسم‌خورده دولت و جریان اصلاحات هستند که از هیچ اقدامی ولو ضد منافع ملی برای زمین زدن دولت روی برنمی‌گردانند، گروهی طیف اپوزیسیون هستند ه نزدیک به چهار دهه در خارج ا کشور فعالیت کرده و می‌کنند تا با براندازی شاید دوباره بر سرکار بیایند و گروهی هم نو چپ‌ها یا به قول خودشان نومارکسیت ها و نو لنینیست‌ها هستند که تفکرات اقتصاد آزاد را نتیجه تمامی گرفتاری‌های مجود می‌دانند. بحث ما بر سر همین گروه آخر است که به نظر می‌رسد در حال رشد، تکثیر و متشکل شدن هستند. به نظر شما چه عاملی سبب شده تا چپ‌گرایی دوباره در ایران زنده شود و تا این اندازه گسترش یابد؟بر این باور هستم که هسته اصلی دولت آقای روحانی از ابتدا هیچ برنامه و ایده مشخصی برای اقتصاد نداشت و اولویتی هم برآی آن قائل نبود و نزدیکی کلامی ان به اقتصاد رقابتی در زمان انتخابات را نیز تنها یک انتخاب استراتژیک برای کسب قدرت می دانم. حضور افرادی هم که نام بردید، حداقل دو نفر اول، حتی در ابتدای دولت نمودی در سیاست های اقتصادی دولت نداشت، البته شاید اگر نمی بودند شاهد سیاست های نامناسبتری می بودیم ولی این گزاره ای است که نمی توان آن را ثابت کرد. از این رو نمی توانیم بگوئیم که چپ گرایی دوباره زنده شده است. چپ گرایی همیشه و به صورت بالفعل در سیاستگذاری اقتصادی کشور جاری و ساری بوده است اما پس از افول نظامهای اقتصادی چپ گرا در انتهای قرن بیستم و شکوفایی و رفاه اقتصادی غالب کشورهای متکی بر اقتصاد رقابتی دیگر کمتر کسی در ظاهر از سیاست های چپ گرایانه دفاع می کند، اما همچنان سعی می شود با استحاله کلمات و مفاهیمی مانند نهادگرایی و یا خلق ضرورتهای زمانی و مکانی همچنان آن سیاستها را اعمال و توجیه کنند. البته با واژه تیم اقتصادی دولت که معمولا محدود به وزیر اقتصاد، رئیس سازمان برنامه و رئیس کل بانک مرکزی نیز می شود هم موافق نیستم. همه تصمیم های دولت جنبه ای اقتصادی دارند و ار این رو همه وزرا در بخشی از این سیستم اقتصادی نقش دارند و تصمیم گیری می کنند و آن را متاثر می سازند. شاید سیاست های وزارتخانه ای مثل صنعت و معدن و تجارت و یا جهاد کشاورزی بسیار بیشتر از وزارت اقتصاد و یا بانک مرکزی بر موفقیت و یا شکست فعالیتهای اقتصادی و رفاه مردم تاثیربگذارد اما آنها را معمولا جزو تیم اقتصادی نمی دانیم و اتفاقا سیاست های مداخله گرایانه و غیر رقابتی که اینک بخشی از باورها و جریان روزمره مدیریت کشور شده از جانب وزارتخانه های اجرایی اعمال می شوند. شما شاهد بودید شورایی که برای گسترش رقابت و ممانعت از انحصار تشکیل شده بود در مقابله با انحصار و ناکارایی موجود در صنعت خودروسازی ابتدا خود به قیمت گذاری، یعنی عملی غیر رقابتی، روی آورد و سپس نیز که توسط نهاد بالاتر کلاَ حذف شد بدون اینکه تغییری در ساختار بازار خودرو اتفاق بیافتد. متاسفانه رفاه کشورهای مبتنی بر اقتصاد رقابتی را می بینیم و می خواهیم اما نمی خواهیم به الزامات آن تن بدهیم.*بسیاری از بندهای قانون اساسی بر اساس جو حاصل از چپ‌گرایی اول انقلاب نوشته‌شده است.

@austrianschool
قسمت دوم
آیا در این زمینه لازم است تاسیاست‌گذاران کلان کشور با تکیه‌بر اصلاح قانون اساسی ادبیات آن را به اقتصاد آزاد تغییر دهند؟برای پاسخ به این سوال باید اول پرسید آیا قانون اساسی تاکنون مشکلی در جهت حرکت به سوی اقتصاد رقابتی به وجود آورده است. فکر نمی کنم از ظرفیت های موجود همین قانون اساسی برای رسیدن به اقتصاد رقابتی استفاده کرده باشیم و هنوز فاصله زیادی تا نیاز به اصلاح قانون اساسی داریم.*بسیاری از مفاهیم مدرن نظیر فمینیسم،طرفداری از محیط‌زیست و آزادی‌های سیاسی از زبان جریان چپ گفته می‌شود. این پدیده در ایران تنها وجود دارد یا اینکه اصولاً ذات چپ‌ها این است تا با گروگان‌گیری مفاهیم مدرت حقوق بشر مطالبات خود را نیز بیان کنند؟نه اینطور نیست، این مفاهیم جهانشمول هستند و طبیعی است زمینه های مشترکی نیز بین مکاتب فکری وجود داشته باشد مهم نحوه برخورد و سیاستگذاری در حوزه های مختلف است که بین آنها تمایز ایجاد می کند.*نو چپ‌ها هنوز در فضای انقلابی گری به سر می‌برند و با اصلاحات میانه خوبی ندارند به‌طوری‌که شعار اصلاح‌طلب اصولگرا دیگه تموم ماجرا از اردوگاه آنان سر داده شد. به نظر شما کشور ما از ناحیه چنین انقلابی درخطر قرارگرفته است؟این شعار را بیشتر از ناحیه خستگی مردم از مجادلات سیاسی دو طرف موجود در فضای سیاسی کشور می دانم که تفاوت ناچیزی نیز در عمل با یکدیگر داشته اند، می دانم. به نظرم سایه سیاست و سیاسی گری بر تصمیم های اقتصادی، فرهنگی،... خیلی سنگینی می کند و این شعار به نوعی خواهان اتمام آن است.*نظام تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری ما تا چه اندازه چپ‌های قرن 21 را باید جدی بگیرد و به مطالبات آنان پاسخ دهد؟نظام تصمیم گیری و سیاست گذاری ما هنوز تکلیفش را با خودش تعیین نکرده، راهنمای راست می زند و به چپ می پییچد. اگر این نظام واقعا دغدغه پیشرفت اقتصادی و رفاه مردم را دارد ساده ترین کاری که می تواند بکند نگاه به نتیجه چپ گرائی و تمایل به اقتصاد رقابتی در سایر کشورها و الگو گرفتن است. آزموده را آزمودن خطا بداند و برای طرحی نو درانداختن نیز بپذیرد که بسیار مبتدی است. ونزوئلا، پرو، برزیل و ... نمونه های خوبی در جهان کنونی هستند که می بایست درس عبرت شوند.*در میان معترضان برخی مردم هم وجود دارند که حداقل مطالبات خود رادارند. طبقه متوسط به دنبال آزادی است و فرودستان به دنبال نان. چه باید کرد که این افراد در دام براندازان، چپ‌ها و جریان‌های سیاسی سوءاستفاده گر نیفتند؟مطالبات سیاسی و اجتماعی به کنار، اما اقتصـاد بهتـر مطالبه همه مردم است. مردم نیاز به کار و درآمـد دارند، دنیا به سرعت در حال تغییر است و رشد تکنولوزی سطح رفاه اعجاب انگیزی برای مردم دنیا فراهم آورده است و خوشبختانه همین تکنولوژی اجازه نمی دهد که مردم در بی خبری باقی بمانند. پس طبیعی است که این مردم نیز خواهان آن رفاه باشند و بالاخره نظام تصمیم گیری و سیاست گذاری کشور ما نیز باید به این درخواست ها پاسخ بدهد. درخواست های بی پاسخ، برکه مناسبی برای ماهی گیری مخالفین و سوء استفاده کنندگان است که نباید به آن بی توجه بود.*جریان چپ تا چه اندازه شانس یارگیری دارد و با توجه به انتخابات آتی مجلس و ریاست جمهوری قادر است تا نیروهای خود را در پست‌های مدیریتی بگمارد؟اگر منظورتان از جریان چپ، اصلاح طلبان است فکر می کنم نه آنها خود را جدی می گیرند و نه مردم آنها را، بیشتر نقش حریف تمرینی روی تشک کشتی را دارند. اما تفکر چپ گرائی متناظر با دخالت هر چه بیشتر دولت در اقتصاد، کنترل قیمت ها و انحصارگرائی تفکر غالب نظام اجرائی کشور است و با این انتخابات تغییر نمی کند.


@austrianschool
فون میزس :
بر خلاف آنچه که کانت تصوّر می‌کرد و هگل و مارکس در ذهن‌شان می‌پنداشتند، ما باید هرگونه پیش‌فرض پیشینی «هدفمندی تکامل تاریخی که به وسیله‌ی هر قصد و نیّت، و یا هر گونه نقشه و طرح پنهان طبیعت ایجاد می‌شود» را رد کنیم.
اعترافات یک رانت‌خوار
رضا خسروشاهی
قسمت اول
آقای رئیس‌جمهور دوستت دارم. آقای رئیس‌جمهور دوستت دارم،‌ می‌دانی چرا؟ در سال ۹۳ تولیدی کوچکی داشتم.

 به دلیل اوضاع بد بازار، آن را ۱۰ میلیارد تومان فروختم و پولم را با نرخ سی و چند درصد توی چند بانک و موسسه مالی اعتباری گذاشتم و در سال ۹۶، شد ۲۲ میلیارد. علاوه بر اون،‌ از سال ۹۳، رفتم توی کار واردات.

خوشبختانه با نرخ دلار تقریبا ثابت تا قبل سال ۹۶، سود خوبی داشتم و همه‌اش رو ملک می‌خریدم و اجاره می‌دادم.

سال ۹۶ بود که پولم را از بانک خارج کردم و با ارز ۳۷۰۰ تومانی، ۶ میلیون دلار خریدم. تازه از اون سکه‌های ارزون حراجی بانک مرکزی هم خریدم و درجا تو بازار فروختم. در سال ۹۷ هم توی همون بحبوحه با ارز ۱۴۰۰۰ تومان فروختم و ماحصلش شد ۸۴ میلیارد تومان. پول حاصله را وارد بورس کردم و با یک چرخی که در بورس زدم و شاخص هم به خاطر سیاست‌های داهیانه دولت دوبرابر شد و خوشبختانه رسیدم به ۱۷۰ تا. یکی دو تا خرید و فروش ماشین لوکس کردم و تا الان رساندمش به ۲۰۰ میلیارد تا.

ولی لذت‌بخش‌ترین قسمت اینجاست که تو این سال‌ها، دیگه لازم نبود که مثل زمانی که تو کار تولید بودم با مالیات درگیر باشم و هم مالیات سود نکرده را بدهم به اسم یک موجودی به نام علی‌الراس و هم مالیات ارزش افزوده را. تازه این مامورهای مالیاتی که سودشان در بیشتر مالیات گرفتنه، اسناد هزینه‌های من رو قبول نمی‌کردند و من رو مجبور به دغل‌بازی می‌کردند. عوضش، ‌از سال ۹۳ تا الان به لطف معافیت‌های متعدد روی تمام درآمدهایی که به دست آوردم و قصه اش را براتون گفتم، یک ریال هم ‌مالیات نداده‌ام، ‌کاملا هم قانونی.

راستی دفتر واقعی وارداتمون تهران بود؛ ولی دفتر اصلی را در یکی از استان‌های محروم ثبت کردم که بگذارید اسمش را نگویم. خوشبختانه معاف از مالیات شدم و شرمنده شما شدم. اون چند واحد آپارتمانی هم که گفتم خریدم رو هم اجاره داده‌ام و خوشبختانه برای اجاره اینها هم از مالیات معاف هستم. خداییش شماها خیلی خوبین.

اما طفلک راننده‌ام که عصرها بعد از ساعت ۴ از سر کار می‌آد دنبال من و کارهام. چهار میلیون تومان حقوق قراره بگیره، ولی بدبخت بینوا قبل از اینکه حقوقش را بدهند، اول مالیاتش را ازش می‌گیرند. خیلی گناه داره،‌ نکنین تورو خدا!

خلاصه، داشتم می‌گفتم. در گیر و دار جهش ارزی ۹۷-۹۶ بودیم که خدا رو شکر ارز ۴۲۰۰‌ رسید. عجب نعمتی بود. البته برای من که تونستم بگیرمش. بعدا هم که درش رو بستین و فقط برای کالاهای اساسی باز نگه داشتین، زدم تو خط واردات کالاهای اساسی!!!. عالی بود، عالی! خیلی اساسی بود!!. وارد می‌کردیم و با دو دست چرخاندن، تقریبا با قیمت بازار می‌فروختیم. سود دلچسبی بود. تازه خدای ناکرده فکر نکنید رشوه دادیما! همه‌اش کاملا قانونی بود!

تازه من مثل بعضی رفقا نرفتم از بورس کالا جنس بخرم و سر کوچه با قیمت بازار بفروشم و دو برابر سود کنم؛ چرا که شما بورس رو هم با ارز ۴۲۰۰ قیمت‌گذاری کرده بودین. اگر وارد این بیزینس شده بودم که خدا میدونه الان اوضاعم چی بود.

ولی این ارز ۴۲۰۰‌ای یک خوبی دیگه‌ای هم داشت. خانم بچه‌ها بعضی چیزا رو ارزون‌تر می‌خریدند، هم خانواده ما و هم این راننده بدبختم. ولی خب،‌ اون بیچاره پولی نداشت که چیز زیادی بخره ولی جای شما خالی، از چای و شکر و کره و پنیر صبحمون گرفته تا شیشلیک ظهر و کیک و بیسکویت عصر و جوجه کباب شبمون، به برکت شما خیلی خوب و ارزون بود.

فقط نمی‌دانم چی شد که این همسایه ما که تولیدی دارو داشت به خاک سیاه نشسته الان. عجیب بود. آخه شما که داشتی ارز ۴۲۰۰‌ای به واردات می‌دادی،‌ نمی‌دونم چرا این طفلک بدبخت شد‍! خب دیگه، ‌بالاخره چوب نفهمیش رو می‌خوره. هر چی بهش گفتم تولید رو ول کن و بیا پیش خودم، گوشش بدهکار نبود. الانم داره سبد کالا می‌گیره چون درآمد ماهش،‌ زیر ۵ میلیون شده.

با وجودی‌که از ۹۷ تا الان واردات خیلی سخت شده ولی خب،‌ از یه بعدی خوب هم شده. به هر کسی اجازه نمیدن و دست زیاد نیست و بازار دست خودمه. خدا الهی خیرتون بده. تازه،‌ تعرفه گمرکی رو هم با ارز ۴۲۰۰‌ای حساب می‌کنین. خیلی خوبین، خیلی. رقبای داخلیمون خیلی شاکین. دلم براشون می‌سوزه ولی خب من چه کنم، قانونه مملکته دیگه.

راستی یادم رفت بگم. از چند سال پیش توی یکی از موسسات مالی که همه‌اش این بانک مرکزی بی‌سواد می‌گفت اینها غیرمجازند، پول داشتم. غیر مجاز کدومه؟!! ساختمون داشت شیک و تر و تمیز و کاملا هم علنی. یعنی چی غیر مجاز؟!! مگه توی این مملکت یک دکه غیرمجاز هم میشه بزنی؟! خداییش سودآوریشون خوب بود. نمیدونم توی چه بیزینسی بودند؛ ولی به ما که سود ۴۸ درصد می‌دادند.

@austrianschool
قسمت دوم

علی‌ای حال، این بانک مرکزی مزاحم یه مدت اومد جلوشون وایساد؛ ولی ما به شما اعتماد داشتیم که شما پول ما رو نمی‌خوری. خوشبختانه آخرش هم حق به حق دار رسید و ما هم پولمون رو گرفتیم. دستتون درد نکنه! چی بود الکی می‌گفتن بحران بانکی. کدوم بحران؟ ما که بحرانی ندیدیم. همه چیز عالی بود و خوشبختانه با کمک همین بانک‌ها ثروت ما چند ۱۰ برابر شده تا الان.

ولی از همه جالب‌تر قصه شریکمه که بعد از فروش تولیدی تو سال ۹۳، پا شد رفت توی یکی از این کشورهای بد که بذارین اسمش رو نگم. اول از همه، با چه بدبختی‌ای تونست پولش رو بذاره توی بانک اونجا. می‌گفتند پولشویی و این سوسول بازیا. آخه مگه شستن پول بده؟‌ بهتره که، تمیز میشه! خلاصه بعد از یک سال فهمید که سود سپرده‌اش نیم درصده و نه ۵۰ درصد. بیچاره ۵/ ۰ درصد رو فکر کرده بود ۵۰ درصد منظورشونه. به تخیلش هم نمی‌رفت که کسی واسه کمتر از یک درصد پولش رو بذاره بانک.

آخر سال هم که شد،‌ یک نامه بهش دادند و گفتند فلان مقدار مالیات همین نیم درصده. آخ آخ! چقدر دلم براش سوخت. بعد خواست بره سهام بخره دید متوسطش ۸ درصده. دید نه بابا نمی‌ارزه. گفت بره تو کارهایی که ما اینجا خیلی روتین و قانونی می‌کنیم. ۶ماه نگذشته بود اومدن سراغش و به جرم پولشویی الان تو زندانه. پولش هم نه تنها زیاد نشد ‌که فعلا بلوکه شده. آخه اونجا حساب‌های ملت رو چک می‌کنن و نمی‌ذارن که کسی زیرآبی بره.

خلاصه اینکه خدا می‌دونه این چند سال به ما چه گذشت. البته بگمها، این مسائل فقط مال دوره شما نبوده‌ها. قبلی‌ها هم تقریبا همین‌جوری بوده با کمی تفاوت توی هر دوره. ولی خب، وظیفه ما تشکره ومن از صمیم قبل از شما سپاسگزارم.

در ضمن، فکر نکنی ما زحمات شما رو هم نمی‌بینیما. بیمه سلامت که معرکه است. یک ریال نمیدم برای درمان. بامزه اش اینجا بود که خودشون زنگ زدند که آقا شما نمی‌خواهید عضو بیمه سلامت دولتی شوید. من هم از همه جا بی‌خبر گفتم چرا که نه.

راستی بابت یارانه‌های ماهانه هم خیلی سپاسگزارم. هر بار که خواستند قطع کنند، دوباره وصل شد.

تازه، بابت دانشگاه‌های دولتی خوبتون هم سپاسگزارم. بچه هام رو که حسابی خرج کتاب و کلاس کنکورشون کردم فرستادمشون پزشکی و وکالت توی یه دانشگاه دولتی. ماشاا.. هر دو الان خوب پول در می‌آرند. یه ریال هم به شما نداده‌اند، نه برای تحصیل و نه برای مالیات درآمدشون.

از بابت آب و برق و گاز هم که تقریبا مفتی بهمون می‌دین خیلی خیلی مدیونتونم. جالبه که شنیدم تولیدکننده‌های برق هم ورشکسته‌اند، درسته؟ از اون بامزه‌تر می‌گن شرکت نفت هم ورشکسته‌است و حسابی به بانک‌ها بدهکاره. آخه چقدر بی عرضه‌اند این مدیراشون. گازوییلی که هزینه تمام شده‌اش میگن نزدیک هزار تومنه رو دارند میدن ۳۰۰ تومان. به نظرتون اینا یه مشکلی ندارن؟!

یه چیز خوب دیگه هم این سیستم بانکیه که مثل آب خوردن هر چی پول می‌خوام جابه‌جا کنم، به‌صورت تقریبا مفت و بی دردسر انجام میشه. نه کارمزدش عددیه، نه مالیاتی داره، نه معلوم میشه برای چی جابه‌جا می‌کنیم. همینجوریا بود که تونستیم پارسال کلی ارز خرید و فروش کنیم و سود کنیم دیگه.

فقط سوالی که برام مونده اینه که این همه خدماتی که ارائه می‌دین و این دم و دستگاه بزرگ دولتی رو با چه پولی می‌گردونین؟ اگه میشه به ما هم یاد بدین. چون تا جایی که حساب و کتاب می‌تونم بکنم، پولی که از ما به شما رسیده خیلی خیلی کمتر از پولیه که از شما به ما رسیده. یه چیزی با یه چیزی نمی‌خونه که من نمی‌فهمم. خداییش اقتصاددونایی که دوروبرتون هستند، خوب کلک‌هایی یادتون دادنا!! من که نفهمیدم.

در نهایت اینکه، خیلی خیلی دوستتون دارم، آقای رئیس‌جمهور. دعا می‌کنم شما همیشه باشین و خیرتون به ما جاری باشه.

ارادتمند: محب الدوله حسن‌دوست
از سایت اقتصاد نیوز

@austrianschool
✍️اخلاق، سنّت و مالکیت خصوصی:

در میان اقتصاددان‌های مدافع بازار آزاد، چندان در این گزاره مناقشه ای وجود ندارد که «مالکیت خصوصی سبب کارایی نظام اقتصادی، افزایش رشد و بهبود پایدار زندگی عمومی می‌شود».

✅ اما «مالکیّت‌ خصوصی» هنگامی کارا است که هزینه‌های اِعمال «مالکیّت خصوصی» از فواید آن کمتر باشد.

در واقع اگر هزینه‌های حفظ و اِعمال «مالکیّت خصوصی»، بیشتر از فواید آن باشد، آن مِلک در عمل تبدیل به کالای عمومی می‌شود.

✅ از دوران‌های قدیم، از جمله ابتدایی ترین هزینه های انجام شده برای حفظ «مالکیّت خصوصی» حصار‌کشی بوده است.

پلیس، نیروی امنیّتی، قاضی و فرایندهای ااِعمالِ حدود هم، سایر هزینه های حفظ «مالکیّت خصوصی» می‌باشند.

🔹اما اخلاق در اینجا به چه کار می‌آید؟.

در یک مقایسه حدّی فرض کنید که مردمان به راحتی می‌توانند بدون احترام به مرزهای مالکیّت مالکان، به مالکیّت آن‌ها تجاوز کرده و منافع خود را نصیب شوند.

🔹در این حالت چه پیش خواهد آمد؟؛

✅ مسلما انگیزه‌ی مالکان برای حفظ و نگهداری املاک خود، کاهش می‌یابد؛ زیرا آن‌ها می‌بینند قادر به برداشت از محصول زحمات خود نیستند. از طرفی دیگر باید نیروها و لوازم امنیّتی بیشتر، پلیس بیشتر و فرایندهای پیچیده‌تر بیشتری را برای حفظ مالکیّت خود استخدام کنند.

همه این‌ها به معنای افزایش هزینه‌ی حفظ «مالکیّت خصوصی» است.

پر واضح است که این هزینه های رو به افزایش، از جیب خود مالکان تامین می‌شود.

✅ نتیجه نهایی این بی‌اخلاقی عمومی، کاهش کارایی «مالکیّت خصوصی» و در حد نهایی، بی خاصیت شدن تخصیصی آن برای تولید بیشتر و باکیفیّت‌تر است؛ که پیامدی جز رکود و نخوت و زوال اقتصادی جامعه را در بر نخواهد داشت.

حال اگر فرض خود را معکوس کنیم خواهیم دید که؛

✅ انسان‌های اخلاقی که به مالکیّت هم‌نوعان خود احترام می‌گذارند، در چنین جامعه‌ای دیگر نیاز چندانی به حصار کشی، پلیس، دستگاه قضا و سایر فرایند‌های پیچیده در حل و فصل تخاصمات وجود نخواهد داشت و هزینه‌های حفظ مالکیّت نیز کاهش یافته و فواید آن افزایش می‌یابد.

در این جامعه به راحتی می‌توان مالکیّت‌های کوچک را ادغام نمود و آن‌ها رابه مالکیّت‌های بزرگ کارا تبدیل کرد.

✅ در تحلیل نهایی، با هر چه کاراتر شدن مالکیّت، تولید جامعه افزایش می‌یابد و رفاه عمومی نیز گسترش پیدا می‌کند.

اینجاست که به اهمیت اخلاق که همان حصار درونی شده است، در کارایی نظام اقتصادی پی می‌بریم.

✅ بدون حداقلی از اخلاقیّات، تلاش پلیس‌ها، قضّات و فرایندهای پیچیده‌ی حل تخاصمات و انواع و اقسام لوازم و ابزارهای امنیّتی عقیم خواهد شد.

گرچه نمی توان منکر حفظ اخلاقیات به صورت پایدار در ساختار انگیزشی و اقتصادی درست شد، اما انکار اهمیت اخلاقیات نیز بلاوجه است.

این نکته وقتی وضوح پیدا می کند که به ما کمک می‌کند که به اهمیت سنت‌های حافظ «مالکیّت خصوصی» بیشتر پی‌ببریم؛ نظیر سنّت تقبیح دزدی یا سنت حفظ حرمت مرزهای مالکیّتی.

✅ در واقع این سنّت‌ها و اخلاقیّات درونی شده هستند که کارایی یک سیستم اقتصادی را به طور حداکثری افزایش می‌دهند؛ بدون اینکه عاملان این سنّت‌ها چنین قصدی را در ذهن خود پرورانده باشند.

از اینرو اخلاق و سنّت، با رشد و توسعه اقتصادی لازم و ملزوم هم خواهند بود.

https://t.me/Tradition_and_Market