پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
❇️ متدولوژی اقتصاد اتریشی❇️

موری #روتبارد ترجمه محسن رنجبر


قسمت🔟

❇️هیچ قانون علمی و یقینا هیچ قانون کمی را نمی توان از این رویداد ها استخراج کرد. این جا است که دلیل مخالفت کاملا بنیادین میزس با اقتصاد سنجی روشن می شود.
اقتصاد #سنجی نه تنها می کوشد که با استفاده از فاکت های پیچیده و نا همگن تاریخی، از علوم طبیعی تقلید کند - به شکلی که گویی اینها فاکت های آزمایشگاهی همگن و تکرار پذیری هستند - بلکه پیچیدگی کیفی هر رویداد را به عددی کمی فرو می کاهد و سپس با عمل به شکلی که گویی این روابط مقداری در تاریخ بشر ثابت می مانند، بر وخامت این مغلطه می افزاید. همان گونه که میزس بار ها اشاره کرده بود، اقتصادسنجی کاملا بر خلاف علوم فیزیکی که بر اکتشاف تجربی ثابت های کمی استوارند،نتوانسته حتی یک ثابت را در تاریخ بشر پیدا کند و با توجه به شرایط دائما دگرگون شونده اراده، دانش و ارزش های انسان ها و همچنین با نظر به تفاوت های آنها، قابل تصور نیست که اقتصاد سنجی هرگز از پس چنین کاری برآید.

❇️رفتار شناسان - و نه ستایشگران کذایی تاریخ - در مقابل تاریخ نیستند و نکات منحصر به فرد و تحویل ناپذیر تاریخ انسان را عمیقا مورد توجه قرار می دهند. به علاوه به عقیده رفتار شناسان، دانشمندان علوم اجتماعی نمی توانند به شکلی با یکایک انسان ها رفتار کنند که گویی افرادی صاحب ذهن که بر پایه ارزش ها و انتظاراتشان عمل می کنند، نیستند، بلکه سنگ یا مولکول هایی اند که می توان روند تغییرات شان را به لحاظ علمی در آنچه ثابت یا قانون کمی نامیده می شود، دنبال کرد. به علاوه بزرگ ترین مایه شگفتی آن است که این رفتار شناس ها هستند که واقعا رویکردی تجربی را اتخاذ می کنند؛ زیرا به طبیعت منحصر به فرد و نامتجانس فاکت های تاریخی اذعان دارند و این «تجربه گرایان» خود خوانده هستند که با تلاش برای فروکاستن حقایق تاریخی به قوانین کمی، کاملا آنها را نادیده می گیرند.

❇️از این رو #میزس درباره متخصصین اقتصاد سنجی و دیگر عالمان «اقتصاد مقداری» می نویسد:
«در حوزه اقتصاد، هیچ رابطه ثابتی وجود ندارد و متعاقبا هیچ گونه ای از اندازه گیری امکان پذیر نیست. اگر یک متخصص آمار محاسبه کند که افزایش ۱۰ درصدی عرضه سیب زمینی در آتلانتیس در زمانی معین، کاهش ۸ درصدی قیمت آن را به دنبال می آورد، چیزی را درباره تاثیر تغییر عرضه این محصول در کشوری دیگر یا در زمانی دیگر ثابت نکرده است. او «کشش تقاضا» برای سیب زمینی را «اندازه گیری» نکرده و تنها یک حقیقت منحصر به فرد تاریخی را نشان داده است. ممکن نیست هیچ فرد هوشمندی در این باره که رفتار انسان ها در قبال سیب زمینی و هر کالای دیگری متغیر است، شک کند. افراد مختلف، ارزش چیز های یکسان را به گونه هایی متفاوت تعیین می کنند و با تغییر شرایط، ارزش گذاری هایشان تغییر می یابد...
امکان ناپذیری اندازه گیری به خاطر نبود روش های تکنیکی برای تعیین معیار نیست.... بلکه به نبود روابط ثابت باز می گردد.... اقتصاد، بر خلاف آنچه پوزیتیویست ها به کرات می گویند... رو به گذشته ندارد؛ چرا که «مقداری» نیست. اقتصاد به این دلیل مقداری نیست و اندازه گیری نمی کند که هیچ ثابتی وجود ندارد؛ ارقام آماری که به رخداد های اقتصادی اشاره دارند، داده های تاریخی اند. آنها به ما می گویند که در یک مورد تکرار ناپذیر تاریخی چه اتفاقی رخ داده است. می توانیم رویداد های فیزیکی را بر پایه دانش خود درباره روابط ثابتی که آزمایش ها برایمان محرز کرده اند، تفسیر کنیم؛ اما اتفاقات تاریخی چنین تفسیری را تاب نمی آورند....


@austrianschool
❇️ enterprise❇️

در معنای عام یا گسترده، به عقیده ی اتریشی ها کارآفرینی در واقع با کنش انسان منطبق است. از این جهت می توان گفت هر کس که برای تغییر وضع حاضر و دست یابی به اهدافش در آینده اقدام میکند، کارآفرینی کرده است. اگر چه در نگاه اول این تعریف ممکن است بیش از حد بسیط و گسترده بوده و با کاربردهای جاری زبان شناسی همخوانی نداشته باشد، اما باید به یاد داشته باشیم که این تعریف به معنای واقعی اقدام متهورانه یا کلمه ی اسپانیایی “empresa” است. در واقع کلمه ی اسپانیایی empresa و کلمه ی فرانسوی و انگلیسی enterprise# از نظر ریشه شسناسی واژگان از واژه ی in prehendo-endi-ensum مشتق می شوند که به معنای کشف کردن، دیدن، درک کردن، فهمیدن و دریافتن است و واژه ی لاتین In prehensa، به روشنی بر مفهوم کنش دلالت می کند و به معنای گرفتن و تصاحب کردن است. به طور خلاصه empresa هم معنا با واژه ی اقدام شجاعانه است.

❇️در فرانسه واژه ی entrepreneur قدمتی طولانی دارد و از اواخر قرون وسطا به افراد مسئول انجام اعمال مهم و عمدتا مربوط به جنگ و افراد مسئول پروژه های بزرگ ساخت کلیسا نسبت داده می شد. لغت نامه ی آکادمی سلطنتی زبان اسپانیایی واژه ی empresa را چنین تعریف می کند: عملی سخت و دشوار که شجاعانه و یا تهور و جسارت انجام می شود empresa همچنین در قرون میانه برای اشاره به علامت های مخصوصی استفاده شد که برخی شوالیه ها برای اعلام تعهدشان به انجام یک عمل مهم حمل می کردند. مفهوم empresa یا اقدام متهورانه به عنوان یک کنش ضرورتاً و مسلماً نیازمند یک نگرش جسورانه است که دقیقاً متشکل از یک اشتیاق مداوم برای جست و جو، کشف یا خلق و شناسایی اهداف و ابزار است (که همگی این ها یا معنای فوق الذکر و واژه ی in prehendo سازگار است).

❇️کارآفرینی در معنایی دقیق، اساساً شامل درک و کشف prehendo فرصتها برای دست یابی به یک هدف یا کسب سود و در نتیجه ی آن اقدام برای بهره برداری از این فرصت ها است که در محیط به وجود می آیند. #کرزنر معتقد است که اقدام برای بهره برداری از این فرصت ها است که در محیط به وجود می آیند. کرزنر معتقد است که اقدام به کارآفرینی مستلزم یک دقت خاص است، یعنی یک نوع هشیاری دایمی که به کارزنر اجازه می دهد ان چه که در اطرافش هست را درک و کشف کند ..... شاید دلیل استفاده ی کرزنر از واژه ی انگلیسی alertness این است که کارآفرینی از زبان فرانسوی ریشه می گیرد و مستقیماً بیان کننده ی مفهوم prehendo نیست آن گونه که در زبان های اروپایی رومی معنا می دهد. به هر جهت، صفت اسپانیایی perienz (باهوش و زیرک)، کاملاً مناسب کارآفرینی است، چرا که همان گونه که لغت نامه ی آکادمی سلطنتی زبان اسپانیایی به ما می گوید، این واژه درباره ی نکاه یا بصیرتی که عمیق و دقیق باشد، به کار می رود به علاوه، واژه ی Speculator از نظر ریشه شناسی لغات از واژه ژلاتین Specula مشتق می شده اند، از دور ببینند.
در نتیجه این مفاهیم کاملاً با فعالیت هایی که کارآفرینان درگیر آن هستند متناسب است، چه زمانی که تصمیم می گیرند چه اقداماتی انجام دهند، چه زمانی که تاثیر آن اقدامات در آینده را تخمین می زنند و چه زمانی که آن اقدام ها را انجام می دهند و درگیر آن ها می شوند. اگر چه el estaralerta (آگاهی) نیز می تواند یکی از نشانه های قابل قبول کارآفرینی باشد، این واژه نیز دربرگیرنده ی مفهوم توجه و هشیاری است و تا حدودی دقت آن کمتر از واژه ی perpicaz است، چرا که به وضوح نشان دهنده ی یک رویکرد ثابت است تا
یک رویکرد پویا و دینامیک

برگرفته از کتاب اقتصاد اتریش. نوشته خسوس هورتا دسوتو
@austrianschool
سرمایه داری نعمتی نادر در همه تاریخ (475)

سرمایه داری راز سر به مهری است که غارتگران و یاغی صفتان و راهزنان و نوچه های انها با فریب کاری و اشعار دلربا اجازه نمی دهند مردم جهان سوم حقیقت انرا کشف کنند و با کمترین تردید راه دشوار سرمایه داری را در پیش گیرند تا هرکدام یک پاریس و یا سوئیس و یا منچستر و یا دانمارک و یا واشنگتن شوند
علی فتاحی
3 شهریور 1396
@alisaehon
کانال اقتصاد و سرمایه داری
Forwarded from LiberTorch (|>👀¥@)
📜چرا نسبی‌گرایی جذاب است؟
✍تیموتی ویلیامسون

🗽نسبی گرا مدعی است بین حقیقت مطلق و جزم گرایی رابطه مستقیمی وجود دارد. ولی این اشتباه است، می توان به وجود حقیقت مطلق باور داشت بدون این ادعا که یقیناً به آن دسترسی پیدا کرده ایم.
Instagr.am/LiberTorch

🗽تیموتی ویلیامسون (متولد ۱۹۵۵) فیلسوف بریتانیایی و استاد دانشگاه آکسفورد است. زمینه‌های تخصص وی شامل معرفت‌شناسی، منطق، فلسفه زبان و متافیزیک می‌شود. وی در حال حاضر استاد دانشگاه آکسفورد است.
t.me/LibrT

🗽نسبی‌گرا، کسی است که از گفتن «من اشتباه میکنم، حق با توست» یا «حق با من است، تو اشتباه می کنی» پرهیز می کند و بر این باور است که هر شخصی نقطه نظر خود را دارد و هر نقطه نظری از منظر همان نقطه نظر صحیح است ولی از نظر دیگر دیدگاهها صحیح نیست و چیزی فراتر از این دیدگاه نمی تواند درست و غلط بودن نظرهای ما را مشخص کند.
@LibrT

🗽نسبی گرا نافی وجود هر گونه حقیقت مطلق است. تغییر دادن دیدگاه برخی از اشخاص بسیار دشوار و گاهی غیرممکن است ولی این دلیل نمی شود که آنها در اشتباه نیستند. به طور کلی وقتی شخصی نمی خواهد دیدگاه اشتباه خودش را تغییر دهد مشکل خودش است ولی در صورتی که این افراد بخواهند بر اساس باورهای اشتباه خود عمل کنند و برای دیگران دردسر درست کنند، دیدگاه آنها به مشکلی برای همه تبدیل خواهد شد.

🗽چرا نسبی گرایی این قدر جذاب شده است؟ ویلیامسون بر این باور است که برخی افراد می ترسند با پذیرش این موضع که برخی باورها غلط و برخی دیگر صحیح هستند و افراد گاهی در اختلاف نظرها به روشی منطقی به نتیجه تن نمی دهند این اختلاف نظر به جنگ قدرت تبدیل شود و هر که قدرتمندتر است، فارغ از اعتبار استدلال هایش بتواند نظرش را بر دیگری تحمیل کند

🗽مشکل اصلی نسبی گرایی این است که نمی توان آن را به شکلی منسجم ارائه کرد. فیلسوفی که اغلب به عنوان یک نسبی گرا در مورد حقیقت از او یاد می شود نیچه است. ولی حتی نیچه هم باورهای خود را در مورد چگونگی امور داشت و نظراتی را که با نظرات خودش همخوان نبودند را عمیقاً اشتباه می دانست. صرف داشتن اندیشه – هر اندیشه ای - شما را به عدم تقارنی میان افراد همفکر و ناهمفکر با شما متعهد می کند.

🗽اگر قرار باشد دیدگاهی داشته باشید (هر دیدگاهی) یعنی به شکلی خاص به مسائل نگاه می کنید و این یعنی پذیرفتن اینکه دیدگاه مخالفی وجود دارد. ممکن است نسبی گرا بخواهد از این تله نیز فرار کند. تنها راه پیش روی او این است که به هیچ دیدگاهی تعهد نداشته باشد، حتی خود نسبی گرایی!

🗽نسبی گرایی را نمی توان به صورت منسجمی ارائه کرد، حال سؤال اینجاست که چرا باید برای رد کردن دیدگاهی چنین فاقد انسجام، وقت صرف کرد. ویلیامسون اشاره می کند که در جوامع امروزی از نسبی گرایی بسیار استقبال شده است. درست است که این استقبال ناشی از سردرگمی است ولی همین سردرگمی ها می توانند تأثیرگذار باشند. به عنوان مثال این روزها افراد بسیاری می گویند هر کسی دیدگاه خودش را دارد و همه دیدگاهها ارزش یکسانی دارند.

🗽این افراد فراموش می کنند که این خود یک دیدگاه است و باید با این دیدگاه که «برخی دیدگاهها از دیگر دیدگاهها برتر هستند» ارزش یکسانی داشته باشد! سردرگمی هایی که نسبی گرایی به بار می آورد می تواند در مسئولیت پذیری و عمل اخلاقی افراد تأثیرگذار باشد. نسبی گرایی چیزی جز قانع شدن به شعاری بی مایه به این بهانه که به وسیله آن می توانیم با یکدیگر در صلح زندگی کنیم نیست. اختلاف نظر یکی از بنیادی ترین مسائل بشر است و برای بررسی آن به رویکردی عمیق تر نیاز است.
#هایک دریافت طی دهه ی 1920، فدرال رزرو یا همان بانک مرکزی امریکا، به عمد طرح گسترش اعتبار را جهت خنثی سازی اثر کاهش تورم ناشی از افزایش پایدار در بهره وری شروع کرده است، لذا اگرچه قیمت های کالاهای مصرفی و خدمات طی آن دوره به طرز قابل توجهی افزایش نیافت، اما رشد پولی قابل ملاحظه ای روی داده و حباب مالی بزرگی بروزکرد. هایک معتقد بود که دیر یا زود این حباب خواهد ترکید و خطاهای عظیم سرمایه گذاری های انجام شده را آشکار خواهد کرد. در واقع، هایک پیشنهاد پولی باعث ناهماهنگی ادواری بین تصمیمات سرمایه گذاران و مصرف کنندگان می شود، ناهماهنگی که دیر یا زود روند جریان ها را برعکس کرده و موجب رکود اقتصادی می شود. هایک این ایده ها را در مقاله ی خود درباره ی معادله ی ادواری قیمت و تغییر در ارزش پول بیان می دارد که در سال 1928 منتشر شده است (هایک، 1984؛ 171-118). کاربرد تحلیل هایک بر شرایط موجود این امکان را به او داد که رکود کلی را که در سال 1929 شروع شده بود، پیش بینی کند و هایک همیشه آن را به عنوان نتیجه ی روند گسترش اعتباری مصنوعی بیان کند که بانک مرکزی امریکا آن را در مقیاس گسترده و طی آن دهه اقتباس کرده بود ....
بعدها در سال 1931، هایک چیزی را منتشر کرد که شاید مهم ترین و مشهورترین کتاب در زمینه ی نظریه ی سیکل تجاری است، قیمت ها و تولید در این مختصر، هایک در تحلیل دقیقی شرح می دهد که چگونه گسترش اعتبار بدون پیشتوانه قبلی در افزایش داوطلبانه ی پس اندازها، ساختار تولیدی را مختل کرده، بنابراین آن را به طور مصنوعی، بیش از حد سرمایه بر می کند و نیازمند این است که خطاهای مرتکب شده در شکل رکود بروز کند.
از کتاب اقتصاد علم اتریشی نوشته
کری آی وان

@austrianschool
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اسرار نهان پول مایکل ملونی قسمت اول
Forwarded from راهبرد (Amir Hossein Khaleqi)
پزشکی که کسب وکارش انقلاب بود!

می گویند محمد رضا شاه پهلوی نسبت به تصویرش در رسانه های غربی بسیار حساس بود و یکی از شکایت های همیشگی اش از فرنگی ها این بود که روزنامه ها شما هر چه بخواهند می نویسند و شما هم هیچ کاری نمی کنید. پاسخ آنها البته روشن بود که رسانه های ما آزاد اند و نمی توانیم به آنها چیزی تحمیل کنیم.

همان زمان ها ابوالحسن خان بنی صدر به این نتیجه رسید که بد نیست مبالغی خرج شود تا شاه و دودمان پهلوی در رسانه های غربی بد جلوه داده شود، صدها هزار دلار به حساب یک پزشک ایرانی مقیم هیوستون تگزاس واریز شد که کارش برنامه ریزی و به راه انداختن تظاهرات دانشجویی و ارتباط با رسانه های غربی بود، این پزشک کسی نبود جز ابراهیم یزدی.

او ارتباط خوبی با اهالی رسانه و سیاستمداران غربی برقرار کرده بود و تلاش می کرد با رساندن اخبار مربوط به وضعیت حقوق بشر و فساد در ایران، جامعه جهانی را نسبت به وضع ایران حساس کند. او به ویژه در سالهای اوج گیری اعتراض ها در دوره کارتر نقشی اساسی بازی کرد. ارتباطش با مسئول میز ایران در وزارت امور خارجه باعث شد امریکایی ها برای مصالحه با مخالفان و جلوگیری از برخورد تند با آنها روی شاه فشار بیاورند.

سرگذشت این پزشک جالب بود؛ سوسیالیسم آن هم از نوع خاورمیانه ای اش چیزی کم از طاعون نداشت، او هم به قول خودش مسلمان سوسیالیست بود و هنوز هم عکسش با فیدل کاسترو را در اینترنت می شود پیدا کرد، می گفت همان سال های دهه 1340 دیدیم انقلاب کوبا و الجزایر پیروز شده بود، شور انقلابی بر ما غلبه کرد و بلند شدیم رفتیم به الجزایر و چین تا برای مبارزه آموزش های چریکی ببینیم. حتی گفته بود که اول بار اصول و فن مبارزه و سازمان دهی مخفی را او یاد سازمان مجاهدین خلق داده است.

در این سالها رفقایش بنی صدر و قطب زاده و بازرگان و علی شریعتی بودند، آنها در سال های مبارزه ارتباط گسترده ای با عرفات و قذافی و جمال عبدالناصر و صدام تکریتی برقرار کرده بودند، رهبران ناسیونالیست های عرب مخالف شاه بودند و دریغی از حمایت از مخالفان او نداشتند. به وساطت علی شریعتی، یزدی و تعدادی دیگر از الجزایر به مصر رفتند و در قاهره تشکیلات راه انداختند و به مخالفان اصول نبرد چریکی را آموزش می دادند، در عددی حیرت آور که به اشتباه چاپی می ماند ادعا کرده بود که 3635 نفر در این دوره آموزش دیدند و مسلح به ایران برگشتند! بعید بود این لشگر چریک مسلح از دید ساواک دور بماند.

باری، او و رفقایش در لبنان، فلسطین، عراق، مصر فعالیت کردند و برخی کمک ها از جاهایی نظیر سازمان اطلاعات لیبی و مصر می رسید، اما گذشته از چریک بازی، در امریکا و بعدها فرانسه هم با قطب زاده و بنی صدر مثلثی را تشکیل داده بود و بازوی اصلی آیت الله خمینی در مبارزه علیه شاه به شمار می آمدند.

بعدها هم که انقلاب پیروز شد و پستی در دولت موقت پیدا کرد، در مورد نقش او در اعدام مقامات رژیم سابق حرف های ضد ونقیض کم نیست. مذاکره اش با سایرس ونس، وزیر امور خارجه امریکا، خبرساز شد، جالب بود در همانجا هم حرف های شاه را برای او تکرار می کرد که چرا اینقدر در مورد وضعیت ایران سیاه نمایی می کنید و مگر نمی فهمید وضع در ایران عوض شده است!

به تدریج از سیاست ایران کنار گذاشته شد و شاید باورش این بود که مصداق بارز این جمله است که انقلاب فرزندانش را می خورد. زندگی اش پایین و بالا زیاد داشت، بعید بود خیلی از دنیا و واقعیت های آن سر در بیاورد، از جنس سوسیالیست های رمانتیک خاورمیانه ای بود که بیشتر عاشق مبارزه اند. سرنوشت او، بنی صدر، قطب زاده و بازرگان غریب و عبرت آموز بود؛ فاعتبروا یا اولی الابصار.

https://goo.gl/ExEnph

کانال راهبرد
@RahbordChannel
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اسرار پنهان پول قسمت چهارم
هانس هرمان #هوپ:

✅ #دولت یک انحصار منطقه ای مبتنی بر زور است. آژانسی است که به صورت مستمر به حقوق نهادینه شده مالکیت تعدی کرده و با اخذ مالیات و ابداع مقررات به بهره برداری و اخاذی از مالکان اموال و دارایی ها می پردازد.
اما دولت چگونه امکان وجود یافته است؟ در اینجا دو نظریه برای خواستگاه دولت وجود دارد. در یک دسته، افرادی همچون فرانتس اوپنهایمر، الکساندر روستو و آلبرت جی نوک قرار دارند، که معتقدند برتری نظامی گروهی بر دیگران، ریشه پیدایش دولت است. این نظریه بیانگر خواستگاه بیرونی دولت است. اما این رویکرد از سوی نظریاتی که بستری تاریخی دارند، همچون انسان شناسان و مردم شناسانی مثل ویلهلم موهلمان به شدت مورد نقد قرار گرفته است. از موضع انتقادی آنان، همه دولت ها ثمره فتوحات بیرونی نیستند. این نقدها در واقع به جایگزینی نادرست زمانی کوچ نشینان بر کشاورزان یکجانشین در اولین دولت اشاره دارند. همچنین این نظریه بیرونی، وجود یک شبه دولت را نزد فاتحان، پیش فرض میگیرد. از این روی، نظریه بیرونی نیازمند یک مبنا و بنیاد درونی است.
چنین نظری از سوی برتراندو جوونل ارائه شده است. از دید او لدوت ها پیامد ارتقای رهبران طبیعی هستند. رهبران طبیعی، خود اصل مبادلات و تعاملات آزادانه دارندگان املاک خصوصی بوده و ماهیتی نابرابرانه، سلسله مراتبی و نخبه گرایانه دارد. در هر جامعه ای، افرادی بنا به استعدادهای خود در جایگاهی نخبه و برجسته نسبت به دیگران قرار می گیرند. دستمایه رفاهی، بهره هوشی و شجاعت می تواند فرد را در موقعیت نخبه قرار دهد و نظریات و داوری های او با دیده احترام ترویج می یابد. همچنین به علت ازدواج های انتخابی و قوانین مدنی و میراث ژنتیک موقعیت اقتدار طبیعی برای چندین نسل همچنان در میان خانواده های برگزیده پابرجا می ماند. سران این خاندان ها و برگزیده ها با کسب دستاوردها و دوراندیشی های نهادیه شده، خود به حل منازعات و اختلافات بین خود اقدام می کنند. این رهبران و نخبگان طبیعی به صورت رایگان همچون قاضی و مصلح نقش ایفا می کنند و این فارغ از عرضه عدالت مدنی به مثابه کالای عمومی یا حس وظیفه ای است که از خدمتگزاران حکومتی انتظار می رود. گام کوچک ولی مهم و اساسی برای گذار به سوی دولت، تاکید و پافشاری یکی از اعضای الیت و نخبگان و علی رغم مخالفت دیگر اعضای برجسته جامعه صورت گرفته و حق داوری آزاد را به انحصار خویش درآورده که بر حسب آن جناح های متعارض کشمکش، اکنون دیگر حقی در انتخاب قاضی و میانجی خویش نداشتند.
از کتاب اشرافیت دمکراسی سلطنت
نوشته هوپ
ترجمه سلیمان عبدی

@austrianschool
Forwarded from LiberTorch (|>👀¥@)
🔖فردگرایی روش شناختی

🗽میزس در کتاب «کنش انسانی» توضیحی از آنچه او آن را «اصول فردگرایی روش‌شناختی» می‌نامد، ارائه می‌کند:

« ابتدا باید این واقعیت را درک کنیم که تمامی فعالیت‌ها توسط افراد انجام می‌گیرد . . . اگر معنای فعالیت‌های بی شماری که توسط افراد انجام گردیده اند را به دقت بررسی کنیم باید همه چیز در باره‌ی فعالیت‌های کل اجتماع را بیاموزیم. زیرا یک جمع اجتماعی خارج از « فعالیت‌های » اعضای منفرد خود وجود و واقعیت ندارد ».
instagr.am/LiberTorch

🗽میزس مدعی بود که کلی‌های اجتماعی مانند « خانواده » یا « جامعه » چیزی بیشتر از اعضای منفرد خود نیستند که آنها را تشکیل داده اند. چنین کل‌هایی انتزاعاتی برای نشان دادن همکاری متقابل مردم در یک شرایط ویژه مفیداند. « خانواده » مجموعه‌ای از فعالیت‌های متقابل را نشان می‌دهد و « فلان باشگاه » نوع دیگرش را.
t.me/LibrT

🗽در تقلیل کارکردهای گروهی به عمده ترین عناصر مبنایی اش ـ یعنی به فعالیت افراد ـ میزس اهمیت کلی‌های اجتماعی را نادیده نمی‌گیرد. کاملاً برعکس. او توضیح می‌دهد که « فردگرایی روش شناختی از به زیر سوال بردن اهمیت چنین کلی‌های اجتماعی بسیار به دور است.
@LibrT

🗽یکی از اصلی ترین وظایف فردگرایی روش شناختی توصیف و تحلیل تبدیل شدن‌ها، ناپدید شدن‌ها، تغییرات ساختاری و عملیات کلی‌های اجتماعی است و از این نظر این تنها روشی است که برای حل رضایت آمیز این معضل مناسب است ».
❇️آب در آسیاب سیاست❇️

روزنامه دنیای اقتصاد - 1396/06/08 

امیرحسین خالقی

دکترای سیاست‌گذاری دانشگاه تهران

🔴فون #میزس بزرگ، اقتصاددان نامدار مکتب اتریش، معتقد بود فقط کسانی که در دم و دستگاه دولت مشغولند فکر می‌کنند «پست و جایگاه جدید درست کردن»، «تصویب قانون و مقررات تازه» و «زیاد کردن تعداد کارکنان دولت» کار مثبت و مفیدی است. مرد فرزانه منظورش این بود که این به اصطلاح «تحول‌ها» و «اصلاحات ساختاری» بعید است در عمل کمکی به بهبود اوضاع کند. دولت هرچقدر کمتر در اقتصاد مداخله کند، حضورش کمتر باشد و شرایط را برای نقش‌آفرینی کنشگران واقعی اقتصاد فراهم کند، به صواب نزدیک‌تر است. افزودن بر شاخ و برگ دولت و «تخصصی کردن مداخله» مصداق همان گفته معروف میلتون فریدمن است که راه حل‌های دولتی اغلب از خود مساله‌ای که قرار است حل کنند بدترند.

 

🔴از منظر اقتصادی، ماهیت صنعت و تجارت در معنای عام آنها یکی است؛ هر دو از منطق مبادله پیروی می‌کنند و همپوشانی آنها نیاز به توضیح ندارد. تجربه بسیاری کشورهای دیگر هم جز این نمی‌گوید که در سیاست‌گذاری‌های اقتصادی هر دو را ذیل یک ساختار واحد مورد توجه قرار می‌دهند، در ژاپن که برای هواداران نقش‌آفرینی دولت در اقتصاد و سیاست صنعتی الگوی بسیار محبوبی است، قدرتمندترین نهاد سیاست‌گذار تا آغاز قرن بیست و یکم همان میتی (وزارت صنعت و تجارت بین‌الملل) معروف بود و بعد هم جای آن را «وزارت اقتصاد، تجارت و صنعت» گرفت. در نمونه‌ای دیگر، «وزارت صنعت و تجارت بین‌الملل» مالزی هم متولی تجارت بین‌الملل، صنعت، سرمایه‌گذاری، بهره‌وری، بنگاه‌های کوچک و متوسط، توسعه نهادهای مالی و بسیاری موارد دیگر است. در آلمان که آن را هم نمونه موفق سیاست صنعتی می‌دانند، «وزارت امور اقتصادی و انرژی» سیاست‌گذار اصلی در حوزه اقتصاد به شمار می‌آید. در کره جنوبی هم «وزارت صنعت و تجارت و انرژی» دست اندرکار است و نقش مشابهی دارد.

می‌توان حدس زد که تمرکززدایی از وزارتخانه‌ها با هدف بهبود کارآیی و افزایش کیفیت سیاست‌ها توجیه می‌شود. با بهره‌گیری از همان اصل تقسیم کار استدلال شده است که با تمرکز تمام امور مرتبط در یک وزارت مستقل کار بهتر پیش می‌رود. از درهم‌تنیدگی ذاتی سه حوزه تجارت و صنعت و کشاورزی که بگذریم، چنین نگاهی برخی دشواری‌ها را نادیده می‌گیرد. هواداران تفکیک یک عامل اساسی، یعنی منطق عمل دولت را نمی‌بینند، نمی‌توان به سادگی نسخه‌ای را که برای بنگاه‌های خصوصی روا ست برای دیوانسالاری دولت توصیه کرد. از یاد نبریم دولت‌ها بیش و پیش از هرچیز بر اساس ملاحظات سیاسی عمل می‌کنند، در فرآیند تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری دولت‌ها، تحلیل هزینه فایده نقشی فرعی و دست دوم دارد. مساله این نیست که کارهایی که پیش‌تر در اینجا و آنجا انجام می‌شد، حالا به یک وزارتخانه مستقل سپرده شود تا کارآیی بالاتر رود، بلکه پیامدهای آن بسیار گسترده‌تر است. از افزایش هزینه‌های اداری و هماهنگی کل دولت که بگذریم، یک بازیگر سیاسی دیگر به مجموعه قبلی‌ها اضافه می‌شود و وارد رقابتی مخرب با دیگران برای کسب منابع مشترک می‌شود. عجیب نیست که عضو تازه‌وارد «نمایش سیاست» را پیچیده‌تر از پیش و شبکه‌های ذی‌نفع بزرگ‌تری را ایجاد کند و بخواهد حمایت سیاسی و اجتماعی بیشتری به دست آورد. در این میان طبیعی است که هزینه‌های بسیاری صرف شود، بدون آنکه کیفیت کار بالاتر رود. در کشوری که یک مشکل همیشه حاضر در راه حل مسائل ملی «عدم هماهنگی بین متولیان» است، بیشتر کردن تعداد متولیان کمکی نخواهد کرد. کوتاه سخن آنکه با چنین اقداماتی، دولت بزرگ‌تر می‌شود، رقابت سیاسی در آن بیشتر می‌شود، منابع و ثروت بیشتری هدر می‌رود و تعداد نورچشمی‌ها و رانت‌جویان وابسته افزایش می‌یابد. در کشوری که وضعیت در شاخص برداشت از فساد و شفافیت، نامی جز فاجعه ندارد و به بوروکراسی کند، ناکارآمد و ناهماهنگ شهره است، به نظر نمی‌رسد بزرگ‌تر کردن دولت راه حل خوبی باشد.
بقیه در قسمت بعدی🔻🔻🔻🔻

@austrianschool
ادامه قسمت اول


🔴متفکران اقتصاد بازار به ما آموخته‌اند، بعید است دولت‌ها جز به هم زدن زمین بازی کاری در اقتصاد انجام دهند، ثروت را کنشگران واقعی اقتصاد تولید می‌کنند و بازار به شهادت تاریخ بهتر از سیاست‌های دولت، کار توزیع منابع در اقتصاد را انجام می‌دهد. سیاست خوب سیاستی است که فضا را برای عمل موثر فرآیند بازار مهیا کند، بر خلاف تصور رایج لازم نیست دولت‌ها دست اهالی کسب و کار را بگیرند، همین که پای آنها را رها کنند هم کافی است. دولتی‌ها نه دانش کافی برای طراحی اقتصادهای پیچیده را دارند و نه انگیزه‌ای برای اجرای موثر آن، مداخله در بیشتر موارد حاصلی جز کاهش ثروت ملی و فساد ندارد، حال اگر بخواهیم چنین مداخله‌های ویرانگری را «تخصصی» و «همه‌جانبه» دنبال و برای آن متولیان متعدد تعیین کنیم که وضعیت غم‌انگیزتر نیز می‌شود. بجا است دولت به جای فربه کردن دم و دستگاه خود تلاش کند تا بار وظایف وهزینه‌هایش را سبک‌تر کند، همین دستگاه‌ها و بخش‌های موجود را هم تا حد امکان کاهش دهد و اجازه دهد اهالی اقتصاد و فعالان بخش خصوصی خود دست به کار بهبود اوضاع شوند. حتی اگر بتوان این استدلال را پذیرفت که در مراحل آغازین توسعه نمی‌توان از هدایت و حضور دولت چشم پوشید، به نظر می‌رسد کشور ما از این گام‌های آغازین عبور کرده است و نیازی به نقش‌آفرینی همه‌جانبه و گسترده دولت نیست. این روزها بزرگانی پیشنهاد کرده‌اند، همه امور اصلی اقتصاد در وزارتخانه‌ای به نام اقتصاد ملی تجمیع شود، چنین پیشنهادی اگر هیچ مزیتی هم نداشته باشد، دست کم از رقابت‌های سیاسی مخرب، هزینه‌های اداری و فساد خواهد کاست

@austrianschool
❇️انسان کنشگر و علم اقتصاد❇️
#میزس

🔴معرفتِ ما از به قوانینِ اقتصادی از عقل نشأت می‌گیرد. نمی‌توان آن را از تجربه‌یِ تاریخی به دست آورد، چرا که تجربه‌یِ تاریخی همیشه پیچیده است و نمی‌توان آن را در یک آزمایشِ تجربی موردِ مطالعه قرار داد. منبعِ حقایقِ اقتصادی عقلِ خودِ انسان است؛ یعنی همان که در معرفت‌شناسی معرفتِ پیشینی می‌نامیم، و آن را پیشاپیش می‌دانیم. معرفتِ پیشینی با معرفتِ پسینی که از تجربه حاصل می‌شود، متفاوت است.

🔴فیلسوفِ انگلیسی، جان لاک [۱۷۰۴-۱۶۳۲]، با نظرداشتِ مفهومِ معرفتِ پیشینی این نظریه را مطرح ساخت که ذهنِ آدمی لوحِ سفیدی‌ است که تجربه بر آن نگاشته می‌شود. او بر این نظر بود که چیزی به نامِ معرفتِ ذاتی وجود ندارد. گُتفرید ویلهلم فون لایبنیتس [۱۷۱۶-۱۶۴۶]، فیلسوف و ریاضیدانِ آلمانی، خودِ عقل را از این قاعده مستثنا ساخت. بر طبقِ نظرِ لایبنیتس، تجربه‌یِ انسان بر لوحِ سفید و خالیِ ذهنِ او حک نمی‌شود؛ در ذهنِ انسان یک ابزارِ ذهنی وجود دارد که ذهنِ حیوانات فاقدِ آن است و همین ابزار است که امکان تبدیلِ تجربه به معرفت را برایِ انسان فراهم می‌آورد.
من قصد ندارم که واردِ بحث در بابِ «عقلانیت‌گرایی» و «تجربه‌گرایی» شوم و به تمایز میانِ تجربه و معرفتی بپردازم که جان استوارت میل [۱۸۷۳-۱۸۰۶]، فیلسوف و اقتصاددانِ انگلیسی آنرا «معرفتِ پیشینی» می‌نامید. در هر حال، جان استوارت میل و عمل‌گرایانِ امریکایی بر این نظر متفق‌القول بودند که معرفتِ پیشینی نیز به نحوی از تجربه نشأت می‌گیرد.
🔴نحوه‌یِ ارتباطِ معرفتِ اقتصادی، نظریه‌یِ اقتصادی، و نظایرِ آن از یک سو و تاریخِ اقتصادی و زندگیِ روزمره‌یِ انسان از سویِ دیگر همچون رابطه‌یِ منطق و ریاضیات با درک ما از علومِ طبیعی است. بدین روی، می‌توان این نفیِ خویشتن را از معادله بیرون کرد و این واقعیت را پذیرفت که آموزه‌هایِ نظریه‌یِ اقتصادی از عقل اشتقاق یافته اند. منطق و ریاضیات نیز به طریقِ مشابه از عقل منتج شده اند؛ در حوزه‌یِ ریاضیات چیزی همچون آزمایش یا پژوهشِ آزمایشگاهی وجود ندارد. این سخن گفته‌یِ یک ریاضیدان است که وسایلِ موردِ نیازِ یک ریاضیدان چیزی نیستند جز یک قلم، قطعه‌ای کاغذ، و یک سطلِ کاغذِ باطله. ابزارهایِ او ذهنی هستند.
🔴حال این پرسش مطرح می‌شود که چگونه ممکن است علمِ ریاضیاتی که تماماً پرداخته‌یِ ذهنِ انسان است و هیچ گونه ارتباطی با عالَمِ خارج و واقعیت ندارد، جهتِ شناختِ عالَمِ مادّی‌ای به کار آید که وجود و کارکردَش تماماً خارج از ذهنِ انسان است؟ این پرسش را ریاضیدانِ فرانسوی، هانری پوانکره [۱۹۱۲-۱۸۵۴] و فیزیکدانِ شهیر، آلبرت آینشتاین [۱۹۵۵-۱۸۷۹] پاسخ داده اند. اقتصاددانان نیز می‌توانند همین پرسش را در بابِ علمِ اقتصاد مطرح کنند. چگونه ممکن است که چیزی که منحصراً زاییده‌یِ عقل و ذهنِ انسانِ تکیه‌زده بر صندلیِ راحتی است، برایِ درکِ آن چیزی به کار آید که در بازار و در جهان می‌گذرد؟
کل مقاله🔻🔻🔻

http://cheragheazadi.org/index.php/archives/1048


@austrianschool
❇️طبق عقیده #میزس، آزادی فردی بی چون و چرا به اقتصاد بازار پیوند خورده است. فقط شرایط یک اقتصاد بازاری می تواند بیشترین آزادی ممکن را به افراد ارائه کند.
میزس این نکته را این گونه توضیح می دهد:

آزادی و استقلال شرایط انسان در چارچوب یک جامعه قراردادی است... عضو چنین چنین جامعه ای آزاد است به این علت که او فقط با خدمت به خودش به دیگران خدمت می کند. آنچه موجب محدودیت او می شود فقط پدیده اجتناب ناپذیر کمیابی در طبیعت است. خارج از آن، او در محدوده بازار آزاد است. هیچ نوعی آزادی و استقلال به جز آن چه اقتصاد بازار تامین می کند وجود ندارد.

بگذارید در جهت تفسیر استدلال میزس کوشش کنیم. آزادی، شرط استقلال نسبی اراده من از اراده دیگران و یا به عبارت دیگر، استقلال نسبی برنامه های من از برنامه های دیگران است. آزادی مورد استفاده فرد نمی تواند با تجارب او در یک جامعه مفروض، جایی که او ممکن است کاملاً احساس بیهودگی کند، مورد ارزیابی قرار گیرد. ترجیحاً آزادی باید با مقایسه وضعیت فعلی او با استقلالی که در یک ترتیبات اجتماعی جایگزیم به دست می آورد مورد قضاوت قرار گیرد. بر اساس این مقایسه بین اجتماعی، وضعیت یک فرد در یک جامعه بازارگرا از هر لحاظ برتر از وضعیت فرد در یک جامعه دستوری یا سوسیالیستی است. احتمال موفقیت برنامه ریزی غیرمتمرکز بازار نسبت به برنامه ریزی «اجتماعی» متکی بر تمرکز یا دستور بیشتر است. در شرایط بازار، برنامه های یک فرد تابع برنامه های هیچ شخص یا حتی اشخاص معدودی نیست. یک فرد در چنین شرایطی از برنامه های دیگران از آنرو پیروی می کند که بر اساس انها برنامه خودش را پیش ببرد. فرایند بازار نه تنها استقلال مورد نیاز فرد را برای اجرای برنامه هایش فراهم می آورد، بلکه اطلاعات مربوط به برنامه های دیگران را هم از طریق مکانیسم قیمت ارائه می دهد. تامین چنین اطلاعاتی در جامعه ای که برونداد اقدام فردی در آن به علت تبعیت از تکاملات و تصمیمات خودسرانه یک نهاد برنامه ریز متمرکز، نامطمئن است، دشوار خواهد بود.
🔻🔻🔻🔻🔻

@austrianschool
❇️#دولت_گرایی به عنوان یک اشتباه بنیادی
چنان که در دیدگاه استاندارد و مقبول عموم رایج است، دولت به مثابه یک نهاد ضروری تامین کننده نظم و قانون مطرح شده که در تضاد کامل با اصول ابتدایی اقتصاد و قوانین اخلاقی است.
1- هر انحصاری از منظر مصرف کنندگان ناپسند است. انحصار در اینجا طبق تعریف کلاسیک عبارت است از امتیازدهی به تنها تولید کننده کالا یا خدمات خاصی یا ممانعت از ورود دیگر رقبا به خط تولید کالای مورد نظر. آژانس الف ممکن است تنها تولید کننده کالا یا خدمات ب باشد و این انحصار از منظر مصرف کنندگان ناپسند است، چرا که از ورود دیگر رقبا به عرصه تولید جلوگیری کرده و با بالا رفتن قیمت ها کیفیت تولیدات پایین می آید.
2- تولید نظم و قانون. برای مثال تامین امنیت به عنوان وظایف ابتدایی دولت تعریف شده است. امنیت طبق اعلامیه استقلال آمریکا به مثابه حمایت از زندگی، دارایی و جستجوی خوشبختی همچون حمایت در مقابل خشونت خانگی و تهاجم خارجی تلقی می شود.
این دو گذاره آشکارا در تعارض باهم قرار دارند، ولی این به ندرت موجب نگرانی فلاسفه و اقتصادیون شده است و واکنش ها به جای آنکه متوجه گذاره دوم باشد، علیه گذاره اول است. در حالی که دلایل نظری بنیادینی (و شواهد تجربی بسیاری) مبنی بر این وجود دارند که گذاره دوم خطاست.
دولت به مثابه یک انحصارگر منطقه ای و تصمیم گیرنده نهایی و پشتیبان قانون، مثل دیگر انحصارگران در عرصه تولید کالا از قبیل شیر یا ماشین صرفاً موجب تولید کالای یا کیفیت پایین و قیمت بالا نمی شود، بلکه آن یک مولد بدی های غیرکالایی است و در حقیقت دولت قبل از آنکه بدی و نامرغوبی کالایی را موجب می شود بدی را (اعمال مالیات) پدید می آورد.
اگر آژانس یا نهادی، داور نهایی در هر منازعه ای باشد، پس داوری در خصوص کشمکش هایی را که خود نیز یکی از طرفین دعواست نیز بر عهده خواهد داشت. از این روی، به جای آنکه به حل منازعه و جلوگیری از رخ دادن آن کمک کند، به اعمال قدرت و امتیازدهی به نفع خود عمل می کند.
بنابراین، اگر کسی خواهان عدالت در دعوایش علیه دولت باشد، چون داور دعوا خود دولت است، علی رغم وجود قوانین و دیوان عالی قضا، رای به نفع دولت صادر خواهد شد.
این قوانین و دادگاه ها، همه دولتی اند و اعمال هر محدودیتی بر تصمیمات اتخاذ شده، از سوی کسانی خواهد بود که خود تحت فرمان نهادهای مشابهی قرار دارند که تحت نظارت دولت است. قابل پیش بینی است که تعریف اموال و حمایت همواره در راستای توسعه منافع دولت در حوزه قضایی تغییر خواهد کرد. ایده کشف قوانین ثابت و ابدی برچیده شده و قانون به مثابه امر مصول و دلبخواهی از سوی دولت جای آن را می گیرد.
همچنین دولت به مثابه داور نهایی، انحصار کاملی بر مالیات دارد و بدون توجه به رضایت خاطر مالیات دهندگان، بر آنان مالیات می بندد و همه را وادار به پرداخت نرخ تعیین شده مالیات برای قوانین صادره دولتی (قوانین منحرف شده) می کند. به هر حال، بودجه های مالیاتی، دولت را برای تامین زندگی و پایبندی به حق مالکیت در موضعی متعارض قرار می دهد. در واقع، دولت محافظ دارایی ها از راه سلب مالکیت بر آنهاست. این موجب تحریک بی فایدگی کار و تلاش نزد همگان می شود و با قدرت انحصاری که دولت بر مالیات دارد، عاملان و کارگزاران دولتی تلاش می کنند هزینه های حمایتی را بیشتر کنند (تقریبا تمام ثروت مردم را تا آنجا که امکان داشته باشد، صرف هزینه های حمایتی می کنند) و این در حالی است که میزان خدمات حمایتی واقعی و کارا به پایین ترین حد خود می رسد. این یعنی خرج کردن بیشتر پولی که برای آن کمترین کار صورت گرفته است. چه چیزی از این بهتر است؟!
کتاب اشرافیت سلطنت دمکراسی
نوشته هانس هرمان #هوپ
ترجمه سلیمان عبدی

@austrianschool