برنامه ی حزب نازی
✅سوسیالیسم اقتصادی، نه سرمایه داری
موضوعی که برنامه ی حزب بر آن تأکید می کند سوسیالیسم و رد قاطع سرمایه داری است.
به لحاظ آماری، در برنامه ی حزب نازی بیش از هر چیز دیگر بر مضمون سوسیالیسم تأکید شده است، و در بیشتر از نصف بیست و پنج اصل - به بیان دقیق تر چهارده اصل - مطالبات اقتصادی سوسیالیسم برشمرده شده است.
اصل شماره ی ۱۱ خواهان پایان دادن به درآمدهای حاصله از بهره ی پول قرضی میشود.
اصل شماره ی ۱۲ خواستار مصادره ی تمام سودهایی می شود که بنگاههای اقتصادی آلمان در طی دوران جنگ جهانی اول به جیب زده اند.
اصل شماره ی ۱۳ ملی کردن همه ی شرکتها را مطالبه می کند.
اصل شماره ی ۱۴ خواستار سهیم کردن کارگران در سود بنگاه های صنعتی بزرگ است.
اصل شماره ی ۱۵ خواهان افزایش سخاوتمندانه ی بیمه ی دولتی سالمندان است.
اصل شماره ی ۱۶ خواستار اشتراکی کردن بی درنگ خواروبارفروشی های بزرگ میشود.
و به همین ترتیب ادامه می یابد.
تعهد حزب نازی به سوسیالیسم آن چنان عمیق بود که درسال ۱۹۲۱ برای ادغام با حزب سوسیالیست آلمان، یکی دیگر از احزاب سوسیالیستی، وارد مذاکره شد. اگرچه مذاکرات شکست خورد، اما در سراسر دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ سوسیالیسم اقتصادی همچنان از موضوعات محوری برنامه های حزب نازی باقی ماند.
برای نمونه به بخشی از سخنرانی آدولف هیتلر در سال ۱۹۲۷ توجه کنید:
«ما سوسیالیست هستیم، ما دشمنان نظام اقتصادی سرمایه داری امروز هستیم، به سبب این که با دستمزدهای ناعادلانه اش، با ارزش گذاری ناشایست اش از بشر بر مبنای ثروت و دارایی به جای مسئولیت پذیری و عملکرد، ضعفا را تحت استثمار خود گرفته است، و همه مصمم هستیم تا این نظام اقتصادی را تحت هر شرایطی براندازیم.»
شور و حرارت یوزف گوبلز در نفرت از سرمایه داری و دفاع از سوسیالیسم حتا از این هم بیشتر بود. دکتر یوزف گوبلز را میتوان زیرک ترین و تحصیل کرده ترین سیاست مدار بازی ها خواند. نازیها که به قدرت رسیدند، او یکی ازقدرتمندترین نازی های عالی رتبه بود، شاید نفر شماره ی دو یا شماره ی سه پس از شخص هیتلر. اما تعهد گوبلز به اصول ناسیونال سوسیالیسم بسیار پیش از این آغاز شده بود. او به لطف تحصیل در پنج دانشگاه آلمان از تحصیلات کلاسیک جامعی برخوردار بود و آخر سر در سال ۱۹۲۱ در رشته ی ادبیات و فلسفه از دانشگاه هایدلبرگ مدرک دکتری دریافت کرد. گوبلز در دوران لیسانس بیشتر آثار کارل مارکس و فردریش انگلس کمونیست را خواند و با نوشته های شان هم عقیده بود. گوبلز در سخنرانیهای نوشته های خود، پس از لعن و نفرین کسانی که «خوکهای پول دوست دموکراسی سرمایه داری» می خواند، به کرات گفته بود که «پول ما را برده ی خود ساخت است». به ادعای او «پول بلای جان بشریت است. پول بذر هر چیز بزرگ و نیکی را می خشکاند. هر پني به عرق زحمت و خون، آلوده است». و گوبلز، با لحنی به وضوح برگرفته از گفته های کارل مارکس، قويا بر این باور بود که «کارگر در یک کشور سرمایه داری - که بزرگترین بداقبالی او هم هست به دیگر انسانی جان دار، یک مبدع و یک تولید کننده نیست. او به ماشین بدل شده است. یک عدد، یک مهره ی ناچیز در ماشین بیهیچ احساس یا در کی. او از محصولی که خود تولید می کند، بیگانه است.»
بنابراین راه حل حزب نازی، سوسیالیسم قدرتمند است. دولت باید اقتصاد را کنترل کند، و تولید و توزیع اقتصادی را در جهت منافع جمعی سازمان دهی نماید.
از کتاب نیچه و نازی ها
استیون.هیکس
ترجمه محسن محمودی
@austrianschool
✅سوسیالیسم اقتصادی، نه سرمایه داری
موضوعی که برنامه ی حزب بر آن تأکید می کند سوسیالیسم و رد قاطع سرمایه داری است.
به لحاظ آماری، در برنامه ی حزب نازی بیش از هر چیز دیگر بر مضمون سوسیالیسم تأکید شده است، و در بیشتر از نصف بیست و پنج اصل - به بیان دقیق تر چهارده اصل - مطالبات اقتصادی سوسیالیسم برشمرده شده است.
اصل شماره ی ۱۱ خواهان پایان دادن به درآمدهای حاصله از بهره ی پول قرضی میشود.
اصل شماره ی ۱۲ خواستار مصادره ی تمام سودهایی می شود که بنگاههای اقتصادی آلمان در طی دوران جنگ جهانی اول به جیب زده اند.
اصل شماره ی ۱۳ ملی کردن همه ی شرکتها را مطالبه می کند.
اصل شماره ی ۱۴ خواستار سهیم کردن کارگران در سود بنگاه های صنعتی بزرگ است.
اصل شماره ی ۱۵ خواهان افزایش سخاوتمندانه ی بیمه ی دولتی سالمندان است.
اصل شماره ی ۱۶ خواستار اشتراکی کردن بی درنگ خواروبارفروشی های بزرگ میشود.
و به همین ترتیب ادامه می یابد.
تعهد حزب نازی به سوسیالیسم آن چنان عمیق بود که درسال ۱۹۲۱ برای ادغام با حزب سوسیالیست آلمان، یکی دیگر از احزاب سوسیالیستی، وارد مذاکره شد. اگرچه مذاکرات شکست خورد، اما در سراسر دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ سوسیالیسم اقتصادی همچنان از موضوعات محوری برنامه های حزب نازی باقی ماند.
برای نمونه به بخشی از سخنرانی آدولف هیتلر در سال ۱۹۲۷ توجه کنید:
«ما سوسیالیست هستیم، ما دشمنان نظام اقتصادی سرمایه داری امروز هستیم، به سبب این که با دستمزدهای ناعادلانه اش، با ارزش گذاری ناشایست اش از بشر بر مبنای ثروت و دارایی به جای مسئولیت پذیری و عملکرد، ضعفا را تحت استثمار خود گرفته است، و همه مصمم هستیم تا این نظام اقتصادی را تحت هر شرایطی براندازیم.»
شور و حرارت یوزف گوبلز در نفرت از سرمایه داری و دفاع از سوسیالیسم حتا از این هم بیشتر بود. دکتر یوزف گوبلز را میتوان زیرک ترین و تحصیل کرده ترین سیاست مدار بازی ها خواند. نازیها که به قدرت رسیدند، او یکی ازقدرتمندترین نازی های عالی رتبه بود، شاید نفر شماره ی دو یا شماره ی سه پس از شخص هیتلر. اما تعهد گوبلز به اصول ناسیونال سوسیالیسم بسیار پیش از این آغاز شده بود. او به لطف تحصیل در پنج دانشگاه آلمان از تحصیلات کلاسیک جامعی برخوردار بود و آخر سر در سال ۱۹۲۱ در رشته ی ادبیات و فلسفه از دانشگاه هایدلبرگ مدرک دکتری دریافت کرد. گوبلز در دوران لیسانس بیشتر آثار کارل مارکس و فردریش انگلس کمونیست را خواند و با نوشته های شان هم عقیده بود. گوبلز در سخنرانیهای نوشته های خود، پس از لعن و نفرین کسانی که «خوکهای پول دوست دموکراسی سرمایه داری» می خواند، به کرات گفته بود که «پول ما را برده ی خود ساخت است». به ادعای او «پول بلای جان بشریت است. پول بذر هر چیز بزرگ و نیکی را می خشکاند. هر پني به عرق زحمت و خون، آلوده است». و گوبلز، با لحنی به وضوح برگرفته از گفته های کارل مارکس، قويا بر این باور بود که «کارگر در یک کشور سرمایه داری - که بزرگترین بداقبالی او هم هست به دیگر انسانی جان دار، یک مبدع و یک تولید کننده نیست. او به ماشین بدل شده است. یک عدد، یک مهره ی ناچیز در ماشین بیهیچ احساس یا در کی. او از محصولی که خود تولید می کند، بیگانه است.»
بنابراین راه حل حزب نازی، سوسیالیسم قدرتمند است. دولت باید اقتصاد را کنترل کند، و تولید و توزیع اقتصادی را در جهت منافع جمعی سازمان دهی نماید.
از کتاب نیچه و نازی ها
استیون.هیکس
ترجمه محسن محمودی
@austrianschool
شاه سوسیالیست !
سیاست های اقتصادی دهه ۱۳۴۰ رفتن به سوی صنایع سنگین مانند ذوب آهن، ماشین سازی و پتروشیمی، با سرمایه گذاری و مدیریت دولتی بود. از همان برنامه پنج ساله سوم (۱۳۴۶-۱۳۴۱) که فکر برنامه ریزی جامع غالب شدموضوع تاسیس و توسعه صنایع سنگین مطرح گردید اما در برنامه پنج ساله چهارم ( ۱۳۴۷ - ۱۳۵۲ ) بود که این طرح جامه عمل پوشید. اصرار بر ایجادصنایع سنگین به هر قیمتی، چه از سوی شاه و چه دیگر مسئولان بلندپایه کشور، ریشه در تفکر مهندسی اجتماعی و نوعی سوسیالیسم ناسیونالیستی داشت. عالیخانی که در مدت قریب به هفت سال دوران مسئولیت خود در مقام وزیر ارتباط نزدیکی با شاه داشت و طبیعتا به روحیات و تفکرات وی، به ویژه درخصوص مسائل اقتصادی،شناختنسبتا دقیقی پیدا کرده بود بارها در خاطرات شفاهی خود بر این نکته تاکید می ورزد که اگر محمدرضا پهلوی، شاه نبود و خانواده اش یک خانواده معمولی ایرانی بود به احتمال زیاد مهندس میشد چون به مسائل فنی علاقه مند بود، و بعد هم به عضویت حزب ایران در می آمد «چون یک نوع گرایش دست چپی سوسیالیستی در نهادش بود. ادا در نمی آورد، واقعا این گرایش را داشت.» تاکید شاه بر اصلاحات ارضی و اصرار وی به اجرای مراحل دوم و سوم این اصلاحات حاکی از این گرایش چپ گرایانه است ایجاد شرکتهای سهامی زراعی که شباهت زیادی به کلخوزهای کشورهای سوسیالیستی داشت باب طبع شاه بود. به دلیل همین طرز فکر بود که شاه اصرار داشت «ذوب آهن نباید در اختیار بخش خصوصیباشد» یا اینکه مرحله اول تولید پتروشیمی باید دردست دولت باشد.» شاه در مصاحبه معروفی با اوریانا فالاچی، در اکتبر ۱۹۷۳، صریحا بر تمایلات سوسیالیستی خود تاکید می ورزد. اوریانا فالاچی در پی انتقادش شاه از سوسیالیسم غربی و این ادعا که مدل او بهتر از سوسیالیسم سوئدی کار می کند، از شاه می پرسد، «آیا منظور شما این است که به تعبیری سوسیالیست هستید و سوسیالیسم شما پیشرفته تر و مدرن تر از سوسیالیسم اسکاندیناوی است؟» و شاه در پاسخ می گوید، «البته، زیرا سوسیالیسم اسکاندیناوی به معنای یک سیستم ایمنی برای کسانی است که کار نمی کنند و در عین حال در پایان مثل آنهایی که کار می کنند حقوق می گیرند. برعکس، سوسیالیسم انقلاب سفید من تشویق به کار است. یک سوسیالیسم تازه و مدرن است.»؟
از کتاب اقتصاد ودولت در ایران
نوشته موسی غنی نژاد
@austrianschool
سیاست های اقتصادی دهه ۱۳۴۰ رفتن به سوی صنایع سنگین مانند ذوب آهن، ماشین سازی و پتروشیمی، با سرمایه گذاری و مدیریت دولتی بود. از همان برنامه پنج ساله سوم (۱۳۴۶-۱۳۴۱) که فکر برنامه ریزی جامع غالب شدموضوع تاسیس و توسعه صنایع سنگین مطرح گردید اما در برنامه پنج ساله چهارم ( ۱۳۴۷ - ۱۳۵۲ ) بود که این طرح جامه عمل پوشید. اصرار بر ایجادصنایع سنگین به هر قیمتی، چه از سوی شاه و چه دیگر مسئولان بلندپایه کشور، ریشه در تفکر مهندسی اجتماعی و نوعی سوسیالیسم ناسیونالیستی داشت. عالیخانی که در مدت قریب به هفت سال دوران مسئولیت خود در مقام وزیر ارتباط نزدیکی با شاه داشت و طبیعتا به روحیات و تفکرات وی، به ویژه درخصوص مسائل اقتصادی،شناختنسبتا دقیقی پیدا کرده بود بارها در خاطرات شفاهی خود بر این نکته تاکید می ورزد که اگر محمدرضا پهلوی، شاه نبود و خانواده اش یک خانواده معمولی ایرانی بود به احتمال زیاد مهندس میشد چون به مسائل فنی علاقه مند بود، و بعد هم به عضویت حزب ایران در می آمد «چون یک نوع گرایش دست چپی سوسیالیستی در نهادش بود. ادا در نمی آورد، واقعا این گرایش را داشت.» تاکید شاه بر اصلاحات ارضی و اصرار وی به اجرای مراحل دوم و سوم این اصلاحات حاکی از این گرایش چپ گرایانه است ایجاد شرکتهای سهامی زراعی که شباهت زیادی به کلخوزهای کشورهای سوسیالیستی داشت باب طبع شاه بود. به دلیل همین طرز فکر بود که شاه اصرار داشت «ذوب آهن نباید در اختیار بخش خصوصیباشد» یا اینکه مرحله اول تولید پتروشیمی باید دردست دولت باشد.» شاه در مصاحبه معروفی با اوریانا فالاچی، در اکتبر ۱۹۷۳، صریحا بر تمایلات سوسیالیستی خود تاکید می ورزد. اوریانا فالاچی در پی انتقادش شاه از سوسیالیسم غربی و این ادعا که مدل او بهتر از سوسیالیسم سوئدی کار می کند، از شاه می پرسد، «آیا منظور شما این است که به تعبیری سوسیالیست هستید و سوسیالیسم شما پیشرفته تر و مدرن تر از سوسیالیسم اسکاندیناوی است؟» و شاه در پاسخ می گوید، «البته، زیرا سوسیالیسم اسکاندیناوی به معنای یک سیستم ایمنی برای کسانی است که کار نمی کنند و در عین حال در پایان مثل آنهایی که کار می کنند حقوق می گیرند. برعکس، سوسیالیسم انقلاب سفید من تشویق به کار است. یک سوسیالیسم تازه و مدرن است.»؟
از کتاب اقتصاد ودولت در ایران
نوشته موسی غنی نژاد
@austrianschool
جان گِری برای رد نظریات هایک در خصوص شکلگیری خودجوش قواعد حقوقی، مدعی میشود که در ترکیه «نظام حقوقی مخلوق یک فرد است، آتاتورک» اما واقعیت این است که آتاتورک نظام حقوقی ترکیه را از نظامهای حقوقی جوامع مدرن اقتباس کرده است وگرنه آتاتورک یا هیچ نابغه دیگری نمیتواند یک نظام حقوقی را از نو خلق کند. صنعگرایی سادهلوحانه گِری او را دچار خلط مفهومی کرده است. همین خلط مفهومیِ صنعگرایانه موجب شده است که گِری پیام هایک را اینگونه درک کند که گویا وی دعوت به «تسلیم بیقیدوشرط به نیروهای بازار و سنت» میکند، در حالیکه در پارادایم هایکی چنین مفاهیمی اساسا بیمعنا است.
بازار از دیدگاه هایک یک نظم انتزاعی و اعتباری است و نیرویی از آنِ خود ندارد که به آن تسلیم شد یا نشد. عملکرد نظم بازار موجب میشود که افراد به حداقل اطلاعات لازم جهت تصمیمگیری متناسب با اهداف خود دست یابند. بازار از دیدگاه هایک یک سیستم اطلاعاتی و اکتشافی کارآمد است که افراد میتوانند از طریق آن از اطلاعاتی استفاده کنند که به بخش بزرگی از آنها دسترسی و آگاهی مستقیم ندارند. محور اصلی علم اقتصاد (مدرن) توضیحشکلگیری و عملکرد بازارها است. همچنان که هایک به کرات تاکید میورزد عدم اطلاع از این علم و جدی نگرفتن منطق آن بزرگترین آفت معرفتی روشنفکران و اندیشمندان اجتماعی است. وقتی جان گِری و امثال او از بازارها و سرمایهداریهای گوناگون انگلیسی، آلمانی، ژاپنی و غیره سخن میگویند یعنی این که آنها از مفهوم علمی نظم بازار دور افتادهاند و متوجه نیستند که یک نظم انتزاعی مانند بازار را نمیتوان به چنین صفاتی متصف کرد.
پیشگفتار مترجمان از کتاب قانون، قانونگذاری و آزادی
اثر فردریش فون هایک
ترجمه موسی غنی نژاد، مهشید معیری
@austrianschool
بازار از دیدگاه هایک یک نظم انتزاعی و اعتباری است و نیرویی از آنِ خود ندارد که به آن تسلیم شد یا نشد. عملکرد نظم بازار موجب میشود که افراد به حداقل اطلاعات لازم جهت تصمیمگیری متناسب با اهداف خود دست یابند. بازار از دیدگاه هایک یک سیستم اطلاعاتی و اکتشافی کارآمد است که افراد میتوانند از طریق آن از اطلاعاتی استفاده کنند که به بخش بزرگی از آنها دسترسی و آگاهی مستقیم ندارند. محور اصلی علم اقتصاد (مدرن) توضیحشکلگیری و عملکرد بازارها است. همچنان که هایک به کرات تاکید میورزد عدم اطلاع از این علم و جدی نگرفتن منطق آن بزرگترین آفت معرفتی روشنفکران و اندیشمندان اجتماعی است. وقتی جان گِری و امثال او از بازارها و سرمایهداریهای گوناگون انگلیسی، آلمانی، ژاپنی و غیره سخن میگویند یعنی این که آنها از مفهوم علمی نظم بازار دور افتادهاند و متوجه نیستند که یک نظم انتزاعی مانند بازار را نمیتوان به چنین صفاتی متصف کرد.
پیشگفتار مترجمان از کتاب قانون، قانونگذاری و آزادی
اثر فردریش فون هایک
ترجمه موسی غنی نژاد، مهشید معیری
@austrianschool
اقتصاد و آموزههای اسلامی
قسمت اول
از دیگر مبارزان اسلام گرایی که بر جریان فکری اقتصادی در انقلاب اسلامی تاثیر گذار بودند می توان به آیت الله طالقانی، دکتر بهشتی و آیت الله مطهری اشاره کرد که هیچ کدام نظر مساعدی نسبت به مالکیت خصوصی گسترده به ویژه مالکیت خصوصی وسایل تولید نداشتند. آیت الله طالقانی در کتابی تحت عنوان اسلام و مالکیت در مقایسه با نظام های اقتصادی غرب (۱۳۴۴)، به معرفی و نقد دو نظام اقتصادی رایج در دنیا یعنی نظام سرمایه داری و نظام سوسیالیستی می پردازد و ضمن برشمردن معایب هر دوی آنها نهایتا نظام اقتصادی مطلوب خود، نظام اسلامی را معرفی می کند. .........
در خصوص پول و مشکلات اقتصادی ناشی از آن، آیت الله طالقانی بر دو موضوع تاکید دارد، یکی پدیده ربا و دیگری کنز. به عقیده وی «معاملات ربوی در آغاز تحولات صنعتی، با پولهایی که از طرق مختلف و سرزمین های دیگر به اروپا سرازیر شده بود منشا و پایه اصلی چنان نظام سرمایه داری و فاصله طبقاتی شد که در تاریخ ملل سابقه نداشته است.» اما در خصوص کنز که او با استناد به آیه ۳۴ سوره توبه، آن را مال اندوزی و تمرکز ثروت تعبیر می کند بر این رای است که «خطرناک ترین و منفورترین اعمال جمع و ذخیره و تمرکز ثروت به خصوص زر و سیم است.» و به نقل از ابوذر و در تایید سخن او می گوید «یک فرد مسلمان حق ندارد بیش از رفع احتياج مال اندوزد تاثیراندیشه های وی رادرتصمیمات شورای انقلاب درخصوص مالکیت ارضی وبرخی اصول اقتصادی قانون اساسی می توان یافت. نکته مهمی که در خصوص مفهوم خدامالکی باید مورد تاکید قرار گیرد این است که مالکیت تکوینی خداوند بر عالم وهرچه که درآن هست، متفاوت ازمالکیت تشریعی است که رابطه میان انسانها را تنظیم می کند. در واقعیت زندگی مسلمانان، تملک زمین منحصر به احیا کردن نیست و در فقه شیعی طرق دیگری مانند خرید زمین از مالک، ارث بردن از مالک، بخشيدن مالک، صلح و غیره پیش بینی شده است. درباره این موضوع که موات شدن زمین قبلا احیاشده موجب سلب مالكيت می گردد یا نه، نظر فقهی این است که «اگر با خریدن یا ارث یا صلح و مانند آن کسی مالک زمینی شود مسلما با گذشت زمان و تبدیل آن به موات از ملک او خارج نمی شود مگر اینکه مالكين او همه از بین بروند و هیچ گونه اطلاعی از آنها در دست نباشد یا اعراض کنند. و اما اگر آن زمین را با احیا کردن مالک شده باشد محل بحث است که آیا با ماندن و موات شدن از ملک او خارج می شود یا نه؟ و مشهور در میان علمای شیعه این است که از ملک او خارج نمی شود.»
و اما در خصوص آیه ۳۴ سوره توبه و تعبیر کنز در آن به انباشت ثروت وسرمایه و این که یک فرد مسلمان حق ندارد بیش از رفع احتياج مال اندوزد بایدتوجه کردکه این تفسیر زمانی قابل قبول است که مال اندوزی را صرفا حبس پول بدانیم والا اگر مقصود از مال اندوزی انباشت سرمایه باشد، این تفسیر نادرست است. سوای این مسئله که شاید بتوان کف نیازها را در شرایط زمانی و مکانی خاصی حدس زد اما يقينا تعیین سقفی برای آنها امکان پذیرنیست، از این نکته مهم نباید غفلت کرد که پیشرفت اقتصادی منوط به انباشت سرمایه است و لذا ممانعت از انباشت آن موجب رکود و فقر می شود و این خلاف مصلحت عمومی است.
علامه طباطبایی در توضیح معنای کنز در آیه فوق می نویسد:
پس در همه موارد استعمال این کلمه، یک معنا نهفته است، و آن نگه داری و ذخیره کردن مال و خودداری از این است که در میان مردم جریان پیدا کند و زیادتر شود، و انتفاع از آن عمومی گردد، یکی از آن با دادنش منتفع شود، و دیگری با گرفتن آن و سومی با عمل کردن روی آن. و این عمل یعنی کنز و ذخیره کردن مال، در سابق به صورت دفینه کردن آن صورت می گرفته چون بانک و مخازن عمومی در کار نبوده، ناگزیر می شدند برای آنکه سوء قصدی بدان نشود آن را در زمین دفینه کنند.
@austrianschool
قسمت اول
از دیگر مبارزان اسلام گرایی که بر جریان فکری اقتصادی در انقلاب اسلامی تاثیر گذار بودند می توان به آیت الله طالقانی، دکتر بهشتی و آیت الله مطهری اشاره کرد که هیچ کدام نظر مساعدی نسبت به مالکیت خصوصی گسترده به ویژه مالکیت خصوصی وسایل تولید نداشتند. آیت الله طالقانی در کتابی تحت عنوان اسلام و مالکیت در مقایسه با نظام های اقتصادی غرب (۱۳۴۴)، به معرفی و نقد دو نظام اقتصادی رایج در دنیا یعنی نظام سرمایه داری و نظام سوسیالیستی می پردازد و ضمن برشمردن معایب هر دوی آنها نهایتا نظام اقتصادی مطلوب خود، نظام اسلامی را معرفی می کند. .........
در خصوص پول و مشکلات اقتصادی ناشی از آن، آیت الله طالقانی بر دو موضوع تاکید دارد، یکی پدیده ربا و دیگری کنز. به عقیده وی «معاملات ربوی در آغاز تحولات صنعتی، با پولهایی که از طرق مختلف و سرزمین های دیگر به اروپا سرازیر شده بود منشا و پایه اصلی چنان نظام سرمایه داری و فاصله طبقاتی شد که در تاریخ ملل سابقه نداشته است.» اما در خصوص کنز که او با استناد به آیه ۳۴ سوره توبه، آن را مال اندوزی و تمرکز ثروت تعبیر می کند بر این رای است که «خطرناک ترین و منفورترین اعمال جمع و ذخیره و تمرکز ثروت به خصوص زر و سیم است.» و به نقل از ابوذر و در تایید سخن او می گوید «یک فرد مسلمان حق ندارد بیش از رفع احتياج مال اندوزد تاثیراندیشه های وی رادرتصمیمات شورای انقلاب درخصوص مالکیت ارضی وبرخی اصول اقتصادی قانون اساسی می توان یافت. نکته مهمی که در خصوص مفهوم خدامالکی باید مورد تاکید قرار گیرد این است که مالکیت تکوینی خداوند بر عالم وهرچه که درآن هست، متفاوت ازمالکیت تشریعی است که رابطه میان انسانها را تنظیم می کند. در واقعیت زندگی مسلمانان، تملک زمین منحصر به احیا کردن نیست و در فقه شیعی طرق دیگری مانند خرید زمین از مالک، ارث بردن از مالک، بخشيدن مالک، صلح و غیره پیش بینی شده است. درباره این موضوع که موات شدن زمین قبلا احیاشده موجب سلب مالكيت می گردد یا نه، نظر فقهی این است که «اگر با خریدن یا ارث یا صلح و مانند آن کسی مالک زمینی شود مسلما با گذشت زمان و تبدیل آن به موات از ملک او خارج نمی شود مگر اینکه مالكين او همه از بین بروند و هیچ گونه اطلاعی از آنها در دست نباشد یا اعراض کنند. و اما اگر آن زمین را با احیا کردن مالک شده باشد محل بحث است که آیا با ماندن و موات شدن از ملک او خارج می شود یا نه؟ و مشهور در میان علمای شیعه این است که از ملک او خارج نمی شود.»
و اما در خصوص آیه ۳۴ سوره توبه و تعبیر کنز در آن به انباشت ثروت وسرمایه و این که یک فرد مسلمان حق ندارد بیش از رفع احتياج مال اندوزد بایدتوجه کردکه این تفسیر زمانی قابل قبول است که مال اندوزی را صرفا حبس پول بدانیم والا اگر مقصود از مال اندوزی انباشت سرمایه باشد، این تفسیر نادرست است. سوای این مسئله که شاید بتوان کف نیازها را در شرایط زمانی و مکانی خاصی حدس زد اما يقينا تعیین سقفی برای آنها امکان پذیرنیست، از این نکته مهم نباید غفلت کرد که پیشرفت اقتصادی منوط به انباشت سرمایه است و لذا ممانعت از انباشت آن موجب رکود و فقر می شود و این خلاف مصلحت عمومی است.
علامه طباطبایی در توضیح معنای کنز در آیه فوق می نویسد:
پس در همه موارد استعمال این کلمه، یک معنا نهفته است، و آن نگه داری و ذخیره کردن مال و خودداری از این است که در میان مردم جریان پیدا کند و زیادتر شود، و انتفاع از آن عمومی گردد، یکی از آن با دادنش منتفع شود، و دیگری با گرفتن آن و سومی با عمل کردن روی آن. و این عمل یعنی کنز و ذخیره کردن مال، در سابق به صورت دفینه کردن آن صورت می گرفته چون بانک و مخازن عمومی در کار نبوده، ناگزیر می شدند برای آنکه سوء قصدی بدان نشود آن را در زمین دفینه کنند.
@austrianschool
قسمت دوم
تفسیر علامه کاملا با منطق اقتصادی سازگار است و این معنی را می رساند که در دنیای امروز که بانک و موسسات عمومی وجود دارد قاعدتا مسئله کنز هم پیش نمی آید. از نظر وی زیان کنز ربطی به اندوختن سرمایه و ثروت ندارد بلکه ناظر به محروم کردن جامعه از وسیله تجارت و رونق کسب و کار است، چنانچه جلوتر این موضوع را تصریح می کند:
پس نهی آیه شریفه از داشتن پول نیست بلکه نهی از حبس آن است، چون اسلام مالکیت اشخاص را از حیث کمیت محدود نکرده و حتی اگر شخص مفروض هزارهابرابرآن دفینه میداشت ولی آن را حس نمی کرد، بلکه آن را در معرض جریان قرار می داد، اسلام هیچ عتابی به او نداشت. چون با جریان ثروت او، هم خود او استفاده می کرد و هم دیگران از آن بهره مند می شدند، و در عین اینکه در راه خدا انفاق نمی کرد، خائن به خداورسول به شمار نمی رفت،زیرا ثروت خود رادرمرای و منظرهمه قرار داده بود به طوری که اگر زمام دار مسلمین احتیاج ضروری پیدا می کرد می توانست به او بگوید فلان مقدار در راه خدا انفاق کن. پس معلوم شد که آیه شریفه ناظر است به آن گنجی
که صاحبش رااز انفاق در حقوق مالیه باز بدارد. البته همان طور که گفتیم منظور از انفاق تنها دادن زکات نیست بلکه معنای اعمی است که هم زکات را شامل می شود و هم حوایج ضروری جامعه را از قبیل جهاد و دفاع و حفظ جان ها از هلاکت و امثال آن.
انتقاد آیت الله طالقانی همانند بسیاری مبارزان سیاسی اسلام گرای دیگر از مارکسیسم عمدتا ناظربرمرزبندی باتفکرات الحادی بوده نه لزوما محتوای اقتصادی ضدسرمایه داری اینایدئولوژی. طالقانی در خصوص شعار «از هر کس به قدر استعداد و برای هرکس به قدر احتیاج» که به عقیده مارکس در جامعه کمونیستی آینده تحقق خواهد یافت، می نویسد، «این جمله شعار اولی اسلام و آخرین شعار سوسیالیست ها است.» گویی اسلام در سوسیالیسم بر ماركس فضل تقدم دارد. این تصور رقابت اسلام با مارکس در ضدیت با سرمایه داری بعضا تا جایی پیش می رود که سوسیالیسم مارکس متهم به طرفداری از سرمایه داری می شود!
از کتاب اقتصاد و دولت در ایران
نوشته موسی غنی نژاد.
@austrianschool
تفسیر علامه کاملا با منطق اقتصادی سازگار است و این معنی را می رساند که در دنیای امروز که بانک و موسسات عمومی وجود دارد قاعدتا مسئله کنز هم پیش نمی آید. از نظر وی زیان کنز ربطی به اندوختن سرمایه و ثروت ندارد بلکه ناظر به محروم کردن جامعه از وسیله تجارت و رونق کسب و کار است، چنانچه جلوتر این موضوع را تصریح می کند:
پس نهی آیه شریفه از داشتن پول نیست بلکه نهی از حبس آن است، چون اسلام مالکیت اشخاص را از حیث کمیت محدود نکرده و حتی اگر شخص مفروض هزارهابرابرآن دفینه میداشت ولی آن را حس نمی کرد، بلکه آن را در معرض جریان قرار می داد، اسلام هیچ عتابی به او نداشت. چون با جریان ثروت او، هم خود او استفاده می کرد و هم دیگران از آن بهره مند می شدند، و در عین اینکه در راه خدا انفاق نمی کرد، خائن به خداورسول به شمار نمی رفت،زیرا ثروت خود رادرمرای و منظرهمه قرار داده بود به طوری که اگر زمام دار مسلمین احتیاج ضروری پیدا می کرد می توانست به او بگوید فلان مقدار در راه خدا انفاق کن. پس معلوم شد که آیه شریفه ناظر است به آن گنجی
که صاحبش رااز انفاق در حقوق مالیه باز بدارد. البته همان طور که گفتیم منظور از انفاق تنها دادن زکات نیست بلکه معنای اعمی است که هم زکات را شامل می شود و هم حوایج ضروری جامعه را از قبیل جهاد و دفاع و حفظ جان ها از هلاکت و امثال آن.
انتقاد آیت الله طالقانی همانند بسیاری مبارزان سیاسی اسلام گرای دیگر از مارکسیسم عمدتا ناظربرمرزبندی باتفکرات الحادی بوده نه لزوما محتوای اقتصادی ضدسرمایه داری اینایدئولوژی. طالقانی در خصوص شعار «از هر کس به قدر استعداد و برای هرکس به قدر احتیاج» که به عقیده مارکس در جامعه کمونیستی آینده تحقق خواهد یافت، می نویسد، «این جمله شعار اولی اسلام و آخرین شعار سوسیالیست ها است.» گویی اسلام در سوسیالیسم بر ماركس فضل تقدم دارد. این تصور رقابت اسلام با مارکس در ضدیت با سرمایه داری بعضا تا جایی پیش می رود که سوسیالیسم مارکس متهم به طرفداری از سرمایه داری می شود!
از کتاب اقتصاد و دولت در ایران
نوشته موسی غنی نژاد.
@austrianschool
میزس:
مهمترین چیزی که نباید از نظر دور داشت این است که تورم مکافات الهی نیست؛ تورم بلای آسمانی یا مرضی نیست که مانند طاعون فرود آمده باشد. تورم نوعی سیاستگذاری است که کسانی با این گمان که شر آن کمتر از بیکاری است، دست به دامنش میشوند. اما واقعیت این است که تورم علاج بلندمدت نیست و مرض بیکاری را درمان نمیکند.
تورم، سیاستگذاری است و سیاستگذاری تغییرپذیر است. بنابراین دلیلی ندارد که تسلیم تورم شویم. اگر کسی تورم را شر میداند، باید جلوی چاپ پول را بگیرد. باید بودجه دولت متوازن شود. البته افکار عمومی هم باید از این نظر حمایت کند. باسوادها باید به مردم عادی کمک کنند که این موضوع را بفهمند. منتخبان مردم، اگر حمایت افکار عمومی را پشت سر داشته باشند میتوانند سیاست تورمی را کنار بگذارند.
@austrianschool
مهمترین چیزی که نباید از نظر دور داشت این است که تورم مکافات الهی نیست؛ تورم بلای آسمانی یا مرضی نیست که مانند طاعون فرود آمده باشد. تورم نوعی سیاستگذاری است که کسانی با این گمان که شر آن کمتر از بیکاری است، دست به دامنش میشوند. اما واقعیت این است که تورم علاج بلندمدت نیست و مرض بیکاری را درمان نمیکند.
تورم، سیاستگذاری است و سیاستگذاری تغییرپذیر است. بنابراین دلیلی ندارد که تسلیم تورم شویم. اگر کسی تورم را شر میداند، باید جلوی چاپ پول را بگیرد. باید بودجه دولت متوازن شود. البته افکار عمومی هم باید از این نظر حمایت کند. باسوادها باید به مردم عادی کمک کنند که این موضوع را بفهمند. منتخبان مردم، اگر حمایت افکار عمومی را پشت سر داشته باشند میتوانند سیاست تورمی را کنار بگذارند.
@austrianschool
کاسبان تورم
دکتر موسی غنینژاد
کاسب دوست خدا است اما نه هر کاسبی. کاسب حقیقی دوست خدا است؛ چون کسی است که کسب او در خدمت به منافع دیگران است و بیشتر از سودی که خود میبرد به دیگران خیر میرساند. ترجمان علمی این اصل در واقع همان همسویی منافع فردی و جمعی در جامعه مبتنی بر اقتصاد رقابتی است.
اما همیشه هستند کسانی که به هر صورت ممکن فقط بهدنبال کسب منفعت شخصی خود هستند و از پایمال کردن حقوق دیگران هیچ ابایی ندارند. نظام اقتصادی جامعه هرچه غیررقابتیتر، دولتیتر و توام با تلاطمهای شدید تورمی باشد محیط برای رشد این نوع کاسبان نامشروع مساعدتر میشود و طبیعتا عرصه بر کاسبان حقیقی تنگتر. در شرایط نابسامان تشدید تحریم در اواخر دولت دهم عدهای سخن از کاسبان تحریم به میان آوردند که در واقع مصداق بارزی از همین کسب نامشروع بود. اما فراتر از این مورد خاص باید توجه کرد که اکنون بیش از چهار دهه است اقتصاد ایران به دلایل متعددی هم دولتیتر شده و هم گرفتار تلاطمهای تورمی شده و در نتیجه انواع گوناگونی از کاسبیهای نامشروع در آن رونق گرفته است.
در کنار انواع کاسبیهای نامشروع ناشی از اقتصاد دولتی از قبیل رانتهای گوناگون و سوء استفاده از موقعیتهای انحصاری، نوعی کاسبی تورمی هم بهوجود آمده که نفعش در گرو تداوم شرایط تورمی متلاطم است. شناسایی اینها کار چندان دشواری نیست. همه بدهکاران بزرگ و وامگیرندگان حرفهای از این جملهاند؛ چراکه تداوم تورم از بدهی آنها که به پول رایج است میکاهد و ارزش داراییهایشان را که غیر پولی است افزایش میدهد. گذشته از این کاسبان مرئی تورم، کاسبان کم و بیش نامرئی دیگری هم هستند که با سفتهبازی در بازار زمین، مسکن، بورس اوراق بهادار، ارز و طلا سودهای کلان بادآورده میبرند و با این کار خود بازارها را حبابی و متلاطم میکنند. کاهش مستمر نرخ تورم در کشور ما در سه سال گذشته و تکرقمی شدن آن در سال جاری و ایجاد ثبات نسبی در سطح اقتصاد کلان منافع همه این کاسبان تورم را به خطر انداخته است. بنابر این طبیعی است که آنها به لطایفالحیل بخواهند آب رفته را به جوی بازگردانند و دوباره بر اسب مراد تورم سوار شوند. البته آنها هیچگاه از خیر تورم برای منافع خاص خود سخن نخواهند گفت، بلکه درباره خیر عمومی تورم دورقمی ملایم مثلا 15 درصدی موعظه خواهند کرد و اینکه چنین تورمی موجب تحریک تقاضا، خروج از رکود و ایجاد اشتغال خواهد شد. اما واقعیت این است که به محض بازگشت نرخ تورم از روند نزولی به روند صعودی، سفتهبازان دست به کار خواهند شد و تلاطم را به همه بازارها باز خواهند گرداند و به این ترتیب بزرگترین دستاورد اقتصادی دولت یازدهم را به باد فنا خواهند داد.
روزنامه دنیای اقتصاد ۱۳۹۵/۰۷/۲۸
@austrianschool
دکتر موسی غنینژاد
کاسب دوست خدا است اما نه هر کاسبی. کاسب حقیقی دوست خدا است؛ چون کسی است که کسب او در خدمت به منافع دیگران است و بیشتر از سودی که خود میبرد به دیگران خیر میرساند. ترجمان علمی این اصل در واقع همان همسویی منافع فردی و جمعی در جامعه مبتنی بر اقتصاد رقابتی است.
اما همیشه هستند کسانی که به هر صورت ممکن فقط بهدنبال کسب منفعت شخصی خود هستند و از پایمال کردن حقوق دیگران هیچ ابایی ندارند. نظام اقتصادی جامعه هرچه غیررقابتیتر، دولتیتر و توام با تلاطمهای شدید تورمی باشد محیط برای رشد این نوع کاسبان نامشروع مساعدتر میشود و طبیعتا عرصه بر کاسبان حقیقی تنگتر. در شرایط نابسامان تشدید تحریم در اواخر دولت دهم عدهای سخن از کاسبان تحریم به میان آوردند که در واقع مصداق بارزی از همین کسب نامشروع بود. اما فراتر از این مورد خاص باید توجه کرد که اکنون بیش از چهار دهه است اقتصاد ایران به دلایل متعددی هم دولتیتر شده و هم گرفتار تلاطمهای تورمی شده و در نتیجه انواع گوناگونی از کاسبیهای نامشروع در آن رونق گرفته است.
در کنار انواع کاسبیهای نامشروع ناشی از اقتصاد دولتی از قبیل رانتهای گوناگون و سوء استفاده از موقعیتهای انحصاری، نوعی کاسبی تورمی هم بهوجود آمده که نفعش در گرو تداوم شرایط تورمی متلاطم است. شناسایی اینها کار چندان دشواری نیست. همه بدهکاران بزرگ و وامگیرندگان حرفهای از این جملهاند؛ چراکه تداوم تورم از بدهی آنها که به پول رایج است میکاهد و ارزش داراییهایشان را که غیر پولی است افزایش میدهد. گذشته از این کاسبان مرئی تورم، کاسبان کم و بیش نامرئی دیگری هم هستند که با سفتهبازی در بازار زمین، مسکن، بورس اوراق بهادار، ارز و طلا سودهای کلان بادآورده میبرند و با این کار خود بازارها را حبابی و متلاطم میکنند. کاهش مستمر نرخ تورم در کشور ما در سه سال گذشته و تکرقمی شدن آن در سال جاری و ایجاد ثبات نسبی در سطح اقتصاد کلان منافع همه این کاسبان تورم را به خطر انداخته است. بنابر این طبیعی است که آنها به لطایفالحیل بخواهند آب رفته را به جوی بازگردانند و دوباره بر اسب مراد تورم سوار شوند. البته آنها هیچگاه از خیر تورم برای منافع خاص خود سخن نخواهند گفت، بلکه درباره خیر عمومی تورم دورقمی ملایم مثلا 15 درصدی موعظه خواهند کرد و اینکه چنین تورمی موجب تحریک تقاضا، خروج از رکود و ایجاد اشتغال خواهد شد. اما واقعیت این است که به محض بازگشت نرخ تورم از روند نزولی به روند صعودی، سفتهبازان دست به کار خواهند شد و تلاطم را به همه بازارها باز خواهند گرداند و به این ترتیب بزرگترین دستاورد اقتصادی دولت یازدهم را به باد فنا خواهند داد.
روزنامه دنیای اقتصاد ۱۳۹۵/۰۷/۲۸
@austrianschool
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مختصری از زندگی نامه لودویگ فون #میزس ، پرچمدار اقتصاد اتریشی
Read our work ...Defend it
Preserve it
Deserve it !
@austrianschool
Read our work ...Defend it
Preserve it
Deserve it !
@austrianschool
Forwarded from اکوایران
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔴 شریعتی، شریعتی نیست
.
در حساسترین مقطع تاریخ در تلهی قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد، "سوسیالیستهای مسلمان" سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند. آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد. در میان سوسیالیستهای مسلمان، جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. آیا اگر علی شریعتی زنده بود، همان حرفها را تکرار میکرد؟
نظرات خود را درباره علی شریعتی با ما به اشتراک بگذارید.
•
🌐 https://ecoiran.com
•
⭕️ @ecoiran_webtv
.
در حساسترین مقطع تاریخ در تلهی قرائتهای نادرست از دین، جامعه و اقتصاد گرفتار شدیم. زمانی که جامعه ایران به سمت انقلابی تاریخی حرکت میکرد، "سوسیالیستهای مسلمان" سرنخ افکار عمومی را در دست گرفتند و به تقبیح مهمترین پیشرانهای توسعه پرداختند. آنها آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی، انباشت سرمایه و تعامل با جهان را نفی کردند و به دفاع از خودکفایی، عدالت اجتماعی و برابری برخاستند. سوسیالیسم قبله آنان بود و زمانی که تفکراتشان با مفاهیم دینی درآمیخت، تغییر آن دشوارتر شد. در میان سوسیالیستهای مسلمان، جایگاه علی شریعتی از آن جهت ویژه است که بیشترین اثرگذاری را بر ذهنیت جامعه ایران در سالهای منتهی به انقلاب داشت. آیا اگر علی شریعتی زنده بود، همان حرفها را تکرار میکرد؟
نظرات خود را درباره علی شریعتی با ما به اشتراک بگذارید.
•
🌐 https://ecoiran.com
•
⭕️ @ecoiran_webtv
❌جهنم چپگرایی
«عدالت اجتماعی» سرِ «عدالت» را میبُرد.
قسمت اول
مجید محمدی
در ادبیات سیاسی امروز (تفاوتی نمیکند به کدام زبان، چون امروز سموم فکری چپ در همه اطرافه و اکناف جهان پراکنده شده است) افراد بدون توجه به پسزمینههای شکلگیری تعبیر «عدالت اجتماعی» آن را به کار میبرند. غیر از چپهابقیه متوجه نیستند که دارند. مبانی فکری چپ را ناآگاهانه تکرار میکنند. این رفتار مفهوم عدالت را به حاشیه رانده است. علاوه بر آن میتوان این پرسش را مطرح کرد که چرا نظامهای مدعی «عدالت اجتماعی» شهروندان تحت حاکمیت خود را فقیرتر و سرکوبشدهتر میکنند. علت این امر را در این نوشته توضیح میدهم. تفاوتها بنیادین است
برخی دو تعبیر فوق را بجای هم به کار میبرند اما این دو از زمین تا آسمان با هم فاصله دارند: «عدالت اجتماعی» اصولا عادلانه نیست. عدالت به معنای کسب آن چیزی است که فرد سزاوار آنست بدون لطف و امتیاز و تبعیض اما عدالت اجتماعی بدین معناست که شما سزاوار چیزی نیستید (برای آن زحمت نکشیدهاید) اما آن را به دست میآورید چون قرار است به شما لطف شود یا امتیازاتی به شما تعلق گیرد.
– عدالت کور است و به همهی انسانها بدون توجه به سن و جنسیت و رنگ و پسزمینهی اجتماعی و اقتصادی بطور مساوی نگاه میکند اما «عدالت اجتماعی» انسانها را بر اساس قومیت و نژاد و پسزمینهی اجتماعی و اقتصادیطبقهبندی کرده و بر اساس همین تفاوتها با آنها رفتار میکند.
عدالت اقتضا میکند که هر کس در برابر قانون با دیگری مساوی باشد اما در نظامی مبتنی بر «عدالت اجتماعی» همه مساویاند (نه ضرورتا در برابر قانون)؛ در نظام عادلانه همه قانونا برابرند اما تحت «عدالت اجتماعی» برخی در برابر قانون برابرترند و باید در موارد پاداش و مجازات به آنها جایزهی بیشتر یا تخفیف داد چون به قشرضعیف، یا بطور تاریخی، تحت سلطه تعلق دارند.
قائلان به عدالت، برابری را به حقوق قانونی تعریف میکننداما باورمندان به «عدالتاجتماعی» به دنبال برابری اجتماعی و اقتصادیاند به این معنا که بدون هیچ دلیلی به توزیع درآمد و ثروتی در میان فقرا و اقشار کمدرآمد میپردازند که افرادی با زحمت به دست آوردهاند.
– اگر در نظام عادلانهی قضایی کسی خلاف کند پرسش این است که چه کسی این خلاف را انجام داده است وباآیین دادرسی عادلانه تلاش میشود فرد مجرم پیدا شود اما در نظام قضایی مبتنی بر «عدالت اجتماعی» پرسش این است که «چرا این کار را کرده است» و با سوراخ کردن تاریخ تلاش میشود توجیهی برای تخفیف فرد اگر فقیر یا اقلیت باشد پیدا شود.
– در نظام عادلانه داوری بر اساس مسئولیت فردی افراد برای اطلاع از قانون و رعایت آن انجام میشود اما در نظام تحت «عدالت اجتماعی» مسئله این است که ببینیم جامعه چه نقشی در کشاندن فرد به یک خطا داشته است؛ باورمندان به «عدالت اجتماعی» در هر مشکل و جرمی جامعه و «سیستم» را ملامت میکنند و نه فردی که مشکلساز است یا مرتکب جرم شده است.
@austrianschool
«عدالت اجتماعی» سرِ «عدالت» را میبُرد.
قسمت اول
مجید محمدی
در ادبیات سیاسی امروز (تفاوتی نمیکند به کدام زبان، چون امروز سموم فکری چپ در همه اطرافه و اکناف جهان پراکنده شده است) افراد بدون توجه به پسزمینههای شکلگیری تعبیر «عدالت اجتماعی» آن را به کار میبرند. غیر از چپهابقیه متوجه نیستند که دارند. مبانی فکری چپ را ناآگاهانه تکرار میکنند. این رفتار مفهوم عدالت را به حاشیه رانده است. علاوه بر آن میتوان این پرسش را مطرح کرد که چرا نظامهای مدعی «عدالت اجتماعی» شهروندان تحت حاکمیت خود را فقیرتر و سرکوبشدهتر میکنند. علت این امر را در این نوشته توضیح میدهم. تفاوتها بنیادین است
برخی دو تعبیر فوق را بجای هم به کار میبرند اما این دو از زمین تا آسمان با هم فاصله دارند: «عدالت اجتماعی» اصولا عادلانه نیست. عدالت به معنای کسب آن چیزی است که فرد سزاوار آنست بدون لطف و امتیاز و تبعیض اما عدالت اجتماعی بدین معناست که شما سزاوار چیزی نیستید (برای آن زحمت نکشیدهاید) اما آن را به دست میآورید چون قرار است به شما لطف شود یا امتیازاتی به شما تعلق گیرد.
– عدالت کور است و به همهی انسانها بدون توجه به سن و جنسیت و رنگ و پسزمینهی اجتماعی و اقتصادی بطور مساوی نگاه میکند اما «عدالت اجتماعی» انسانها را بر اساس قومیت و نژاد و پسزمینهی اجتماعی و اقتصادیطبقهبندی کرده و بر اساس همین تفاوتها با آنها رفتار میکند.
عدالت اقتضا میکند که هر کس در برابر قانون با دیگری مساوی باشد اما در نظامی مبتنی بر «عدالت اجتماعی» همه مساویاند (نه ضرورتا در برابر قانون)؛ در نظام عادلانه همه قانونا برابرند اما تحت «عدالت اجتماعی» برخی در برابر قانون برابرترند و باید در موارد پاداش و مجازات به آنها جایزهی بیشتر یا تخفیف داد چون به قشرضعیف، یا بطور تاریخی، تحت سلطه تعلق دارند.
قائلان به عدالت، برابری را به حقوق قانونی تعریف میکننداما باورمندان به «عدالتاجتماعی» به دنبال برابری اجتماعی و اقتصادیاند به این معنا که بدون هیچ دلیلی به توزیع درآمد و ثروتی در میان فقرا و اقشار کمدرآمد میپردازند که افرادی با زحمت به دست آوردهاند.
– اگر در نظام عادلانهی قضایی کسی خلاف کند پرسش این است که چه کسی این خلاف را انجام داده است وباآیین دادرسی عادلانه تلاش میشود فرد مجرم پیدا شود اما در نظام قضایی مبتنی بر «عدالت اجتماعی» پرسش این است که «چرا این کار را کرده است» و با سوراخ کردن تاریخ تلاش میشود توجیهی برای تخفیف فرد اگر فقیر یا اقلیت باشد پیدا شود.
– در نظام عادلانه داوری بر اساس مسئولیت فردی افراد برای اطلاع از قانون و رعایت آن انجام میشود اما در نظام تحت «عدالت اجتماعی» مسئله این است که ببینیم جامعه چه نقشی در کشاندن فرد به یک خطا داشته است؛ باورمندان به «عدالت اجتماعی» در هر مشکل و جرمی جامعه و «سیستم» را ملامت میکنند و نه فردی که مشکلساز است یا مرتکب جرم شده است.
@austrianschool
دانشجویانی که از ریاضیات متنفرن اما علم اقتصاد را دوست دارند.
دکتر غنی نژاد:
مشکل اصلی روش شناختی است بدین صورت که: ریاضیات بنا به ویژگی هایی که دارد مناسبترین ابزار، یا شاید بهتر است بگوییم زبان، برای طرح مسائل نظری و راه حلهای عملی در علم فیزیک است؛ اما با توجه به خصلت و ماهیت علم اقتصاد چنین جایگاهی برای #ریاضیات در این علم قابل تصور نیست
@austrianschool
دکتر غنی نژاد:
مشکل اصلی روش شناختی است بدین صورت که: ریاضیات بنا به ویژگی هایی که دارد مناسبترین ابزار، یا شاید بهتر است بگوییم زبان، برای طرح مسائل نظری و راه حلهای عملی در علم فیزیک است؛ اما با توجه به خصلت و ماهیت علم اقتصاد چنین جایگاهی برای #ریاضیات در این علم قابل تصور نیست
@austrianschool
سوسیالیسم بنا بر ادعای هایک، نماینده غرایز و عواطفی است که نه در جریان تکامل تمدن و ورود به جامعه کلان، بلکه در طول پانصد هزار سال حیات آدمی در مرحله "شکار و خوشه چینی" پرورش یافته اند.
آدمیزاد برخلاف میل طبیعی خویش متمدن شد. مهمترین اصول اخلاقی جوامع ابتدایی، همبستگی، گروه گرایی، تعقیب هدفهای جمعی، سرکوب تک روی و مبارزه با فردگرایی بوده که در طی صدها هزار سال در سرشت روانی انسان مخمر شده و اکنون به سوسیالیسم به ارث رسیده است.
بنابراین به عقیده هایک، سوسیالیسم عمیقاً ضدمدرن و واپسگراست و سوسیالیستها بی آنکه خود متوجه باشند از اخلاق متعلق به جوامع ابتدایی دفاع می کنند و چون نمی خواهند بفهمند که تمدن مدرن در چه اصولی بنیاد شده است، برای وارد کردن شاخصها و ملاکهایی در "جامعه کلان" دست به تلاش می زنند که گرچه در مرحله "شکار و خوشه چینی" بسیار موثر و ارزشمند بود، ولی به کار تمدن مدرن نمی آید.
از کتاب سنگر آزادی #هایک
@austrianschool
آدمیزاد برخلاف میل طبیعی خویش متمدن شد. مهمترین اصول اخلاقی جوامع ابتدایی، همبستگی، گروه گرایی، تعقیب هدفهای جمعی، سرکوب تک روی و مبارزه با فردگرایی بوده که در طی صدها هزار سال در سرشت روانی انسان مخمر شده و اکنون به سوسیالیسم به ارث رسیده است.
بنابراین به عقیده هایک، سوسیالیسم عمیقاً ضدمدرن و واپسگراست و سوسیالیستها بی آنکه خود متوجه باشند از اخلاق متعلق به جوامع ابتدایی دفاع می کنند و چون نمی خواهند بفهمند که تمدن مدرن در چه اصولی بنیاد شده است، برای وارد کردن شاخصها و ملاکهایی در "جامعه کلان" دست به تلاش می زنند که گرچه در مرحله "شکار و خوشه چینی" بسیار موثر و ارزشمند بود، ولی به کار تمدن مدرن نمی آید.
از کتاب سنگر آزادی #هایک
@austrianschool
#در_سنگر_آزادی
#هایک
از ذاتیات جامعه آزاد یکی این است که ارزش و مزد و پاداش فرد نه به توانایی کلی و انتزاعی او، بلکه به توفیقش در تبدیل آن به خدماتی مشخص و ملموس بستگی دارد که به درد دیگران بخورد و بخواهند آن را جبران کنند.
@austrianschool
#هایک
از ذاتیات جامعه آزاد یکی این است که ارزش و مزد و پاداش فرد نه به توانایی کلی و انتزاعی او، بلکه به توفیقش در تبدیل آن به خدماتی مشخص و ملموس بستگی دارد که به درد دیگران بخورد و بخواهند آن را جبران کنند.
@austrianschool
در ستایش فون #میزس
فون ميزس دين بسيار بزرگي بر گردن همه ما دارد. نه فقط به خاطر ايدههايش بلکه به خاطر جسارتش. اگر شجاعت ميزس نبود اين ايدهها براي مدت زيادي مغفول و فراموششده باقي ميماند. روز به روز دنياي پولي مدرن همانگونه که ميزس پيشبيني کرده بود در حال تجزيه و خرد شدن است. ميزس همان مردي است که در سال 1922 و در اوج محبوبيت سوسياليسم آن را تکذيب و ابطال کرد و با شکست سيستمهاي پولي دستوري و قلعه شني ترک خورده نظامهاي بانکي که تاب تحمل در برابر نيروهاي بازار را نداشتند در حالي که به شدت نيز مورد حمايت دولت، وامها و مداخله دولت بود، حقانيت او بيش از پيش اثبات شد. ميزس سقوط کمونيسم و متلاشي شدن نظام پولي را پيشبيني کرده بود و در نوشتههايش آشکارا به آنها تاخته بود. با اين همه، پيشبينيهاي درخشان او نهتنها زندگي خودش و همسرش مارگريت را که زندگي تعداد زيادي از دوستانش را نيز که اکنون در دنياي تئوريهاي اقتصادي اسطوره هستند نجات داد. وقتي ميدانيد که سرنوشت بدي در انتظار شماست اگر عجله نکنيد و چارهاي نينديشيد کارتان بسيار سخت خواهد شد. بسياري هستند که حتي به اعتقادات قوي و محکم خود هم اطمينان نميکنند و به جاي آن تنها ميايستند و به آنچه که اتفاق ميدهد چشم ميدوزند تا سرانجام دير ميشود. اما ترک وطن و رفتن به سرزميني جديد، جايي که نه زبانشان را ميداني و نه دوستي آنجا داري، کار شجاعانهاي است. اينکه دانشمندي با نزديک به 60 سال سن که تنها با کلمات و ايدهها کار ميکند مجبور به ترک خانه و حرکت به سمت سرنوشتي نامشخص شود، چشماندازي ترسناک است. اما ميزس هيچ انتخاب آسان ديگري پيش رو نداشت.اين جسارت فکري و فيزيکي ميزس بود که حرکت مکتب اتريش مدرن را ممکن ساخته است. اگر سفر شگفتانگيز او نبود پشتوانه روشنفکري جنبش آزاديخواهي نيز وجود نداشت. ميزس انساني نبود که نيازمند وجود انسانهاي چاپلوس و متملق در اطراف خود باشد يا پستهاي راحت و بيدردسر بخواهد. هرگز به دنبال هيچکدام از اينها نرفت. در حالي که در محاصره مشتي انسانهاي کوچک و حسود نيز بود. اما همه اينها جريان ايدههاي فکري او و شکوفايي يک حرکت را متوقف نکرد. شاگردان ميزس چون موري روتبارد نيز هرگز پستهاي آکادميک دهن پرکني نگرفتند اما تنها نتيجه کار خود روتبارد بهاندازه يکصد دانشمند بود.او با شادماني تا آخرين روز به توليد علم مشغول بود بهرغم اينکه هيچ گاه تکريم و احترامي که شايستهاش بود را نديد. اتريشيها علاقهاي به نسل و نسب و شجرهنامه و موقعيت ندارند. اين ايده آنهاست که مهم است. خواه بعد از ساعتها در کافه کانستلر در وين پذيرايي شوي، خواه کودکي در برادوي در نيويورک يا در حال شرطبندي در لاسوگاس يا حتي در سايت مؤسسه ميزس آنلاين باشي اين قدرت چهارچوب اقتصاد اتريشي است که مدتهاست به خوبي به کار خود ادامه ميدهد. ميزس و روتبارد نيز در طول زندگي خود همانند ساير اتريشيها هميشه بسيار راديکال به نظر ديگران رسيدهاند که به شدت نيز ناسازگارند و براي همين هميشه آنها و ايدههايشان دور از ديد نگه داشته شدهاند. در حالي که امروز اتريشيهاي بيشتري در دانشگاهها نفوذ و ظهور ميکنندوايدههاي آنها دروالاستريت و مِين استريت بسيار بيشتر مورد استقبال قرار ميگيرد. اين همان گونه است که بايد باشد و جاي تعجب نيست که ميزس بزرگ در کتاب «کنش انسانی» مينويسد: «علم اقتصاد نبايد به کلاسهاي درس و دفاتر آماري محدود شود. اقتصاد نبايد در حلقههاي محرمانه بماند. اقتصاد فلسفه زندگي انسان و عمل و دغدغه هر کس و هر چيزي است. اقتصاد جوهره تمدن و وجود بشر است.»اگر شخصيت اين مرد نبود، يا ايدههايش با ما نبود چگونه ميتوانستيم به دنيا اميد صلح، آزادي و کاميابي بدهيم. به ياد ميآوريم و تجليل ميکنيم از قدمهايي که پيش از ما برداشته شده است. بازتاب اين اقدامات الهامبخش و مشعل راه ما براي گذر به نسل جديدي از پيروان مکتب اتريش است که بتواند سفر دور و درازي را که زماني فون ميزس آغاز کرده بود به پايان برساند.
داگلاس فرنچ /رئیس موسسه #میزس
@austrianschool
فون ميزس دين بسيار بزرگي بر گردن همه ما دارد. نه فقط به خاطر ايدههايش بلکه به خاطر جسارتش. اگر شجاعت ميزس نبود اين ايدهها براي مدت زيادي مغفول و فراموششده باقي ميماند. روز به روز دنياي پولي مدرن همانگونه که ميزس پيشبيني کرده بود در حال تجزيه و خرد شدن است. ميزس همان مردي است که در سال 1922 و در اوج محبوبيت سوسياليسم آن را تکذيب و ابطال کرد و با شکست سيستمهاي پولي دستوري و قلعه شني ترک خورده نظامهاي بانکي که تاب تحمل در برابر نيروهاي بازار را نداشتند در حالي که به شدت نيز مورد حمايت دولت، وامها و مداخله دولت بود، حقانيت او بيش از پيش اثبات شد. ميزس سقوط کمونيسم و متلاشي شدن نظام پولي را پيشبيني کرده بود و در نوشتههايش آشکارا به آنها تاخته بود. با اين همه، پيشبينيهاي درخشان او نهتنها زندگي خودش و همسرش مارگريت را که زندگي تعداد زيادي از دوستانش را نيز که اکنون در دنياي تئوريهاي اقتصادي اسطوره هستند نجات داد. وقتي ميدانيد که سرنوشت بدي در انتظار شماست اگر عجله نکنيد و چارهاي نينديشيد کارتان بسيار سخت خواهد شد. بسياري هستند که حتي به اعتقادات قوي و محکم خود هم اطمينان نميکنند و به جاي آن تنها ميايستند و به آنچه که اتفاق ميدهد چشم ميدوزند تا سرانجام دير ميشود. اما ترک وطن و رفتن به سرزميني جديد، جايي که نه زبانشان را ميداني و نه دوستي آنجا داري، کار شجاعانهاي است. اينکه دانشمندي با نزديک به 60 سال سن که تنها با کلمات و ايدهها کار ميکند مجبور به ترک خانه و حرکت به سمت سرنوشتي نامشخص شود، چشماندازي ترسناک است. اما ميزس هيچ انتخاب آسان ديگري پيش رو نداشت.اين جسارت فکري و فيزيکي ميزس بود که حرکت مکتب اتريش مدرن را ممکن ساخته است. اگر سفر شگفتانگيز او نبود پشتوانه روشنفکري جنبش آزاديخواهي نيز وجود نداشت. ميزس انساني نبود که نيازمند وجود انسانهاي چاپلوس و متملق در اطراف خود باشد يا پستهاي راحت و بيدردسر بخواهد. هرگز به دنبال هيچکدام از اينها نرفت. در حالي که در محاصره مشتي انسانهاي کوچک و حسود نيز بود. اما همه اينها جريان ايدههاي فکري او و شکوفايي يک حرکت را متوقف نکرد. شاگردان ميزس چون موري روتبارد نيز هرگز پستهاي آکادميک دهن پرکني نگرفتند اما تنها نتيجه کار خود روتبارد بهاندازه يکصد دانشمند بود.او با شادماني تا آخرين روز به توليد علم مشغول بود بهرغم اينکه هيچ گاه تکريم و احترامي که شايستهاش بود را نديد. اتريشيها علاقهاي به نسل و نسب و شجرهنامه و موقعيت ندارند. اين ايده آنهاست که مهم است. خواه بعد از ساعتها در کافه کانستلر در وين پذيرايي شوي، خواه کودکي در برادوي در نيويورک يا در حال شرطبندي در لاسوگاس يا حتي در سايت مؤسسه ميزس آنلاين باشي اين قدرت چهارچوب اقتصاد اتريشي است که مدتهاست به خوبي به کار خود ادامه ميدهد. ميزس و روتبارد نيز در طول زندگي خود همانند ساير اتريشيها هميشه بسيار راديکال به نظر ديگران رسيدهاند که به شدت نيز ناسازگارند و براي همين هميشه آنها و ايدههايشان دور از ديد نگه داشته شدهاند. در حالي که امروز اتريشيهاي بيشتري در دانشگاهها نفوذ و ظهور ميکنندوايدههاي آنها دروالاستريت و مِين استريت بسيار بيشتر مورد استقبال قرار ميگيرد. اين همان گونه است که بايد باشد و جاي تعجب نيست که ميزس بزرگ در کتاب «کنش انسانی» مينويسد: «علم اقتصاد نبايد به کلاسهاي درس و دفاتر آماري محدود شود. اقتصاد نبايد در حلقههاي محرمانه بماند. اقتصاد فلسفه زندگي انسان و عمل و دغدغه هر کس و هر چيزي است. اقتصاد جوهره تمدن و وجود بشر است.»اگر شخصيت اين مرد نبود، يا ايدههايش با ما نبود چگونه ميتوانستيم به دنيا اميد صلح، آزادي و کاميابي بدهيم. به ياد ميآوريم و تجليل ميکنيم از قدمهايي که پيش از ما برداشته شده است. بازتاب اين اقدامات الهامبخش و مشعل راه ما براي گذر به نسل جديدي از پيروان مکتب اتريش است که بتواند سفر دور و درازي را که زماني فون ميزس آغاز کرده بود به پايان برساند.
داگلاس فرنچ /رئیس موسسه #میزس
@austrianschool
کاربرد ریاضیات در شرایط نا اطمینانی و عدم قطعیت در اقتصاد
آلبرت اینشتین:
در جایی که بیان ریاضیات اشاره به واقعیت نماید اطمینانی نیست و در جایی که اطمینان باشد آن به واقعیات اشاره نمی کند.
@austrianschool
آلبرت اینشتین:
در جایی که بیان ریاضیات اشاره به واقعیت نماید اطمینانی نیست و در جایی که اطمینان باشد آن به واقعیات اشاره نمی کند.
@austrianschool
Forwarded from موسی غنینژاد
📃جایگاه فردریش فون ویزر در اندیشهی اقتصادی
✍ موسی غنینژاد
معمولا فردریش فون ویزر را در کنار کارل منگر و اویگن فون بوم باورک، یکی از سه بنیانگذار مکتب اقتصادی اتریشی میدانند، مکتبی که در فاصله میان سال های ۱۸۷۰ و ۱۹۲۰ شکل گرفت. ویزر در سال ۱۹۰۳ پس از بازنشستگی کارل منگر، جانشین او در دانشگاه وین شد. گرچه هم بوم باورک و هم ویزر متاثر از اندیشههای منگر بودند اما هیچکدام از شاگردان وی نبودند و از نظر سنی کم و بیش به یک نسل تعلق داشتند. کارل منگر در مقام بنیانگذار اصلی و اولیه این مکتب فکری، در واقع یکی از سه اقتصاددانی به حساب میآید که تقریبا به طور همزمان به کشف تحلیل مطلوبیت نهایی نایل آمدند، کشفی که نظریه ارزش اقتصاد کلاسیک را دگرگون کرد و بر اساس آن اقتصاد نئوکلاسیک بنیان نهاده شد. اما تحلیل منگر از همان آغاز متفاوت از تحلیل های لئون والراس و ویلیام استانلی جونس بود؛ و در واقع، آنچه بعدتر موجب تمایز مکتب اتریشی از مکتب نئوکلاسیک شد به همین مساله بر می گردد . . .
👈 متن کامل را در بومرنگ بخوانید
🆔@ghaninejad_mousa
✔️@BoomrangInstitute
#مکتب_اتریش
✍ موسی غنینژاد
معمولا فردریش فون ویزر را در کنار کارل منگر و اویگن فون بوم باورک، یکی از سه بنیانگذار مکتب اقتصادی اتریشی میدانند، مکتبی که در فاصله میان سال های ۱۸۷۰ و ۱۹۲۰ شکل گرفت. ویزر در سال ۱۹۰۳ پس از بازنشستگی کارل منگر، جانشین او در دانشگاه وین شد. گرچه هم بوم باورک و هم ویزر متاثر از اندیشههای منگر بودند اما هیچکدام از شاگردان وی نبودند و از نظر سنی کم و بیش به یک نسل تعلق داشتند. کارل منگر در مقام بنیانگذار اصلی و اولیه این مکتب فکری، در واقع یکی از سه اقتصاددانی به حساب میآید که تقریبا به طور همزمان به کشف تحلیل مطلوبیت نهایی نایل آمدند، کشفی که نظریه ارزش اقتصاد کلاسیک را دگرگون کرد و بر اساس آن اقتصاد نئوکلاسیک بنیان نهاده شد. اما تحلیل منگر از همان آغاز متفاوت از تحلیل های لئون والراس و ویلیام استانلی جونس بود؛ و در واقع، آنچه بعدتر موجب تمایز مکتب اتریشی از مکتب نئوکلاسیک شد به همین مساله بر می گردد . . .
👈 متن کامل را در بومرنگ بخوانید
🆔@ghaninejad_mousa
✔️@BoomrangInstitute
#مکتب_اتریش