پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
لودویگ فون میزس:

رکودها و بیکاری گسترده به دلیل بازار آزاد نیست بلکه به دلیل دخالت دولت در اقتصاد است."


@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
هنری هازلیت

بخش خصوصی" اقتصاد در واقع بخش اختیاری (آزاد ) است و "بخش دولتی" در واقع بخش اجباری است.


@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
اقتصاد مختلط ،سوسیالیسم بیشتر!




@austrianschool⏪⏪⏪
❇️علم گرایی پشتوانه توتالیتاریسم !

دیدگاه معرفتی هایک(تقسیم معرفت) در مورد انسان و جامعه درست در نقطه مقابل(علم گرایی) قرار دارد.منظور وی ازاین اصطلاح (علم گرایی)، تقلید کورکورانه از روش و زبان خاص علوم «فیزیکی» در علوم اجتماعی است. علم گرایی از خردگرایی صنعگرا (یا «ساده لوحانه» به قول پوپر) ناشی می شود که خود متکی بر اعتماد نامحدود به امکانات عقل است. دکارت» یکی از اولین و بزرگترین نمایندگان این طرز‌ تفکر است.«عقلانیت صنعگرا» و به دنبال آن علم گرایی، با متفکرین فرانسوی هجده و نوزده، از اصحاب دایرة المعارف و «ژان ژاک روسو» گرفته
تا مکتب پلی تکنیسین ها وطرفداران سن سیمون و آگوست کنت رشد فوق العاده ای یافت. در انگلستان اندیشمندانی نظیر « بیکن»، «هابز» و «بنتام» در این نحله فکری قرار دارند. علم گرایی ، خصلت ذهنی دانش در علوم اجتماعی را رد می کند و به عینی بودن معرفت علمی در تمامی زمینه ها معتقد است، هایک این «عینیت گرایی» در علوم اجتماعی را که یکی از ویژگیهای جامعه شناسی (کنت) است، یک اشتباه «روش شناسی» بزرگ توصیف می کند. یکی دیگر از ویژگیهای «علم گرایی»، که در عین حال وجهه دیگری از اشتباه معرفتی این دیدگاه فکری است، نقش پراهمیت مفاهیم کلی در تجزیه و تحلیل پدیده های اجتماعی است. این کل گرایی مفهومی، که باز هم باید گفت یکی از ویژگیهای جامعه شناسی است، مفاهیم کلی ای نظیر جامعه، اقتصاد، سرمایه داری، امپریالیسم و مانند آن را موجودات و موضوعاتی کاملا مشخص و قابل شناخت تلقی می کند. جستجوی «قوانین توسعه جوامع» و «فلسفه تاریخ» و مانند آن نتیجه توهمات متفکرین «کل گرا» است. هگل، کنت، مارکس، سومبارت و اشپنگلر درصدد کشف چنین قوانين خیالی بودند. «مارکسیسم» مهم ترین نماینده این طرز تفکر در دوران معاصر است. «کل گرایی علمی» رابطه بسیار نزدیک تمامت خواهی سیاسی» یا «توتالیتاریسم» دارد. علم گرایی با این تصور که تمدن زاییده خرد است، به بازساختن و هدایت آگاهانه و عقلایی جامعه باور دارد. پشتوانه فکری توتالیتاریسم سیاسی و اصولا هر نوع مهندسی اجتماعی نیز این باور ساده لوحانه به ساختن مصنوعی جامعه و نهادهای آن است.
از کتاب درباره هایک نوشته موسی غنی نژاد

@austrianschool
❇️ مکتب خاکستری انگاری اخلاقی
آین رند

یکی از آشکارترین نشانه های ورشکستگی اخلاقی که گریبان فرهنگی امروزه را گرفته است این نگاه مد گونه به مسائل اخلاقی است که به بهترین شکل در جمله خلاصه شده است: «سیاه و سفید وجود ندارد، فقط خاکستری وجود دارد
این جمله در وصف افراد، اعمال، اصول رفتاری و اخلاق به طور کلی بیان می گردد. در اینجا سیاه و سفید» به معنای «خوب و بد یا خیر و شر است.( اینکه چرا در این جمله اول سیاه می آید و دوم سفید، از نظر روانشناختی جالب است).
این طرز فکر از هر جهت که مورد بررسی قرار گیرد، می بینیم که پر از تناقض است که نخستین تناقض آن ناشی از مغالطه «مفهوم ربوده شده است. اگر سیاه و سفیدی نباشد، خاکستری هم نمی تواند وجود داشته باشد زیرا خاکستری صرفا آمیزه ای از این دو است.پیش از آن که آدمی بتواند رنگ خاکستری را تشخیص دهد باید بداند سیاه کدام است و سفید کدام است. در حوزه اخلاق، این بدان معناست که آدمی باید ابتدا بداند چه چیزی خوب (خیر) و چه چیزی بد (شر) است. و هنگامی که کسی تشخیص دهد این انتخاب خوب است و آن یکی بد، آنگاه هیچ توجیهی ندارد که ترکیبی از هر دو را برگزیند. هیچ توجیهی وجود ندارد برای اینکه فرد چیزی که میداند بد و شر است را به هر میزان انتخاب کند. در اخلاق «سیاهی ها نتیجه این است که فردی بکوشد خودش را به خاکستری، جلوه دهد.
ادامه دارد....

@austrianschool⏪⏪⏪
سوال: آیا مکتب سرمایه داری (اقتصاد آزاد ) یک مکتب مادی است ؟

جواب دکتر غنی نژاد :

❇️اقتصاد آزاد بر دو پایه بنا شده: مالکیت شخصی و آزادی مبادله که این هر دو لازم و ملزومند و در واقع دو روی یک سکه اند.

❇️اما معنویت و اخلاق با هر تعبیری زمانی معنا دارند که انسان آزاد باشد. آزادی شرط لازم برای رفتار اخلاقی و هر نوع معنویت است.

❇️ستون اصلی اقتصاد آزاد طبیعتا آزادی فردی است و هیچ معنویتی بدون آزادی قابل تصور نیست. در اقتصاد آزاد انسان‌ها اهداف فردی خود را پی میگیرند این اهداف ممکن است مادی یا معنوی باشد.

❇️این رفتار فرد است که از منظر اخلاقی مورد داوری قرار می‌گیرد نه نظام اقتصادی یا مکتب اقتصادی. و زمانی رفتار فرد را می‌توان از جهت اخلاقی داوری کرد که او در انتخاب خود آزاد باشد.

@austrianschool ⏪⏪⏪
✳️عدالت در ليبراليسم
موسی غنی نژاد

اينكه عدالت جزو دغدغه‌ها و نگراني‌هاي انديشمندان ليبرال نيست. اما هيچ حرفي بي‌پايه‌تر و سست‌تر از اين حرف نيست. بحث حق، بحث مالكيت و آزادي همان بحث عدالت است. منتها عدالت با يك رويكرد مشخص در ليبراليسم تعريف مي‌شود كه عبارت است از رويكرد به شرايط زندگي اجتماعي نه به نتايج آن. حدود هزار سال در قرون وسطي متالهين مسيحي راجع به قيمت عادلانه بحث كردند و به نتيجه نرسيدند كه مضمون قيمت عادلانه راچگونه مي‌توان تعيين كرد. قيمت بالا، پايين، متوسط، متغير و... را تعريف كردند اما نتوانستند تعريفي براي قيمت عادلانه ارائه دهند. آخرين نتيجه‌اي كه متالهين مسيحي پايان قرون وسطي يا همان قرون وسطاي متاخر يعني يسوعيون، بدان دست يافتند كه اتفاقا بر خلاف آن چيزي است كه اغلب تصور مي‌شود، اينها طرفدار اصلاح مذهبي نبودند، بلكه به شدت طرفدار مذهب كاتوليك و پايبندي به اصول بودند. درست برخلاف پروتستان‌ها كه كارشان زيرسوال بردن كليسا و اصلاح مذهبي بود. در حقيقت اين يسوعيون بودند كه گفتند بايد بحث قيمت عادلانه را به شرايط تشكيل قيمت تغيير دهيم نه خود قيمت و گفتند قيمتي عادلانه است كه شرايط تشكيل آن در بازار مبتني بر رفتار عادلانه بوده باشد. يعني اينكه انحصاري نباشد، دزدي و تصرف در اموال نباشد. در اين صورت قيمت هرچه باشد عادلانه است. اين بود كه گفتند انحصار نامشروع است و رقابت يكي از شرايط قيمت عادلانه است. ....... ليبرال‌ها مي‌گويند وقتي بازار رقابتي مخدوش مي‌شود، عدالت زيرسوال مي‌‌رود. وقتي كه بازار انحصاري شود و دولت در قيمت‌ها دخالت كند در واقع عدالت زيرپا گذاشته شده است. آيا اين بحث عدالت نيست؟ اما گفتند كه نتيجه رقابت يا نتيجه قيمتي كه به صورت عادلانه در بازار شكل مي‌گيرد ممكن است به نفع عده‌اي خاص باشد و عده‌اي بيشتر منتفع شوند و عده‌اي كمتر. اما اينها ديگر موضوع بحث عدالت نيست.

@austrianschool ⏪⏪⏪
👍1
🌐تاثیر دیدگاه های فلسفی - معرفتی بر اندیشه اقتصادی

دو متفکر بزرگ سده بیستم میلادی در زمینه تاریخ اندیشه اقتصادی، یعنی شومپیتر و پریبرام، دو نظر کاملا متفاوت و حتی شاید متناقص در مورد تاثیر دیدگاه های فلسفی در اندیشه اقتصادی دارند. شومپیتر صراحتا مدعی عدم تاثیر فلسفه بر اقتصاد است. او ادعای خود را این گونه توجیه می کند:

دلیل اینکه ما این همه بر عدم تاثیر فلسفه، در جملگی معانی فنی خود، بر تحلیل اقتصادی تاکید می ورزیم، این است که نظریه مخالف این تز، یکی از مهم ترین منابع شبه توضیحات در مورد تحول تحليل اقتصادی است. این شبه توضیحات بسیاری از مورخین اندیشه اقتصادی را به بیراهه کشانده است.

پریبرام کاملا خلاف این نظر را دارد و بر آن است که تاریخ تعقل اقتصادی جزئی از کل تاریخ اندیشه غربی است و گرایش های فلسفی بزرگ تاثیرکننده ای در تحول و شکل گیری اندیشه های اقتصادی داشته است. تلقى متفاوت یا متضاد شومپیتر و پریبرام در مورد تاثیر دیدگاه ها و دستگاههای فلسفی در اندیشه اقتصادی، در واقع ناشی از جهان بینی متفاوت آنها است. از نظر شومپیتر، تحلیل های اقتصادی چیزی جز کوشش های فکری برای توضیح یا حل مسائل معیشتی و اقتصادی نیست. شومپیتر آشکارا تحت تاثیر مارکس و تفسیر ماتریالیستی وی از تحول اقتصادی و تاریخی قرار دارد، حال آنکه جهان بینی پریبرام درست نقطه مقابل مارکس و تفسير ماتریالیستی وی است. از دیدگاه مارکس، شرایط مادی تولید، یا آنچه وی سطح رشد نیروهای مولده می نامد، تعیین کننده چگونگی روابط اجتماعی تولید است و مجموعه نظامهای فکری در هر دوره تاریخی انعکاس دهنده روابط اجتماعی تولید است شرایط مادی تولید و روابط تولیدی منطبق باآن شالوده ی است که محصولات فکری انسانها روبنای مبتنی بر آن را تشکیل می دهند. اما تفسير پریبرام از شرایط انسانی و اجتماعی درست نقطه مقابل این طرز تلقی است. از نظر وی، در تحليل نهایی، این اندیشه انسانها است که تعیین کننده ساختار اقتصادی و تحولات آن است . پریبرام به جای تفسیر ماتریالیستی تاریخ، معتقد به تفسیر تعقلی تاریخ است از نظر وی، این شیوه های تعقلی انسان ها است که شرایط زندگی مادی و تولیدی را شکل می دهد و متحول می کند. اندیشه پریبرام قرابت زیادی با دیدگاه های متفکران مکتب اتریشی اقتصاد دارد. میزس در نقد تفسیر مارکسیستی تاریخ تاکید می کند که نیروهای تولیدی مادی نیستند، تولید یک پدیده فکری و عقلی است. آنچه وضعیت ما را از وضعیت اجدادمان که هزاران سال قبل زندگی می کردند، متمایز می کند، به هیچ وجه چیز مادی نیست، بلکه امری کاملا فکری و عقلی است ، تغییرات مادی نتیجه تغییرات فکری و عقلی اند.
از کتاب معرفت شناسی علم اقتصاد ، موسی غنی نژاد

@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
📝خاستگاه ترامپیسم
موسی غنی‌نژاد

چهار سال پیش که دونالد ترامپ به ریاست‌ جمهوری آمریکا رسید، بسیاری از روشنفکران و مخالفان اقتصاد آزاد در توضیح روی کار آمدن وی و اهداف سیاسی و اقتصادی‌اش دچار سردرگمی و تناقض‌گویی شدند. عده‌ای این میلیاردر جنجالی را نماد «سرمایه‌داری وحشی و لجام‌گسیخته» تلقی کردند که با شعار کاهش مالیات بر دارایی و درآمد ثروتمندان و با انتقاد از برنامه‌های رفاه اجتماعی دولت پیشین (باراک اوباما) بر سر کار آمده است و قصد دارد «دستاوردهای» اجتماعی سندیکاها و سازمان‌های مردم نهاد را از میان بردارد. اما واقعیت این است که شعار انتخاباتی اصلی او «بازگرداندن عظمت از دست رفته آمریکا» بود که گویا سیاست‌های همگام با جهانی‌سازی دولت‌های پیشین موجب آن شده بود. بخش مهمی از پایگاه توده‌ای آرای ترامپ که در دوره قبل موجب پیروزی او در انتخابات ریاست‌جمهوری شد، زیان‌دیدگان از جهانی شدن اقتصاد بودند که درنتیجه رقابتی‌تر شدن اقتصاد در سطح جهانی و گسترش بیش از پیش برون‌سپاری به‌دلیل هزینه‌های پایین نیروی کار در دیگر کشورهای دنیا به‌ویژه در آسیا (چین و هند)، موجب بیکاری یا کاهش دستمزدهای واقعی آنها در آمریکا شده بود. ترامپ علنا از روند جهانی شدن، برون‌سپاری‌ها و مهاجرانی که موجب فشار روی دستمزدهای داخلی آمریکا می‌شود، انتقاد می‌کند و خواستار حمایت از تولید و نیروی کار داخلی با برقراری موانع تعرفه‌ای و غیر‌تعرفه‌ای بر واردات است. ترامپ ایالات‌متحده آمریکا را از معاهده بین‌المللی پاریس درخصوص کاهش گازهای گلخانه‌ای و مبارزه با گرمایش زمین، بیرون آورد. او از لحاظ سیاسی و اقتصادی علنا از شعار «اول آمریکا» حمایت می‌کند و تاکید دارد که با هر پیمان بین‌المللی که به منافع آمریکا اولویت ندهد، مخالف است. سازمان تجارت جهانی در دوره زمامداری او به شدت تضعیف شد؛ چون او به منطق تجارت آزاد چندان اعتقادی ندارد؛ گویی همسویی منافع مشارکت‌کنندگان در تجارت آزاد با تفکر ترامپی سازگار نیست. از همان آغاز ریاست‌جمهوری ترامپ، نویسنده این سطور در همین روزنامه هشدار داد که دنیا با پدیده خطرناکی روبه‌رو شده است که می‌تواند دستاوردهای بزرگ فرآیند جهانی شدن که شکل‌گیری سازمان‌ها و عهدنامه‌های بین‌المللی را پس از جنگ جهانی دوم امکان‌پذیر ساخته است، به مخاطره اندازد. تجربه دو جنگ جهانی در قرن بیستم حکایت از آن داشت که سیاست‌های حمایتی دولت‌ها و فقدان نهادهای بین‌المللی حامی تجارت آزاد به تنش‌ها و مخاصمات بین کشورها دامن می‌زند.
هدف اصلی سازمان ملل متحد که بعد از جنگ جهانی دوم تشکیل شد، برقراری روابط صلح‌آمیز از طریق تشویق تجارت آزاد و به‌طور کلی ایجاد نهادهای ناظر بر تضمین روابط اقتصادی، سیاسی و فرهنگی آزاد و داوطلبانه میان ملت‌ها بود. سیاست کلی دونالد ترامپ عملا هدفی جز بی‌اعتبار کردن نهادهای بین‌المللی برآمده از پایان جنگ جهانی دوم نداشت. دونالد ترامپ همانند همه سیاستمداران پوپولیست مدعی است که او یک تنه در مقابل همه دشمنان داخلی و خارجی عظمت آمریکا به پا خاسته و به جز توده‌های حامی وی، جملگی سیاستمداران، سازمان‌های سیاسی مستقر و حتی رسانه‌های همگانی در حال توطئه علیه او هستند. او در مدت چهار سال زمامداری‌اش، سیاستی خطرناک و مخرب هم برای منافع عمومی مردم آمریکا و هم برای صلح جهانی دنبال می‌کرد. ادامه زمامداری وی می‌توانست دستاورد‌های جهانی در جهت گسترش تجارت آزاد و روابط صلح‌آمیز ناشی از آن را به جد دچار مخاطره کند. طرفه آنکه برخی از پوپولیست‌های وطنی، آشکار و پنهان و کم و بیش، با ابرپوپولیست آمریکایی همدلی نشان می‌دهند و او را بهتر از سیاستمداران متعارف برای روابط بین‌المللی به‌طور کلی و برای ایران به‌خصوص معرفی می‌کنند. خیال‌پردازی و نفی شواهد و قرائن واقعی از ویژگی‌های هر نوع از پوپولیسم است؛ چراکه پوپولیست‌ها به جای عقل مردم، احساسات آنها را مخاطب قرار می‌دهند. در هر صورت، به‌نظر می‌رسد مردم آمریکا با رای خود در انتخابات اخیر از پوپولیسم حاکم عبور خواهند کرد؛ اما نباید تصور کرد که با بسته شدن کارنامه دولت دونالد ترامپ، خطر پوپولیسم یک بار برای همیشه از میان رفته است. واقعیت این است که اقتصاد آزاد و جهانی شدن گرچه در درازمدت در جهت منافع عمومی عمل می‌کند، اما در کوتاه‌مدت و در سطح داخلی و بین‌المللی بازندگانی دارد که اگر مصائب آنها نادیده گرفته شود، ممکن است درنهایت بستری مساعد برای رشد و پیروزی سیاستمداران پوپولیست دیگر فراهم آورد.


@austrianschool ⏪⏪⏪
فون میزس
اقتصاد مبتنی بر مکانیسم بازار، نظامی نیست که تنها بر پایه خودخواهی گروه های صاحب منافع (سرمایه داران و کارآفرینان) شکل گرفته باشد، بلکه نظامی است که به دنبال رفاه جمعی است. توسعه اقتصاد بازار نه فقط به دلیل منافع ثروتمندان بلکه به دلیل منافع توده های مردم مورد تاکید قرار می گیرد .

@austrianschool⏪⏪
#ذهنیت گرایی و #عینیت گرایی (subjectivism and objectivism):

❇️❇️❇️این دو اصطلاح و بن مایه های زبانی آنها،درجدال دیر پای فارسی زبانان مارکسیست و غیر مارکسیست ، ناخواسته تحریف شده اند.«ذهن گرایی» یا «ذهنیت گرایی»معادل واقع بین نبودن و خیال پرداز بودن و در مجموع، علمی نبودن تعبیرشده است.یعنی گفته شده است آن کس که ذهن گرا یا ذهنیت گراست،واقعیت ها و حقایق را وانهاده وبه اوهام چسبیده است از این حیث ، اطلاق لفظ ذهن گرا بر افراد،نوعی ناسزاگویی تلقی شده است و غالب افراد می کوشند در مظان این اتهام قرار نگیرند.درنقطه مقابل،«عینگرایی» یاعینیت گرایی معادل واقع بینی وروشن اندیشی انگاشته شده واطلاق آن برافراد،ستایش واتصاف فضیلت«علمی بودن»فرض شده است.حال آنکه در دنیای تفکر،این دو اصطلاح کاملا خنثی و بی طرفند و اطلاق آنها بر افراد و پدیده ها فقط بیانگر دستگاه معرفتی انسانها در زمینه شناخت واقعیت است.نه ذهن گرایان جهان عینی بر آمده از شناخت را منکرند نه عین گرایان،جهان ذهنی برآمده از عینیت را. در زبان‌های اروپایی،این بحث از دوبن واژه «سوژه» و «اُبژه» آغازمی‌شود.سوژه یعنی «اندیشنده و شناسنده و کننده».شکل بساط یافته این اصطلاحات چنین است:«انسان آنگاه که می اندیشد و انسان آنگاه که می شناسد و انسان آنگاه که عمل می کند».پس معنای واژه سوژه که در متون فارسی این همه پیچیده می نماید،«فرد انسان»است که فکر می‌کند و از محیط پیرامونش سردرمی آورد وعمل میکند.مثلا وقتی گفته می شود «الف ، ب را نگاه می کند»، الف در اینجا همان سوژه است که در دستور زبان فارسی بسیار بی پیرایه به آن می گویند فاعل و ب همان اُبژه است که بازهم بسیار بپیرایه،مفعول نامیده می شود.لفظ حشوآلوده«فاعل شناسا» هم در زبان فارسی رایج است که فقط واژه سرراستِ سوژه را بی سبب پیچیده می کند.بدین ترتیب وقتی گفته می شود کسی ذهن گرا یا ذهنیتگر است،یعنی روش علمی او در فهم حقایق جهان به این شکل است که به مدد قوه عقلش_بیش یا کم_جهان را تصور می کند،جهان را برپایه این تصور،می شناسد و آنگاه از مجموع آنچه فهمیده است،تصویری از جهان می سازد و این تصویر مددکارِ عمل او می شود.نتیجه عملیِ ذهنیت گرایی این است که جهان مسخر اندیشه آدمی است.عین گرا یا عینیت گرا به مدد قوه عقلش_بیش یاکم_به جهان می نگرد،تصویری از جهان کشف می‌کند،جهان را بر پایه این تصویر کشف شده می شناسد و همین تصویر کشف شده،مددکارِ عمل او می شود.نتیجه عملی عینیت گرایی این است که اراده جهان بر اراده انسان چیره است،اما با شناخت قوانین هستی می توان جهان را مسخر کرد.
#کارل_مارکس_درترازو
نقد اویگن بوم_باورک
#ترجمه_محمودصدری

@anjoman_elmi_eqtesad ⏪ از کانال


@austrianschool
فون میزس:

مبارزه برای آزادی در نهایت مقاومت در برابر خودکامه ها یا الیگارشی ها نیست بلکه مقاومت در برابر استبداد افکار عمومی است.


@austrianschool
👍1
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN
♦️به رسمیت شناختن حقوق‌ فردی منجر نفی زور فیزیکی از روابط‌انسانی می‌شود. اساسا، حقوق تنها با ابزار زور نقض می‌شوند. در یک جامعه‌ی سرمایه‌داری هیچ انسان یا گروهی آغازگر زور فیزیکی بر دیگران نیستند. در چنین جامعه‌ای تنها کارکرد دولت پاسداری از حقوق انسان است؛ همان وطیفه‌ی پاسداری از او در برابر زور فیزیکی. دولت به عنوان نماینده‌ای برای حق انسان به دفاع از خود عمل می‌کند و تنها می‌تواند از زور برای جبران استفاده کند و تنها بر کسانی که آغازگر آن هستند. پس دولت ابزاری است برای نهادن کاربرد جبران‌گر زور در کنترل عینی. این حقیقت متافیزیکی پایه‌ی سرشت انسان است_ارتباط بین بقای او و استفاده‌اش از عقلانیت_که سرمایه‌داری به رسمیت شناخته و از آن پاسداری می‌کند.
در یک جامعه‌ی سرمایه‌داری تمام روابط داوطلبانه هستند. انسان‌ها آزادند تا همکاری کنند، یا نه؛ با دیگران کنار بیایند، یا نه؛ مطابق چیزی که قضاوت‌ها، عقاید و علایق فردی‌شان دیکته می‌کند. انسان‌ها تنها در شرایط عقلانی و به وسیله‌ی عقلانیت با یکدیگر مبادله می‌کنند؛ یعنی با ابزار گفتگو، مذاکره و توافق قراردادی و با یک انتخاب داوطلبانه برای سود متقابل.
حق موافقت با دیگران در هیچ جامعه‌ای مساله نیست. این حق مخالفت است که مساله‌ساز است. تنها نهاد مالکیت خصوصی می‌تواند حق مخالفت را پاسداری کرده و عملی کند.و به این ترتیب، راه را برای ارزشمندترین ویژگی انسان باز می‌گذارد: ذهن سازنده، این تفاوت اصلی بین سرمایه‌داری و هرگونه شکل جمع‌گرایی است.

✍بریده‌از به مقاله سرمایه‌داری چیست به قلم آین رند و با ترجمه‌ی رضا زارع‌پور


@austro_libertarian
پريبرام، چهار نوع طرز تعقل در اندیشه غربی متمایز می کند و آنها را اساس فرهنگ و تفکر کشورهای مختلف غربی در طول تاریخ خود می داند. ساختارهای اجتماعی و تصمیمات سیاسی در دنیای غرب، از دیدگاه وی، از این شیوه های تفکر نشات می گیرند: نومینالیسم (تفکر فرضیه ای)، یونیورسالیسم (ذات گرایی)، ارگانیسیسم و تفکر دیالکتیکی.

❇️ تعقل نومینالیستی ساختار اجتماعی کشورهای آنگلوساکسون را به وجود آورده است. این شیوه تعقل موجب پیدایش نهادهای دموکراتیک و اقتصاد رقابت آزاد در سیاست و زندگی اجتماعی این جوامع شده است.
❇️ تعقل یونیورسالیستی در قرون وسطی حاکم بلامنازع بود، با پیدایش تفکر نومینالیستی این شیوه تعقل از هم پاشید و تا حدود زیادی اعتبار خود را از دست داد. اما با این حال، تعقل یونیورسالیستی یا ذات گرا، هیچ گاه از بین نرفت و به شکل های مختلف تاکنون به حیات خود ادامه داده است.
❇️ تفکر ارگانیسیستی عمدتا در آلمان پا گرفت و به جنوب و شرق اروپا نیز نفوذ کرد. طبق این تفکر، جامعه یا ملت موجود زنده و هدفمندی است، اعضا باید کاملا تابع رییس جامعه باشند تا وحدت آن حفظ شود و بتواند ماموریت یاهدف جامعه را تحقق بخشد. ناسیونال - سوسیالیسم و فاشیسم شکل افراطی این تفکر به شمار می روند.
❇️ به دنبال تفسير خاصی که مارکس و انگلس از فلسفه هگل به دست دادند، نوعی تعقل دیالکتیکی رواج یافت که نسخه بلشویکی آن در روسیه با انقلاب اکتبر تحقق یافت. پریبرام معتقد بود که دنیای غرب را می توان به صورت صحنه مبارزه میان این شیوه های تفکر متضاد مشاهده کرده و توضیح داد. او در نتیجه گیری کتاب خود به نام الگوهای متضاد اندیشه» که به این موضوع اختصاص دارد، می نویسد: «مبارزه برای نهادهای دموکراتیک که مبتنی بر اصول آزادی و مسوولیت فردی اند و مبارزه برای حفظ شیوه های نومینا -لیستی تعقل اساسا مبارزاتی برای یک هدف به شمار می آیند.» او عقیده داشت که تفسیر تعقلی تاریخ می تواند از شدت مبارزه و خشونت کاسته و راه را برای سیاستهای صلح طلبانه باز کند.

از کتاب معرفت شناسی علم اقتصاد نوشته موسی غنی نژاد

@austrianschool⏪⏪⏪
Forwarded from AUSTRO LIBERTARIAN
♦️به کار بردن واژه توزیع در خصوص نظم بازار همیشه منشاء ابهام و سوء تفاهم بزرگی بوده است. اقتصاد بازار مبتنی بر سازوکار قیمت‌ها است و این سازوکار، عبارت است از علائمی برای تولیدکنندگان، که به خاطر نفع خودشان، رو به سوی تولید کالاهایی آورند که افراد جامعه بیشترین نیاز یا میل به آنها را دارند. نظام قیمت‌ها راهنمای اولویت‌های تولیدی است، و از این طریق، حداکثر خدمت ممکن را برای بیشترین تعداد افراد فراهم می‌آورد. این نظام هیچ‌گونه هدف مشخصی را از جهت توزیع درآمد نمی‌تواند دنبال کند. چگونگی توزیع، نتیجه تبعی آشتی بین خواسته‌های مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان است و وضعیت آن از قبل قابل پیش‌بینی نیست. حال اگر دولت در مقام دارنده قدرت سیاسی متمرکز بخواهد وضعیت خاص توزیعی را به عنوان عدالت اجتماعی هدف قرار دهد، ناگزیر کارکرد اطلاع‌رسانی نظام قیمت‌ها را بر هم می‌زند و کارایی بازار را از آن می‌گیرد. اتخاذ هر گونه سیاست مستقیم توزیعی (عدالت اجتماعی) به معنای نقض و نفی نظم بازار است.

📚گفتارهایی در معرفت‌شناسی علم اقتصاد، انتشارات مینوی خرد
🖌موسی غنی‌نژاد

@austro_libertarian
چپ و‌ روز دانشجو
احمد زیدآبادی

«سه آذر اهورایی که پیش پای نیکسون قربانی شدند.» این عبارت که سمبل ۱۶ آذر و روز دانشجو شده است، از برساخته‏ های علی شریعتی است که مانند پاره‏ای دیگر از برساخته‏ های آن معلم پرشور و دردمند، جای پای محکمی در واقعیت ندارد. از سه آذر اهورایی، مصطفی بزرگ‏ نیا عضو رهبری سازمان جوانان حزب تودۀ ایران بوده، مهدی شریعت رضوی به گرایش وموقعیتی مشابه اشتهار داشته و احمد قندچی به عنوان عضو جبهۀ ملی ایران و هوادار دکتر محمدمصدق، شناخته شده است. بنا به بررسی‏های تاریخی، اعتراضات دانشجویی در اواسط آذر سال ۱۳۳۲ نیز معطوف به محاکمۀ رهبران جبهۀ ملی و ازسرگیری روابط بریتانیا با ایران بوده و ربطی به سفر نیکسون معاون رئیس‏جمهور وقت آمریکا به تهران نداشته است. نیکسون روز ۱۸ آذر وارد تهران شده است و گویا دانشجویان از برنامۀ سفر او به ایران حتی اطلاع نداشته‏ اند. منظور از این ریزه‏ پردازی‏ها، کاهش شأن دانشجویان قربانی و اقدام آنها نیست، بلکه مقصود اشاره به موضوع روز است که در ادامه خواهد آمد.
به هر حال، دو تن از دانشجویان قربانی در روز ۱۶ آذر به عضویت در سازمان جوانان حزب تودۀ ایران شهره بوده‏‌اند و طبعاً فداکاری و مرگ آنها باید به حساب مبارزات حزب متبوع‏شان نوشته می‏شد. اما حزب توده چه در زمان سلطنت پهلوی و چه در دوران جمهوری اسلامی، از سوی تقریباً تمام نیروهای سیاسی، از جمله گروه‏های چپ مارکسیستی، چنان بدنام و وابسته و خائن معرفی شده است که با وجود قلع و قمع نیروهای آن در هر دو نظام، همدلی چندانی با آن نشان داده نمی‏شود، چه برسد به اینکه کسی بخواهد میراث ۱۶ آذر را به آنها نسبت دهد. این بدان معناست که در امر مبارزۀ سیاسی و اجتماعی معمولاً دیگران می‏کارند و دیگرانی دیگر درو می‏کنند. نمود این واقعیت در شرایط کنونی این است که بسیج دانشجویی بسیار بیش از انجمن‏های اسلامی و گروه‏های ملی و گرایش‏های چپ مارکسیستی میراث‏خوار ۱۶ آذر شده است. تا اینجا در واقع مقدمه‏ ای بود برای توضیحی دربارۀ دغدغۀ دانشجویانی که از رشد چپ استالینیستی در دانشگاه‏های ایران ابراز نگرانی می‏کنند. از آنجا که من پایم از دانشگاه بریده شده است، نمی‏دانم که واقعاً در بطن و بستر دانشگاه‏ها چه می‏گذرد، اما اگر این ماجرا واقعیت داشته باشد، به عنوان کسی که ۱۹ سال از عمر خود را در دانشگاه تحصیل کرده است، لازم می‏دانم تجربه‏ای را با قشری از دانشجویان در میان بگذارم.
در این مطلب، روی سخنم با دانشجویان چپ استالینیستی نیست، چرا که اگر آنها به واقع چنین مرامی را برگزیده باشند، قاعدتاً آنچه را که موافق طبع و منطبق با ایدئولوژی‏شان نباشد، نه فقط گوش نمی‏گیرند، بلکه به اقتضای تعصب و جزمیت این نوع ایدئولوژی‏ها، با بیزاری و نفرت، آن را پس می‏زنند. روی سخن من در حقیقت با دانشجویانی برخاسته از قشر محروم جامعه است که با زحمت و رنج به دانشگاه راه یافته‏اند و به دلیل خاستگاه طبقاتی خود مستعد چپ‏گرایی لنینیستی هستند. از این قشر از دانشجویان درخواست می‏کنم که به سرنوشت جریان چپ مارکسیستی در سدۀ اخیر در ایران نیک بیاندیشند. به واقع مارکسیست‏ ها با جذب دانشجویان مستعد در تمام صحنه‏ های مبارزه در حدود صد سال گذشته حضوری فعال داشته‏ اند و قربانی داده‏ اند، اما هنگام پیروزی و تقسیم قدرت نخستین قربانی بوده‏اند. چپ‏ها این سرنوشت را عمدتاً به بی‏رحمی و بدسگالی نیروهای مخالف خود نسبت می‏دهند، اما واقعیت این است که در مارکسیسم ایرانی عناصری وجود دارد که این سرنوشت را برای آنان محتوم می‏کند.
مارکسیست‏های ایرانی رؤیایی از برابری طبقاتی در ذهن دارند که در این دنیا و بنا به سرشت آدمیزاد، یا قابل تحقق نیست یا تحقق آن در گروی سرکوب و حذف و معدوم کردن جمع کثیری از اقشار و طبقات دیگر است. به همین علت احزاب و گروه‏ های چپ ایرانی درست در سر بزنگاه‏ های تاریخی که برای گرفتن قدرت خیز برمی‏دارند، با ائتلاف گسترده‏ای از نیروهای مخالف خود روبه‏ رو می‏شوند و چون ساز و کار دموکراتیک را نیز به عنوان پدیده‏ای بورژوازی ابزار مناسبی برای حل اختلاف نمی‏بینند، بعضاً دست به سلاح می‏برند و موجب نابودی خود و منابع انسانی و مالی کشور می‏شوند. اگر کسی این روزها مثلاًبه تبلیغات و نوع فعالیت‏های حزب کمونیست کارگری توجه کند، نیازی به نبوغ ندارد که سرنوشت نیروهای حامی آن را در آینۀ عبرت تاریخ به عیان ببیند. کمونیست‏های کارگری می‏پندارند که آیندۀ ایران متعلق به پرولتاریای مورد نظر آنان است و با همین وعده، تعدادی از جوانان را به سوی خود جذب می‏کنند.
اما کسی که کمترین واقع‏ بینی را از شرایط ایران و جهان داشته باشد، می‏داند که اصولاً چنین خبری نیست و به فرض تغییر و تحولی بنیادی در ایران، این نیرو به همان ترتیبی که گفته شد، نخستین قربانی آن است. کاش دانشجویان مستعد ما تاریخ این سرزمین را تکرار نکنند

@austrianschool
"ماهیت کینزینیسم عدم موفقیت کامل آن در درک نقشی است که پس انداز و انباشت سرمایه در بهبود شرایط اقتصادی ایفا می کنند." لودویگ فون میزس



@austrianschool⏪⏪⏪
👍1
پیگو
معماهایی که ما در حال بررسی آنها هستیم تمرینهای آکادمیک هستند ،احیانا دارای استفاده ای برای تنویر فکر و اندیشه اند، ولی شانس اندکی برای وقوع در زندگی واقعی دارند.
اقتصاد کلان جدید. برایان اسنودان


@austrianschool⏪⏪⏪
✍ موسی غنی‌نژاد

طرح این ادعا که این نهادهای سیاسی هستند که نهادهای اقتصادی (مثلا نظام بازار) را به وجود می‌آورند سخن نادرستی است و البته از ادعای برعکس آن یعنی تقدم نهادهای اقتصادی بر نهادهای سیاسی هم نمی‌توان دفاع کرد. نهادها بر اساس ارزش‌ها و عقاید حاکم بر جوامع شکل می‌گیرند و مستقل از آن‌ها وجود ندارند ......

...... وقتی موضوع حقوق انسانی، یعنی حق حیات، حق مالکیت و آزادی در اندیشه مدرن مطرح گردید نهادهای اقتصادی و سیاسی متناسب با آن‌ها از جمله نظام‌های سیاسی دموکراتیک هم بر اساس آن‌ها به تدریج شکل گرفتند و تحکیم شدند. این تصور که دولت‌ها نهادهای سیاسی یا اقتصادی را به وجود می‌آورند تصور اشتباهی است. دولت‌ها خود برآمده از نهادها هستند و این‌ها نیز محصول نهایی عقاید و ارزش‌های حاکم بر عامه مردم و نخبگان جامعه هستند. بدون توجه به این سلسله مراتب منطقی، تحلیل درستی از چگونگی تحولات جامعه نمی‌توان ارائه داد.

تفکر غالب میان روشنفکران، جامعه‌شناسان و بسیاری از اقتصاددانان درست برعکس این روال منطقی است. آن‌ها تصریحا یا تلویحا به توضیح مادی یا ماتریالیستی تحولات اجتماعی اعتقاد دارند یعنی بر این رأی هستند که شرایط مادی و عینی زندگی تعیین کننده شیوه‌های تفکر است و استقلال و اولویتی برای اندیشه‌ها قائل نیستند. از این رو آن‌ها بر تغییر دادن بیرونی و عینی تاکید می‌ورزند و می‌گویند عقاید، ارزش‌ها و اندیشه‌ها هم به تبع آن تغییر می‌کنند.

مصداق عینی و بارز این شیوه رویکرد را در استراتژی صدور توسعه یا دموکراسی می‌توان دید که از بعد از جنگ جهانی دوم در دستور کار موسسات بین‌المللی مانند سازمان ملل و برخی کشورهای بزرگ ذی‌نفوذ قرار گرفت. آخرین و شاید فاجعه‌بارترین نمونه‌های عمل به این استراتژی، اشغال نظامی و تغییر رژیم دو کشور افغانستان و عراق در سالهای آغازین هزاره سوم به قصد ایجاد دموکراسی و جامعه باز است. آمریکاییان تصور می‌کردند با ساختن پل، جاده، مدرسه و دیگر زیرساخت‌های اقتصادی و نیز استقرار دستوری نهادهایی مانند پارلمان و سازمان‌های دولتی امروزی می‌توان در افغانستان یا عراق جامعه دموکراتیک و مدرن ایجاد کرد. اما تجربه پانزده سال گذشته نتایج مایوس‌کننده‌ای را نشان داده است.

این سخن به معنی نفی تأثیرپذیری عقاید و اندیشه‌ها از شرایط مادی و عینی زندگی نیست بلکه تاکید بر این امر مهم است که در تحلیل نهایی اندیشه‌ها تعیین کننده‌اند و تغییر آن‌ها طی فرایند پیچیده و کم‌وبیش مستقلی صورت می‌گیرد که تمامی آن با شرایط مادی زندگی قابل تبیین نیست.

📚 کتاب «جامعه مدنی؛ اقتصاد، آزادی و سیاست»، انتشارات مینوی خرد، سال ۱۳۹۹

🆔 @ghaninejad_mousa
✔️ @BoomrangInstitute