پژوهشکده اقتصاد اتریشی
2.88K subscribers
376 photos
74 videos
41 files
203 links
✔ترویج اقتصاد مکتب اتریشی



@AustrianSchool
Download Telegram
اندر خزعبلاتی چپی
بازار یک «شخص» یا «نهادِ دارای اراده» نیست که بتوان از آن انتظار اخلاق یا بی‌اخلاقی داشت. بازار یک نظم انتزاعی است مجموعه‌ای از میلیون‌ها انتخابِ مستقلِ افراد حقیقی و حقوقی که هر کدام با مالکیت، ریسک و اعتبارِ خودشان تصمیم می‌گیرند.اخلاق فقط به کنشگر تعلق می‌گیرد: هر انسانی می‌توانند اخلاق‌مدار باشند یا نباشند اگه بی اخلاقی بشه باید جلوی فرد خطاکار را گرفت نه بازار را مخدوش کرد....کسانی که می‌گویند بازار اخلاق ندارد، در واقع یک موجود خیالی ساخته‌اند تا بتوانند مسئولیتِ تک‌تک انسان‌ها را روی دوش یک انتزاع بیندازند و بعد خودشان را قیمِ اخلاق جا این دقیقاً حیله دولت‌گراهاست. درحالی‌که دولت برعکس بازار، یه نهاد واقعی و انضمامیه؛ دفتر و دستک داره و آدم‌های واقعی توش کار می‌کنن. و چون با زور و اجبار و ظلم و دست‌درازی به مال و جان مردم حکومت می‌کنه، از بیخ و بن بی‌اخلاقه..
👍21👌5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در دوران مشروطه، ایرانی با دیدن ترقیات فرنگ، از عقب‌ماندگی خود شرم می‌کرد و می‌پرسید: «چرا ما عقب مانده‌ایم؟»
امروز اما قشر خاکستری همین شکاف را می‌بیند و بی‌تفاوت از کنارش می‌گذرد.
به گمان من، یکی از دلایل مهم، هشتاد سال نفوذ چپ است. چپ فقط اقتصاد را به گند نکشید؛ ذهن ایرانی را تسخیر کرد. تصویری مسخ‌شده از سرمایه‌داری، غرب، ثروت، تمدن، آزادی و پیشرفت در ذهن ایرانی کاشت و آن را جای واقعیت نشاند.
اگر غرب ثروتمند است، لابد غارت کرده؛ اگر سرمایه‌دار ثروتمند است، لابد استثمارگر است؛ اگر آزادی وجود دارد، لابد توطئه‌ای است؛ و اگر خودمان عقب‌مانده‌ایم، لابد مقصر «استعمار»، «امپریالیسم» یا «سرمایه‌داری» است.
نتیجه همین ذهنیت است: به جای پرسیدن «چه چیزی آنها را به پیشرفت رساند و چه چیزی ما را عقب نگه داشت؟»، برای عقب‌ماندگی فلسفه می‌تراشد.ایرانیان کرورکرور به چپگرایی پیوستند؛ اما بازگشت از آن قطره‌چکانی است. بیرون آمدن از چپ یعنی کنار زدن هشتاد سال تحریف و بدبینی به آزادی و ثروت.
چپ به‌راحتی وارد ذهن ایرانی شد؛ اما بیرون کردنش جنگی سخت با بدیهیات جعلی‌ای است که نسل‌ها در ذهن او کاشته شده است.
👌22👍5👎1
شکوفایی جامعه انسانی به دو عامل بستگی دارد: توان فکری مردان برجسته برای ارائه نظریه‌های صحیح اجتماعی و اقتصادی، و توانایی همین افراد یا دیگران برای قابل‌پذیرش کردن این ایدئولوژی‌ها برای اکثریت مردم.
میزس
👍14👌1
ایراد ابطال‌ناپذیری به اقتصاد میزسی، تنها زمانی وارده که ابطال‌پذیری تجربی را معیار ضروری اعتبار تمام علوم بدونیم. میزس دقیقاً این پیش‌فرض را رد می‌کنه از نظر او، اقتصاد به‌عنوان شاخه‌ای از پراکسیولوژی با ساختار منطقی کنش انسانی سروکار داره، نه با روابط علّیِ قابل آزمایش در شرایط کنترل‌شده. گزاره‌های پراکسیولوژیک از تجربه استنتاج نمی‌شوند، بلکه چارچوب مفهومی‌ای را فراهم می‌کنند که بدون آن اساساً تفسیر تجربه اقتصادی ممکن نیست. تجربه و تاریخ برای تعیین شرایط عینی و توضیح وقایع مشخص ضروری‌اند، اما نمی‌توانند اعتبار قضایای بنیادی پراکسیولوژی را با ابطال تجربی از میان ببرند. بنابراین اختلاف میان اقتصاد میزسی و روش ابطال‌گرایانه پوپر، بیش از آنکه اختلاف بر سر علمی یا غیرعلمی بودن اقتصاد باشد، اختلافی درباره ماهیت علم، نوع موضوع مورد مطالعه و رابطه میان نظریه و تجربه است

سلیمان عبدی مترجم کتاب کنش انسانی میزس
👍16👌2
لودویگ فون میزس مکتب اقتصادی اتریش را با تثبیتِ پراکسیولوژی ــ مطالعۀ صوری کنشِ هدفمند انسانی ــ به‌عنوان روش‌شناسی بنیادین آن، دگرگون ساخت.

میزس در کتاب کنش انسانی استدلال کرد که علم اقتصاد نمی‌تواند بر مدل‌های تجربیِ علوم طبیعی تکیه کند. از آن‌رو که انسان‌ها دارای اراده، ارزش‌ها و انگیزه‌های آزادند، انتخاب‌های آنان را نمی‌توان در آزمایشگاه سنجید یا در قالب فرمول‌های ریاضی گنجاند.

میزس در عوض، علم اقتصاد را بر بنیادی پیشینی استوار ساخت: اصل موضوعۀ کنش. این اصل، حقیقتی بدیهی است که بر پایۀ آن، انسان‌ها آگاهانه کنش می‌کنند و از ابزارهای کمیاب برای دستیابی به غایاتِ مطلوب بهره می‌گیرند. میزس از همین نقطۀ آغازین، مفاهیم بنیادین اقتصادی از جمله مطلوبیت نهایی، ترجیح زمانی، و ماهیت ذهنیِ ارزش را به‌شیوه‌ای منطقی استنتاج کرد: حداقل دستمزد بیکاری را افزایش می‌دهد، کنترل اجاره‌بها به کمبود مسکن می‌انجامد، کنترل قیمت‌ها بازار سیاه پدید می‌آورد، و سیاست‌های پولیِ انبساطی قدرت خرید پول را کاهش می‌دهد.

پراکسیولوژی برای اقتصاد اتریشی از آن‌رو بنیادین است که کانون توجه را از کلیت‌های انتزاعی (مانند تولید ناخالص داخلی یا شاخص‌های قیمت) به تصمیم‌گیرندۀ فردی بازمی‌گرداند. این رویکرد نشان می‌دهد که قوانین اقتصادی، حقایقی جهان‌شمول و منطقی‌اند، نه فرضیه‌هایی موقت که در انتظار تأیید از سوی داده‌ها باشند. اقتصاددانان اتریشی با به‌کارگیریِ استدلال قیاسی می‌توانند مداخلاتِ پیچیده‌ای همچون تورم، کنترل قیمت‌ها و بانکداری مرکزی را با اطمینانِ خاطر تحلیل کرده و پیامدهای آن‌ها را با قطعیتِ منطقی پیش‌بینی کنند.

توسعۀ پراکسیولوژی به دست میزس، مکتب اتریشی را از دام‌های اقتصادسنجیِ رایج مصون داشت. این رویکرد بینشی بی‌همتا عرضه می‌کند و نشان می‌دهد که بازار، ماشینی نیست که باید مهندسی شود، بلکه فرایندی پویا و پیوسته است که با انتخاب‌های هدفمندِ انسان‌های واقعی به حرکت درمی‌آید.
👍7👌1
تخت پروکروستس و مدل‌های اقتصادسنجی

در اسطورهٔ یونانی، پروکروستس میزبان مسافران بود و آن‌ها را وادار می‌کرد روی تختش دراز بکشند. اگر بلندتر بودند، پاهایشان را قطع می‌کرد و اگر کوتاه‌تر بودند، آن‌ها را می‌کشید تا دقیقاً اندازهٔ تخت شوند.

این استعاره به وضعیتی اشاره دارد که انسان‌ها وقتی با ناشناخته‌ها، پیچیدگی‌ها و محدودیت دانش روبه‌رو می‌شوند، به‌جای اینکه مدل‌ها و دسته‌بندی‌های خود را با واقعیت تطبیق دهند، واقعیت را به زور در قالب مدل‌های ازپیش‌ساختهٔ خود جا می‌دهند.

این همان چیزی است از آن با عنوان «تغییر متغیر اشتباه» یاد می‌شود به‌جای تغییر تخت، یعنی مدل، شخص را تغییر می‌دهیم، یعنی واقعیت را.

چرا مدل‌های اقتصادسنجی می‌توانند پروکروستی باشند؟

۱. تحمیل فرض‌های مدل به واقعیت

بسیاری از مدل‌های اقتصادسنجی، از رگرسیون‌های خطی و VAR گرفته تا برخی مدل‌های DSGE و مدل‌های مبتنی بر توزیع‌های گوسی، بر مجموعه‌ای از فرض‌ها تکیه دارند؛ برای مثال:

- توزیع مشخصی برای خطاها
- روابط خطی یا نزدیک به خطی
- واریانس ثابت
- ایستایی سیستم

درحالی‌که داده‌های اقتصادی واقعی می‌توانند دارای دنباله‌های سنگین (Heavy-tailed)، غیرخطی، ناایستا و دارای وابستگی‌های پیچیده باشند.

در چنین شرایطی، خطر این وجود دارد که مدل‌ساز به‌جای تغییر مدل، داده‌ها را تغییر دهد؛ مثلاً با حذف نقاط پرت، تبدیل‌های مختلف، هموارسازی یا انتخاب متغیرها، داده‌ها را با فرض‌های مدل سازگار کند.

۲. تغییر متغیر اشتباه

به‌جای اینکه مدل را طوری طراحی کنیم که عدم‌قطعیت واقعی و رویدادهای نادر را تحمل کند، ممکن است واقعیت را تغییر دهیم تا مدل «خوب به نظر برسد».

نتیجه می‌تواند مدل‌هایی باشد که در نمونهٔ تاریخی عملکرد مناسبی دارند، اما در شرایط بحرانی و خارج از نمونه با شکست جدی مواجه می‌شوند.

۳. توهم دانش و پیش‌بینی‌پذیری

اقتصادسنجی در برخی کاربردها ممکن است گرفتار این خطا شود که «نقشه» را با «قلمرو» اشتباه بگیرد.

مدل‌های پیچیده با پارامترهای زیاد می‌توانند حس دقت و کنترل ایجاد کنند، درحالی‌که همین پیچیدگی ممکن است مدل را نسبت به تغییر شرایط شکننده‌تر کند.

از این منظر، گاهی یک مدل ساده‌تر و مقاوم‌تر می‌تواند از یک مدل بسیار پیچیده اما شکننده مفیدتر باشد.

چند نمونهٔ مشخص

- مدل‌های ریسک بانکی و VaR که پیش از بحران ۲۰۰۸ در برخی کاربردها به فرض‌های توزیعی و همبستگی‌های تاریخی تکیه داشتند و در برابر رویدادهای شدید عملکرد بسیار ضعیفی نشان دادند.
- پیش‌بینی‌های اقتصادکلان که بارها در مواجهه با شوک‌های بزرگ خطا داشته‌اند، درحالی‌که چارچوب‌های مدل‌سازی همچنان ادامه پیدا کرده‌اند.
- رگرسیون‌های چندمتغیره با تعداد زیادی متغیر که ممکن است درون نمونه به‌خوبی fit شوند، اما خارج از نمونه عملکرد ضعیفی داشته باشند.

در نهایت، مسئله این نیست که هر مدل اقتصادسنجی الزاماً غلط است. مسئله این است که وقتی مدل به واقعیت نمی‌خورد، نباید به‌سادگی واقعیت را مجبور کنیم که با مدل جور دربیاید.

در یک جمله:

ما نباید مدل را به واقعیت تحمیل کنیم؛ بلکه باید محدودیت‌های مدل را در برابر واقعیت بشناسیم. وقتی مدل شکست می‌خورد، نباید همیشه واقعیت را مقصر بدانیم یا داده‌ها را دستکاری کنیم. این همان «تغییر متغیر اشتباه» و مصداقی از تخت پروکروستس است.
👌6👍3
تلاش برای کاربرد روش ادراک در مقابل قضایای اقتصادی نمی‌تواند بدور از خطا باشد.

حوزه ادراک تاریخی منحصرا پدیده‌هایی را در بر می‌گیرد که با علوم غیر تاریخی کاملا نمی‌توان آنها را توضیح داد ولی ادراک نبایستی هرگز در تناقض با نظریاتی باشد که توسط علوم غیر تاریخی توسعه و گسترش یافته‌اند.

ادراک هرگز نمی‌تواند کاری انجام دهد اما از یک طرف این واقعیت را بنا می سازد که انسان‌ها به وسیله ایده‌ها و اهداف معینی تحریک می‌شوند و ابزار مشخصی را برای نیل به این اهداف به کار می‌گیرند و از طرف دیگر روابط میان فاکتورهای مختلف تاریخی را که بر اساس علوم غیر تاریخی قابل دستیابی نیستند، مشخص خواهد کرد.

اما ادراک نمی‌تواند به مورخین معاصر این حق را بدهد که مدعی شوند که جن گیری روش درخور و مناسبی برای معالجه بیماری گاوها در گذشته بوده است. یا اینکه مدعی شوند قوانین اقتصادی در دوران روم باستان یا امپراطوری اینکاها غیر معتبر بوده است.

صفحه ۱۲۷
کتاب #کنش‌انسانی - Human Action
اثر لودیگ فون میزس - ترجمه سلیمان عبدی

https://t.me/human_action

پی نوشت: میزس در برابر مکتب تاریخی آلمان میان «اقتصاد نظری» و «تاریخ» تفکیک می‌کند:اقتصاد نظری قوانین کلی کنش انسان را بررسی می‌کند؛ قوانینی که وابسته به دوره و مکان نیستند.تاریخ بررسی می‌کند انسان‌های یک دوره مشخص، با توجه به ایده‌ها، اهداف و شرایطشان، چه کردند و چرا کردند.مکتب تاریخی آلمان تأکید داشت که اقتصاد باید از مطالعه تاریخی و تجربی جوامع مختلف آغاز شود و نمی‌توان قوانین اقتصادی جهان‌شمول را مستقل از تاریخ مطرح کرد.اما میزس می‌گوید تاریخ نمی‌تواند قوانین اقتصادی را تغییر دهد یا نقض کند. تاریخ می‌تواند توضیح دهد چرا مردم روم یا اینکاها فلان رفتار اقتصادی را انجام دادند، اما نمی‌تواند ثابت کند قوانین اقتصادی در آن جوامع اعتبار نداشته‌اند.تاریخ می‌گوید انسان‌ها چه کردند و چرا؛ اقتصاد می‌گوید کنش انسان چه پیامدهایی دارد.این همان مرزی است که میزس میان تاریخ و نظریه اقتصادی ترسیم می‌کند.
👍1
Forwarded from Kazive Institute
کتاب کنش انسانی اثر لودویگ فون میزس از نشر کازیوه | کتابراه
https://ketabrah.com/book/108489-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D9%86%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C خوشبختانه کتاب کنش انسانی بازویرایش مجدد شده و از سوی عزیزان در کتابراه در اختیار علاقه مندان گذاشته شده.. دوستان می توانند نسخه نهایی را به صورت پی دی اف یا ای پاب در کتابراه دریافت کنند.
👍5
Forwarded from Finance & Economics
📄 نوبلی نهادگرا

👤 دیردره نانسن مک‌کلاسکی

اکتبر ۲۰۲۴

✍ ترجمۀ مسعود یوسف‌حصیرچین
https://t.me/yusefmasoud


اکتبر ۲۰۲۴، دارون عجم‌اوغلوی ترک-آمریکایی برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد شد. دو برندۀ دیگر این جایزه همکارانش، سیمون جانسون اقتصاددان و دانشمند علوم سیاسی، جیمز رابینسون، هستند. برنده شدن هیچ کدامشان ضرورتی نداشت. لطف آکادمی سوئدی است که با این کارش شادی بیشتری به وجود آورد. و برای ترکیه هم خوب است که جایزۀ نوبلی داشته باشد. اردوغان خوشش خواهد آمد چون درون‌مایۀ عجم اوغلو با رژیم کنونی این کشور جور درمی‌آید. بالا به پایین. هورا برای اربابان. دولت بزرگ‌تر. آه که باشکوه است.

مقدر شده بود که #عجم_اوغلو بالاخره این جایزه را ببرد. بیست سال است که در نوشته‌هایش از دو ادعا دفاع می‌کند. یکی اینکه دولت کاملاً خردمند است. دیگری اینکه تنها چیزی که برای جامعه‌ای خوب به آن نیاز داریم، نهادهایی مثل دیوان عالی، انتخابات و ساعت ثبت ورود و خروج در کارخانه‌هاست. چنین نهادهایی کافی خواهند بود تا تضمین شود تصمیمات خوب دربارۀ آزادی بیان اِعمال می‌شوند، خردمندترین رهبران مانند لولا و بولسونارو به قدرت می‌رسند و کارگران همۀ کارخانه‌های برزیل همیشه سخت و هشت ساعت کار خواهند کرد، نه کمتر و نه بیشتر.

من به جایزۀ عجم‌اوغلو واکنش نشان می‌دهم، همانطوری که به فاشیسم روزمرۀ دونالد ترامپ واکنش نشان می‌دهم. این جایزه از یک طرف ناراحتم کرد -می‌توانم به کلی آدم دیگر فکر کنم، مثلاً ایزرائیل کرزنر یا آریو کلامر که شایسته‌تر از این اقتصاددان متوسط هستند. اما از طرف دیگر، غافلگیر نشده‌ام -این کمیته پیوسته جایزه را بابت آنچه امروز محبوب است، مانند اقتصاد رفتاری و نونهادگرایی، به دولتگراهای متوسط می‌دهد.

نظریه‌اش که با آنچه امروزه مردم دوست دارند حین حرکت در راه بردگی بشنوند جور درمی‌آید -که سیاست خوب بسیار ساده است و اربابان ما در انجام آن بسیار ماهرند. این نظریه کاری می‌کند که احساس امنیت کنیم، مانند کودکانی که منتظرند کسی به آنها غذا بدهد. ما در مقام فرد نیازی به اخلاقیات خوب، حرفه‌ای‌گری یا آرمان‌های والای سیاسی نداریم. دولت، در مقام بابا و مامان، مراقب این چیزهاست.

عجم‌اوغلو عاشق دولت است. مثلاً دولت برزیل. او اخیراً عریضه‌ای را در ستایش دیوان عالی برزیل امضا کرد -که احتمالاً درباره‌اش شنیده‌اید- که به آزادی بیان ایلان ماسک حمله کرد. ایلان احمق است، بحثی درش نیست. یک بار دیگر این مسئله را در حمایتش از ترامپ در انتخابات ایالات متحده نشان می‌دهد. اما هر چه که باشد، در یک جامعۀ آزاد، ثروتمندان می‌توانند روزنامه و انتشارات کتاب و از این جور چیزها بخرند و نظرات احمقانه و غیرواقعی منتشر کنند.

عجم‌اوغلو نظرات احمقانه و غیرواقعی خودش را چاپ می‌کند. مثلاً، او، همراه با جانسون، در کتابی ادعا کرد که «یارانه‌های دولتی برای توسعۀ فناوری‌هایی که بیشتر به سود جامعه باشند یکی از قدرتمندترین ابزارهای تغییر مسیر فناوری در یک اقتصاد بازاری هستند.» مانند اقتصاددانان رسماً چپ‌گرایی مثل توماس پیکتی و ماریانا مازوکاتو که به شکل عجیبی اسمشان در نوشته‌های عجم‌اوغلو به چشم نمی‌خورد، او اقتصاد خصوصی را عمدتاً دارای نقص می‌داند و باور دارد دولت ایالات متحده یا برزیل بهترین درمان برای آن نقص‌هاست. هیچ مدرک علمی برای هیچ کدامشان وجود ندارد. اگرچه در میان بردگان کودک‌مآبِ ساختۀ دولت‌های مدرن، چنین چیزی طرفدار دارد، آدم در مواجهه با آن انگشت به دهان می‌ماند. لابد از خودتان می‌پرسید عجم‌اوغلو در کدام سیاره زندگی می‌کند؟
پاسخ: سیاره‌ای که در آن آکادمی سوئدی کاملاً طرفدار نهادگراییِ موجود در نظریات اقتصاددانان متوسط است.

◽️@utfinance◽️

#نوبل_اقتصاد
#مک_کلاسکی
#دیردره_مک‌کلاسکی
👍3👌1
باید به خاطر داشت که مداخله‌ی حکومت همواره به‌معنای اقدام خشونت‌آمیز یا تهدید به چنین اقدامی است. بودجه‌ای که حکومت برای هر منظوری هزینه می‌کند، از طریق مالیات‌ستانی تأمین می‌شود؛ و مالیات‌ها نیز به این دلیل پرداخت می‌شوند که مالیات‌دهندگان از ایستادگی در برابر مأموران مالیاتی هراس دارند. آن‌ها می‌دانند که هرگونه سرپیچی یا ایستادگی بیهوده است. تا زمانی‌که اوضاع چنین باشد، دولت قادر است پولی را، که قصد خرج کردنش را دارد، گردآوری کند. حکومت در نهایت چیزی جز به‌کارگیری افراد مسلّح، اعم از پلیس، نگهبانان، سربازان، زندانبانان و دژخیمان، نیست. ویژگی ذاتی حکومت، تحمیل فرمان‌های خود از طریق ضرب‌وشتم، کشتار و حبس است. کسانی‌که خواهان مداخله ‌ی بیشتر حکومتند، در واقع خواستار اجبار بیشتر و آزادی کمترند.

● لودویگ فون میزس، کنش انسانی

➣ @Notes_On_Liberty
👍15
در روایت‌های فریبنده‌ی جریان چپ مارکسیسم همواره در قالب یک مدینه فاضله، بهشتی انسانی و رهایی‌بخش نقاشی می‌شود که گویی اگر در عمل به خاک سیاه نشست، تنها به این دلیل بود که به دست آدم‌های درست اجرا نشد؛ اما حقیقت عریان، خونین و پرآسیب تاریخ قرن بیستم فریاد می‌زند که این ادعا بزرگترین دروغ و فریب قرن است. مارکسیسم اصلاً نیازی به اجرای «بد نداشت تا شکست بخورد بلکه دقیقاً همان‌گونه که در کتابخانه‌های تاریک تئوری‌پردازی شده بود در روی زمین نیز پیاده شد و بهای سنگین آن با خون پاک بیش از صد میلیون انسان بی‌گناه پرداخته شد. کالبدشکافی بی‌محابای تجربه‌ی حکومت‌های کمونیستی از استبداد پخمه پرور اتحاد جماهیر شوروی و کشتارگاه‌های مائوئیستی در چین گرفته تا کابوس کوبا، جهنم کامبوج و زندان روباز کره شمالی، سند زنده‌ای است که ثابت می‌کند این مکتب در عمل چیزی جز ماشین آدم‌کشی دسته‌جمعی با هدف انهدام کامل شریان‌های، اقتصادی و بروز توتالیتاریسم عریان و به زنج کشیدن روح آزادی نیست.
👍8👌2👎1
گامی برای کاهش تورم افسار گسیخته.pdf
64.4 KB
سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد
شنبه ۲ آبان ۱۴۰۵
👍3
Forwarded from Learn Cast Library
ردای علم.pdf
488.2 KB
📚 ردای علم

✍️ نگارنده: مورای روتبارد

📄ترجمه شده توسط لرن کست

علم‌زدگی، تلاش نادرست برای انتقال بی‌چون‌وچرای روش‌های علوم طبیعی به مطالعهٔ کنش انسان است؛ مقاله‌ی «ردای علم» اثر مورای روتبارد این رویکرد را به‌دلیل نادیده گرفتن آگاهی و ارادهٔ آزاد، عمیقاً غیرعلمی می‌داند. روتبارد با دفاع از روش اصول موضوعه‌ای–استنتاجی و پراکسئولوژی نشان می‌دهد که علم حقیقی انسان باید بر فردگرایی و اختیار بنا شود، نه بر جبرگرایی و قیاس‌های مکانیکی یا ارگانیک.

@Learn_Cast
@LearnCast
👍9👎3
«هنر علم اقتصاد در این است که به پیامدهای فوری یک اقدام یا سیاست بسنده نکند، بلکه آثار بلندمدت آن را نیز ببیند، همچنین پیامدهای آن سیاست را نه فقط برای یک گروه خاص، بلکه برای همه گروه‌ها بررسی کند»

هنری هازلیت
👍16👌1
⭕️ پندارهای باطل

حکمرانی و سیاست‌گذاری اقتصادی در میزگرد فریدون خاوند و موسی غنی‌نژاد

✍🏻 رضا طهماسبی/ دبیر تحریریه

🔹هازلیت در کتاب اقتصاد در یک درس، دو مسئله را مطرح می‌کند؛ یکی اینکه چرا کشورها و دولت‌ها منافع قشرهای خاص را بر منافع عام ترجیح می‌دهند. یعنی با سیاست‌های اقتصادی خودشان به نیازها و خواسته‌های یک گروه خاص پاسخ می‌دهند و منافع جمعی را نادیده می‌گیرند. مسئله دوم اینکه چرا منافع درازمدت در راه منافع کوتاه‌مدت قربانی می‌شوند. هازلیت در مورد این دو دغدغه مباحثی را مطرح می‌کند که بسیاری از آنها همچنان با شرط و شروطی قابل توجه است. ما در دوره کنونی باید با توجه به تجربه‌ای که پشت سر ماست، این کتاب را از نو بخوانیم.

🔹بحران اقتصادی امروز ما دقیقاً به همان حرف اصلی هازلیت در این کتاب برمی‌گردد که می‌گوید، سیاستمدار کاری می‌کند که در کوتاه‌مدت عموم مردم نسبت به آن رضایت دارند، اما چون هزینه این کار در بلندمدت ظاهر می‌شود، بعدها مشخص می‌شود که این سیاست چقدر بد بوده است. مثل سیاست قیمت‌گذاری دستوری که کار همیشگی دولت‌ها در ایران برای جلوگیری از افزایش قیمت‌هاست. در ابتدا هم بسیاری از مردم از این سیاست خوشحال بودند و فکر می‌کردند مشکل گرانی این‌گونه حل می‌شود.

🔹ما در اقتصاد ایران نمونه‌های فراوانی از سیاست‌های کوتاه‌مدت داریم که در ابتدا همه به ظاهر از اجرای آن خوشحال می‌شوند، اما در بلندمدت هزینه‌های گزافی به‌دلیل به‌هم ریختن نظام اقتصادی به کل کشور وارد می‌شود. امروز هم همین مشکل را داریم. دولت آقای پزشکیان با استفاده از منابع بانک مرکزی و نظام بانکی، به مردم یارانه می‌دهد و تلاش می‌کند قیمت‌ کالاهای اساسی را تثبیت کند. این سیاست در کوتاه‌مدت شاید خوشایند باشد، اما در عمل افزایش نقدینگی و بالا رفتن بیشتر نرخ تورم را به‌دنبال دارد؛ تورمی که همین امروز در مرز سه‌رقمی شدن است.

🔹با گسترش فرهنگ و دانش اقتصادی در سطح جامعه، سیاستمداران هم با سهولت بیشتری می‌توانند با مردم صحبت کنند و توضیح دهند که به چه دلایلی باید هزینه برق یا بنزین بالا برود. مردم باید بفهمند که توزیع انرژی با نرخ پایین و نزدیک به رایگان، موجب کسری بودجه دولت می‌شود و درنهایت تورمی ایجاد می‌کند که همان مردم هزینه‌اش را چند برابر بیشتر خواهند پرداخت. مشکلی که حتی برای نسل‌های بعدی هم برجا می‌ماند. بنابراین فکر می‌کنم تنها راهی که برای حل مسائل سیاسی وجود دارد، آگاهی‌بخشی عمومی در عرصه اقتصادی است.

🔹دولت نقش بسیار مهمی دارد منتها دولتی که واقعاً کارآمد باشد و صرفاً به وظایف واقعی خودش بپردازد و آن را به‌درستی و به‌خوبی انجام دهد؛ نه دولتی که ما در نیم‌قرن اخیر دیده‌ایم. ما تا زمانی که حکمرانی غلط داریم نمی‌توانیم سیاست‌گذاری درست داشته باشیم. ما امروز حکمرانی دستوری داریم که در مقابل حکومت قانون است. در کشور ما عده‌ای به بهانه قانون، سیاست‌های غلط تجویز می‌کنند درحالی‌که خود آن قانون غلط است و باید اصلاح شود. مثلاً قانون بانکداری بدون ربا را داریم که از اول تا آخرش از نظر حقوقی، اقتصادی و حتی اجتماعی غلط است. از این قانون هرگونه سیاستی که بیرون بیاید هم غلط است.

#تجارت_فردا
@tejaratefarda

متن کامل میزگرد را اینجا مطالعه کنید.
👍1
hayek-for-our-time.pdf
886.5 KB
👤 کتاب هایک برای زمان ما

Cass R. Sunstein
👤 نویسنده کاس آر. سانستینبر


مسائل پیش‌بینی وجود دارند که هوش مصنوعی در آن‌ها عملکرد خوبی نخواهد داشت. دلیل این مسئله، فقدان داده‌های کافی و تا حدی ماهیت ذاتاً پیش‌بینی‌ناپذیر برخی از امور انسانی است من به چالش‌های متفاوتی اشاره کردم، اما همه آن‌ها ارتباط نزدیکی با مسئله دانش دارند، به‌ویژه تعداد غیرقابل‌تصور عواملی که برخی پیامدها را شکل می‌دهند و اهمیت حیاتی تعاملات اجتماعی در برخی موارد، هوش مصنوعی ممکن است به‌مرور زمان پیشرفت کند
اما هایک درست می‌گفت در موارد مهمی با پدیده‌های پیچیده روبه‌رو هستیم و مشکل اصلی این است که داده‌های مرتبط اساساً از پیش در دسترس نیستند به همین دلیل، پیش‌بینی دقیق نه‌تنها در حال حاضر، بلکه در آینده نیز ناممکن خواهد بوداقتصاددانانی که به‌عنوان سیاست‌گذار یا مشاور سیاست‌گذاری فعالیت می‌کنند، باید این نکته را همواره در نظر داشته باشند
همچنین تنظیم‌گرانی که می‌کوشند اقدامات پیشنهادی را ارزیابی کنند، باید محدودیت‌های دانش و پیش‌بینی را جدی بگیرند
👍6