#موسی_غنی_نژاد
اخیرا خوانده ام که جامعه شناسی به نام "علی رضاقلی" نیز که کتاب جامعه شناسی نخبه کشی را نوشته، از مدیریت دولتی دهه ۶۰ تمجید کرده است؛ داخل پرانتز بگویم مطابق منطق علم اقتصاد کسی که از اقتصاد دولتی حمایت می وند خود سر دسته نخبه کشان است!
در گفتگو با تجارت فردا
اخیرا خوانده ام که جامعه شناسی به نام "علی رضاقلی" نیز که کتاب جامعه شناسی نخبه کشی را نوشته، از مدیریت دولتی دهه ۶۰ تمجید کرده است؛ داخل پرانتز بگویم مطابق منطق علم اقتصاد کسی که از اقتصاد دولتی حمایت می وند خود سر دسته نخبه کشان است!
در گفتگو با تجارت فردا
#هایک درباره ی تفاوت های مکتب اتریش با فریدمن و نئوکلاسیک
فریدمن یک فوق اثبات گرا بود که معتقد بود جز آنچه که بتوان آن را به طریق تجربه ثابت کرد، هیچ چیز نباید وارد مباحثه ی علمی شود. بحث من این است که ما مطالب تفصیلی و جزئی زیادی را درباره ی علم اقتصاد می دانیم و وظیفه ی ما این است که دانش خود را منظم کنیم. ما، شدیدا به هر اطلاعات جدیدی نیازمندیم. مشکل بزرگ ما این است که هر چه را از قبل میدانیم هضم می کنیم. ما با اطلاعات آماری هوشمندتر نمیشویم مگر این که اطلاعات خاصی را در باره ی یک موقعیت خاص در یک لحظه به دست آوریم. اما به لحاظ نظری من فکر نمی کنم که اطلاعات آماری تغییری در وضعیت ما ایجاد کند.
... پول گرایی میلتون و کینزی گرایی چیزهای مشترک بسیار زیادی با هم دارند و اشتراک های من با آن در کمتر است. مکتب شیکاگو اصولا رویکرد اقتصاد کلان را اتخاذ می کنند. آنها می خواهند با میانگین و جمع جبری مقدار کل پول، سطح کلی قیمت، اشتغال کل و... را محاسبه کنند. تمام این لایه های آماری نظریه ی مقداری فریدمن را تشکیل میدهند. من چهل سال پیش نوشتم که مخالفت های بسیار قوی راجع به نظریه ی مقداری دارم، چرا که آن نظریه یک رویکرد کاملا خام است که به خیلی از چیزها نمی پردازد. من تأسف می پنخورم که مردی با تخصص ميلتون فریدمن، از آن به عنوان رویکرد اولیه استفاده نمی کند اما آن را همه چیز می داند. بنابراین واقعا به خاطر مشکلات روش شناختی است که ما به صورت بنیانی باهم تفاوت داریم.
@austrianschool
فریدمن یک فوق اثبات گرا بود که معتقد بود جز آنچه که بتوان آن را به طریق تجربه ثابت کرد، هیچ چیز نباید وارد مباحثه ی علمی شود. بحث من این است که ما مطالب تفصیلی و جزئی زیادی را درباره ی علم اقتصاد می دانیم و وظیفه ی ما این است که دانش خود را منظم کنیم. ما، شدیدا به هر اطلاعات جدیدی نیازمندیم. مشکل بزرگ ما این است که هر چه را از قبل میدانیم هضم می کنیم. ما با اطلاعات آماری هوشمندتر نمیشویم مگر این که اطلاعات خاصی را در باره ی یک موقعیت خاص در یک لحظه به دست آوریم. اما به لحاظ نظری من فکر نمی کنم که اطلاعات آماری تغییری در وضعیت ما ایجاد کند.
... پول گرایی میلتون و کینزی گرایی چیزهای مشترک بسیار زیادی با هم دارند و اشتراک های من با آن در کمتر است. مکتب شیکاگو اصولا رویکرد اقتصاد کلان را اتخاذ می کنند. آنها می خواهند با میانگین و جمع جبری مقدار کل پول، سطح کلی قیمت، اشتغال کل و... را محاسبه کنند. تمام این لایه های آماری نظریه ی مقداری فریدمن را تشکیل میدهند. من چهل سال پیش نوشتم که مخالفت های بسیار قوی راجع به نظریه ی مقداری دارم، چرا که آن نظریه یک رویکرد کاملا خام است که به خیلی از چیزها نمی پردازد. من تأسف می پنخورم که مردی با تخصص ميلتون فریدمن، از آن به عنوان رویکرد اولیه استفاده نمی کند اما آن را همه چیز می داند. بنابراین واقعا به خاطر مشکلات روش شناختی است که ما به صورت بنیانی باهم تفاوت داریم.
@austrianschool
@austrianschool
#روتبارد
انتخاب های غیر اخلاقی
برخی نویسندگان به اندازه کافی زیرک هستند که تشخیص دهند اقتصاد بازار برایند ارزیابی های شخصی است، بنابراین اگر آنها به برآیندها علاقه ای ندارند مقصر آن ارزیابی ها و نه نظام اقتصادی است. با وجود این، آنها از مداخله دولت برای تصحیح غیراخلاقی بودن انتخاب های اشخاص دفاع می کنند. از نظر آنهااگر مردم به اندازه ای بی اخلاق هستند که میان ویسکی و شیر، ویسکی و به جای لوازم التحریر، لوازم آرایش را انتخاب می کنند، دولت باید برای تصحیح این انتخاب ها مداخله کند. برای رد این نظر می توان به استدلال آگاهی از منافع مانند داشتن تناقض درونی این ادعا اشاره کرد که مردم نمی توانند تصمیمات اخلاقی در زندگی روزانه خود بگیرند اما می توان از آنها مطمئن بود که به رهبران از نظر اخلاقی عالم تر رای می دهند.
میزس به درستی اظهار می کند هر فردی که از دستورات دولتی درباره مصرف افراد طرفداری می کند، باید به صورت منطقی از امرونهی مطلقه دولت در تمامی زمینه ها حمایت کند. بدین ترتیب اگر دیکتاتورها اصول ارزیابی مختص خودشان را داشته باشند باید همان اجرایی شود. بنابراین اگر حاکمان به باخ علاقه مند و از موزارت تنفر داشته باشند و بر این اعتقاد راسخ باشند که موسیقی موزارت غیر اخلاقی است، این حق را برای خود قائل می شوند که پخش موسیقی موزارت را همانند مصرف مواد مخدر و مصرف مشروبات الکلی ممنوع کنند. با وجود این، بسیاری از دولتمردان این نتیجه را رد می کند و تمایل دارند جانشین انتخاب افراد در این مسئله سلیقه ای نیز شوند.
@austrianschool
#روتبارد
انتخاب های غیر اخلاقی
برخی نویسندگان به اندازه کافی زیرک هستند که تشخیص دهند اقتصاد بازار برایند ارزیابی های شخصی است، بنابراین اگر آنها به برآیندها علاقه ای ندارند مقصر آن ارزیابی ها و نه نظام اقتصادی است. با وجود این، آنها از مداخله دولت برای تصحیح غیراخلاقی بودن انتخاب های اشخاص دفاع می کنند. از نظر آنهااگر مردم به اندازه ای بی اخلاق هستند که میان ویسکی و شیر، ویسکی و به جای لوازم التحریر، لوازم آرایش را انتخاب می کنند، دولت باید برای تصحیح این انتخاب ها مداخله کند. برای رد این نظر می توان به استدلال آگاهی از منافع مانند داشتن تناقض درونی این ادعا اشاره کرد که مردم نمی توانند تصمیمات اخلاقی در زندگی روزانه خود بگیرند اما می توان از آنها مطمئن بود که به رهبران از نظر اخلاقی عالم تر رای می دهند.
میزس به درستی اظهار می کند هر فردی که از دستورات دولتی درباره مصرف افراد طرفداری می کند، باید به صورت منطقی از امرونهی مطلقه دولت در تمامی زمینه ها حمایت کند. بدین ترتیب اگر دیکتاتورها اصول ارزیابی مختص خودشان را داشته باشند باید همان اجرایی شود. بنابراین اگر حاکمان به باخ علاقه مند و از موزارت تنفر داشته باشند و بر این اعتقاد راسخ باشند که موسیقی موزارت غیر اخلاقی است، این حق را برای خود قائل می شوند که پخش موسیقی موزارت را همانند مصرف مواد مخدر و مصرف مشروبات الکلی ممنوع کنند. با وجود این، بسیاری از دولتمردان این نتیجه را رد می کند و تمایل دارند جانشین انتخاب افراد در این مسئله سلیقه ای نیز شوند.
@austrianschool
@austrianschool
#فون میزس
سوسیالیسم در واکنش به جامعه نوپا و پویای سرمایهداری ایجاد شد تا این بار امتیازات و روش زندگی انگلوار را از روش دیگری توجیه کند
هر نوع سوسیالیسم، بازگشت به عرصه خلط ارزشداوری و علم و تبدیل آن به شبه علم است، زیرا ارزش را عینی میداند و به این نحو ممکن است کسی ارزش به اصطلاح جمعی را ارزش نداند و آنگاه چون نفع واقعی خود را نمیدانسته محاکمه شود.
همچنین هرنوع سوسیالیسم متضمن نادیدهگرفتن عقل است، زیرا با اصول کنش انسانی در تناقض است. مثلا این اصل که جمع ها انتزاعی از کنش های انسان های تشکیلدهندهشان هستند و نمیتوان اصول کنش انسانی را رد کرد بدون اینکه ملزومات تشکیل و بقای گروه ها و جوامع را هم با خود از بین نبرد.
یکی از علل سوسیالیستی دانستن همه انواع جمعگرایی (یا نظریات حقوقی غیر از تئوری طبیعی مالکیت خصوصی) ، همین اصطلاح "منفعت جمعی" است و هر نوع از جمعگرایی هم یک چیز را منفعت جمعی معرفی میکند. معمولا همان چیزی که تخصص بیشتری در آن دارد و به اصطلاح به پشت صف ایدئولوژی هایی که دیگران رهبرش هستند نمیرود
@austrianschool
#فون میزس
سوسیالیسم در واکنش به جامعه نوپا و پویای سرمایهداری ایجاد شد تا این بار امتیازات و روش زندگی انگلوار را از روش دیگری توجیه کند
هر نوع سوسیالیسم، بازگشت به عرصه خلط ارزشداوری و علم و تبدیل آن به شبه علم است، زیرا ارزش را عینی میداند و به این نحو ممکن است کسی ارزش به اصطلاح جمعی را ارزش نداند و آنگاه چون نفع واقعی خود را نمیدانسته محاکمه شود.
همچنین هرنوع سوسیالیسم متضمن نادیدهگرفتن عقل است، زیرا با اصول کنش انسانی در تناقض است. مثلا این اصل که جمع ها انتزاعی از کنش های انسان های تشکیلدهندهشان هستند و نمیتوان اصول کنش انسانی را رد کرد بدون اینکه ملزومات تشکیل و بقای گروه ها و جوامع را هم با خود از بین نبرد.
یکی از علل سوسیالیستی دانستن همه انواع جمعگرایی (یا نظریات حقوقی غیر از تئوری طبیعی مالکیت خصوصی) ، همین اصطلاح "منفعت جمعی" است و هر نوع از جمعگرایی هم یک چیز را منفعت جمعی معرفی میکند. معمولا همان چیزی که تخصص بیشتری در آن دارد و به اصطلاح به پشت صف ایدئولوژی هایی که دیگران رهبرش هستند نمیرود
@austrianschool
#قدرت_و_بازار
#روتبارد
چند نکته از #روتبارد
اقتصاددانی که به دولت مشاوره می دهد تا به کارآمدترین شکل آن، بازار پول را تحت تاثیر قرار دهد، خود را به مطلوبیت مدیریت دولتی بازار متعهد کرده است. اقتصاددان نمی تواند همانند مشاوری باشد که به مطلوبیت هدف های مشتریان(دولت) خود پایبند نیست.
اقتصاددانی که به دنبال برابری است به این دلیل که مردم برابری بیشتری می خواهند دیگر اقتصاددان نیست!
تزریق قضاوت های ارزشی، ما را فراتر از مرزهای فعلی اقتصاد و به سرزمینی دیگر می برد، که این سرزمین بسته به عقاید فلسفی فرد یا اخلاق عقلانی یا تخیلات شخصی است.
@austrianschool
#روتبارد
چند نکته از #روتبارد
اقتصاددانی که به دولت مشاوره می دهد تا به کارآمدترین شکل آن، بازار پول را تحت تاثیر قرار دهد، خود را به مطلوبیت مدیریت دولتی بازار متعهد کرده است. اقتصاددان نمی تواند همانند مشاوری باشد که به مطلوبیت هدف های مشتریان(دولت) خود پایبند نیست.
اقتصاددانی که به دنبال برابری است به این دلیل که مردم برابری بیشتری می خواهند دیگر اقتصاددان نیست!
تزریق قضاوت های ارزشی، ما را فراتر از مرزهای فعلی اقتصاد و به سرزمینی دیگر می برد، که این سرزمین بسته به عقاید فلسفی فرد یا اخلاق عقلانی یا تخیلات شخصی است.
@austrianschool
#مورای_روتبارد در اثر گرانبهای خود ; قدرت و بازار ، دولت و اقتصاد اشاره می کند که “اعمال اصل «بقای نیرومندترین» نسبت به جنگل و بازار به منزله ی نادیده گرفتن این پرسش اساسی ست که ; نیرومند ترین برای چه کاری؟
در جنگل قدرتمند موجودی ست که مهارت زیادی برای مقابله با نیروهای قهری به دست آورده اما در بازار قدرتمند کسی ست که بیشترین مهارت را در ارائه ی خدمات به جامعه به دست می آورد.جنگل مکانی خشن و حیوانی ست که همگی در سطح رفع گرسنگی زندگی می کنند. بازار مکانی مولد و صلح آمیز است که همه در خدمت یکدیگر هستند و در سطوح بالای مصرف زندگی می کنند .در بازار موسسه های خیریه می توانند کمک های مالی فرا هم کنند متاعی که در جنگل وجود ندارد. بنابراین #بازار_آزاد رقابت مخرب به منظور بقا را به رقابت صلح آمیز و مشارکتی تغییر می دهد.” پس از بازار آزاد مردمی نهراسیم! و آغوش خود را به سوی دوران جدید باز کنیم.
@austrianschool
در جنگل قدرتمند موجودی ست که مهارت زیادی برای مقابله با نیروهای قهری به دست آورده اما در بازار قدرتمند کسی ست که بیشترین مهارت را در ارائه ی خدمات به جامعه به دست می آورد.جنگل مکانی خشن و حیوانی ست که همگی در سطح رفع گرسنگی زندگی می کنند. بازار مکانی مولد و صلح آمیز است که همه در خدمت یکدیگر هستند و در سطوح بالای مصرف زندگی می کنند .در بازار موسسه های خیریه می توانند کمک های مالی فرا هم کنند متاعی که در جنگل وجود ندارد. بنابراین #بازار_آزاد رقابت مخرب به منظور بقا را به رقابت صلح آمیز و مشارکتی تغییر می دهد.” پس از بازار آزاد مردمی نهراسیم! و آغوش خود را به سوی دوران جدید باز کنیم.
@austrianschool
Forwarded from بازار آزاد
هایک و مدل رقابت کامل
🖋 پیام هایک در مقالهٔ «معنای رقابت» اینست که مدل کاملا رقابتی با توجه به ماهیت واقعی فرایندهای رقابتی گمراه کننده است. این مدل از لحاظ ماهیت ایستا است و محصولات همگن و شناخت کامل را فرض میگیرد، در رقابت کامل هیچ توضیحی برای تبلیغات، برای تفاوت گذاری کالاها، یا برای رقابت قیمت وجود ندارد در حالیکه این موارد همان شیوه هایی هستند که تاجران واقعی سعی میکنند با استفاده از آنها برای خریدهای مصرف کننده به رقابت بپردازند.
🌐 مهمتر از اینها آنکه رقابت کامل صریحا «مناسبات شخصی» ِمیان شرکت کنندگان در بازار را از مدل حذف میکند با این حال، در زندگی واقعی، شناخت محدود ما به مناسبات شخصی و وکالتشان متکی است، نام های تجاری (برندها) و حُسن شهرت ضرورت تام دارد. اما اینها بهیچوجه از شدت رقابت نمی کاهد بلکه صرفا توصیف میکند که چگونه این کار انجام میشود. ناقص خواندن این نوع رقابت (آن گونه که جون رابینسون انجام داد) مسلما گمراه کننده است. با توجه به محدودیت شناخت در دنیای واقعی، چنین رقابتی در حد ممکن «کامل» است. در واقع چنین کاربستهای ناقص به خودی خود دلیل اند بر اینکه بازار هنوز مجموعه ای از قیمتها را بوجود می آورد که هر کالایی دقیقا به اندازه ای ارزان فروخته میشود که روی دست جایگزین نزدیک بالقوه اش بلند شود. هایک این را دستاوردی حقیر تلقی نمیکند.
🌐نکته مهم هایک در اینجا برای برنامه ریزی مرکزی و مقررات دولتی اینست که مقایسه نباید با مدل غیرواقعی رقابت کامل انجام شود مقایسه باید بین بازارهای واقعی که رقابت آزاد وجود دارد و وضعیتی باشد که اگر ابدا رقابت نبود وجود می داشت. هایک در اینجا تا مغز استخوان ِ مسأله اقتصاد سوسیالیسم پیش رفت. با نادیده گرفتن ضابطه هایی در زمینهٔ مسائل اساسی که بازار برای حل آن بوجود آمده است یعنی ناهمگنی و فقدان شناخت فراگیر، نمیتوان بازار را مورد انتقاد قرار داد.
🌐 اینجا هایک به موضوع آخرین مقاله اش دربارهٔ نظریهٔ بازارها میرسد: کل فعالیت اقتصادی همیشه متوجه آینده است «همیشه سفری به سوی ناشناخته هاست» که نتیجهٔ آن کشف راههای جدید انجام دادن کارها و محصولات جدید است یعنی همان ایده ای که در پس عنوان مقالهٔ بعدی هایک قرار دارد: «رقابت به مثابه کارْ-شیوهٔ کشف». بازارها دربارهٔ شناخت و تغییرند. شناختی که برای تصمیمات بازار اهمیت دارد، منطبق با زمان و مکان تخصصی، تفصیلی و توصیف کننده جزئیات است. گاهی اوقات نیز تلویحی و غیرقابل بیان است. (آمیزهٔ شناخت تلویحی و مهارتها که شرکت کنندگان در بازار به کار میگیرند در وهلهٔ اول حتی چنان شناختی از واقعیات نیست که آنها بتوانند در صورتیکه یکی از مقامات از آنها بخواهند، فهرست کنند و انتقال دهند)
✅🔚 اطلاعاتی که عموما در مدلهای اقتصادی فرض میشود که وجود دارد در واقع هنوز بایست در فرایند بازار و رقابت و همچشمی کردن کشف شود. این اطلاعات و شناخت، محصول ِرقابت میان عرضه کنندگان ِ تا حدی ناآگاه است که با فرایند واقعی آزمون و خطا سعی میکنند با کسب اطلاعات دربارهٔ مصرف کنندگان تاحدی ناآگاه و تامین اطلاعات برای آنها، کسب منفعت کنند. هیچ وسیلهٔ رضایت بخشی برای نسخه برداری از فرایند بازار در جهت تولید این شناخت وجود ندارد سوسیالیستهای نئوکلاسیک بدون درک ماهیت بازار و اینکه بازار چگونه به محاسبهٔ ارزش توفیق می یابد، به این مسأله پرداختند.
🆓 @FreemarketEconomy
مرور کتاب علم اقتصاد اتریشی7⃣1⃣ ، کرن آی وان
🖋 پیام هایک در مقالهٔ «معنای رقابت» اینست که مدل کاملا رقابتی با توجه به ماهیت واقعی فرایندهای رقابتی گمراه کننده است. این مدل از لحاظ ماهیت ایستا است و محصولات همگن و شناخت کامل را فرض میگیرد، در رقابت کامل هیچ توضیحی برای تبلیغات، برای تفاوت گذاری کالاها، یا برای رقابت قیمت وجود ندارد در حالیکه این موارد همان شیوه هایی هستند که تاجران واقعی سعی میکنند با استفاده از آنها برای خریدهای مصرف کننده به رقابت بپردازند.
🌐 مهمتر از اینها آنکه رقابت کامل صریحا «مناسبات شخصی» ِمیان شرکت کنندگان در بازار را از مدل حذف میکند با این حال، در زندگی واقعی، شناخت محدود ما به مناسبات شخصی و وکالتشان متکی است، نام های تجاری (برندها) و حُسن شهرت ضرورت تام دارد. اما اینها بهیچوجه از شدت رقابت نمی کاهد بلکه صرفا توصیف میکند که چگونه این کار انجام میشود. ناقص خواندن این نوع رقابت (آن گونه که جون رابینسون انجام داد) مسلما گمراه کننده است. با توجه به محدودیت شناخت در دنیای واقعی، چنین رقابتی در حد ممکن «کامل» است. در واقع چنین کاربستهای ناقص به خودی خود دلیل اند بر اینکه بازار هنوز مجموعه ای از قیمتها را بوجود می آورد که هر کالایی دقیقا به اندازه ای ارزان فروخته میشود که روی دست جایگزین نزدیک بالقوه اش بلند شود. هایک این را دستاوردی حقیر تلقی نمیکند.
🌐نکته مهم هایک در اینجا برای برنامه ریزی مرکزی و مقررات دولتی اینست که مقایسه نباید با مدل غیرواقعی رقابت کامل انجام شود مقایسه باید بین بازارهای واقعی که رقابت آزاد وجود دارد و وضعیتی باشد که اگر ابدا رقابت نبود وجود می داشت. هایک در اینجا تا مغز استخوان ِ مسأله اقتصاد سوسیالیسم پیش رفت. با نادیده گرفتن ضابطه هایی در زمینهٔ مسائل اساسی که بازار برای حل آن بوجود آمده است یعنی ناهمگنی و فقدان شناخت فراگیر، نمیتوان بازار را مورد انتقاد قرار داد.
🌐 اینجا هایک به موضوع آخرین مقاله اش دربارهٔ نظریهٔ بازارها میرسد: کل فعالیت اقتصادی همیشه متوجه آینده است «همیشه سفری به سوی ناشناخته هاست» که نتیجهٔ آن کشف راههای جدید انجام دادن کارها و محصولات جدید است یعنی همان ایده ای که در پس عنوان مقالهٔ بعدی هایک قرار دارد: «رقابت به مثابه کارْ-شیوهٔ کشف». بازارها دربارهٔ شناخت و تغییرند. شناختی که برای تصمیمات بازار اهمیت دارد، منطبق با زمان و مکان تخصصی، تفصیلی و توصیف کننده جزئیات است. گاهی اوقات نیز تلویحی و غیرقابل بیان است. (آمیزهٔ شناخت تلویحی و مهارتها که شرکت کنندگان در بازار به کار میگیرند در وهلهٔ اول حتی چنان شناختی از واقعیات نیست که آنها بتوانند در صورتیکه یکی از مقامات از آنها بخواهند، فهرست کنند و انتقال دهند)
✅🔚 اطلاعاتی که عموما در مدلهای اقتصادی فرض میشود که وجود دارد در واقع هنوز بایست در فرایند بازار و رقابت و همچشمی کردن کشف شود. این اطلاعات و شناخت، محصول ِرقابت میان عرضه کنندگان ِ تا حدی ناآگاه است که با فرایند واقعی آزمون و خطا سعی میکنند با کسب اطلاعات دربارهٔ مصرف کنندگان تاحدی ناآگاه و تامین اطلاعات برای آنها، کسب منفعت کنند. هیچ وسیلهٔ رضایت بخشی برای نسخه برداری از فرایند بازار در جهت تولید این شناخت وجود ندارد سوسیالیستهای نئوکلاسیک بدون درک ماهیت بازار و اینکه بازار چگونه به محاسبهٔ ارزش توفیق می یابد، به این مسأله پرداختند.
🆓 @FreemarketEconomy
مرور کتاب علم اقتصاد اتریشی7⃣1⃣ ، کرن آی وان
Forwarded from بازار آزاد
دولت را مسئول و ضامن اصول ِ اخلاقی قراردادن معادل ِ این است که روباه ِ مکار را مسئول قفس مرغها کنیم.
موری روتبارد
🆓 @FreemarketEconomy
موری روتبارد
🆓 @FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
@austrianschool
امروز دیگر بندرت کسی درک می کند که اصل بنیادی لیبرالیسم کلاسیک - یا شاید حتی بتوان گفت تعریف آن از آزادی - محدودساختن هر گونه قهر و اجبار به اجرای قواعد کلی حاکم بر رفتار عادلانه بوده است. این امر عمدتا نتیجه این واقعیت است که برداشت ماهوی ( یا «مادی » ) از قانون ( به تفکیک از برداشت صوری یا شکلی محض ) که شالوده قانون است و به تصوراتی مانند تفکیک قوا یا حاکمیت قانون یا حکومت تابع قانون معنا میدهد، بندرت در آثار نویسندگان کلاسیک بتصریح به قلم آمده و صرفا بتلويح مسلم و مفروض گرفته شده است، کمتر عبارتی در نوشته های آنان در سده های هفدهم و هجدهم وجود دارد که بصراحت در آن گفته شده باشد مراد از «قانون» چیست. اما در بسیاری از موارد، کاربرد این اصطلاح تنها به شرطی معنا می دهد که منحصر به قواعد کلی حاکم بر رفتار عادلانه تعبیر شود، نه هر جلوه ای از اراده مجاز یک هیات انتخابی.
البته در بعضی زمینه های محدود، برداشت سابق از قانون هنوز هست، ولی یقینا دیگر درک نمی شود و، در نتیجه، دیگر محدودیت مؤثری برای قانونگذاری نیست. سابقا به موجب مفهوم نظری تفکیک قوا، منشأ اختیار قوه قانونگذاری این بود که به قواعد کلی ملتزم باشد و فقط قواعد کلی وضع کند؛ ولی امروز هیچ محدودی وجود ندارد که آن قوه چه می تواند فرمان دهد و مدعی شود که فرمانش «قانون» است. روزگاری بنا بود اختیارش نه به اراده ای برتر، بلکه به اصلی عموما شناخته شده محدود گردد، اما اکنون دیگر هیچ گونه حدودی نیست، بنابراین، دیگر دلیلی هم نیست که ائتلافیه هایی که منافع متشکلشان شالوده اکثریتهای حاکم ست، بر ضد هر گروهی که وسیع از آن رویگردان باشند، دست به تبعیض نزنند.
امروزه هر گونه تفاوتی از حیث ثروت، تحصیلات، سنت، مذهب، زبام یا نژاد ممکن است به بهانه اصل ظاهری عدالت اجتماعي یا ضرورت عمومی، علت رفتار تبعیضی قرار بگیرد. همین که چنین تبعیضی مشروع دانسته شود، کلیه ضمانت های آزادی فردی بر طبق سنت ليبرال به باد می رود. به فرض هم که هر چه اکثریت تصمیم بگیرد عادلانه باشد اگر آنچه مقرر می دارد قواعد کلی نباشد و فقط شامل حال افراد خاص شود، باز هم انتظار گزافی است که باور کنیم حس عدالتخواهی، بلهوس اکثریت را محدود خواهد ساخت. هنوز دیری نگذشته، هر گروهی معتقد می شود که آنچه می خواهد عادلانه است. از بیش از یکصد سال پیش، نظریه پردازان دموکراسی به اکثریتها آموخته اند که هر چه می خواهند عادلانه است. از این رو، نباید در شگفت شویم اگر اکثریتها دیگر حتی نمی پرسند که آیا تصمیماتشان عادلانه است یا نه. مکتب حقوقی اصالت وضع با ادعای اینکه قانون به عدالت وابسته نیست، بلکه خود تعیین می کند که چه چیزی عادلانه است، در این تحول سهم بسزا داشته است.
بدبختانه، ما نه تنها در این امر کوتاهی کرده ایم که مجالس قانونگذاری را به حدودی محدود کنیم که از ذاتیات التزام آنها به قواعد کلی است، بلکه وظایفی به آنها سپرده ایم که فقط اگر بدین ترتیب محدود نشوند در اعمال قهر و اجبار به نحو تبعیض آمیز و به منظور رساندن منافعی به بعضی افراد یا گروههای خاص آزاد باشند، در انجام آن موفق خواهند شد. به نام آنچه «عدالت اجتماعی» یا «عدالت توزیعی» خوانده می شود و عمدتا جایگزین رفتار عادلانه فردی شده است، پیوسته از قوه مقننه می خواهیم که دست به چنین کارهایی بزند. اقتضای عدالت اجتماعی این است که نه فرد، بلکه «جامعه» برای تعیین سهم افراد در تولیدات اجتماعی عدالت به خرج دهد؛ و برای اینکه در هر مورد خاص، توزیع تولیدات اجتماعی بکنند. عادلانه دانسته شود، ضرورت حکومت به افراد دستور دهد که چه باید بکنند.
🖋 فریدریش فون هایک - در سنگر آزادی
@austrianschool
امروز دیگر بندرت کسی درک می کند که اصل بنیادی لیبرالیسم کلاسیک - یا شاید حتی بتوان گفت تعریف آن از آزادی - محدودساختن هر گونه قهر و اجبار به اجرای قواعد کلی حاکم بر رفتار عادلانه بوده است. این امر عمدتا نتیجه این واقعیت است که برداشت ماهوی ( یا «مادی » ) از قانون ( به تفکیک از برداشت صوری یا شکلی محض ) که شالوده قانون است و به تصوراتی مانند تفکیک قوا یا حاکمیت قانون یا حکومت تابع قانون معنا میدهد، بندرت در آثار نویسندگان کلاسیک بتصریح به قلم آمده و صرفا بتلويح مسلم و مفروض گرفته شده است، کمتر عبارتی در نوشته های آنان در سده های هفدهم و هجدهم وجود دارد که بصراحت در آن گفته شده باشد مراد از «قانون» چیست. اما در بسیاری از موارد، کاربرد این اصطلاح تنها به شرطی معنا می دهد که منحصر به قواعد کلی حاکم بر رفتار عادلانه تعبیر شود، نه هر جلوه ای از اراده مجاز یک هیات انتخابی.
البته در بعضی زمینه های محدود، برداشت سابق از قانون هنوز هست، ولی یقینا دیگر درک نمی شود و، در نتیجه، دیگر محدودیت مؤثری برای قانونگذاری نیست. سابقا به موجب مفهوم نظری تفکیک قوا، منشأ اختیار قوه قانونگذاری این بود که به قواعد کلی ملتزم باشد و فقط قواعد کلی وضع کند؛ ولی امروز هیچ محدودی وجود ندارد که آن قوه چه می تواند فرمان دهد و مدعی شود که فرمانش «قانون» است. روزگاری بنا بود اختیارش نه به اراده ای برتر، بلکه به اصلی عموما شناخته شده محدود گردد، اما اکنون دیگر هیچ گونه حدودی نیست، بنابراین، دیگر دلیلی هم نیست که ائتلافیه هایی که منافع متشکلشان شالوده اکثریتهای حاکم ست، بر ضد هر گروهی که وسیع از آن رویگردان باشند، دست به تبعیض نزنند.
امروزه هر گونه تفاوتی از حیث ثروت، تحصیلات، سنت، مذهب، زبام یا نژاد ممکن است به بهانه اصل ظاهری عدالت اجتماعي یا ضرورت عمومی، علت رفتار تبعیضی قرار بگیرد. همین که چنین تبعیضی مشروع دانسته شود، کلیه ضمانت های آزادی فردی بر طبق سنت ليبرال به باد می رود. به فرض هم که هر چه اکثریت تصمیم بگیرد عادلانه باشد اگر آنچه مقرر می دارد قواعد کلی نباشد و فقط شامل حال افراد خاص شود، باز هم انتظار گزافی است که باور کنیم حس عدالتخواهی، بلهوس اکثریت را محدود خواهد ساخت. هنوز دیری نگذشته، هر گروهی معتقد می شود که آنچه می خواهد عادلانه است. از بیش از یکصد سال پیش، نظریه پردازان دموکراسی به اکثریتها آموخته اند که هر چه می خواهند عادلانه است. از این رو، نباید در شگفت شویم اگر اکثریتها دیگر حتی نمی پرسند که آیا تصمیماتشان عادلانه است یا نه. مکتب حقوقی اصالت وضع با ادعای اینکه قانون به عدالت وابسته نیست، بلکه خود تعیین می کند که چه چیزی عادلانه است، در این تحول سهم بسزا داشته است.
بدبختانه، ما نه تنها در این امر کوتاهی کرده ایم که مجالس قانونگذاری را به حدودی محدود کنیم که از ذاتیات التزام آنها به قواعد کلی است، بلکه وظایفی به آنها سپرده ایم که فقط اگر بدین ترتیب محدود نشوند در اعمال قهر و اجبار به نحو تبعیض آمیز و به منظور رساندن منافعی به بعضی افراد یا گروههای خاص آزاد باشند، در انجام آن موفق خواهند شد. به نام آنچه «عدالت اجتماعی» یا «عدالت توزیعی» خوانده می شود و عمدتا جایگزین رفتار عادلانه فردی شده است، پیوسته از قوه مقننه می خواهیم که دست به چنین کارهایی بزند. اقتضای عدالت اجتماعی این است که نه فرد، بلکه «جامعه» برای تعیین سهم افراد در تولیدات اجتماعی عدالت به خرج دهد؛ و برای اینکه در هر مورد خاص، توزیع تولیدات اجتماعی بکنند. عادلانه دانسته شود، ضرورت حکومت به افراد دستور دهد که چه باید بکنند.
🖋 فریدریش فون هایک - در سنگر آزادی
@austrianschool
@austrianschool
مفهوم بازار در نظام فکری هایک نقش درجه اول دارد، به طوری که آن را نه تنها یک نهاد اساسی جوامع مدرن، بلکه عامل غیرقابل اجتناب تمدن بشری به شمار می آورد. بازار همانند جامعه انسانی، نهاد خودجوشی که جریان تحول هزاران ساله ای را پشت سر دارد. بازار به دنبال هزاران سال تجربه ی انسان ها، از طريق آزمون و خطا در زمينه ی چگونگی توليد مادی، به صورت کارآمدترین شيوه ی توليدي درآمده است. هایک بازار را نهاد و جریان(processus) تلقی میکند و نه مدلی انتزاعی (والراس و نظريه تعادل عمومی). و از این رو، در نهایت، مفهوم تعادل را که عمدتا خصلت مکانیکی دارد، کنار میگذارد. قیمت ها برای وی وسایل انتقال اطلاعات اند، آنها در چارچوب نظمي خودجوش(بازار) عمل میکنند که خود در نهايت، مشکل پراکندگی اطلاعات را در جامعه چاره جویی می نماید. قیمت ها همانند قطب نما، فرد را در تصمیم گیری اقتصادي هدایت میکند: چه کالایی را با چه روشی باید توليد کرد؟ چه ميزان باید مصرف، و چقدر بايد پس انداز نمود؟ و... . هیچ ابزار دیگری چنین کارایی اقتصادی ندارد. برنامه ریزی متمرکز که چونان بدیلی برای نظام بازار مطرح شد، به هيچ وجه نمی تواند کارایی مطلوبي داشته باشد، چرا که رفتار مختلف اقتصادی افراد جامعه متضمن میلیون ها اطلاعات گوناگون و پراکنده است به طوری که جمع آوري و طبقه بندی آنها از عهده هیچ برنامه ریزی بر نمی آید. بخصوص اگر توجیه کنیم که رفتار افراد، و از اين رو ميليون ها اطلاعات لازم برای برنامه ريزي، دائما در حال تغییر و تحول است.
از آنجا که واژه بازار تعابیر بسیار متفاوتي توسط نويسندگان مختلف ارائه شده، که باعث ابهام این مفهوم در اذهان عمومی گردیده است، هایک واژه یونانی الاصل "کاتالاکسی" را برای بیان نظم بازار پیشنهاد میکند.فعل یونانی Katallattein که مبنای اصطلاح "کاتالاکسی" است، تنها به معنی مبادله نیست، بلکه «قبول کردن در جمع» و «از دشمن دوست ساختن» نیز معنی میدهد. بنابراين، عملکرد بازار تنها متوجه هدف محدود و مبادله ی کالاها و خدمات نیست، بلکه به کل نظام اجتماعي مربوط میشود. هایک نظم موجود در بازار «کاتالاکسی» را نظمي انتزاعی می داند که در وهله اول برای انسان محسوس و قابل درک نیست، فقط با قدرت تفکر و استنتاج میتوان به وجود چنین نظمي پی برد. او نظم بازار را به نظم موجود در یک بازی تشبیه میکند که تنها با رعایت قواعد خاص آن بازی ميتواند به وجود آيد و عمل کند.
◀ درباره هایک - موسی غنی نژاد
@austrianschool
مفهوم بازار در نظام فکری هایک نقش درجه اول دارد، به طوری که آن را نه تنها یک نهاد اساسی جوامع مدرن، بلکه عامل غیرقابل اجتناب تمدن بشری به شمار می آورد. بازار همانند جامعه انسانی، نهاد خودجوشی که جریان تحول هزاران ساله ای را پشت سر دارد. بازار به دنبال هزاران سال تجربه ی انسان ها، از طريق آزمون و خطا در زمينه ی چگونگی توليد مادی، به صورت کارآمدترین شيوه ی توليدي درآمده است. هایک بازار را نهاد و جریان(processus) تلقی میکند و نه مدلی انتزاعی (والراس و نظريه تعادل عمومی). و از این رو، در نهایت، مفهوم تعادل را که عمدتا خصلت مکانیکی دارد، کنار میگذارد. قیمت ها برای وی وسایل انتقال اطلاعات اند، آنها در چارچوب نظمي خودجوش(بازار) عمل میکنند که خود در نهايت، مشکل پراکندگی اطلاعات را در جامعه چاره جویی می نماید. قیمت ها همانند قطب نما، فرد را در تصمیم گیری اقتصادي هدایت میکند: چه کالایی را با چه روشی باید توليد کرد؟ چه ميزان باید مصرف، و چقدر بايد پس انداز نمود؟ و... . هیچ ابزار دیگری چنین کارایی اقتصادی ندارد. برنامه ریزی متمرکز که چونان بدیلی برای نظام بازار مطرح شد، به هيچ وجه نمی تواند کارایی مطلوبي داشته باشد، چرا که رفتار مختلف اقتصادی افراد جامعه متضمن میلیون ها اطلاعات گوناگون و پراکنده است به طوری که جمع آوري و طبقه بندی آنها از عهده هیچ برنامه ریزی بر نمی آید. بخصوص اگر توجیه کنیم که رفتار افراد، و از اين رو ميليون ها اطلاعات لازم برای برنامه ريزي، دائما در حال تغییر و تحول است.
از آنجا که واژه بازار تعابیر بسیار متفاوتي توسط نويسندگان مختلف ارائه شده، که باعث ابهام این مفهوم در اذهان عمومی گردیده است، هایک واژه یونانی الاصل "کاتالاکسی" را برای بیان نظم بازار پیشنهاد میکند.فعل یونانی Katallattein که مبنای اصطلاح "کاتالاکسی" است، تنها به معنی مبادله نیست، بلکه «قبول کردن در جمع» و «از دشمن دوست ساختن» نیز معنی میدهد. بنابراين، عملکرد بازار تنها متوجه هدف محدود و مبادله ی کالاها و خدمات نیست، بلکه به کل نظام اجتماعي مربوط میشود. هایک نظم موجود در بازار «کاتالاکسی» را نظمي انتزاعی می داند که در وهله اول برای انسان محسوس و قابل درک نیست، فقط با قدرت تفکر و استنتاج میتوان به وجود چنین نظمي پی برد. او نظم بازار را به نظم موجود در یک بازی تشبیه میکند که تنها با رعایت قواعد خاص آن بازی ميتواند به وجود آيد و عمل کند.
◀ درباره هایک - موسی غنی نژاد
@austrianschool
Forwarded from بازار آزاد
سند دیگری از سیاستهای نئولیبرالی و کوچکسازی دولت:
⬅️حدود 35% شاغلان ایرانی، حقوق بگیر دولتند❗️
⬅️40% کارمندان، نیروی مازادند❗️
⬅️تعداد کارمندان دولت در 15سال گذشته تغییری نکرده
@FreemarketEconomy
⬅️حدود 35% شاغلان ایرانی، حقوق بگیر دولتند❗️
⬅️40% کارمندان، نیروی مازادند❗️
⬅️تعداد کارمندان دولت در 15سال گذشته تغییری نکرده
@FreemarketEconomy
Forwarded from لینک ساز / دکمه شیشه ای
❓تست خودشناسی اقتصادی
🗞دنیای اقتصاد به نقل از انستیتو میزس.
دیدگاههای شما به کدامیک از مکاتب اقتصادی نزدیک است؟
آیا دیدگاههای سوسیالیستی دارید؟ میگویند در درون همه ما یک فتوره چی پنهان است که از حسادت ناشی از احساس عجز نسبت به افراد موفقتر در رقابت نشأت میگیرد
انقدر آموزه های جریان اصلی که در دانشکده های اقتصاد به شما خورانده اند در ذهن شما رسوب کرده که با دولتگرایی نئوکلاسیکها همدلی بیشتری دارید؟
به کارآیی مکانیسم بازار اعتقاد دارید اما با تعریف دو عرصه کاملا مستقل برای اقتصاد خرد و کلان، دومی را محل تاخت و تاز دولت میدانید و مذبذبانه نمیتوانید بازار را بدون دست مداخله گر دولت تصور کنید و دیدگاههای شیکاگویی دارید؟
اعتقاد راسخ به فعالیت آزادانه فردی در بازار دارید و هرگونه دخالت و اجبار قیم مآبانه کارگزاران دولتی به بهانهٔ خیر ِ جمعی را نامطلوب میدانید و در نتیجه نظراتتان به اتریشی ها نزدیکتر است؟
با شرکت در این تست خودشناسی هم به منویات درونی خود پی می برید و هم با آرای مکاتب مختلف اقتصادی در موضوعات گوناگون آشنا خواهید شد (جمعا 25 پرسش طرح شده که میتوانید سوالات 14 تا 25 را در روزهای آتی در کانال بازار آزاد دنبال کنید هر روز یک پرسش):
1⃣مالکیت خصوصی از نظر اقتصادی به کدامیک از حالتهای زیر گفته میشود؟
2⃣روش مناسب برای پیش بردن تحقیقات اقتصادی چیست؟
3⃣علت و فلسفه وجودی نرخ بهره چیست و آیا نرخ بهره را باید قانونمند کرد؟
4⃣تاثیر اقتصادی پسانداز چیست؟
5⃣منشاء ارزش اقتصادی (کالاها و خدمات) چیست؟
6⃣پول چیست و از کجا منشا میگیرد؟
7⃣علت دور تجاری چیست؟
8⃣سیاست ضدرکودی درست کدام است؟
9⃣سوسیالیسم از نظر قابلیتها و امکانپذیری اهداف آن چه وضعی دارد؟
🔟اندازه مناسب و حوزه عمل درست برای دولت چیست؟
1⃣1⃣چه کسی و چگونه باید بازار کالاهای مصرفی را تنظیم کند؟
2⃣1⃣دستمزد چیست؟
3⃣1⃣چه عاملی موجب رشد اقتصادی میشود؟
🆓 @FreemarketEconomy
🗞دنیای اقتصاد به نقل از انستیتو میزس.
دیدگاههای شما به کدامیک از مکاتب اقتصادی نزدیک است؟
آیا دیدگاههای سوسیالیستی دارید؟ میگویند در درون همه ما یک فتوره چی پنهان است که از حسادت ناشی از احساس عجز نسبت به افراد موفقتر در رقابت نشأت میگیرد
انقدر آموزه های جریان اصلی که در دانشکده های اقتصاد به شما خورانده اند در ذهن شما رسوب کرده که با دولتگرایی نئوکلاسیکها همدلی بیشتری دارید؟
به کارآیی مکانیسم بازار اعتقاد دارید اما با تعریف دو عرصه کاملا مستقل برای اقتصاد خرد و کلان، دومی را محل تاخت و تاز دولت میدانید و مذبذبانه نمیتوانید بازار را بدون دست مداخله گر دولت تصور کنید و دیدگاههای شیکاگویی دارید؟
اعتقاد راسخ به فعالیت آزادانه فردی در بازار دارید و هرگونه دخالت و اجبار قیم مآبانه کارگزاران دولتی به بهانهٔ خیر ِ جمعی را نامطلوب میدانید و در نتیجه نظراتتان به اتریشی ها نزدیکتر است؟
با شرکت در این تست خودشناسی هم به منویات درونی خود پی می برید و هم با آرای مکاتب مختلف اقتصادی در موضوعات گوناگون آشنا خواهید شد (جمعا 25 پرسش طرح شده که میتوانید سوالات 14 تا 25 را در روزهای آتی در کانال بازار آزاد دنبال کنید هر روز یک پرسش):
1⃣مالکیت خصوصی از نظر اقتصادی به کدامیک از حالتهای زیر گفته میشود؟
2⃣روش مناسب برای پیش بردن تحقیقات اقتصادی چیست؟
3⃣علت و فلسفه وجودی نرخ بهره چیست و آیا نرخ بهره را باید قانونمند کرد؟
4⃣تاثیر اقتصادی پسانداز چیست؟
5⃣منشاء ارزش اقتصادی (کالاها و خدمات) چیست؟
6⃣پول چیست و از کجا منشا میگیرد؟
7⃣علت دور تجاری چیست؟
8⃣سیاست ضدرکودی درست کدام است؟
9⃣سوسیالیسم از نظر قابلیتها و امکانپذیری اهداف آن چه وضعی دارد؟
🔟اندازه مناسب و حوزه عمل درست برای دولت چیست؟
1⃣1⃣چه کسی و چگونه باید بازار کالاهای مصرفی را تنظیم کند؟
2⃣1⃣دستمزد چیست؟
3⃣1⃣چه عاملی موجب رشد اقتصادی میشود؟
🆓 @FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
سوسیالیسم؛ حد نهایت تجاوز دولت به مالکیت خصوصی است
👤مورای روتبارد
🖋اگر دزدی با این جمله شما را تهدید کند که «یا پولت را بده یا جانت را»، پولی که شما میپردازید به اجبار است نه ارادی و او به هزینه شما منتفع شده است. این نمونه بارز دزدی است نه بازار آزاد و در واقع مصداقی برای مدل مرکانتیلیستها: دزد با اتکا به زور منتفع شده است. استثمار نه در بازار آزاد، بلکه هنگامی رخ میدهد که فردی یک قربانی را استثمار کند. در بلند مدت، اجبار، یک بازی جمع منفی است که منجر به کاهش تولید، پسانداز و سرمایهگذاری، تنزل بهرهوری و استانداردهای زندگی برای همه و شاید برای خود استثمارکنندگان شود.
🌐دولت در هر جامعهای مرجع قانونی اعمال زور است. اخذ مالیات یک مبادله بالاجبار است و هر چه بار مالیاتی بر دوش تولید سنگینتر باشد، رشد اقتصادی کندتر شده و کاهش خواهد یافت. دیگر شکلهای اعمال زور و فشار دولت(مانند کنترلهای قیمتی یا محدودیتهایی که از ورود رقبای جدید به بازار جلوگیری میکنند) مبادلات بازار را مختل میکند در حالیکه برخی گونهها (مانند ممنوعیت اعمال و کارهای فریبنده یا قراردادهای اجباری) میتوانند مبادلات ارادی و آزاد را تسهیل کنند.
✅حد نهایت اعمال فشار توسط دولت، سوسیالیسم است. تحت برنامهریزی متمرکز سوسیالیستی، این نظام از نبود یک نظام قیمتی برای زمین و کالاهای سرمایهای رنج میبرد. بهگونهای که حتی اقتصاددان سوسیالیست، رابرت هیلبرونر امروزه تایید میکند که هیات برنامهریزی سوسیالیستی راهی جز محاسبه قیمت و هزینهها یا سرمایهگذاری بهطوریکه شبکه تولید شکل گرفته و تسویه شود، ندارد. تجربه جماهیر شوروی سابق، جایی که یک دروکننده گندم به نوعی نمیتوانست مسیری به مغازههای خرده فروشی پیدا کند، مثالی آموزنده از امکانناپذیری کارکرد یک اقتصاد مدرن و پیچیده در غیاب بازار آزاد است. در آن نظام نه انگیزهای و نه ابزاری برای محاسبه قیمت و هزینههای حمل بار برای آسیابان تا آنها را دریافت و آسیاب کند، وجود نداشت و این مسیر در مراحل بسیاری ادامه داشت تا اینکه به مصرفکنندگان نهایی در موسکیا اسویردلوفسک ختم میشد. به عبارتی سرمایهگذاری در گندم اتلاف منابع و تقریبا امری بیهوده بود.
🌐سوسیالیسم بازار هم در حقیقت پارادوکسی بیش نیست. بحثهای جذاب پیرامون سوسیالیست بازاری اغلب از یک جنبه حیاتی بازاری چشمپوشی میکند: وقتی دو کالا مبادله میشوند، چیزی که در حقیقت این وسط مبادله شده عناوین مالکیت اموال است. وقتی یک روزنامه ۵۰ سنتی میخریم، ما و فروشنده در واقع عناوین مالکیت را مبادله کردهایم: ما مالکیت ۵۰ سنت را به روزنامهفروش واگذار کردهایم و او مالکیت روزنامه را به ما واگذار کرده. دقیقا چنین فرآیندی موقع خرید یک خانه رخ میدهد با این تفاوت که در مورد روزنامه برخی مسائل که در خرید خانه مطرح است از قبیل قراردادها، اخذ وام و ثبت اسناد و...چندان اهمیتی ندارند. اما طبیعت اقتصادی هر دو مبادله یکسان است.
🔚🔚این بدان معناست که کلید لازم برای حضور و پیشرفت بازار آزاد، جامعهای است که در آن حقوق و عنوان مالکیت اموال شخصی، مورد دفاع، حفاظت و احترام باشند. از سوی دیگر، کلید سوسیالیسم، مالکیت دولتی ابزار تولید، زمین و کالاهای سرمایهای است. بنابراین تحت لوای سوسیالیسم، بازاری برای زمین یا کالاهای سرمایهای وجود ندارد که بتوان روی آنها تمرکز کرد.
🆓 @FreemarketEconomy
👤مورای روتبارد
🖋اگر دزدی با این جمله شما را تهدید کند که «یا پولت را بده یا جانت را»، پولی که شما میپردازید به اجبار است نه ارادی و او به هزینه شما منتفع شده است. این نمونه بارز دزدی است نه بازار آزاد و در واقع مصداقی برای مدل مرکانتیلیستها: دزد با اتکا به زور منتفع شده است. استثمار نه در بازار آزاد، بلکه هنگامی رخ میدهد که فردی یک قربانی را استثمار کند. در بلند مدت، اجبار، یک بازی جمع منفی است که منجر به کاهش تولید، پسانداز و سرمایهگذاری، تنزل بهرهوری و استانداردهای زندگی برای همه و شاید برای خود استثمارکنندگان شود.
🌐دولت در هر جامعهای مرجع قانونی اعمال زور است. اخذ مالیات یک مبادله بالاجبار است و هر چه بار مالیاتی بر دوش تولید سنگینتر باشد، رشد اقتصادی کندتر شده و کاهش خواهد یافت. دیگر شکلهای اعمال زور و فشار دولت(مانند کنترلهای قیمتی یا محدودیتهایی که از ورود رقبای جدید به بازار جلوگیری میکنند) مبادلات بازار را مختل میکند در حالیکه برخی گونهها (مانند ممنوعیت اعمال و کارهای فریبنده یا قراردادهای اجباری) میتوانند مبادلات ارادی و آزاد را تسهیل کنند.
✅حد نهایت اعمال فشار توسط دولت، سوسیالیسم است. تحت برنامهریزی متمرکز سوسیالیستی، این نظام از نبود یک نظام قیمتی برای زمین و کالاهای سرمایهای رنج میبرد. بهگونهای که حتی اقتصاددان سوسیالیست، رابرت هیلبرونر امروزه تایید میکند که هیات برنامهریزی سوسیالیستی راهی جز محاسبه قیمت و هزینهها یا سرمایهگذاری بهطوریکه شبکه تولید شکل گرفته و تسویه شود، ندارد. تجربه جماهیر شوروی سابق، جایی که یک دروکننده گندم به نوعی نمیتوانست مسیری به مغازههای خرده فروشی پیدا کند، مثالی آموزنده از امکانناپذیری کارکرد یک اقتصاد مدرن و پیچیده در غیاب بازار آزاد است. در آن نظام نه انگیزهای و نه ابزاری برای محاسبه قیمت و هزینههای حمل بار برای آسیابان تا آنها را دریافت و آسیاب کند، وجود نداشت و این مسیر در مراحل بسیاری ادامه داشت تا اینکه به مصرفکنندگان نهایی در موسکیا اسویردلوفسک ختم میشد. به عبارتی سرمایهگذاری در گندم اتلاف منابع و تقریبا امری بیهوده بود.
🌐سوسیالیسم بازار هم در حقیقت پارادوکسی بیش نیست. بحثهای جذاب پیرامون سوسیالیست بازاری اغلب از یک جنبه حیاتی بازاری چشمپوشی میکند: وقتی دو کالا مبادله میشوند، چیزی که در حقیقت این وسط مبادله شده عناوین مالکیت اموال است. وقتی یک روزنامه ۵۰ سنتی میخریم، ما و فروشنده در واقع عناوین مالکیت را مبادله کردهایم: ما مالکیت ۵۰ سنت را به روزنامهفروش واگذار کردهایم و او مالکیت روزنامه را به ما واگذار کرده. دقیقا چنین فرآیندی موقع خرید یک خانه رخ میدهد با این تفاوت که در مورد روزنامه برخی مسائل که در خرید خانه مطرح است از قبیل قراردادها، اخذ وام و ثبت اسناد و...چندان اهمیتی ندارند. اما طبیعت اقتصادی هر دو مبادله یکسان است.
🔚🔚این بدان معناست که کلید لازم برای حضور و پیشرفت بازار آزاد، جامعهای است که در آن حقوق و عنوان مالکیت اموال شخصی، مورد دفاع، حفاظت و احترام باشند. از سوی دیگر، کلید سوسیالیسم، مالکیت دولتی ابزار تولید، زمین و کالاهای سرمایهای است. بنابراین تحت لوای سوسیالیسم، بازاری برای زمین یا کالاهای سرمایهای وجود ندارد که بتوان روی آنها تمرکز کرد.
🆓 @FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
هیچ تفاوتی بین کمونیسم و سوسیالیسم نیست بجز در وسیله دستیابی به هدف نهایی:
کمونیسم انسان را با زور برده میکند، سوسیالیسم با رای
فرق این دو همان فرق قتل و خودکشی است
👤آین رند
@FreemarketEconomy
کمونیسم انسان را با زور برده میکند، سوسیالیسم با رای
فرق این دو همان فرق قتل و خودکشی است
👤آین رند
@FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
🌐بزرگترین فقرزدایی ها در تاریخ ایالات متحده زمانی بوقوع پیوسته که مداخلات دولتی حداقل بوده است.
👤تام وودز
🆓 @FreemarketEconomy
👤تام وودز
🆓 @FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
دولتمردان ابتدا تصمیم می گیرند که میخواهند چه کاری انجام دهند سپس یک اقتصاددان پیدا می کنند که با آن تصمیم همراه باشد.
👤دکتر توماس ساول
#اقتصاددان_دولتگرا
#اقتصاددان_جیره_خوار
@FreemarketEconomy
👤دکتر توماس ساول
#اقتصاددان_دولتگرا
#اقتصاددان_جیره_خوار
@FreemarketEconomy
Forwarded from بازار آزاد
نقد میزس بر اقتصادسنجی1⃣
👤مورای روتبارد
🗞دنیای اقتصاد، محسن رنجبر
🖋نه تنها میزس معتقد بود که نیازی نیست نظریه اقتصادی با استفاده از فاکتهای تاریخی مورد «آزمون» قرارگیرد، بلکه باور داشت که چنینکاری امکانپذیر نیست. یک حقیقت تاریخی، برای آنکه بتواند جهت آزمون نظریه مورد استفاده قرارگیرد، باید ساده بوده و با دیگر فاکتها در ردههای قابل دسترس و قابل تکرار همگن باشد.
🌐 به طور خلاصه، این نظریه که یک اتم مس، یک اتم گوگرد و چهار اتم اکسیژن با همدیگر ترکیب شده و واحدی مشخص به نام سولفات مس را با خواصی معین به وجود میآورند، به راحتی در آزمایشگاه امتحان میشود. هر یک از این اتمها شبیه به یکدیگرند و بنابراین میتوان این آزمون را بینهایت تکرار کرد؛ اما همان طور که میزس خاطرنشان میکند، تمام رخدادهای تاریخی، ساده و قابل تکرار نیستند و هر یک، نتیجه پیچیده انواع متغیری از عوامل چندگانهاند که همواره در ارتباطی ثابت با عوامل دیگر قرار ندارند.
🌐بنابراین تمام رویدادهای تاریخی نامتجانساند و بنابراین نمیتوان از آنها برای آزمون یا ساخت قوانین تاریخی - چه کمی و چه غیرکمی - استفاده کرد. میتوان تمام اتمهای مس را در یک گروه همگن قرار داد؛ اما چنین کاری در خصوص رویدادهای تاریخی امکانناپذیر است. البته این بدان معنا نیست که هیچ تشابهی میان رخدادهای تاریخی وجود ندارد. شباهتهای آنها زیاد است؛ اما تجانسی میان آنها وجود ندارد.
🌐 همانندیهای بسیاری میان انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در سالهای ۱۹۶۸ و ۱۹۷۳ وجود داشت؛ اما نمیتوان آنها را رویدادهایی همگن نامید؛ زیرا تفاوتهای مهم و گریزناپذیری با یکدیگر داشتند. انتخابات بعدی نیز رویداد تکرارپذیری که بتوان آن را در گروه همگنی از «انتخابات» مختلف قرار داد، نخواهد بود. بنابراین هیچ قانون علمی و یقینا هیچ قانون کمی را نمیتوان از این رویدادها استخراج کرد.
🌐این جا است که دلیل مخالفت کاملا بنیادین میزس با اقتصادسنجی روشن میشود. اقتصادسنجی نه تنها میکوشد که با استفاده از فاکتهای پیچیده و ناهمگن تاریخی، از علوم طبیعی تقلید کند - به شکلی که گویی اینها فاکتهای آزمایشگاهی همگن و تکرارپذیری هستند - بلکه پیچیدگی کیفی هر رویداد را به عددی کمی فرومیکاهد و سپس با عمل به شکلی که گویی این روابط مقداری در تاریخ بشر ثابت میمانند، بر وخامت این مغلطه میافزاید.
✅ همان گونه که میزس بارها اشاره کرده بود، اقتصادسنجی کاملا بر خلاف علوم فیزیکی که بر اکتشاف تجربی ثابتهای کمی استوارند، نتوانسته حتی یک ثابت را در تاریخ بشر پیدا کند و با توجه به شرایط دائما دگرگونشونده اراده، دانش و ارزشهای انسانها و همچنین با نظر به تفاوتهای آنها، قابل تصور نیست که اقتصادسنجی هرگز از پس چنین کاری برآید.
🆓 @FreemarketEconomy
👤مورای روتبارد
🗞دنیای اقتصاد، محسن رنجبر
🖋نه تنها میزس معتقد بود که نیازی نیست نظریه اقتصادی با استفاده از فاکتهای تاریخی مورد «آزمون» قرارگیرد، بلکه باور داشت که چنینکاری امکانپذیر نیست. یک حقیقت تاریخی، برای آنکه بتواند جهت آزمون نظریه مورد استفاده قرارگیرد، باید ساده بوده و با دیگر فاکتها در ردههای قابل دسترس و قابل تکرار همگن باشد.
🌐 به طور خلاصه، این نظریه که یک اتم مس، یک اتم گوگرد و چهار اتم اکسیژن با همدیگر ترکیب شده و واحدی مشخص به نام سولفات مس را با خواصی معین به وجود میآورند، به راحتی در آزمایشگاه امتحان میشود. هر یک از این اتمها شبیه به یکدیگرند و بنابراین میتوان این آزمون را بینهایت تکرار کرد؛ اما همان طور که میزس خاطرنشان میکند، تمام رخدادهای تاریخی، ساده و قابل تکرار نیستند و هر یک، نتیجه پیچیده انواع متغیری از عوامل چندگانهاند که همواره در ارتباطی ثابت با عوامل دیگر قرار ندارند.
🌐بنابراین تمام رویدادهای تاریخی نامتجانساند و بنابراین نمیتوان از آنها برای آزمون یا ساخت قوانین تاریخی - چه کمی و چه غیرکمی - استفاده کرد. میتوان تمام اتمهای مس را در یک گروه همگن قرار داد؛ اما چنین کاری در خصوص رویدادهای تاریخی امکانناپذیر است. البته این بدان معنا نیست که هیچ تشابهی میان رخدادهای تاریخی وجود ندارد. شباهتهای آنها زیاد است؛ اما تجانسی میان آنها وجود ندارد.
🌐 همانندیهای بسیاری میان انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در سالهای ۱۹۶۸ و ۱۹۷۳ وجود داشت؛ اما نمیتوان آنها را رویدادهایی همگن نامید؛ زیرا تفاوتهای مهم و گریزناپذیری با یکدیگر داشتند. انتخابات بعدی نیز رویداد تکرارپذیری که بتوان آن را در گروه همگنی از «انتخابات» مختلف قرار داد، نخواهد بود. بنابراین هیچ قانون علمی و یقینا هیچ قانون کمی را نمیتوان از این رویدادها استخراج کرد.
🌐این جا است که دلیل مخالفت کاملا بنیادین میزس با اقتصادسنجی روشن میشود. اقتصادسنجی نه تنها میکوشد که با استفاده از فاکتهای پیچیده و ناهمگن تاریخی، از علوم طبیعی تقلید کند - به شکلی که گویی اینها فاکتهای آزمایشگاهی همگن و تکرارپذیری هستند - بلکه پیچیدگی کیفی هر رویداد را به عددی کمی فرومیکاهد و سپس با عمل به شکلی که گویی این روابط مقداری در تاریخ بشر ثابت میمانند، بر وخامت این مغلطه میافزاید.
✅ همان گونه که میزس بارها اشاره کرده بود، اقتصادسنجی کاملا بر خلاف علوم فیزیکی که بر اکتشاف تجربی ثابتهای کمی استوارند، نتوانسته حتی یک ثابت را در تاریخ بشر پیدا کند و با توجه به شرایط دائما دگرگونشونده اراده، دانش و ارزشهای انسانها و همچنین با نظر به تفاوتهای آنها، قابل تصور نیست که اقتصادسنجی هرگز از پس چنین کاری برآید.
🆓 @FreemarketEconomy