Forwarded from اندیشه های جان لاک (فرشید حسن زاده)
🔹 حقوق طبیعی و تحول آن در اندیشه اروپایی
3⃣ قسمت سوم
🖋 ویژگی مهم حقوق شخصی مدرن، فرا تاریخی و مستقل بودن منشا آن از نظام اجتماعي-سیاسی است، یعنی بحث درباره ی مضمون مفهومی آن نه در حوزه ی حقوق موضوعه قرار میگیرد و نه در حوزه ی حقوق عرفی - تاریخی. به سخن دیگر، حقوق شخصی مدرن به عنوان حقوق طبیعی به معنی آنچه از طبیعت و ذات فردی هر انسانی نشأت می گیرد، بیشتر در چارچوب فلسفه اخلاق قابل طرح است و نمی توان تفکر درباره آن را به مباحث صرفا تخصصی حقوقی منحصر ساخت. بررسی پیشینه ی این موضوع در اندیشه و تمدن غربی نشان میدهد که ریشه های آن به مباحث کلامی میان متألهين مسیحی در سده های ۱۳ و ۱۴ میلادی بر می گردد. با پیدایش فرقه فرانسیسکن ها در دهه های آغازین سده ۱۳ میلادی، جدال کلامی بسیار پیچیده ای میان طرفداران این فرقه و پاپ به عنوان رهبر کلیسای رسمی کاتولیک ها در گرفت. بنیانگذار این فرقه به برادران دینی خود توصیه می کرد که همانند مسیح بیشترین حد از فقر و نداری را در زندگی نصیب خود کنند و از هر گونه تملک دنیوی دوری جویند. این توصیه آشکارا با وضعیت کلیسای آن زمان که ثروت های زیادی از قبیل زمین، مزرعه، کتاب، آثار هنری و غیره اندوخته بود تناقض داشت. پاپ نیکولاس سوم در فرمانی در سال ۱۲۷۹ میلادی ترفندی را به کار برد تا به نوعی به شبهات مربوط به مالکیت پاسخ داده باشد. در این فرمان، جماعت فرانسیسکن به عنوان صاحبان این دارایی ها و کالاها توصیف شده اند اما به طور تئوریک این مقام مقدس پاپ است که بر آن ها مالکیت دارد. فرانسیسکن ها استفاده عملی از دارایی ها و کالاها را می پذیرند اما این استفاده را به عنوان ما به ازای حق مالکیت دنیوی نفی می کنند. (لپاژ) به این ترتیب فرانسيسكنها استفاده عملی از محصولات صومعه های خود مانند مسکن، گرمایش، محصولات کشاورزی، غذا و غیره را مجاز میدانستند اما در عین حال تأکید می ورزیدند که مصرف این محصولات نشانه حق مالکیت نیست. آن ها برای نشان دادن نیت حقیقی خود در رابطه با فقر مسیح وار، هرگونه معامله و تجارت و هرگونه اختيار رجوع به دستگاه عدالت خودداری می کردند. این امتناع از توسل به دستگاه عدالت به این معنی بود که آنها حقی برای خود قائل نیستند تا آن را استیفا کنند، یا به سخن دیگر، آن ها مالکیت را نفی می کردند چرا که در عرف حقوقی آن زمان، مالكیت به معنای تصرف حمایت شده از سوی دستگاه قضایی تلقی می شد.
از دیدگاه توماس آکوئینی (۱۲۲۴ - ۱۲۷۵ میلادی)، یکی از بزرگ ترين متألهین مسیحی که خود از دومنیکن ها و از مخالفان رویکرد فرانسيسكنها بود، حق مالکیت به معنای امتیاز یا ارزش یا مالی است که در نظام توزيع جامعه برای کسی به رسمیت شناخته شده است، یا به عبارت دیگر، سهم عادلانه ای است که در چارچوب نظم اجتماعی طبیعی، برحسب رعایت آداب و رسوم و سنت ها، نصیب کسی می شود. (آپاژ) این رویکرد به موضوع مالکیت که متاثر از اندیشه یونان باستان (ارسطو) و تعالیم حقوق رمی است با تعبیری که فرانسيسكنها از مفهوم مالکیت میکردند تناقض دارد. از منظر الهيات تومیستی (منسوب به توماس آکوئینی)، موضع فرانسيسكن ها که از یک طرف استفاده عملی را می پذیرند و از طرف دیگر حق مالکیت را نفی می کنند، غیر قابل دفاع و بی معنا است، اگر آنها به طور مطمئن و تضمین شده می توانند کالاها و دارایی های مورد نیاز خود را در اختیار داشته باشند و از آن ها استفاده کنند به این معنی است که جامعه خود این سهم را برای آنها به عنوان «سهم عادلانه» به رسمیت شناخته ، یا به عبارت دیگر، نوعی حق طبیعی برای آنها قابل است. بنابراین، اگر فرانسیسکن ها خود را مالک انچه که مورد استفاده قرار می دهند بدانند هیچ امر خلاف عدالت یا نظم طبیعی نخواهد بود، همان گونه که مسیح و حواريون وی به طور طبیعی مالک آنچه که می خوردند یا می آشامیدند، بودند بدون اینکه این واقعیت در تناقض با قاعده فقر و فروتنی تلقی گردد. (لپاژ)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
https://t.me/johnlocke2017
3⃣ قسمت سوم
🖋 ویژگی مهم حقوق شخصی مدرن، فرا تاریخی و مستقل بودن منشا آن از نظام اجتماعي-سیاسی است، یعنی بحث درباره ی مضمون مفهومی آن نه در حوزه ی حقوق موضوعه قرار میگیرد و نه در حوزه ی حقوق عرفی - تاریخی. به سخن دیگر، حقوق شخصی مدرن به عنوان حقوق طبیعی به معنی آنچه از طبیعت و ذات فردی هر انسانی نشأت می گیرد، بیشتر در چارچوب فلسفه اخلاق قابل طرح است و نمی توان تفکر درباره آن را به مباحث صرفا تخصصی حقوقی منحصر ساخت. بررسی پیشینه ی این موضوع در اندیشه و تمدن غربی نشان میدهد که ریشه های آن به مباحث کلامی میان متألهين مسیحی در سده های ۱۳ و ۱۴ میلادی بر می گردد. با پیدایش فرقه فرانسیسکن ها در دهه های آغازین سده ۱۳ میلادی، جدال کلامی بسیار پیچیده ای میان طرفداران این فرقه و پاپ به عنوان رهبر کلیسای رسمی کاتولیک ها در گرفت. بنیانگذار این فرقه به برادران دینی خود توصیه می کرد که همانند مسیح بیشترین حد از فقر و نداری را در زندگی نصیب خود کنند و از هر گونه تملک دنیوی دوری جویند. این توصیه آشکارا با وضعیت کلیسای آن زمان که ثروت های زیادی از قبیل زمین، مزرعه، کتاب، آثار هنری و غیره اندوخته بود تناقض داشت. پاپ نیکولاس سوم در فرمانی در سال ۱۲۷۹ میلادی ترفندی را به کار برد تا به نوعی به شبهات مربوط به مالکیت پاسخ داده باشد. در این فرمان، جماعت فرانسیسکن به عنوان صاحبان این دارایی ها و کالاها توصیف شده اند اما به طور تئوریک این مقام مقدس پاپ است که بر آن ها مالکیت دارد. فرانسیسکن ها استفاده عملی از دارایی ها و کالاها را می پذیرند اما این استفاده را به عنوان ما به ازای حق مالکیت دنیوی نفی می کنند. (لپاژ) به این ترتیب فرانسيسكنها استفاده عملی از محصولات صومعه های خود مانند مسکن، گرمایش، محصولات کشاورزی، غذا و غیره را مجاز میدانستند اما در عین حال تأکید می ورزیدند که مصرف این محصولات نشانه حق مالکیت نیست. آن ها برای نشان دادن نیت حقیقی خود در رابطه با فقر مسیح وار، هرگونه معامله و تجارت و هرگونه اختيار رجوع به دستگاه عدالت خودداری می کردند. این امتناع از توسل به دستگاه عدالت به این معنی بود که آنها حقی برای خود قائل نیستند تا آن را استیفا کنند، یا به سخن دیگر، آن ها مالکیت را نفی می کردند چرا که در عرف حقوقی آن زمان، مالكیت به معنای تصرف حمایت شده از سوی دستگاه قضایی تلقی می شد.
از دیدگاه توماس آکوئینی (۱۲۲۴ - ۱۲۷۵ میلادی)، یکی از بزرگ ترين متألهین مسیحی که خود از دومنیکن ها و از مخالفان رویکرد فرانسيسكنها بود، حق مالکیت به معنای امتیاز یا ارزش یا مالی است که در نظام توزيع جامعه برای کسی به رسمیت شناخته شده است، یا به عبارت دیگر، سهم عادلانه ای است که در چارچوب نظم اجتماعی طبیعی، برحسب رعایت آداب و رسوم و سنت ها، نصیب کسی می شود. (آپاژ) این رویکرد به موضوع مالکیت که متاثر از اندیشه یونان باستان (ارسطو) و تعالیم حقوق رمی است با تعبیری که فرانسيسكنها از مفهوم مالکیت میکردند تناقض دارد. از منظر الهيات تومیستی (منسوب به توماس آکوئینی)، موضع فرانسيسكن ها که از یک طرف استفاده عملی را می پذیرند و از طرف دیگر حق مالکیت را نفی می کنند، غیر قابل دفاع و بی معنا است، اگر آنها به طور مطمئن و تضمین شده می توانند کالاها و دارایی های مورد نیاز خود را در اختیار داشته باشند و از آن ها استفاده کنند به این معنی است که جامعه خود این سهم را برای آنها به عنوان «سهم عادلانه» به رسمیت شناخته ، یا به عبارت دیگر، نوعی حق طبیعی برای آنها قابل است. بنابراین، اگر فرانسیسکن ها خود را مالک انچه که مورد استفاده قرار می دهند بدانند هیچ امر خلاف عدالت یا نظم طبیعی نخواهد بود، همان گونه که مسیح و حواريون وی به طور طبیعی مالک آنچه که می خوردند یا می آشامیدند، بودند بدون اینکه این واقعیت در تناقض با قاعده فقر و فروتنی تلقی گردد. (لپاژ)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
https://t.me/johnlocke2017
Telegram
اندیشه های جان لاک
برسی آرا، عقاید و آثار جان لاک
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
Audio
بخشی از سخنان دکتر غنی نژاد در دانشگاه صنعتی شریف، سه شنبۀ گذشته. اقتصاد علم شناخت بازار است، نه شناخت شکست بازار.
Forwarded from اندیشه های جان لاک (فرشید حسن زاده)
🔹 حقوق طبیعی و تحول آن در اندیشه اروپایی
4⃣ قسمت چهارم
بخش اول:
🖋 با به قدرت رسیدن پاپ ژان بیست و دوم (سده ۱۴ میلادی) که خود حقوقدان تعلیم یافته مکتب تومیستی بود و مشاوران طرفدار توماس آکوئینی را در کنار خود داشت، بحث درون کلیسای کاتولیک درباره مفهوم مالکیت ابعاد گسترده تری یافت. پاپ جدید و همکاران وی همانند توماس آکوئینی فقدان مالکیت را فضیلت تلقی نمی کردند و همانند رمی ها اعتقاد داشتند اخلاق و حقوق دو حوزه کاملا متفاوت است. از نظر آنها مالکیت بخشی از نظم طبیعی اجتماعی است. این تصور از مالکیت کاملا متفاوت از مفهوم مدرن مالکیت به عنوان ویژگی مرتبط با ماهیت انسان است، آن ها مالکیت را همانند قدما تعبیر و توجیه می کردند یعنی رژیمی که به تجربه معلوم شده برای تامین منافع جمعی مناسب ترین است. در سال های ۱۳۲۰ میلادی ، پاپ ژان بیست و دوم به دلایل سیاسی، تصمیم می گیرد با رد نظر پیشینیان، کشیشهای فرانسیس را وادار به ترک عقیده خود مبنی بر جدایی دو مفهوم انتفاع ومالکیت کند به طوری که آنها شأن مالکیت را برای خود بپذیرند و همانند دیگر فرقه ها، نظير دومنیکن ها، صاحبان حقوقی (مالكان) اموال این جهانی شناخته شوند. این تصمیم برای فرانسیسکن های اصولگرا غير قابل قبول بود و موجب نقض ادعای کلامی اصلی آن ها می شد که طبق آن مؤمنان مسیحی با صرف نظر کردن از هر گونه مالکیت این جهانی می توانند زندگی طبیعی به معنای حیات قبل از هبوط دست یابند و به این ترتیب معصومیت از دست رفته را بازگردانند. ویلیام كامی، کشیشی از آکسفورد، عهده دار پاسخ به تصمیم پاپ می شود تا نشان دهد انتفاع بدون حق مالکیت امکان پذیر است. (کیلکالن)
ويليام آکامی برخلاف پاپ ژان بیست و دوم حقوقدان نیست بنابراین با رویکرد حقوقی مرسوم آن زمان به موضوع نمی پردازد. او مفاهیم و اصطلاحات حقوقی را از تو تعریف می کند اما چون حقوقدان حرفه ای نیست تعريف او از حق بیشتر به تصور عامه مردم از حق نزدیک تر است تا تعریف تخصصی حقوقدانان مرسوم آن زمان، طبق نظر میشل ویله، متفکر برجسته فرانسوی، در رم باستان نیز تصور مردم عادی از حق متفاوت از تصور حقوقدانان بود. مردم عادی، تحت تأثیر خود خواهی ذاتی، حق رانه به عنوان «سهم عادلانه» مورد نظر حقوقدانان بلکه آن را نقطه آغازی برای اعمال قدرت خود بر روی موضوع مالکیت تلقی می کردند. ویلیام اکامی در تعاریف و تحلیل های خود این مفهوم از حق را مورد استفاده قرار می دهد. در نوشته های وی حق مالکیت به معنای سهم هرکس مطابق قواعد (عرفی) عدالت، آن گونه که قدما و توماس آکوئینی مدعی بودند، نیست بلکه به معنای قدرت شخص برمال، البته در محدوده معینی، تعریف می شود. تحولات جامعه فئودالی و گسترش روزافزون روابط تجاری که مستلزم قراردادهای آزادانه است این تصور جديد از مفهوم حق را نزد مردم مقبول تر جلوه میداد. (لپاژ)
https://t.me/johnlocke2017
4⃣ قسمت چهارم
بخش اول:
🖋 با به قدرت رسیدن پاپ ژان بیست و دوم (سده ۱۴ میلادی) که خود حقوقدان تعلیم یافته مکتب تومیستی بود و مشاوران طرفدار توماس آکوئینی را در کنار خود داشت، بحث درون کلیسای کاتولیک درباره مفهوم مالکیت ابعاد گسترده تری یافت. پاپ جدید و همکاران وی همانند توماس آکوئینی فقدان مالکیت را فضیلت تلقی نمی کردند و همانند رمی ها اعتقاد داشتند اخلاق و حقوق دو حوزه کاملا متفاوت است. از نظر آنها مالکیت بخشی از نظم طبیعی اجتماعی است. این تصور از مالکیت کاملا متفاوت از مفهوم مدرن مالکیت به عنوان ویژگی مرتبط با ماهیت انسان است، آن ها مالکیت را همانند قدما تعبیر و توجیه می کردند یعنی رژیمی که به تجربه معلوم شده برای تامین منافع جمعی مناسب ترین است. در سال های ۱۳۲۰ میلادی ، پاپ ژان بیست و دوم به دلایل سیاسی، تصمیم می گیرد با رد نظر پیشینیان، کشیشهای فرانسیس را وادار به ترک عقیده خود مبنی بر جدایی دو مفهوم انتفاع ومالکیت کند به طوری که آنها شأن مالکیت را برای خود بپذیرند و همانند دیگر فرقه ها، نظير دومنیکن ها، صاحبان حقوقی (مالكان) اموال این جهانی شناخته شوند. این تصمیم برای فرانسیسکن های اصولگرا غير قابل قبول بود و موجب نقض ادعای کلامی اصلی آن ها می شد که طبق آن مؤمنان مسیحی با صرف نظر کردن از هر گونه مالکیت این جهانی می توانند زندگی طبیعی به معنای حیات قبل از هبوط دست یابند و به این ترتیب معصومیت از دست رفته را بازگردانند. ویلیام كامی، کشیشی از آکسفورد، عهده دار پاسخ به تصمیم پاپ می شود تا نشان دهد انتفاع بدون حق مالکیت امکان پذیر است. (کیلکالن)
ويليام آکامی برخلاف پاپ ژان بیست و دوم حقوقدان نیست بنابراین با رویکرد حقوقی مرسوم آن زمان به موضوع نمی پردازد. او مفاهیم و اصطلاحات حقوقی را از تو تعریف می کند اما چون حقوقدان حرفه ای نیست تعريف او از حق بیشتر به تصور عامه مردم از حق نزدیک تر است تا تعریف تخصصی حقوقدانان مرسوم آن زمان، طبق نظر میشل ویله، متفکر برجسته فرانسوی، در رم باستان نیز تصور مردم عادی از حق متفاوت از تصور حقوقدانان بود. مردم عادی، تحت تأثیر خود خواهی ذاتی، حق رانه به عنوان «سهم عادلانه» مورد نظر حقوقدانان بلکه آن را نقطه آغازی برای اعمال قدرت خود بر روی موضوع مالکیت تلقی می کردند. ویلیام اکامی در تعاریف و تحلیل های خود این مفهوم از حق را مورد استفاده قرار می دهد. در نوشته های وی حق مالکیت به معنای سهم هرکس مطابق قواعد (عرفی) عدالت، آن گونه که قدما و توماس آکوئینی مدعی بودند، نیست بلکه به معنای قدرت شخص برمال، البته در محدوده معینی، تعریف می شود. تحولات جامعه فئودالی و گسترش روزافزون روابط تجاری که مستلزم قراردادهای آزادانه است این تصور جديد از مفهوم حق را نزد مردم مقبول تر جلوه میداد. (لپاژ)
https://t.me/johnlocke2017
Telegram
اندیشه های جان لاک
برسی آرا، عقاید و آثار جان لاک
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
Forwarded from اندیشه های جان لاک (فرشید حسن زاده)
4⃣ قسمت چهارم
بخش دوم:
🖋 نظریه جدید و متفاوت ويليام أكامی در خصوص حق مالکیت، به فرانسیسکن های اصولگرا کمک کرد که از موضع خود در برابر تومیست ها دفاع کنند، طبق تعریف جدید می توان به لحاظ حقوقی میان حق به عنوان قدرتی که انسان روی یک شیء (مال) دارد و انتفاع عملی از آن تفاوت قائل شد. می توان از برخی چیزها استفاده کرد بدون آنکه نیازی به توسل به قدرت (اختیار) به هر شکل آن باشد. اعضای خانواده یا مهمانان می توانند کالاهایی را مصرف کنند که هیچ حق مالکیتی بر آنها ندارند. (کیلکان) با همین قیاس، کشیشهای فرانسیسکن می توانستند مدعی شوند که امکان استفاده از اشیاء را دارند بدون اینکه حق مالکیتی برای خود قائل باشند. به این ترتیب رفتار آنها مسیح وار می شد یعنی از قدرت خود روی اشیاء صرفنظر میکردند و به زندگی آدم پیش ارتکاب گناه و هبوط تشبه می جستند. از نظر فرانسیسکن ها با تبری جستن از مالکیت است که می توان به معصومیت پیش از هبوط نزدیک شد. در پاسخ به این ادعا است که پاپ ژان بیست و دوم نظریه رقیبی را در خصوص انسان طبیعی پیش از هبوط مطرح می کند و با تعریف مالکیت به عنوان قلمرو قدرت میگوید مالکیت انسانها بر دارایی هایشان در ماهیت خود متفاوت از مالکیت خدا برعالم در مقام آفریننده نیست، مالكیتی که خداوند با آفريدن انسان به تصویر خود، به او واگذار می کند. یعنی، چون انسان به تصویر خدا یا شبیه خدا آفریده شده است به مانند خدا نیز دارای قلمرو قدرت (حق مالكيت) است. طبق نظر پاپ در بخشنامه انتشار یافته در سال ۱۳۲۹ میلادی، حضرت آدم در وضعیت طبیعی، قبل از اینکه حوا آفریده شود، از مالکیت طبیعی برهمه چیز این جهانی برخوردار بود چرا که رابطه ای خاص او را با خدا و آفرینش او پیوند میداد. به این ترتیب پاپ نتیجه می گیرد که مالکیت یک امر طبیعی است که از مالکیت کلی خدا بر عالم نشأت می گیرد، مالکیتی که خداوند پیش از راندن آدم از بهشت به او واگذار کرده است. بنابراین، مالکیت بر آنچه در دنیا وجود دارد، بر خلاف تصور فرانسیسکن ها، موهبتی ناشی از قانون الهی است. زمانی که کسی محصولات زمینی محیط اطراف خود را به مصرف می رساند در واقع حق مالکیتی را که خدا به او اعطا کرده اعمال می کند، حق مالکیتی که مقدم بر وجود هرگونه قانون موضوعه انسانی است. (لپاژ)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غني نژاد
https://t.me/johnlocke2017
بخش دوم:
🖋 نظریه جدید و متفاوت ويليام أكامی در خصوص حق مالکیت، به فرانسیسکن های اصولگرا کمک کرد که از موضع خود در برابر تومیست ها دفاع کنند، طبق تعریف جدید می توان به لحاظ حقوقی میان حق به عنوان قدرتی که انسان روی یک شیء (مال) دارد و انتفاع عملی از آن تفاوت قائل شد. می توان از برخی چیزها استفاده کرد بدون آنکه نیازی به توسل به قدرت (اختیار) به هر شکل آن باشد. اعضای خانواده یا مهمانان می توانند کالاهایی را مصرف کنند که هیچ حق مالکیتی بر آنها ندارند. (کیلکان) با همین قیاس، کشیشهای فرانسیسکن می توانستند مدعی شوند که امکان استفاده از اشیاء را دارند بدون اینکه حق مالکیتی برای خود قائل باشند. به این ترتیب رفتار آنها مسیح وار می شد یعنی از قدرت خود روی اشیاء صرفنظر میکردند و به زندگی آدم پیش ارتکاب گناه و هبوط تشبه می جستند. از نظر فرانسیسکن ها با تبری جستن از مالکیت است که می توان به معصومیت پیش از هبوط نزدیک شد. در پاسخ به این ادعا است که پاپ ژان بیست و دوم نظریه رقیبی را در خصوص انسان طبیعی پیش از هبوط مطرح می کند و با تعریف مالکیت به عنوان قلمرو قدرت میگوید مالکیت انسانها بر دارایی هایشان در ماهیت خود متفاوت از مالکیت خدا برعالم در مقام آفریننده نیست، مالكیتی که خداوند با آفريدن انسان به تصویر خود، به او واگذار می کند. یعنی، چون انسان به تصویر خدا یا شبیه خدا آفریده شده است به مانند خدا نیز دارای قلمرو قدرت (حق مالكيت) است. طبق نظر پاپ در بخشنامه انتشار یافته در سال ۱۳۲۹ میلادی، حضرت آدم در وضعیت طبیعی، قبل از اینکه حوا آفریده شود، از مالکیت طبیعی برهمه چیز این جهانی برخوردار بود چرا که رابطه ای خاص او را با خدا و آفرینش او پیوند میداد. به این ترتیب پاپ نتیجه می گیرد که مالکیت یک امر طبیعی است که از مالکیت کلی خدا بر عالم نشأت می گیرد، مالکیتی که خداوند پیش از راندن آدم از بهشت به او واگذار کرده است. بنابراین، مالکیت بر آنچه در دنیا وجود دارد، بر خلاف تصور فرانسیسکن ها، موهبتی ناشی از قانون الهی است. زمانی که کسی محصولات زمینی محیط اطراف خود را به مصرف می رساند در واقع حق مالکیتی را که خدا به او اعطا کرده اعمال می کند، حق مالکیتی که مقدم بر وجود هرگونه قانون موضوعه انسانی است. (لپاژ)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غني نژاد
https://t.me/johnlocke2017
Telegram
اندیشه های جان لاک
برسی آرا، عقاید و آثار جان لاک
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
Forwarded from اندیشه های جان لاک (فرشید حسن زاده)
🔹 حقوق طبیعی و تحول آن در انديشه اروپايي
5⃣ قسمت پنجم
🖋 دو نکته بسیار مهم در بحث جدید پاپ در سده ۱۴ میلادی باید مورد توجه قرار گیرد، یکی اینکه حق طبیعی (در مقابل حق موضوعه توسط انسان ها) به قانون الهی نسبت داده می شود؛ یعنی حق مالكيت مطابق با قانون الهی در ذات وجود فردی انسانها نهاده شده است. بنابراین، حق مالکیت ناشی از طبیعت انسانی است و نه نشأت گرفته از طبیعت بیرون از انسان. نکته دیگر این است که در رویکرد جدید پاپ نوعی تغییر و تحول مفهومی در خصوص اصطلاح قلمرو قدرت یا مالکیت مشاهده می شود. در سنت حقوقی رمی، قلمرو قدرت تنها جایی معنا دارد یک نظام مرجع حقوقی از آن پشتیبانی کند، حال آنکه در رویکرد جدید پاپ، حق مالکیت مقدم بر نظام حقوقی تعریف می شود و نه به تبع آن. به سخن دیگر، قلمرو قدرت (مالكيت) دیگر به معنای امر عینی توصیفی، آن گونه که در حقوق رم آمده، به کار نمی رود بلکه ویژگی شخصی (خدا یا انسان) تلقی میگردد که مستقل از حقوق موضوعه و مقدم بر آن است. به این ترتیب مالكیت خصلت کاملا کلی و همه شمول یعنی فارغ از نظام های خاص حقوقی پیدا می کند و با شان فردی و شخصی انسان تعریف می شود و نه موقعیت وی در نظام اجتماعی یا حقوقي. در نتیجه، مفهوم مدرن مالکیت به معنای حق شخصی تولد می یابد. مالکیت دیگر در گرو زندگی در جامعه یا وجود قانون رسمی نیست بلکه خود یک واقعیت بنیادی است و از خود انسان ها به عنوان فرزندان خدا نشأت می گیرد و مستقل از و مقدم بر هرگونه رابطه اجتماعی یا سیاسی وجود دارد. میشل ویله این تحول در مفهوم مالکیت را لحظه کپرنیکی تاریخ علم حقوق می داند. اعتقاد به حقوق شخصی فرد، تشبیه حق به مفهوم قدرت (و بنابر این آزادی)، تصور شخص به عنوان مرکز قدرت، تأکید بر ویژگی الهی منشاء مالکیت، با افت و خیزهایی نهایتا به اعلامیه حقوق بشر ۱۷۸۹ میلادی و قانون مدنی ۱۸۰۴ فرانسه منجر می شود، (لپاژ)
در تحول مفهوم حق طبیعی از قرن ۱۴ میلادی تا قرن ۱۸، و شکل گیری نظام های حقوقی و سیاسی مدرن در این رابطه، نوشته های جان لاک، فیلسوف انگلیسی سده ۱۷ میلادی نقش اساسی داشته است چرا که او شكل نهایی و مدون مفهوم مالکیت شخصی به معنای مدرن را در چارچوبی که از کلام مسیحی به عاریت گرفته، ارائه می دهد، (لاک) اندیشه لاک درباره مالكيت را شاید بتوان به طور اجمال این گونه خلاصه کرد: خداوند به عنوان آفریننده و مالک کل عالم هستی، مالکیت روی زمین را به خلیفه خود آدم و اعقابه او واگذار می کند؛ علاوه بر این، خداوند به انسان ها عقل می بخشد تا استفاده درستی از زندگی و مالکیت خود در روی زمین به عمل آورند.
" گرچه زمین و موجودات روی آن به طور مشترک متعلق به همه انسان ها است، اما هر انسانی بر شخص خود مالکیت دارد، هیچ کس دیگری به جز خود وی حقی بر این [وجود شخصی] ندارد. " (لاک)
از مالکیت انسان بر شخص خود دو نتیجه مهم حاصل می آید، یکی اینکه همه انسان ها از شان و منزلت یکسانی برخوردارند و هیچ کس را حق مالکیتی بر نسخه دیگری نیست (نفی برده داری و تأكید بر آزادی فردی انسانها)؛ دیگراینکه حاصل تلاش برای حفظ حیات شخص نیز همانند وجود شخصی متعلق به انسان است، به سخن دیگر محصول تلاش هر فرد به مایملک فردی او تبدیل می شود. لاک برای تصدیق این حقوق مالکیت به قانون طبیعت یا قانون خداوندی ، یعنی قانونی که خداوند از طریق عقل به انسان ها ابلاغ کرده، متوسل می شود و مدعی می گردد این قانون که عقل هر کس قادر به کشف و درک آن است حکم می کند که هیچ کس حق تجاوز به حقوق دیگران را ندارد. به عقیده ی وی هدف از تشکیل جامعه و حکومت صیانت از حقوق مالکیت افراد است. (لاک)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
https://t.me/johnlocke2017
5⃣ قسمت پنجم
🖋 دو نکته بسیار مهم در بحث جدید پاپ در سده ۱۴ میلادی باید مورد توجه قرار گیرد، یکی اینکه حق طبیعی (در مقابل حق موضوعه توسط انسان ها) به قانون الهی نسبت داده می شود؛ یعنی حق مالكيت مطابق با قانون الهی در ذات وجود فردی انسانها نهاده شده است. بنابراین، حق مالکیت ناشی از طبیعت انسانی است و نه نشأت گرفته از طبیعت بیرون از انسان. نکته دیگر این است که در رویکرد جدید پاپ نوعی تغییر و تحول مفهومی در خصوص اصطلاح قلمرو قدرت یا مالکیت مشاهده می شود. در سنت حقوقی رمی، قلمرو قدرت تنها جایی معنا دارد یک نظام مرجع حقوقی از آن پشتیبانی کند، حال آنکه در رویکرد جدید پاپ، حق مالکیت مقدم بر نظام حقوقی تعریف می شود و نه به تبع آن. به سخن دیگر، قلمرو قدرت (مالكيت) دیگر به معنای امر عینی توصیفی، آن گونه که در حقوق رم آمده، به کار نمی رود بلکه ویژگی شخصی (خدا یا انسان) تلقی میگردد که مستقل از حقوق موضوعه و مقدم بر آن است. به این ترتیب مالكیت خصلت کاملا کلی و همه شمول یعنی فارغ از نظام های خاص حقوقی پیدا می کند و با شان فردی و شخصی انسان تعریف می شود و نه موقعیت وی در نظام اجتماعی یا حقوقي. در نتیجه، مفهوم مدرن مالکیت به معنای حق شخصی تولد می یابد. مالکیت دیگر در گرو زندگی در جامعه یا وجود قانون رسمی نیست بلکه خود یک واقعیت بنیادی است و از خود انسان ها به عنوان فرزندان خدا نشأت می گیرد و مستقل از و مقدم بر هرگونه رابطه اجتماعی یا سیاسی وجود دارد. میشل ویله این تحول در مفهوم مالکیت را لحظه کپرنیکی تاریخ علم حقوق می داند. اعتقاد به حقوق شخصی فرد، تشبیه حق به مفهوم قدرت (و بنابر این آزادی)، تصور شخص به عنوان مرکز قدرت، تأکید بر ویژگی الهی منشاء مالکیت، با افت و خیزهایی نهایتا به اعلامیه حقوق بشر ۱۷۸۹ میلادی و قانون مدنی ۱۸۰۴ فرانسه منجر می شود، (لپاژ)
در تحول مفهوم حق طبیعی از قرن ۱۴ میلادی تا قرن ۱۸، و شکل گیری نظام های حقوقی و سیاسی مدرن در این رابطه، نوشته های جان لاک، فیلسوف انگلیسی سده ۱۷ میلادی نقش اساسی داشته است چرا که او شكل نهایی و مدون مفهوم مالکیت شخصی به معنای مدرن را در چارچوبی که از کلام مسیحی به عاریت گرفته، ارائه می دهد، (لاک) اندیشه لاک درباره مالكيت را شاید بتوان به طور اجمال این گونه خلاصه کرد: خداوند به عنوان آفریننده و مالک کل عالم هستی، مالکیت روی زمین را به خلیفه خود آدم و اعقابه او واگذار می کند؛ علاوه بر این، خداوند به انسان ها عقل می بخشد تا استفاده درستی از زندگی و مالکیت خود در روی زمین به عمل آورند.
" گرچه زمین و موجودات روی آن به طور مشترک متعلق به همه انسان ها است، اما هر انسانی بر شخص خود مالکیت دارد، هیچ کس دیگری به جز خود وی حقی بر این [وجود شخصی] ندارد. " (لاک)
از مالکیت انسان بر شخص خود دو نتیجه مهم حاصل می آید، یکی اینکه همه انسان ها از شان و منزلت یکسانی برخوردارند و هیچ کس را حق مالکیتی بر نسخه دیگری نیست (نفی برده داری و تأكید بر آزادی فردی انسانها)؛ دیگراینکه حاصل تلاش برای حفظ حیات شخص نیز همانند وجود شخصی متعلق به انسان است، به سخن دیگر محصول تلاش هر فرد به مایملک فردی او تبدیل می شود. لاک برای تصدیق این حقوق مالکیت به قانون طبیعت یا قانون خداوندی ، یعنی قانونی که خداوند از طریق عقل به انسان ها ابلاغ کرده، متوسل می شود و مدعی می گردد این قانون که عقل هر کس قادر به کشف و درک آن است حکم می کند که هیچ کس حق تجاوز به حقوق دیگران را ندارد. به عقیده ی وی هدف از تشکیل جامعه و حکومت صیانت از حقوق مالکیت افراد است. (لاک)
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسی علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
https://t.me/johnlocke2017
Telegram
اندیشه های جان لاک
برسی آرا، عقاید و آثار جان لاک
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
ارتباط با ادمین :
@Farshid_hassanzadeh
✅ استقلال از دست رفته
🔵 موسی غنینژاد درباره رابطه اتاق بازرگانی و دولت در قرن اخیر میگوید:
🔻گسترش تجارت خارجی در اواخر دوران قاجار موجب شکلگیری نیاز به ایجاد مرکزی برای هماهنگی تجار در این خصوص و نیز ارتباط با حکومت میشود. هدف نخستین از تاسیس اتاق تجارت در دوره ناصری برآورده کردن این نیاز است.
🔻به تدریج که جلوتر میآییم الزامات دنیای مدرن باعث تحولات دیگری میشود. در دوره مشروطه تجار در نهضت مشروطه و آوردن اندیشههای نو، حکومت قانون، به رسمیت شناختن حقوق مالکیت و از بین بردن سیستم تیولداری نقش مهمی داشتند و همه اینها در پررنگ شدن نقش بخش خصوصی و تجار مستقل در اقتصاد کشور موثر بود. پس از آن در دوره رضاشاه اقتصاد بسیار مدرنتر اما در عین حال دولتیتر میشود. بنابراین فشار روی اتاق تجارت برای هماهنگی با دولت بیشتر میشود و نفوذ دولت هم روی آن افزایش مییابد.
🔻اقتصاد دوره قاجار و قبل از رضاشاه اقتصاد آزاد به معنای مدرن کلمه نبود اما اقتصاد دولتی هم نبود. دولت مالیاتهایی از کشاورزان و زمینداران میگرفت و با آن امور خود را اداره میکرد و خود فعالیت اقتصادی نداشت و از همینرو استقلال اتاق تجارت هم بیشتر بود چون دولت نقش اقتصادی و مداخلهگر نداشت.
🔻در دهه 1340 بخش خصوصی به طور فوقالعاده کارآمدی در عرصههای مختلف رشد کرد به طوری که امروز هم اگر آثاری از بخش خصوصی میبینیم عمدتاً از همان دوران باقیمانده است، بهرغم اینکه بعد از انقلاب با مصادره و سلب مالکیت بسیاری از بنگاههای خصوصی، لطمههای سنگینی به آنها وارد شد. به قول معروف دود از کنده بلند میشود و دودی که امروز از بخش خصوصی میبینیم عمدتاً از کنده دهه 40 است.
🔻در اوایل دهه 1350 فضا عوض شد، در این دوره هم عالیخانی کنار رفت و هم درآمدهای نفتی رشد کرد. افزایش درآمدهای نفتی دو عارضه بسیار جدی داشت؛ یکی اینکه به خاطر درآمدهای سرشار نفتی، شاه از تلاش بخش خصوصی برای سرمایهگذاری و آوردن صنایع جدید به کشور احساس بینیازی کرد، دیگر اینکه اولین اقدام دولت پس از افزایش درآمدهای نفتی، سرکوب نرخ ارز بود.
🔻البته به نظر من شاه هیچوقت اعتماد چندانی به بخش خصوصی نداشت اما هر انتقادی به شاه وارد باشد، باید این انصاف را داشته باشیم که اعتراف کنیم او با کارشناسان تا حدودی رودربایستی داشت. وقتی یک کارشناس برجسته بانکی مثل دکتر یگانه که سابقه کار در مجامع بینالمللی را داشت، به عنوان مسوول سیاستهای پولی و مالی حرفی میزد، شاه به او احترام میگذاشت و حداقل این رودربایستی را داشت که خیلی با او مخالفت نکند.
🔻با وقوع انقلاب اوضاع اتاق کاملاً تغییر کرد. به هر حال به لحاظ اقتصادی یک وجهه مهم انقلاب جنبه ضدسرمایهداری آن بود. عدهای از مبارزان چپ مارکسیست و اسلامی میخواستند به کلی اتاق بازرگانی را نابود کنند. تا آنجا هم که میتوانستند این کار را کردند.
🔻البته امروز هم اگرچه عدهای هستند که از دولت حمایت و رانت میخواهند، اما تاجران واقعی هم داریم که شاید در اکثریت نباشند اما وظیفه دولت را صرفاً تسهیل فضای کسبوکار، تضمین امنیت سرمایهگذاری و صیانت از حقوق مالکیت میدانند و میخواهند ریسک و ضرر کار اقتصادی هم صرفاً بر عهده خود فعالان اقتصادی باشد و دولت در این امور مداخله نکند.
📎متن کامل این گفتوگو را در شماره 304 مجله وزین تجارت فردا مطالعه کنید.
@austrianschool
🔵 موسی غنینژاد درباره رابطه اتاق بازرگانی و دولت در قرن اخیر میگوید:
🔻گسترش تجارت خارجی در اواخر دوران قاجار موجب شکلگیری نیاز به ایجاد مرکزی برای هماهنگی تجار در این خصوص و نیز ارتباط با حکومت میشود. هدف نخستین از تاسیس اتاق تجارت در دوره ناصری برآورده کردن این نیاز است.
🔻به تدریج که جلوتر میآییم الزامات دنیای مدرن باعث تحولات دیگری میشود. در دوره مشروطه تجار در نهضت مشروطه و آوردن اندیشههای نو، حکومت قانون، به رسمیت شناختن حقوق مالکیت و از بین بردن سیستم تیولداری نقش مهمی داشتند و همه اینها در پررنگ شدن نقش بخش خصوصی و تجار مستقل در اقتصاد کشور موثر بود. پس از آن در دوره رضاشاه اقتصاد بسیار مدرنتر اما در عین حال دولتیتر میشود. بنابراین فشار روی اتاق تجارت برای هماهنگی با دولت بیشتر میشود و نفوذ دولت هم روی آن افزایش مییابد.
🔻اقتصاد دوره قاجار و قبل از رضاشاه اقتصاد آزاد به معنای مدرن کلمه نبود اما اقتصاد دولتی هم نبود. دولت مالیاتهایی از کشاورزان و زمینداران میگرفت و با آن امور خود را اداره میکرد و خود فعالیت اقتصادی نداشت و از همینرو استقلال اتاق تجارت هم بیشتر بود چون دولت نقش اقتصادی و مداخلهگر نداشت.
🔻در دهه 1340 بخش خصوصی به طور فوقالعاده کارآمدی در عرصههای مختلف رشد کرد به طوری که امروز هم اگر آثاری از بخش خصوصی میبینیم عمدتاً از همان دوران باقیمانده است، بهرغم اینکه بعد از انقلاب با مصادره و سلب مالکیت بسیاری از بنگاههای خصوصی، لطمههای سنگینی به آنها وارد شد. به قول معروف دود از کنده بلند میشود و دودی که امروز از بخش خصوصی میبینیم عمدتاً از کنده دهه 40 است.
🔻در اوایل دهه 1350 فضا عوض شد، در این دوره هم عالیخانی کنار رفت و هم درآمدهای نفتی رشد کرد. افزایش درآمدهای نفتی دو عارضه بسیار جدی داشت؛ یکی اینکه به خاطر درآمدهای سرشار نفتی، شاه از تلاش بخش خصوصی برای سرمایهگذاری و آوردن صنایع جدید به کشور احساس بینیازی کرد، دیگر اینکه اولین اقدام دولت پس از افزایش درآمدهای نفتی، سرکوب نرخ ارز بود.
🔻البته به نظر من شاه هیچوقت اعتماد چندانی به بخش خصوصی نداشت اما هر انتقادی به شاه وارد باشد، باید این انصاف را داشته باشیم که اعتراف کنیم او با کارشناسان تا حدودی رودربایستی داشت. وقتی یک کارشناس برجسته بانکی مثل دکتر یگانه که سابقه کار در مجامع بینالمللی را داشت، به عنوان مسوول سیاستهای پولی و مالی حرفی میزد، شاه به او احترام میگذاشت و حداقل این رودربایستی را داشت که خیلی با او مخالفت نکند.
🔻با وقوع انقلاب اوضاع اتاق کاملاً تغییر کرد. به هر حال به لحاظ اقتصادی یک وجهه مهم انقلاب جنبه ضدسرمایهداری آن بود. عدهای از مبارزان چپ مارکسیست و اسلامی میخواستند به کلی اتاق بازرگانی را نابود کنند. تا آنجا هم که میتوانستند این کار را کردند.
🔻البته امروز هم اگرچه عدهای هستند که از دولت حمایت و رانت میخواهند، اما تاجران واقعی هم داریم که شاید در اکثریت نباشند اما وظیفه دولت را صرفاً تسهیل فضای کسبوکار، تضمین امنیت سرمایهگذاری و صیانت از حقوق مالکیت میدانند و میخواهند ریسک و ضرر کار اقتصادی هم صرفاً بر عهده خود فعالان اقتصادی باشد و دولت در این امور مداخله نکند.
📎متن کامل این گفتوگو را در شماره 304 مجله وزین تجارت فردا مطالعه کنید.
@austrianschool
Forwarded from اندیشه های جان لاک (فرشید حسن زاده)
🔹 حقوق طبیعی و تحول آن در اندیشه اروپایی
6⃣ قسمت ششم (پایانی)
🖋 لازم است بر این نکته مهم تأكيد شود که استدلال های لاک در چارچوب اعتقادات دینی وی معنی دارد. از نظر وی حقوق طبیعی و قانون طبیعت از اراده خداوند نشأت می گیرند. تئوری سیاسی لاک که بعدها مبنای قوانین اساسی دموکراسیهای لیبرال غربی قرار می گیرد مبتنی بر دیدگاه های دینی او است که برابری طبیعی انسان ها را به عنوان یک اصل بنیانگذار فرض می گیرد و به این نتیجه می رسد که هدف از تشکیل جامعه و حکومت صیانت از حقوق فردی انسان ها است. لاک را نظریه پرداز حکومت محدود یا حکومت مشروطه میدانند به این معنا که در تئوری وی اختیارات حاكم و قدرت اجرایی او محدود و مشروط به تضمین حقوق طبیعی افراد است، حقوقی که آشکارا مستقل از اراده حکومت است و ریشه در قانون طبیعی یا خداوندی دارد. اگر اراده حاکمان محدود و مشروط به قوانین کلی و تغییرناپذیری نباشد هیچ عامل دیگری نمی تواند مانع از بروز اراده استبدادی
قدرت سیاسی حاکم گردد. به عقیده لاک آنچه می تواند بر اراده استبدادی حاکمان مهار زند اراده ای بالاتر از آنها یعنی اراده خداوندی است که حقوق طبیعی انسان ها و قانون طبیعت است. بنابراین، می توان گفت لاک صرفا یک متفکر پرچم دار حکومت قانون ( رژیم لیبرالی) نبود بلکه یک مسیحی بود که بر مبنای اعتقادات دینی خود به نظریه پردازی سیاسی روی آورده بود. (سیمسون)
تأثیر تعیین کننده اندیشه های لاک بر شکل گیری اقتصاد سیاسی مدرن (علم اقتصاد) انکارناپذیر است و بسیاری از متفکران و مورخان اندیشه ی اقتصادی همچناکه خواهیم دید بر آن تاکید ورزیده اند اما شاید بتوان گفت که هنوز آن گونه که باید و شاید همه جوانب این تاثير و نتایج منطقی آن مورد توجه قرار نگرفته است. هاسیاخ، در رساله ای که درباره ی مبانی فلسفی اقتصاد سیاسی نوشته بر اهميت اندیشه های لاک بر اقتصاد سیاسی کلاسیک تاکید ورزیده است. او مینویسد:
اسمیت درباره ی مالکیت خصوصی با لاک توافق کامل دارد. واضح است که مبانی حق طبیعی در نظریه اقتصاد سیاسی وی همان مبانی دومین رساله در حکومت عرفی [جان لاک] است. به احتمال زیاد او [اسمیت] تحت تاثير نظريه ی آزادی طبیعی کار نزد هاچسن، تئوری آزادی طبیعی لاک را پی گرفته و آن را پروراننده است تا آزادی اقتصادی را از آن نتیجه بگیرد. (هاسباخ)
بوم باورک اقتصاددان بزرگ اتریشی اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم میلادی معتقد بود آدام اسمیت سیستم «صنعتی» معروف خود را بر اساس اندیشه لاک مبنی بر اینکه کار منبع اصلی همه تولیدات است، بنا نهاد. (بوم بوک) الى هالوی، متفکر فرانسوی همین مضمون را در کتاب بسیار مهم خود شکل گیری رادیکالیسم فلسفی بیان کرده است(هالوی) گونار میردال اقتصاددان معروف سوئدی و برنده جایزه نوبل اقتصاد در رساله پژوهشی خود درباره تاثیر اندیشه سیاسی بر تئوری اقتصادی می نویسد:
نظریه حق طبیعی جان لاک نقطه آغازی بود هم برای تئوری ارزش-کار و هم دکترین آزادی اقتصادی (میردال)
او در این کتاب تأكید می ورزد که اندیشه های لاک از طریق جیمز میل بر اقتصاد سیاسی دیوید ریکاردو تأثیرگذار بوده است. (میردال) متفکر مهم دیگری که نقش اساسی در شکل گیری اقتصاد سیاسی کلاسیک داشته، دیوید هیوم فیلسوف معروف انگلیسی و دوست نزدیک آدام اسمیت است. با توجه اینکه اندیشه سیاسی هیوم خود از جهاتی ادامه همان فلسفه سیاسی جان لاک است، از این طریق نیز می توان گفت آرای لاک بر آدام اسمیت و به طور کلی بر اقتصاد سیاسی کلاسیک تاثير گذاشته است.(دلول) ترنس هاچیسن، یکی از مورخان برجسته اندیشه اقتصادی، بر تاثير انديشه های لاک در زمینه ی نظريه های مالکیت-کار و ارزش-کار روی آدام اسمیت تاکید کرده است. او با اشاره به دیدگاه های مارکس در کتاب نظريه های ارزش اضافي میگوید از نظر مارکس، لاک مبلغ اندیشه های جامعه ی بورژوازی در خصوص درست (عادلانه) و نادرست (ناعادلانه) است. به عقیده ی مارکس فلسفه سیاسی لاک شالوده ی اندیشه های همه اقتصاددانان بعد از وی بوده است. ( هاچیسن)
لاک در واقع حد واسط میان تحولات بسیار مهم اندیشه ی دینی مسیحی هزاره دوم و شکاگیری پارادایم اندیشه مدرن در غرب است. کتاب دو رساله وی را به حق می توان مدخلی برای نظريات مدرن سیاسی، حقوقی و اقتصادی دانست. دموکراسی به معنای حکومت مشروطه یا محدود به قواعد کلی حقوقی(حکومت قانون)، حقوق بشر به معنای مجموعه ای از اصول ارزشی و اخلاقی فرد محور، و بالاخره نظام اقتصادی مبتنی بر مالکیت خصوصی و مبادلات داوطلبانه، همگی در رساله دوم لاک به صورت مجموعه ای از اندیشه های استدلالی به هم پیوسته و منسجم آمده است. تأثیر تعیین کننده این اندیشه ها بر دنیای مدرن را کسی مورد تردید قرار نداده است، اما موضوع بسیار مهمی که کم تر مورد توجه قرار گرفته ریشه ها و مبانی عمدتا دینی آن ها است.
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسي علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
@johnlocke2017
6⃣ قسمت ششم (پایانی)
🖋 لازم است بر این نکته مهم تأكيد شود که استدلال های لاک در چارچوب اعتقادات دینی وی معنی دارد. از نظر وی حقوق طبیعی و قانون طبیعت از اراده خداوند نشأت می گیرند. تئوری سیاسی لاک که بعدها مبنای قوانین اساسی دموکراسیهای لیبرال غربی قرار می گیرد مبتنی بر دیدگاه های دینی او است که برابری طبیعی انسان ها را به عنوان یک اصل بنیانگذار فرض می گیرد و به این نتیجه می رسد که هدف از تشکیل جامعه و حکومت صیانت از حقوق فردی انسان ها است. لاک را نظریه پرداز حکومت محدود یا حکومت مشروطه میدانند به این معنا که در تئوری وی اختیارات حاكم و قدرت اجرایی او محدود و مشروط به تضمین حقوق طبیعی افراد است، حقوقی که آشکارا مستقل از اراده حکومت است و ریشه در قانون طبیعی یا خداوندی دارد. اگر اراده حاکمان محدود و مشروط به قوانین کلی و تغییرناپذیری نباشد هیچ عامل دیگری نمی تواند مانع از بروز اراده استبدادی
قدرت سیاسی حاکم گردد. به عقیده لاک آنچه می تواند بر اراده استبدادی حاکمان مهار زند اراده ای بالاتر از آنها یعنی اراده خداوندی است که حقوق طبیعی انسان ها و قانون طبیعت است. بنابراین، می توان گفت لاک صرفا یک متفکر پرچم دار حکومت قانون ( رژیم لیبرالی) نبود بلکه یک مسیحی بود که بر مبنای اعتقادات دینی خود به نظریه پردازی سیاسی روی آورده بود. (سیمسون)
تأثیر تعیین کننده اندیشه های لاک بر شکل گیری اقتصاد سیاسی مدرن (علم اقتصاد) انکارناپذیر است و بسیاری از متفکران و مورخان اندیشه ی اقتصادی همچناکه خواهیم دید بر آن تاکید ورزیده اند اما شاید بتوان گفت که هنوز آن گونه که باید و شاید همه جوانب این تاثير و نتایج منطقی آن مورد توجه قرار نگرفته است. هاسیاخ، در رساله ای که درباره ی مبانی فلسفی اقتصاد سیاسی نوشته بر اهميت اندیشه های لاک بر اقتصاد سیاسی کلاسیک تاکید ورزیده است. او مینویسد:
اسمیت درباره ی مالکیت خصوصی با لاک توافق کامل دارد. واضح است که مبانی حق طبیعی در نظریه اقتصاد سیاسی وی همان مبانی دومین رساله در حکومت عرفی [جان لاک] است. به احتمال زیاد او [اسمیت] تحت تاثير نظريه ی آزادی طبیعی کار نزد هاچسن، تئوری آزادی طبیعی لاک را پی گرفته و آن را پروراننده است تا آزادی اقتصادی را از آن نتیجه بگیرد. (هاسباخ)
بوم باورک اقتصاددان بزرگ اتریشی اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم میلادی معتقد بود آدام اسمیت سیستم «صنعتی» معروف خود را بر اساس اندیشه لاک مبنی بر اینکه کار منبع اصلی همه تولیدات است، بنا نهاد. (بوم بوک) الى هالوی، متفکر فرانسوی همین مضمون را در کتاب بسیار مهم خود شکل گیری رادیکالیسم فلسفی بیان کرده است(هالوی) گونار میردال اقتصاددان معروف سوئدی و برنده جایزه نوبل اقتصاد در رساله پژوهشی خود درباره تاثیر اندیشه سیاسی بر تئوری اقتصادی می نویسد:
نظریه حق طبیعی جان لاک نقطه آغازی بود هم برای تئوری ارزش-کار و هم دکترین آزادی اقتصادی (میردال)
او در این کتاب تأكید می ورزد که اندیشه های لاک از طریق جیمز میل بر اقتصاد سیاسی دیوید ریکاردو تأثیرگذار بوده است. (میردال) متفکر مهم دیگری که نقش اساسی در شکل گیری اقتصاد سیاسی کلاسیک داشته، دیوید هیوم فیلسوف معروف انگلیسی و دوست نزدیک آدام اسمیت است. با توجه اینکه اندیشه سیاسی هیوم خود از جهاتی ادامه همان فلسفه سیاسی جان لاک است، از این طریق نیز می توان گفت آرای لاک بر آدام اسمیت و به طور کلی بر اقتصاد سیاسی کلاسیک تاثير گذاشته است.(دلول) ترنس هاچیسن، یکی از مورخان برجسته اندیشه اقتصادی، بر تاثير انديشه های لاک در زمینه ی نظريه های مالکیت-کار و ارزش-کار روی آدام اسمیت تاکید کرده است. او با اشاره به دیدگاه های مارکس در کتاب نظريه های ارزش اضافي میگوید از نظر مارکس، لاک مبلغ اندیشه های جامعه ی بورژوازی در خصوص درست (عادلانه) و نادرست (ناعادلانه) است. به عقیده ی مارکس فلسفه سیاسی لاک شالوده ی اندیشه های همه اقتصاددانان بعد از وی بوده است. ( هاچیسن)
لاک در واقع حد واسط میان تحولات بسیار مهم اندیشه ی دینی مسیحی هزاره دوم و شکاگیری پارادایم اندیشه مدرن در غرب است. کتاب دو رساله وی را به حق می توان مدخلی برای نظريات مدرن سیاسی، حقوقی و اقتصادی دانست. دموکراسی به معنای حکومت مشروطه یا محدود به قواعد کلی حقوقی(حکومت قانون)، حقوق بشر به معنای مجموعه ای از اصول ارزشی و اخلاقی فرد محور، و بالاخره نظام اقتصادی مبتنی بر مالکیت خصوصی و مبادلات داوطلبانه، همگی در رساله دوم لاک به صورت مجموعه ای از اندیشه های استدلالی به هم پیوسته و منسجم آمده است. تأثیر تعیین کننده این اندیشه ها بر دنیای مدرن را کسی مورد تردید قرار نداده است، اما موضوع بسیار مهمی که کم تر مورد توجه قرار گرفته ریشه ها و مبانی عمدتا دینی آن ها است.
⬅ گفتارهایی در معرفت شناسي علم اقتصاد - موسی غنی نژاد
@johnlocke2017
Forwarded from Deleted Account
#معرفت در تفکر #یونیورسالیستی ،چیزی جز دست یافتن به جوهر نیست، لذا یکبار که عقل(ذهن) به ادراک جوهر نائل آمد بدین معناست که به حقیقت مطلق یا معرفت کامل رسیده است.
اما در تفکر #نومینالیستی ،معرفت عبارت است از کوشش های فعالانه ذهن برای ارائه توضیح هر چه قانع کننده تری از پدیده ها، از طریق سازمان دادن به مفاهیم و فرضیه ها. آزادی و تساهل از نتایج تبعی تفکر نومینالیستی است چرا که این تفکر الزاماً منتهی به رقابت بین افراد برای ارائه مفاهیم و فرضیه های جدیدتر و بهتر میشود.
اینجا هیچکس نمی تواند مدعی شود که کلیددار مخزن حقایق است. جریان جستجوی معرفت، همانند مسابقه ای پایان ناپذیر است که همه، با شان و منزلت برابر می توانند در آن شرکت نمایند.
#موسی_غنی_نژاد
#معرفت_شناسی_علم_اقتصاد
اما در تفکر #نومینالیستی ،معرفت عبارت است از کوشش های فعالانه ذهن برای ارائه توضیح هر چه قانع کننده تری از پدیده ها، از طریق سازمان دادن به مفاهیم و فرضیه ها. آزادی و تساهل از نتایج تبعی تفکر نومینالیستی است چرا که این تفکر الزاماً منتهی به رقابت بین افراد برای ارائه مفاهیم و فرضیه های جدیدتر و بهتر میشود.
اینجا هیچکس نمی تواند مدعی شود که کلیددار مخزن حقایق است. جریان جستجوی معرفت، همانند مسابقه ای پایان ناپذیر است که همه، با شان و منزلت برابر می توانند در آن شرکت نمایند.
#موسی_غنی_نژاد
#معرفت_شناسی_علم_اقتصاد
🚫راه سوم!
جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیم گیری در عرصه های گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیل دهنده جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد. جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال اراده ی آزاد فردی او از یوغ تحميل اراده های دیگران نیست. بنابراین جمع گرایی طرفداران سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعه مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملا در تناقض با آن است. در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیله ای (سنتی) از یک سو و جمع گرایانه (سوسیالیستی ) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی می گردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آل احمد، دکتر شریعتی و ... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمع گرایانه (عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایه داری و غیره دشمنی می ورزیدند. فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقا متأثر از این فردستیزی ریشه دار است به طوری که ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسؤولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار می گیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود. جامعه ی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجا آبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خودگرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچ گاه به میل و اراده ی خود، نه تنها خود را محدود نمی نماید بلکه نوعا در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل می کند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملا مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شؤون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیل دهنده جامعه مدنی است. زمان آن فرا رسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شده اند بهتر است به جای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرم ترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
📚 جامعه مدنی ( آزادی، اقتصاد و سیاست ) - موسی غنی نژاد.
@austrianschool
جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیم گیری در عرصه های گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیل دهنده جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد. جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال اراده ی آزاد فردی او از یوغ تحميل اراده های دیگران نیست. بنابراین جمع گرایی طرفداران سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعه مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملا در تناقض با آن است. در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیله ای (سنتی) از یک سو و جمع گرایانه (سوسیالیستی ) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی می گردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آل احمد، دکتر شریعتی و ... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمع گرایانه (عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایه داری و غیره دشمنی می ورزیدند. فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقا متأثر از این فردستیزی ریشه دار است به طوری که ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسؤولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار می گیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود. جامعه ی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجا آبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خودگرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچ گاه به میل و اراده ی خود، نه تنها خود را محدود نمی نماید بلکه نوعا در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل می کند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملا مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شؤون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیل دهنده جامعه مدنی است. زمان آن فرا رسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شده اند بهتر است به جای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرم ترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
📚 جامعه مدنی ( آزادی، اقتصاد و سیاست ) - موسی غنی نژاد.
@austrianschool
بخشی از میزگرد _ چرا هنرمدان ایرانی اقتصادستیزند؟!
غنی نژاد:
من فکر میکنم آنچه ذهن نویسنده و هنرمند ایرانی را از سرمایهگذاری و فعالیت اقتصادی دور میکند، باور داشتن به تفکرات سوسیالیستی است که در پس ذهن بیشتر هنرمندان ایرانی وجود دارد. قبول دارید که بیشتر هنرمندان ما علقههای چپگرایانه دارند. مثلاً بیشتر تئاتریهای ما چپگرا هستند. نویسندگان ما بیشتر به سوسیالیسم علاقه دارند و کارگردانان ما مدام در حال انتقامگیری از مظاهر سرمایهداری هستند. فکر میکنم از شهریور20 تا امروز وضع اینگونه بوده. روشنفکران ما کلاً اقتصادستیز هستند. میگویند ثروتاندوزی بد است. اقتصاد بد است و کاپیتالیسم بدتر. اما سوال این است که شما به چه راهحلی اعتقاد دارید؟ معتقدید متولی همه امور باید دولت باشد؟ یعنی به نظام اشتراکی و کمونیسم اعتقاد دارید؟ اگر چنین دیدگاهی دارید، جای هیچ صحبتی نیست. چون شما نهتنها تاریخ را نادیده میگیرید که عقل و منطق را هم کنار میگذارید. در طول این سالها چه بر سر کشورهای کمونیستی آمده؟ میخواهید همین سرنوشت را برای کشور خودتان رقم بزنید؟ میخواهید مثل شوروی و چین دوره مائو و کره شمالی فعلی زندگی کنیم؟ اما راه دیگر این است که به معنای واقعی مدافع همه آزادیها باشید. هنرمند باید خلاق باشد و آزادی بستری است که خلاقیت در آن شکوفا میشود. بیشتر هنرمندان اما مدافع دخالتهای دولتی هستند. مثلاً معتقدند دولت باید به آنها کمک کند. در حالی که همین افراد وقتی پای سانسور به میان میآید، مخالف دخالت دولت هستند. نمیشود در حوزهای مدافع حضور دولت بود و در حوزهای دیگر مخالف آن. وقتی هنرمند مدافع کمکهای دولتی برای ساختن فیلم است و به بازار اتکا ندارد، رسماً حکم کارمندی دولت را پذیرفته و دولت چون دارد به هنر کمک میکند انتظار دارد منویات او تبلیغ شود. بعد که آثاری در جهت تبلیغ منویات دولت ساخته میشود، مردم به آن علاقه نشان نمیدهند. در نتیجه فیلم یا اثر هنری با شکست تجاری مواجه میشود. من معتقدم هنرمند اگر مستخدم دولت باشد، دیگر نمیتواند آزاد باشد. مردم هم آثاری را دوست دارند که آزادانه ساخته شده باشد. گره کار هنرمندان ما در این است که به جای اتکا به بازار و فروش آثار هنری، به دنبال حمایتهای دولتی هستند. به نظر شما این هنر میتواند موفق باشد؟ این یک طرف ماجراست و در طرف دیگر، احساس میکنیم هنرمند به آموزههای سوسیالیسم اعتقاد جدی دارد. چند هنرمند آزادیخواه به معنای واقعی میشناسید؟ آزادیخواه به معنای واقعی. نه اینکه مدافع آزادی بیان باشد اما با آزادی اقتصادی مخالفت کند. فکر میکنم تعداد این افراد بسیار کم است. هنرمندی که در پس ذهنش آموزههای سوسیالیسم موج میزند، اقتصاد را از کفر ابلیس بدتر میداند. سرمایهداری را نکوهش میکند و از سرمایهگذاری تنفر دارد. به همین دلیل است که میگوییم عقل معاش ندارد. فردی که عقل معاش ندارد نمیتواند برای مسائل مالی و اقتصادیاش تصمیم منطقی بگیرد بنابراین در جدالی نابرابر با تورم و مشکلات اقتصادی قرار میگیرد. تورم ارزش دارایی او را کاهش میدهد و از آنجا که با مسائل اقتصادی آشنا نیست، متوجه این فرآیند نمیشود. در نتیجه هر روز سفرهاش کوچکتر میشود و زمانی متوجه میشود که برای خرید سیگار هم پول ندارد.
@austrianschool
غنی نژاد:
من فکر میکنم آنچه ذهن نویسنده و هنرمند ایرانی را از سرمایهگذاری و فعالیت اقتصادی دور میکند، باور داشتن به تفکرات سوسیالیستی است که در پس ذهن بیشتر هنرمندان ایرانی وجود دارد. قبول دارید که بیشتر هنرمندان ما علقههای چپگرایانه دارند. مثلاً بیشتر تئاتریهای ما چپگرا هستند. نویسندگان ما بیشتر به سوسیالیسم علاقه دارند و کارگردانان ما مدام در حال انتقامگیری از مظاهر سرمایهداری هستند. فکر میکنم از شهریور20 تا امروز وضع اینگونه بوده. روشنفکران ما کلاً اقتصادستیز هستند. میگویند ثروتاندوزی بد است. اقتصاد بد است و کاپیتالیسم بدتر. اما سوال این است که شما به چه راهحلی اعتقاد دارید؟ معتقدید متولی همه امور باید دولت باشد؟ یعنی به نظام اشتراکی و کمونیسم اعتقاد دارید؟ اگر چنین دیدگاهی دارید، جای هیچ صحبتی نیست. چون شما نهتنها تاریخ را نادیده میگیرید که عقل و منطق را هم کنار میگذارید. در طول این سالها چه بر سر کشورهای کمونیستی آمده؟ میخواهید همین سرنوشت را برای کشور خودتان رقم بزنید؟ میخواهید مثل شوروی و چین دوره مائو و کره شمالی فعلی زندگی کنیم؟ اما راه دیگر این است که به معنای واقعی مدافع همه آزادیها باشید. هنرمند باید خلاق باشد و آزادی بستری است که خلاقیت در آن شکوفا میشود. بیشتر هنرمندان اما مدافع دخالتهای دولتی هستند. مثلاً معتقدند دولت باید به آنها کمک کند. در حالی که همین افراد وقتی پای سانسور به میان میآید، مخالف دخالت دولت هستند. نمیشود در حوزهای مدافع حضور دولت بود و در حوزهای دیگر مخالف آن. وقتی هنرمند مدافع کمکهای دولتی برای ساختن فیلم است و به بازار اتکا ندارد، رسماً حکم کارمندی دولت را پذیرفته و دولت چون دارد به هنر کمک میکند انتظار دارد منویات او تبلیغ شود. بعد که آثاری در جهت تبلیغ منویات دولت ساخته میشود، مردم به آن علاقه نشان نمیدهند. در نتیجه فیلم یا اثر هنری با شکست تجاری مواجه میشود. من معتقدم هنرمند اگر مستخدم دولت باشد، دیگر نمیتواند آزاد باشد. مردم هم آثاری را دوست دارند که آزادانه ساخته شده باشد. گره کار هنرمندان ما در این است که به جای اتکا به بازار و فروش آثار هنری، به دنبال حمایتهای دولتی هستند. به نظر شما این هنر میتواند موفق باشد؟ این یک طرف ماجراست و در طرف دیگر، احساس میکنیم هنرمند به آموزههای سوسیالیسم اعتقاد جدی دارد. چند هنرمند آزادیخواه به معنای واقعی میشناسید؟ آزادیخواه به معنای واقعی. نه اینکه مدافع آزادی بیان باشد اما با آزادی اقتصادی مخالفت کند. فکر میکنم تعداد این افراد بسیار کم است. هنرمندی که در پس ذهنش آموزههای سوسیالیسم موج میزند، اقتصاد را از کفر ابلیس بدتر میداند. سرمایهداری را نکوهش میکند و از سرمایهگذاری تنفر دارد. به همین دلیل است که میگوییم عقل معاش ندارد. فردی که عقل معاش ندارد نمیتواند برای مسائل مالی و اقتصادیاش تصمیم منطقی بگیرد بنابراین در جدالی نابرابر با تورم و مشکلات اقتصادی قرار میگیرد. تورم ارزش دارایی او را کاهش میدهد و از آنجا که با مسائل اقتصادی آشنا نیست، متوجه این فرآیند نمیشود. در نتیجه هر روز سفرهاش کوچکتر میشود و زمانی متوجه میشود که برای خرید سیگار هم پول ندارد.
@austrianschool
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
قرون وسطی؛ از اشرافیت به سلطنت
✍🏻 برتراند د ژوونل
1⃣ حکومتهای قرون وسطایی اروپا، حکومت هایی مطلقه و نامحدود نبودند.
2⃣ در دوران قرون وسطی ، قدرت سیاسی پادشان با دو قدرت بیرونی ، یعنی کلیسا و اشرافیت نظامی محدود می شد.
3⃣ گرچه خطر بروز حکومت های مطلقه، با شکل گیری اتّحاد میان این سه نیرو [ حکومت، کلیسا، اشراف ] همیشه در کمین بود، اما چه به لحاظ نظری، و ایدئولوژیک، و چه به شکل عملی، مسیر ایجاد حکومتهای مطلقه، هموار نبود.
🤴🏻پادشاهیهای مطلقه، با به حاشيه راندن اشرافيّت، موجبات تمركز و مدرنيزه شدن قدرت را فراهم آوردند، و اختيارات خود را بسيار فراتر از شاهان قرون وسطی گسترش دادند.
⛪ اصلاح مذهبی پروتستان هم مزيد بر علّت شد، و با اعطای آزادی عمل به شاهان پروتستان، در جهت تفسير مجدّد قوانين الهی، و بي اعتنايی به آداب و رسوم و سنّت، قدرت پادشاهان را وسعت بيشتری بخشيد.
@LibrT
⌛ در همين زمان، شاهان كاتوليك نيز برای حفظ قدرت خود، به دور زدن كليسا و بیاعتنايی به آن روی آوردند. به اين ترتيب، محدوديّت های قدرت مطلقه ی حاكمان، يكی پس از ديگری از ميان برداشته شد، و راه براي ظهور حكومت های مطلقه هموار گرديد.
📚 موسی غنی نژاد، اقتصاد به روایت دیگر، برتران د ژوونل، جامعه دمکراتیک و آفت های آن، ص ١٥١-۱۵۲، انتشارات دنیای اقتصاد
✍🏻 برتراند د ژوونل
1⃣ حکومتهای قرون وسطایی اروپا، حکومت هایی مطلقه و نامحدود نبودند.
2⃣ در دوران قرون وسطی ، قدرت سیاسی پادشان با دو قدرت بیرونی ، یعنی کلیسا و اشرافیت نظامی محدود می شد.
3⃣ گرچه خطر بروز حکومت های مطلقه، با شکل گیری اتّحاد میان این سه نیرو [ حکومت، کلیسا، اشراف ] همیشه در کمین بود، اما چه به لحاظ نظری، و ایدئولوژیک، و چه به شکل عملی، مسیر ایجاد حکومتهای مطلقه، هموار نبود.
🤴🏻پادشاهیهای مطلقه، با به حاشيه راندن اشرافيّت، موجبات تمركز و مدرنيزه شدن قدرت را فراهم آوردند، و اختيارات خود را بسيار فراتر از شاهان قرون وسطی گسترش دادند.
⛪ اصلاح مذهبی پروتستان هم مزيد بر علّت شد، و با اعطای آزادی عمل به شاهان پروتستان، در جهت تفسير مجدّد قوانين الهی، و بي اعتنايی به آداب و رسوم و سنّت، قدرت پادشاهان را وسعت بيشتری بخشيد.
@LibrT
⌛ در همين زمان، شاهان كاتوليك نيز برای حفظ قدرت خود، به دور زدن كليسا و بیاعتنايی به آن روی آوردند. به اين ترتيب، محدوديّت های قدرت مطلقه ی حاكمان، يكی پس از ديگری از ميان برداشته شد، و راه براي ظهور حكومت های مطلقه هموار گرديد.
📚 موسی غنی نژاد، اقتصاد به روایت دیگر، برتران د ژوونل، جامعه دمکراتیک و آفت های آن، ص ١٥١-۱۵۲، انتشارات دنیای اقتصاد
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🔚 گسست از لیبرالیسم؛ خروج و چرخههای آزادی
✍🏻 گوئیدو هالسمن
⏳ برای خلاصی از امتیازات اشرافی، لیبرالهای کلاسیک ابتدا از شاه در برابر اشراف کوچکتر حمایت کردند و بعد قدرت را در حکومتهای دمکراتیک مرکزی بیش از پیش متمرکز کردند تا با تمام اشکال محلی پادشاهی و اشرافیت مبارزه کنند. بجای تحت کنترل درآوردن قدرت سیاسی، ایشان فقط آنرا جابجا و متمرکز کردند، نهادهای سیاسیِ حتی قدرتمندتری نسبت به آن نهادهایی که تلاش میکردند آنها را ملغا کنند، بوجود آوردند.
💎 بنابراین لیبرالهای کلاسیک موفقیتهای کوتاهمدت خود را به بهای هزینههای سنگینی در درازمدت خریدند که بهای برخی از آنها را ما در قرن بیستویکم میپردازیم. این است دلیل اینکه چرا لیبرالیسم کلاسیک سرانجام شکست خورد. فهم این نکته مهم است که موفقیتهای سریع لیبرالهای کلاسیک، به الگوی تمامیتخواهانهای که به تمام قرن گذشته سرایت کرده بود بیربط نیست.
💡 ذکر شباهت موفقیتهای کوتاهمدت لیبرالهای کلاسیک با قانون چرخههای تجاری بیارتباط نیست. مانند سرمایهگذاریهای کسبوکارها بدون پشتیبانی پساندازهای حقیقی که منجر به رونق حقیقی نمیشوند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم رونق، مستقیما به ورشکستگی میانجامد، "تحمیل آزادی" نیز آزادی حقیقی ایجاد نمیکند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم آزادی، به کابوسهای تمامیتخواهانه میانجامد. حقیقت این است که نه در اروپا و نه در ایالات متحده آمریکا، لیبرالیسم کلاسیک برای تاسیس نظمی عمومی که بطور موثری از مالکیت خصوصی و آزادی فردی برای بیش از دو دهه حفاظت کند تلاشی نکرده بود. این شدیدا در تضاد با قرون وسطاست، زمانی که دین مسیحیت برای قرنها وظایف و حقوق تمام شهروندان شهر آینده خدا را مشخص میکرد.
⛪ نوینسندگان زیادی میگویند که نظم الاهی، تبعیت مردم را تقدس بخشیده بود. اما کمتر اشاره میشود که این نظم، تبعیت حاکمان را نیز مقدس میدانست. مسیحیت اشراف قرون وسطی را در تمام فعالیتهای ایشان محدود کرده و این محدودیتها بطور موثری آزادیهای اتباع را تضمین میکرد. لیبرالیسم کلاسیک هیچگاه در اروپا در ابتدا عمیقا ریشه نزد و شکوفههای کمعمر آن در اواخر قرن نوزدهم شروع به پژمردن نمود و چندی بعد به ظهور اشکال سوسیالیستی معروفی مانند کمونیسم، فاشیسم و ناسیونال سوسیالیسم انجامید. در ایالات متحده، جنگ ناموفق تجزیه سبب تولد یک دولت رفاه-جنگ شد که از آن زمان به طور پیوسته رشد کرده است. این درست است که دولت ایالات متحده هنوز در اهمیت نسبت به قدرت داخلیاش با ناسیونال سوسیالیستهای آلمانی یا بلشویکهای روسی قابل مقایسه نیست. اما بههرحال ایالات متحده بطور مطلق بزرگترین و مقتدرترین دولت شناخته شده در تاریخ جهان شده است و این تفوق مخصوصا در موضوع سیاست خارجی و جنگ است.
🔍 با این تلقی در ذهن، برخلاف فرض اکثر لیبرتارینهای قرن بیستم، پرسش واقعی این نیست که چرا روزهای خوش لیبرالیسم کلاسیک به پایان رسید و طلیعه عصر جدیدی از کنترل بیسابقه دولت شد. پرسش واقعی این است که لیبرالیسم حتی در همان دهههای اندکی که ثمر داد، چگونه به این امر نائل شده بود. پاسخ احتمالا مربوط به فاصله زمانی مورد نیاز برای حکومتهای مرکزی دمکراتیک جدید برای تحکیم خویش است. راههای جدید دمکراتیک باید در اذهان رسوخ کرده و صحنه نمایش مرکز سیاسی (ملی) جدید باید بمرور جایگاه مقتضی خود را در آگاهی فردی بدست میآورد و الی آخر.
✔ بوضوح، خروج [سرباززدن از تبعیت دولت. انفصال، جدایی/م] از تمام نتایج مهلک بلندمدت "تحمیل آزادی" اجتناب میکند. این ممکن است زمان زیادی به طول بینجامد تا شرایط یک خروج محلی موفق پدیدار شود و خروج ممکن است نقاط تاریکِ (از نظر سیاسی هدایتنشده) زیادی در نقشه سیاسی باقی بگذارد. بااینحال حداقل این اصلاحات پیشرفتهایی واقعی خواهند بود که دانههای تخریب خود را از پیش نمیکارند. نکته دوم و مزیت مرتبط خروج، این است که خروج تنها نوع اصلاح سیاسیست که نه تنها قادر به رساندن ما به یک نظام مالکیت خصوصیست، بلکه خودش نیز بر اصول این نظام حرمت میگذارد.
@LibrT
💡 درحالی که دولت بنا به طبیعتش یک سازمان اجباری یا سازمان "ابزارهای سیاسی" [ازجمله قانونگذاری و مالیات/م] است ، خروج فعالیتیست که کاملا با مالکیت خصوصی و "ابزارهای اقتصادی" سازگار است. بنابراین خروج، لازمه اخلاقی اصلی یک اصلاحات لیبرتارین را برآورده میکند، یعنی این اصلاحات، خود نباید تخطیهای جدیدی از مالکیت بوجود آورد. و این به نوبه خود تضمین میکند که نظم جدیدِ ناشی از خروج، صلحآمیزتر و بادوامتر از هر نظم تحمیلی ناشی از اصلاحات استاندارد است که عرصه سیاسی را دست نخورده رها میکند.
📚 اسطوره دفاع ملی، فصل خروج و تولید خدمات دفاعی، هانس هرمان هوپ، ص۳۸۲-۳۸۴
✍🏻 گوئیدو هالسمن
⏳ برای خلاصی از امتیازات اشرافی، لیبرالهای کلاسیک ابتدا از شاه در برابر اشراف کوچکتر حمایت کردند و بعد قدرت را در حکومتهای دمکراتیک مرکزی بیش از پیش متمرکز کردند تا با تمام اشکال محلی پادشاهی و اشرافیت مبارزه کنند. بجای تحت کنترل درآوردن قدرت سیاسی، ایشان فقط آنرا جابجا و متمرکز کردند، نهادهای سیاسیِ حتی قدرتمندتری نسبت به آن نهادهایی که تلاش میکردند آنها را ملغا کنند، بوجود آوردند.
💎 بنابراین لیبرالهای کلاسیک موفقیتهای کوتاهمدت خود را به بهای هزینههای سنگینی در درازمدت خریدند که بهای برخی از آنها را ما در قرن بیستویکم میپردازیم. این است دلیل اینکه چرا لیبرالیسم کلاسیک سرانجام شکست خورد. فهم این نکته مهم است که موفقیتهای سریع لیبرالهای کلاسیک، به الگوی تمامیتخواهانهای که به تمام قرن گذشته سرایت کرده بود بیربط نیست.
💡 ذکر شباهت موفقیتهای کوتاهمدت لیبرالهای کلاسیک با قانون چرخههای تجاری بیارتباط نیست. مانند سرمایهگذاریهای کسبوکارها بدون پشتیبانی پساندازهای حقیقی که منجر به رونق حقیقی نمیشوند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم رونق، مستقیما به ورشکستگی میانجامد، "تحمیل آزادی" نیز آزادی حقیقی ایجاد نمیکند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم آزادی، به کابوسهای تمامیتخواهانه میانجامد. حقیقت این است که نه در اروپا و نه در ایالات متحده آمریکا، لیبرالیسم کلاسیک برای تاسیس نظمی عمومی که بطور موثری از مالکیت خصوصی و آزادی فردی برای بیش از دو دهه حفاظت کند تلاشی نکرده بود. این شدیدا در تضاد با قرون وسطاست، زمانی که دین مسیحیت برای قرنها وظایف و حقوق تمام شهروندان شهر آینده خدا را مشخص میکرد.
⛪ نوینسندگان زیادی میگویند که نظم الاهی، تبعیت مردم را تقدس بخشیده بود. اما کمتر اشاره میشود که این نظم، تبعیت حاکمان را نیز مقدس میدانست. مسیحیت اشراف قرون وسطی را در تمام فعالیتهای ایشان محدود کرده و این محدودیتها بطور موثری آزادیهای اتباع را تضمین میکرد. لیبرالیسم کلاسیک هیچگاه در اروپا در ابتدا عمیقا ریشه نزد و شکوفههای کمعمر آن در اواخر قرن نوزدهم شروع به پژمردن نمود و چندی بعد به ظهور اشکال سوسیالیستی معروفی مانند کمونیسم، فاشیسم و ناسیونال سوسیالیسم انجامید. در ایالات متحده، جنگ ناموفق تجزیه سبب تولد یک دولت رفاه-جنگ شد که از آن زمان به طور پیوسته رشد کرده است. این درست است که دولت ایالات متحده هنوز در اهمیت نسبت به قدرت داخلیاش با ناسیونال سوسیالیستهای آلمانی یا بلشویکهای روسی قابل مقایسه نیست. اما بههرحال ایالات متحده بطور مطلق بزرگترین و مقتدرترین دولت شناخته شده در تاریخ جهان شده است و این تفوق مخصوصا در موضوع سیاست خارجی و جنگ است.
🔍 با این تلقی در ذهن، برخلاف فرض اکثر لیبرتارینهای قرن بیستم، پرسش واقعی این نیست که چرا روزهای خوش لیبرالیسم کلاسیک به پایان رسید و طلیعه عصر جدیدی از کنترل بیسابقه دولت شد. پرسش واقعی این است که لیبرالیسم حتی در همان دهههای اندکی که ثمر داد، چگونه به این امر نائل شده بود. پاسخ احتمالا مربوط به فاصله زمانی مورد نیاز برای حکومتهای مرکزی دمکراتیک جدید برای تحکیم خویش است. راههای جدید دمکراتیک باید در اذهان رسوخ کرده و صحنه نمایش مرکز سیاسی (ملی) جدید باید بمرور جایگاه مقتضی خود را در آگاهی فردی بدست میآورد و الی آخر.
✔ بوضوح، خروج [سرباززدن از تبعیت دولت. انفصال، جدایی/م] از تمام نتایج مهلک بلندمدت "تحمیل آزادی" اجتناب میکند. این ممکن است زمان زیادی به طول بینجامد تا شرایط یک خروج محلی موفق پدیدار شود و خروج ممکن است نقاط تاریکِ (از نظر سیاسی هدایتنشده) زیادی در نقشه سیاسی باقی بگذارد. بااینحال حداقل این اصلاحات پیشرفتهایی واقعی خواهند بود که دانههای تخریب خود را از پیش نمیکارند. نکته دوم و مزیت مرتبط خروج، این است که خروج تنها نوع اصلاح سیاسیست که نه تنها قادر به رساندن ما به یک نظام مالکیت خصوصیست، بلکه خودش نیز بر اصول این نظام حرمت میگذارد.
@LibrT
💡 درحالی که دولت بنا به طبیعتش یک سازمان اجباری یا سازمان "ابزارهای سیاسی" [ازجمله قانونگذاری و مالیات/م] است ، خروج فعالیتیست که کاملا با مالکیت خصوصی و "ابزارهای اقتصادی" سازگار است. بنابراین خروج، لازمه اخلاقی اصلی یک اصلاحات لیبرتارین را برآورده میکند، یعنی این اصلاحات، خود نباید تخطیهای جدیدی از مالکیت بوجود آورد. و این به نوبه خود تضمین میکند که نظم جدیدِ ناشی از خروج، صلحآمیزتر و بادوامتر از هر نظم تحمیلی ناشی از اصلاحات استاندارد است که عرصه سیاسی را دست نخورده رها میکند.
📚 اسطوره دفاع ملی، فصل خروج و تولید خدمات دفاعی، هانس هرمان هوپ، ص۳۸۲-۳۸۴
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🚧 همواره کسی مالک زمین خواهد بود (۱ از ۳)
✍🏻 بیونیک ماسکیتو
🚫 من پیشتر دیدگاه خودم را درباره زمین بعنوان چیزی که میتواند به مالکیت کسی درآید ارائه کردم - باید توسط کسی به تصاحب درآید، اما چرا هرکسی شایسته این امر نیست؟ برخی هستند که ادعا میکنند این امکانپذیر نیست - که زمین نمیتواند به تملک درآید، یا اینکه تنها قدرت مطلق (شاه یا مونارش، دولت و...) میتواند مالک زمین شود. این تصور از کجا میآید؟
💠 زمینهای در این باره :
" حق مالکیت کامل (Allodial Title) به مالکیت داراییهای غیرمنقولی (زمین، ساختمانها و چیزهای ثابت) گفته میشود که مستقل از هرگونه صاحبزمین مافوق است... زمینهای مطلق، ملک مطلق مالکشان هستند و ضمیمه هیچ اجارهبها، خدمات یا حقوق محفوظ به یک مافوق نیستند. لذا حق مالکیت کامل، عکس اجارهداری فئودالی زمین است. "
مالکیت کامل حقی مطلق را توصیف میکند. عکس اجارهداری فئودالی زمین.. جالب است.
⚖ مالکیت کامل به معنای "زمینِ معاف از وظایف فئودالی"، اولینبار در متون انگلیسیزبان کتاب روز رستاخیر در قرن یازدهم [که به دستور ویلیام فاتح برای جمعآوری آمار میزان زمینهای اربابان زمیندار جهت دریافت مالیات نوشته شد/م] ظاهر شد، اما از زبانهای فرانکی سفلی...در حقوق سالیک (۵۰۷-۵۹۶ ب.م) و نظامهای حقوق ژرمنی دیگر به عاریت گرفته شده است.
💎 مفهوم "حق مالکیت کامل" به قبل از حقوق کامن لا انگلیسی، با ریشههایی در حقوق قرون وسطی بازمیگردد - به اصطلاح عصر تاریک که فرض نمیشود ما درباره آن بدانیم. "زمین معاف از وظایف فئودالی" عنوانی کاملا واضح و جامع و مانع مینماید.
⏳اما وضعیت تحت کامن لا چنین نیست :
" اغلب مالکیت بر دارایی در جهان کامن لا فیش ساده یا اصطلاحا ملک مطلق (fee simple) است. "
💡فیش ساده چیست؟ :
" در حقوق انگلیسی، یک فیش ساده (یا فیش مطلق ساده) داراییای در زمین است. شکلی از مالکیت ملک طلق. این نحوهایست که داراییهای غیرمنقول در کشورهای کامنلا تحت مالکیت در میآیند و بیشترین منافع مالکیت ممکن است که میتوان در داراییهای غیرمنقول داشت. مالکیت کامل تحت یک ساختار حقوق مدنی برای دولتها محفوظ است. "
@LibrT
🧐 این کمی گیجکننده است. اگر فیش ساده حداکثر منافع مالکیت ممکن است، مالکیت کامل چیست؟ آیا پایینتر از عنوان فیش ساده است؟ آیا چیزی میتواند بیشتر از "بیشترین منافع مالکیت ممکن" باشد؟ این ممکن به نظر نمیآید.
⏩ ادامه در بخش دوم - بخش آخر
🔗 http://bionicmosquito.blogspot.com/2013/01/someone-will-always-own-land.html?m=1
✍🏻 بیونیک ماسکیتو
🚫 من پیشتر دیدگاه خودم را درباره زمین بعنوان چیزی که میتواند به مالکیت کسی درآید ارائه کردم - باید توسط کسی به تصاحب درآید، اما چرا هرکسی شایسته این امر نیست؟ برخی هستند که ادعا میکنند این امکانپذیر نیست - که زمین نمیتواند به تملک درآید، یا اینکه تنها قدرت مطلق (شاه یا مونارش، دولت و...) میتواند مالک زمین شود. این تصور از کجا میآید؟
💠 زمینهای در این باره :
" حق مالکیت کامل (Allodial Title) به مالکیت داراییهای غیرمنقولی (زمین، ساختمانها و چیزهای ثابت) گفته میشود که مستقل از هرگونه صاحبزمین مافوق است... زمینهای مطلق، ملک مطلق مالکشان هستند و ضمیمه هیچ اجارهبها، خدمات یا حقوق محفوظ به یک مافوق نیستند. لذا حق مالکیت کامل، عکس اجارهداری فئودالی زمین است. "
مالکیت کامل حقی مطلق را توصیف میکند. عکس اجارهداری فئودالی زمین.. جالب است.
⚖ مالکیت کامل به معنای "زمینِ معاف از وظایف فئودالی"، اولینبار در متون انگلیسیزبان کتاب روز رستاخیر در قرن یازدهم [که به دستور ویلیام فاتح برای جمعآوری آمار میزان زمینهای اربابان زمیندار جهت دریافت مالیات نوشته شد/م] ظاهر شد، اما از زبانهای فرانکی سفلی...در حقوق سالیک (۵۰۷-۵۹۶ ب.م) و نظامهای حقوق ژرمنی دیگر به عاریت گرفته شده است.
💎 مفهوم "حق مالکیت کامل" به قبل از حقوق کامن لا انگلیسی، با ریشههایی در حقوق قرون وسطی بازمیگردد - به اصطلاح عصر تاریک که فرض نمیشود ما درباره آن بدانیم. "زمین معاف از وظایف فئودالی" عنوانی کاملا واضح و جامع و مانع مینماید.
⏳اما وضعیت تحت کامن لا چنین نیست :
" اغلب مالکیت بر دارایی در جهان کامن لا فیش ساده یا اصطلاحا ملک مطلق (fee simple) است. "
💡فیش ساده چیست؟ :
" در حقوق انگلیسی، یک فیش ساده (یا فیش مطلق ساده) داراییای در زمین است. شکلی از مالکیت ملک طلق. این نحوهایست که داراییهای غیرمنقول در کشورهای کامنلا تحت مالکیت در میآیند و بیشترین منافع مالکیت ممکن است که میتوان در داراییهای غیرمنقول داشت. مالکیت کامل تحت یک ساختار حقوق مدنی برای دولتها محفوظ است. "
@LibrT
🧐 این کمی گیجکننده است. اگر فیش ساده حداکثر منافع مالکیت ممکن است، مالکیت کامل چیست؟ آیا پایینتر از عنوان فیش ساده است؟ آیا چیزی میتواند بیشتر از "بیشترین منافع مالکیت ممکن" باشد؟ این ممکن به نظر نمیآید.
⏩ ادامه در بخش دوم - بخش آخر
🔗 http://bionicmosquito.blogspot.com/2013/01/someone-will-always-own-land.html?m=1
Forwarded from کتابخانهٔ مکتب اطریشی اقتصاد
كتاب قانون ، قانونگذاري ، آزادي / جلد ١ / فردريش آگوست فون هايك / ترجمه مهشيد معيّري و موسي غني نژاد .👇
Forwarded from کتابخانهٔ مکتب اطریشی اقتصاد
ghanun___ghanungozari_va_azadi.pdf
2.8 MB
كتاب قانون ، قانونگذاري ، آزادي / جلد ١ / فردريش آگوست فون هايك / ترجمه مهشيد معيّري و موسي غني نژاد .
Forwarded from Deleted Account
لنین و توطئه گران حامیش، چیزی از عملکرد #اقتصاد_بازار نیاموختند و حتی نخواستند در اینباره تلاشی کنند.
تمام آنچه که در مورد نظام سرمایه داری می دانستند، توصیف مارکس از این نظام به مثابهء بدترین شیاطین بوده است.
آنها انقلابیونی حرفه ای بودند. تنها منبع درآمد این افراد بودجهء حزب بود که از طریق اعانات و وجوه اخاذی شده یا بصورت مصادرات خشونت آمیز تامین میشده است!
#ذهنیت_ضد_سرمایه_دارانه
#فن_میزس
تمام آنچه که در مورد نظام سرمایه داری می دانستند، توصیف مارکس از این نظام به مثابهء بدترین شیاطین بوده است.
آنها انقلابیونی حرفه ای بودند. تنها منبع درآمد این افراد بودجهء حزب بود که از طریق اعانات و وجوه اخاذی شده یا بصورت مصادرات خشونت آمیز تامین میشده است!
#ذهنیت_ضد_سرمایه_دارانه
#فن_میزس
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🗳 فردریک باستيا و دموکراسی
🔸 استدلال علیه حق مالکیّت شخصی، حتي اگر به بهانه ی سود اكثريّت باشد ، به معنای توجيه اخلاقی دزدی و بردگی است
🔹 دفاع از نظام آزاد و مالکیّت خصوصی ، در درجه ی اوّل ؛ دفاع از هويّت انساني ، به معنای يك اصل ارزشی و اخلاقی است ، و نه تأمين رضايتمندی اكثريّت
@LibrT
✔ بازار آزاد ، به معنای برچیده شدن جنگ ، به عنوان سیاست های ملّی گرايانه ، ... است
🔗 برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فصل فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۰-۸۱
🔸 استدلال علیه حق مالکیّت شخصی، حتي اگر به بهانه ی سود اكثريّت باشد ، به معنای توجيه اخلاقی دزدی و بردگی است
🔹 دفاع از نظام آزاد و مالکیّت خصوصی ، در درجه ی اوّل ؛ دفاع از هويّت انساني ، به معنای يك اصل ارزشی و اخلاقی است ، و نه تأمين رضايتمندی اكثريّت
@LibrT
✔ بازار آزاد ، به معنای برچیده شدن جنگ ، به عنوان سیاست های ملّی گرايانه ، ... است
🔗 برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فصل فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۰-۸۱