Forwarded from Deleted Account
#معرفت در تفکر #یونیورسالیستی ،چیزی جز دست یافتن به جوهر نیست، لذا یکبار که عقل(ذهن) به ادراک جوهر نائل آمد بدین معناست که به حقیقت مطلق یا معرفت کامل رسیده است.
اما در تفکر #نومینالیستی ،معرفت عبارت است از کوشش های فعالانه ذهن برای ارائه توضیح هر چه قانع کننده تری از پدیده ها، از طریق سازمان دادن به مفاهیم و فرضیه ها. آزادی و تساهل از نتایج تبعی تفکر نومینالیستی است چرا که این تفکر الزاماً منتهی به رقابت بین افراد برای ارائه مفاهیم و فرضیه های جدیدتر و بهتر میشود.
اینجا هیچکس نمی تواند مدعی شود که کلیددار مخزن حقایق است. جریان جستجوی معرفت، همانند مسابقه ای پایان ناپذیر است که همه، با شان و منزلت برابر می توانند در آن شرکت نمایند.
#موسی_غنی_نژاد
#معرفت_شناسی_علم_اقتصاد
اما در تفکر #نومینالیستی ،معرفت عبارت است از کوشش های فعالانه ذهن برای ارائه توضیح هر چه قانع کننده تری از پدیده ها، از طریق سازمان دادن به مفاهیم و فرضیه ها. آزادی و تساهل از نتایج تبعی تفکر نومینالیستی است چرا که این تفکر الزاماً منتهی به رقابت بین افراد برای ارائه مفاهیم و فرضیه های جدیدتر و بهتر میشود.
اینجا هیچکس نمی تواند مدعی شود که کلیددار مخزن حقایق است. جریان جستجوی معرفت، همانند مسابقه ای پایان ناپذیر است که همه، با شان و منزلت برابر می توانند در آن شرکت نمایند.
#موسی_غنی_نژاد
#معرفت_شناسی_علم_اقتصاد
🚫راه سوم!
جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیم گیری در عرصه های گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیل دهنده جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد. جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال اراده ی آزاد فردی او از یوغ تحميل اراده های دیگران نیست. بنابراین جمع گرایی طرفداران سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعه مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملا در تناقض با آن است. در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیله ای (سنتی) از یک سو و جمع گرایانه (سوسیالیستی ) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی می گردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آل احمد، دکتر شریعتی و ... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمع گرایانه (عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایه داری و غیره دشمنی می ورزیدند. فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقا متأثر از این فردستیزی ریشه دار است به طوری که ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسؤولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار می گیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود. جامعه ی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجا آبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خودگرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچ گاه به میل و اراده ی خود، نه تنها خود را محدود نمی نماید بلکه نوعا در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل می کند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملا مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شؤون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیل دهنده جامعه مدنی است. زمان آن فرا رسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شده اند بهتر است به جای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرم ترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
📚 جامعه مدنی ( آزادی، اقتصاد و سیاست ) - موسی غنی نژاد.
@austrianschool
جامعه مدنی و حکومت قانون مستلزم اعتقاد به فرد به عنوان ارزش متعالی و عنصر نهایی تصمیم گیری در عرصه های گوناگون زندگی اجتماعی و اقتصادی است. واحد تشکیل دهنده جامعه مدنی عبارت است از فرد به مفهومی که ذکر شد. جامعه مدنی هدفی جز حفاظت از حقوق و آزادیهای فردی در چارچوب قانون ندارد، و منظور از حکومت قانون نیز چیزی جز تضمین استقلال اراده ی آزاد فردی او از یوغ تحميل اراده های دیگران نیست. بنابراین جمع گرایی طرفداران سوسیالیسم و اقتصاد دولتی نه تنها هیچ سنخیتی با جامعه مدنی و حکومت قانون ندارد بلکه کاملا در تناقض با آن است. در واقع یکی از موانع مهم نیل به جامعه مدنی، ارزشها و اعتقادات قبیله ای (سنتی) از یک سو و جمع گرایانه (سوسیالیستی ) از سوی دیگر است که در اتحادی ناخواسته و نامیمون مانع از ریشه گرفتن ارزشها و اعتقادات معطوف به شأن، منزلت و حقوق فردی می گردد. روشنفکران تأثیرگذار دوران معاصر، از خلیل ملکی گرفته تا جلال آل احمد، دکتر شریعتی و ... اغلب منادیان ارزشهای قبیله ای و جمع گرایانه (عدالت توزیعی، عدالت اجتماعی) بودند و به شدت با هر آنچه نشانی از مبادی و مظاهر حقوق و آزادیهای فردی داشت، تحت عنوان لیبرالیسم، سرمایه داری و غیره دشمنی می ورزیدند. فضای فکری جامعه کنونی ما عمیقا متأثر از این فردستیزی ریشه دار است به طوری که ما انعکاس آن را در اغلب گفتارهای مسؤولین و نویسندگان اقتصادی و اجتماعی مشاهده میکنیم، گفتارهای آکنده از تناقضی که در آنها از یک طرف نهادهای جامعه مدنی مانند مشارکت سیاسی مردمی، تحزب، آزادیهای سیاسی مورد تأکید قرار می گیرد و از طرف دیگر با حمله به نظام اقتصاد آزاد، خواه ناخواه نوعی اقتصاد دولتی مورد تأکید واقع ميشود. جامعه ی مدنی روشنفکران امروزی ما همانند «راه سوم» پیشکسوتان آنها، ناکجا آبادی مابین دولت و اقتصاد آزاد است. اینها توجه ندارند که قدرت حاکمه بر حسب طبیعت خودگرایش به تسلط بر تمامی ساحتهای زندگی اجتماعی دارد و اگر مانع واقعی و جدی در برابر آن نباشد هیچ گاه به میل و اراده ی خود، نه تنها خود را محدود نمی نماید بلکه نوعا در جهت پر کردن تمامی فضاهای خالی اجتماعی عمل می کند. اگر ساحت اقتصادی مستقلی از دولت در جامعه ایجاد نشود، هیچ چیزی عملا مانع از سلطه انحصاری قدرت سیاسی بر مردم نخواهد بود. «راه سوم» در حقیقت چیزی جز راه گریز از تناقضهای فکری نیست.
جامعه مدنی همانند تمامی پدیده های اجتماعی محصول اعتقادات و ارزشهای فرهنگی معینی است. اعتقاد به شؤون و حقوق فردی که مظهر عینی آن اقتصاد آزاد است، مبنای اصلی تشکیل دهنده جامعه مدنی است. زمان آن فرا رسیده است که روشنفکران ما در این فرصت تاریخی که به دست آمده است بدون تشبثات، اندیشه ورزند و از آبهای گل آلود ماهی نگیرند. اگر آنها از پذیرفتن ارزشهای فردگرايانه اقتصاد آزاد شرم دارند و در دفاع خود از جامعه مدنی دچار تناقض شده اند بهتر است به جای ایجاد هیاهو برای گریز از این تناقض، آن را با صراحت و صداقت به بحث گذارند. شاید بتوان گفت که مبرم ترین نیاز فرهنگ امروز ما شفافیت گفتارها و رویارویی شجاعانه با واقعیتهاست.
📚 جامعه مدنی ( آزادی، اقتصاد و سیاست ) - موسی غنی نژاد.
@austrianschool
بخشی از میزگرد _ چرا هنرمدان ایرانی اقتصادستیزند؟!
غنی نژاد:
من فکر میکنم آنچه ذهن نویسنده و هنرمند ایرانی را از سرمایهگذاری و فعالیت اقتصادی دور میکند، باور داشتن به تفکرات سوسیالیستی است که در پس ذهن بیشتر هنرمندان ایرانی وجود دارد. قبول دارید که بیشتر هنرمندان ما علقههای چپگرایانه دارند. مثلاً بیشتر تئاتریهای ما چپگرا هستند. نویسندگان ما بیشتر به سوسیالیسم علاقه دارند و کارگردانان ما مدام در حال انتقامگیری از مظاهر سرمایهداری هستند. فکر میکنم از شهریور20 تا امروز وضع اینگونه بوده. روشنفکران ما کلاً اقتصادستیز هستند. میگویند ثروتاندوزی بد است. اقتصاد بد است و کاپیتالیسم بدتر. اما سوال این است که شما به چه راهحلی اعتقاد دارید؟ معتقدید متولی همه امور باید دولت باشد؟ یعنی به نظام اشتراکی و کمونیسم اعتقاد دارید؟ اگر چنین دیدگاهی دارید، جای هیچ صحبتی نیست. چون شما نهتنها تاریخ را نادیده میگیرید که عقل و منطق را هم کنار میگذارید. در طول این سالها چه بر سر کشورهای کمونیستی آمده؟ میخواهید همین سرنوشت را برای کشور خودتان رقم بزنید؟ میخواهید مثل شوروی و چین دوره مائو و کره شمالی فعلی زندگی کنیم؟ اما راه دیگر این است که به معنای واقعی مدافع همه آزادیها باشید. هنرمند باید خلاق باشد و آزادی بستری است که خلاقیت در آن شکوفا میشود. بیشتر هنرمندان اما مدافع دخالتهای دولتی هستند. مثلاً معتقدند دولت باید به آنها کمک کند. در حالی که همین افراد وقتی پای سانسور به میان میآید، مخالف دخالت دولت هستند. نمیشود در حوزهای مدافع حضور دولت بود و در حوزهای دیگر مخالف آن. وقتی هنرمند مدافع کمکهای دولتی برای ساختن فیلم است و به بازار اتکا ندارد، رسماً حکم کارمندی دولت را پذیرفته و دولت چون دارد به هنر کمک میکند انتظار دارد منویات او تبلیغ شود. بعد که آثاری در جهت تبلیغ منویات دولت ساخته میشود، مردم به آن علاقه نشان نمیدهند. در نتیجه فیلم یا اثر هنری با شکست تجاری مواجه میشود. من معتقدم هنرمند اگر مستخدم دولت باشد، دیگر نمیتواند آزاد باشد. مردم هم آثاری را دوست دارند که آزادانه ساخته شده باشد. گره کار هنرمندان ما در این است که به جای اتکا به بازار و فروش آثار هنری، به دنبال حمایتهای دولتی هستند. به نظر شما این هنر میتواند موفق باشد؟ این یک طرف ماجراست و در طرف دیگر، احساس میکنیم هنرمند به آموزههای سوسیالیسم اعتقاد جدی دارد. چند هنرمند آزادیخواه به معنای واقعی میشناسید؟ آزادیخواه به معنای واقعی. نه اینکه مدافع آزادی بیان باشد اما با آزادی اقتصادی مخالفت کند. فکر میکنم تعداد این افراد بسیار کم است. هنرمندی که در پس ذهنش آموزههای سوسیالیسم موج میزند، اقتصاد را از کفر ابلیس بدتر میداند. سرمایهداری را نکوهش میکند و از سرمایهگذاری تنفر دارد. به همین دلیل است که میگوییم عقل معاش ندارد. فردی که عقل معاش ندارد نمیتواند برای مسائل مالی و اقتصادیاش تصمیم منطقی بگیرد بنابراین در جدالی نابرابر با تورم و مشکلات اقتصادی قرار میگیرد. تورم ارزش دارایی او را کاهش میدهد و از آنجا که با مسائل اقتصادی آشنا نیست، متوجه این فرآیند نمیشود. در نتیجه هر روز سفرهاش کوچکتر میشود و زمانی متوجه میشود که برای خرید سیگار هم پول ندارد.
@austrianschool
غنی نژاد:
من فکر میکنم آنچه ذهن نویسنده و هنرمند ایرانی را از سرمایهگذاری و فعالیت اقتصادی دور میکند، باور داشتن به تفکرات سوسیالیستی است که در پس ذهن بیشتر هنرمندان ایرانی وجود دارد. قبول دارید که بیشتر هنرمندان ما علقههای چپگرایانه دارند. مثلاً بیشتر تئاتریهای ما چپگرا هستند. نویسندگان ما بیشتر به سوسیالیسم علاقه دارند و کارگردانان ما مدام در حال انتقامگیری از مظاهر سرمایهداری هستند. فکر میکنم از شهریور20 تا امروز وضع اینگونه بوده. روشنفکران ما کلاً اقتصادستیز هستند. میگویند ثروتاندوزی بد است. اقتصاد بد است و کاپیتالیسم بدتر. اما سوال این است که شما به چه راهحلی اعتقاد دارید؟ معتقدید متولی همه امور باید دولت باشد؟ یعنی به نظام اشتراکی و کمونیسم اعتقاد دارید؟ اگر چنین دیدگاهی دارید، جای هیچ صحبتی نیست. چون شما نهتنها تاریخ را نادیده میگیرید که عقل و منطق را هم کنار میگذارید. در طول این سالها چه بر سر کشورهای کمونیستی آمده؟ میخواهید همین سرنوشت را برای کشور خودتان رقم بزنید؟ میخواهید مثل شوروی و چین دوره مائو و کره شمالی فعلی زندگی کنیم؟ اما راه دیگر این است که به معنای واقعی مدافع همه آزادیها باشید. هنرمند باید خلاق باشد و آزادی بستری است که خلاقیت در آن شکوفا میشود. بیشتر هنرمندان اما مدافع دخالتهای دولتی هستند. مثلاً معتقدند دولت باید به آنها کمک کند. در حالی که همین افراد وقتی پای سانسور به میان میآید، مخالف دخالت دولت هستند. نمیشود در حوزهای مدافع حضور دولت بود و در حوزهای دیگر مخالف آن. وقتی هنرمند مدافع کمکهای دولتی برای ساختن فیلم است و به بازار اتکا ندارد، رسماً حکم کارمندی دولت را پذیرفته و دولت چون دارد به هنر کمک میکند انتظار دارد منویات او تبلیغ شود. بعد که آثاری در جهت تبلیغ منویات دولت ساخته میشود، مردم به آن علاقه نشان نمیدهند. در نتیجه فیلم یا اثر هنری با شکست تجاری مواجه میشود. من معتقدم هنرمند اگر مستخدم دولت باشد، دیگر نمیتواند آزاد باشد. مردم هم آثاری را دوست دارند که آزادانه ساخته شده باشد. گره کار هنرمندان ما در این است که به جای اتکا به بازار و فروش آثار هنری، به دنبال حمایتهای دولتی هستند. به نظر شما این هنر میتواند موفق باشد؟ این یک طرف ماجراست و در طرف دیگر، احساس میکنیم هنرمند به آموزههای سوسیالیسم اعتقاد جدی دارد. چند هنرمند آزادیخواه به معنای واقعی میشناسید؟ آزادیخواه به معنای واقعی. نه اینکه مدافع آزادی بیان باشد اما با آزادی اقتصادی مخالفت کند. فکر میکنم تعداد این افراد بسیار کم است. هنرمندی که در پس ذهنش آموزههای سوسیالیسم موج میزند، اقتصاد را از کفر ابلیس بدتر میداند. سرمایهداری را نکوهش میکند و از سرمایهگذاری تنفر دارد. به همین دلیل است که میگوییم عقل معاش ندارد. فردی که عقل معاش ندارد نمیتواند برای مسائل مالی و اقتصادیاش تصمیم منطقی بگیرد بنابراین در جدالی نابرابر با تورم و مشکلات اقتصادی قرار میگیرد. تورم ارزش دارایی او را کاهش میدهد و از آنجا که با مسائل اقتصادی آشنا نیست، متوجه این فرآیند نمیشود. در نتیجه هر روز سفرهاش کوچکتر میشود و زمانی متوجه میشود که برای خرید سیگار هم پول ندارد.
@austrianschool
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
قرون وسطی؛ از اشرافیت به سلطنت
✍🏻 برتراند د ژوونل
1⃣ حکومتهای قرون وسطایی اروپا، حکومت هایی مطلقه و نامحدود نبودند.
2⃣ در دوران قرون وسطی ، قدرت سیاسی پادشان با دو قدرت بیرونی ، یعنی کلیسا و اشرافیت نظامی محدود می شد.
3⃣ گرچه خطر بروز حکومت های مطلقه، با شکل گیری اتّحاد میان این سه نیرو [ حکومت، کلیسا، اشراف ] همیشه در کمین بود، اما چه به لحاظ نظری، و ایدئولوژیک، و چه به شکل عملی، مسیر ایجاد حکومتهای مطلقه، هموار نبود.
🤴🏻پادشاهیهای مطلقه، با به حاشيه راندن اشرافيّت، موجبات تمركز و مدرنيزه شدن قدرت را فراهم آوردند، و اختيارات خود را بسيار فراتر از شاهان قرون وسطی گسترش دادند.
⛪ اصلاح مذهبی پروتستان هم مزيد بر علّت شد، و با اعطای آزادی عمل به شاهان پروتستان، در جهت تفسير مجدّد قوانين الهی، و بي اعتنايی به آداب و رسوم و سنّت، قدرت پادشاهان را وسعت بيشتری بخشيد.
@LibrT
⌛ در همين زمان، شاهان كاتوليك نيز برای حفظ قدرت خود، به دور زدن كليسا و بیاعتنايی به آن روی آوردند. به اين ترتيب، محدوديّت های قدرت مطلقه ی حاكمان، يكی پس از ديگری از ميان برداشته شد، و راه براي ظهور حكومت های مطلقه هموار گرديد.
📚 موسی غنی نژاد، اقتصاد به روایت دیگر، برتران د ژوونل، جامعه دمکراتیک و آفت های آن، ص ١٥١-۱۵۲، انتشارات دنیای اقتصاد
✍🏻 برتراند د ژوونل
1⃣ حکومتهای قرون وسطایی اروپا، حکومت هایی مطلقه و نامحدود نبودند.
2⃣ در دوران قرون وسطی ، قدرت سیاسی پادشان با دو قدرت بیرونی ، یعنی کلیسا و اشرافیت نظامی محدود می شد.
3⃣ گرچه خطر بروز حکومت های مطلقه، با شکل گیری اتّحاد میان این سه نیرو [ حکومت، کلیسا، اشراف ] همیشه در کمین بود، اما چه به لحاظ نظری، و ایدئولوژیک، و چه به شکل عملی، مسیر ایجاد حکومتهای مطلقه، هموار نبود.
🤴🏻پادشاهیهای مطلقه، با به حاشيه راندن اشرافيّت، موجبات تمركز و مدرنيزه شدن قدرت را فراهم آوردند، و اختيارات خود را بسيار فراتر از شاهان قرون وسطی گسترش دادند.
⛪ اصلاح مذهبی پروتستان هم مزيد بر علّت شد، و با اعطای آزادی عمل به شاهان پروتستان، در جهت تفسير مجدّد قوانين الهی، و بي اعتنايی به آداب و رسوم و سنّت، قدرت پادشاهان را وسعت بيشتری بخشيد.
@LibrT
⌛ در همين زمان، شاهان كاتوليك نيز برای حفظ قدرت خود، به دور زدن كليسا و بیاعتنايی به آن روی آوردند. به اين ترتيب، محدوديّت های قدرت مطلقه ی حاكمان، يكی پس از ديگری از ميان برداشته شد، و راه براي ظهور حكومت های مطلقه هموار گرديد.
📚 موسی غنی نژاد، اقتصاد به روایت دیگر، برتران د ژوونل، جامعه دمکراتیک و آفت های آن، ص ١٥١-۱۵۲، انتشارات دنیای اقتصاد
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🔚 گسست از لیبرالیسم؛ خروج و چرخههای آزادی
✍🏻 گوئیدو هالسمن
⏳ برای خلاصی از امتیازات اشرافی، لیبرالهای کلاسیک ابتدا از شاه در برابر اشراف کوچکتر حمایت کردند و بعد قدرت را در حکومتهای دمکراتیک مرکزی بیش از پیش متمرکز کردند تا با تمام اشکال محلی پادشاهی و اشرافیت مبارزه کنند. بجای تحت کنترل درآوردن قدرت سیاسی، ایشان فقط آنرا جابجا و متمرکز کردند، نهادهای سیاسیِ حتی قدرتمندتری نسبت به آن نهادهایی که تلاش میکردند آنها را ملغا کنند، بوجود آوردند.
💎 بنابراین لیبرالهای کلاسیک موفقیتهای کوتاهمدت خود را به بهای هزینههای سنگینی در درازمدت خریدند که بهای برخی از آنها را ما در قرن بیستویکم میپردازیم. این است دلیل اینکه چرا لیبرالیسم کلاسیک سرانجام شکست خورد. فهم این نکته مهم است که موفقیتهای سریع لیبرالهای کلاسیک، به الگوی تمامیتخواهانهای که به تمام قرن گذشته سرایت کرده بود بیربط نیست.
💡 ذکر شباهت موفقیتهای کوتاهمدت لیبرالهای کلاسیک با قانون چرخههای تجاری بیارتباط نیست. مانند سرمایهگذاریهای کسبوکارها بدون پشتیبانی پساندازهای حقیقی که منجر به رونق حقیقی نمیشوند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم رونق، مستقیما به ورشکستگی میانجامد، "تحمیل آزادی" نیز آزادی حقیقی ایجاد نمیکند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم آزادی، به کابوسهای تمامیتخواهانه میانجامد. حقیقت این است که نه در اروپا و نه در ایالات متحده آمریکا، لیبرالیسم کلاسیک برای تاسیس نظمی عمومی که بطور موثری از مالکیت خصوصی و آزادی فردی برای بیش از دو دهه حفاظت کند تلاشی نکرده بود. این شدیدا در تضاد با قرون وسطاست، زمانی که دین مسیحیت برای قرنها وظایف و حقوق تمام شهروندان شهر آینده خدا را مشخص میکرد.
⛪ نوینسندگان زیادی میگویند که نظم الاهی، تبعیت مردم را تقدس بخشیده بود. اما کمتر اشاره میشود که این نظم، تبعیت حاکمان را نیز مقدس میدانست. مسیحیت اشراف قرون وسطی را در تمام فعالیتهای ایشان محدود کرده و این محدودیتها بطور موثری آزادیهای اتباع را تضمین میکرد. لیبرالیسم کلاسیک هیچگاه در اروپا در ابتدا عمیقا ریشه نزد و شکوفههای کمعمر آن در اواخر قرن نوزدهم شروع به پژمردن نمود و چندی بعد به ظهور اشکال سوسیالیستی معروفی مانند کمونیسم، فاشیسم و ناسیونال سوسیالیسم انجامید. در ایالات متحده، جنگ ناموفق تجزیه سبب تولد یک دولت رفاه-جنگ شد که از آن زمان به طور پیوسته رشد کرده است. این درست است که دولت ایالات متحده هنوز در اهمیت نسبت به قدرت داخلیاش با ناسیونال سوسیالیستهای آلمانی یا بلشویکهای روسی قابل مقایسه نیست. اما بههرحال ایالات متحده بطور مطلق بزرگترین و مقتدرترین دولت شناخته شده در تاریخ جهان شده است و این تفوق مخصوصا در موضوع سیاست خارجی و جنگ است.
🔍 با این تلقی در ذهن، برخلاف فرض اکثر لیبرتارینهای قرن بیستم، پرسش واقعی این نیست که چرا روزهای خوش لیبرالیسم کلاسیک به پایان رسید و طلیعه عصر جدیدی از کنترل بیسابقه دولت شد. پرسش واقعی این است که لیبرالیسم حتی در همان دهههای اندکی که ثمر داد، چگونه به این امر نائل شده بود. پاسخ احتمالا مربوط به فاصله زمانی مورد نیاز برای حکومتهای مرکزی دمکراتیک جدید برای تحکیم خویش است. راههای جدید دمکراتیک باید در اذهان رسوخ کرده و صحنه نمایش مرکز سیاسی (ملی) جدید باید بمرور جایگاه مقتضی خود را در آگاهی فردی بدست میآورد و الی آخر.
✔ بوضوح، خروج [سرباززدن از تبعیت دولت. انفصال، جدایی/م] از تمام نتایج مهلک بلندمدت "تحمیل آزادی" اجتناب میکند. این ممکن است زمان زیادی به طول بینجامد تا شرایط یک خروج محلی موفق پدیدار شود و خروج ممکن است نقاط تاریکِ (از نظر سیاسی هدایتنشده) زیادی در نقشه سیاسی باقی بگذارد. بااینحال حداقل این اصلاحات پیشرفتهایی واقعی خواهند بود که دانههای تخریب خود را از پیش نمیکارند. نکته دوم و مزیت مرتبط خروج، این است که خروج تنها نوع اصلاح سیاسیست که نه تنها قادر به رساندن ما به یک نظام مالکیت خصوصیست، بلکه خودش نیز بر اصول این نظام حرمت میگذارد.
@LibrT
💡 درحالی که دولت بنا به طبیعتش یک سازمان اجباری یا سازمان "ابزارهای سیاسی" [ازجمله قانونگذاری و مالیات/م] است ، خروج فعالیتیست که کاملا با مالکیت خصوصی و "ابزارهای اقتصادی" سازگار است. بنابراین خروج، لازمه اخلاقی اصلی یک اصلاحات لیبرتارین را برآورده میکند، یعنی این اصلاحات، خود نباید تخطیهای جدیدی از مالکیت بوجود آورد. و این به نوبه خود تضمین میکند که نظم جدیدِ ناشی از خروج، صلحآمیزتر و بادوامتر از هر نظم تحمیلی ناشی از اصلاحات استاندارد است که عرصه سیاسی را دست نخورده رها میکند.
📚 اسطوره دفاع ملی، فصل خروج و تولید خدمات دفاعی، هانس هرمان هوپ، ص۳۸۲-۳۸۴
✍🏻 گوئیدو هالسمن
⏳ برای خلاصی از امتیازات اشرافی، لیبرالهای کلاسیک ابتدا از شاه در برابر اشراف کوچکتر حمایت کردند و بعد قدرت را در حکومتهای دمکراتیک مرکزی بیش از پیش متمرکز کردند تا با تمام اشکال محلی پادشاهی و اشرافیت مبارزه کنند. بجای تحت کنترل درآوردن قدرت سیاسی، ایشان فقط آنرا جابجا و متمرکز کردند، نهادهای سیاسیِ حتی قدرتمندتری نسبت به آن نهادهایی که تلاش میکردند آنها را ملغا کنند، بوجود آوردند.
💎 بنابراین لیبرالهای کلاسیک موفقیتهای کوتاهمدت خود را به بهای هزینههای سنگینی در درازمدت خریدند که بهای برخی از آنها را ما در قرن بیستویکم میپردازیم. این است دلیل اینکه چرا لیبرالیسم کلاسیک سرانجام شکست خورد. فهم این نکته مهم است که موفقیتهای سریع لیبرالهای کلاسیک، به الگوی تمامیتخواهانهای که به تمام قرن گذشته سرایت کرده بود بیربط نیست.
💡 ذکر شباهت موفقیتهای کوتاهمدت لیبرالهای کلاسیک با قانون چرخههای تجاری بیارتباط نیست. مانند سرمایهگذاریهای کسبوکارها بدون پشتیبانی پساندازهای حقیقی که منجر به رونق حقیقی نمیشوند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم رونق، مستقیما به ورشکستگی میانجامد، "تحمیل آزادی" نیز آزادی حقیقی ایجاد نمیکند بلکه بعد از مدت کوتاهی توهم آزادی، به کابوسهای تمامیتخواهانه میانجامد. حقیقت این است که نه در اروپا و نه در ایالات متحده آمریکا، لیبرالیسم کلاسیک برای تاسیس نظمی عمومی که بطور موثری از مالکیت خصوصی و آزادی فردی برای بیش از دو دهه حفاظت کند تلاشی نکرده بود. این شدیدا در تضاد با قرون وسطاست، زمانی که دین مسیحیت برای قرنها وظایف و حقوق تمام شهروندان شهر آینده خدا را مشخص میکرد.
⛪ نوینسندگان زیادی میگویند که نظم الاهی، تبعیت مردم را تقدس بخشیده بود. اما کمتر اشاره میشود که این نظم، تبعیت حاکمان را نیز مقدس میدانست. مسیحیت اشراف قرون وسطی را در تمام فعالیتهای ایشان محدود کرده و این محدودیتها بطور موثری آزادیهای اتباع را تضمین میکرد. لیبرالیسم کلاسیک هیچگاه در اروپا در ابتدا عمیقا ریشه نزد و شکوفههای کمعمر آن در اواخر قرن نوزدهم شروع به پژمردن نمود و چندی بعد به ظهور اشکال سوسیالیستی معروفی مانند کمونیسم، فاشیسم و ناسیونال سوسیالیسم انجامید. در ایالات متحده، جنگ ناموفق تجزیه سبب تولد یک دولت رفاه-جنگ شد که از آن زمان به طور پیوسته رشد کرده است. این درست است که دولت ایالات متحده هنوز در اهمیت نسبت به قدرت داخلیاش با ناسیونال سوسیالیستهای آلمانی یا بلشویکهای روسی قابل مقایسه نیست. اما بههرحال ایالات متحده بطور مطلق بزرگترین و مقتدرترین دولت شناخته شده در تاریخ جهان شده است و این تفوق مخصوصا در موضوع سیاست خارجی و جنگ است.
🔍 با این تلقی در ذهن، برخلاف فرض اکثر لیبرتارینهای قرن بیستم، پرسش واقعی این نیست که چرا روزهای خوش لیبرالیسم کلاسیک به پایان رسید و طلیعه عصر جدیدی از کنترل بیسابقه دولت شد. پرسش واقعی این است که لیبرالیسم حتی در همان دهههای اندکی که ثمر داد، چگونه به این امر نائل شده بود. پاسخ احتمالا مربوط به فاصله زمانی مورد نیاز برای حکومتهای مرکزی دمکراتیک جدید برای تحکیم خویش است. راههای جدید دمکراتیک باید در اذهان رسوخ کرده و صحنه نمایش مرکز سیاسی (ملی) جدید باید بمرور جایگاه مقتضی خود را در آگاهی فردی بدست میآورد و الی آخر.
✔ بوضوح، خروج [سرباززدن از تبعیت دولت. انفصال، جدایی/م] از تمام نتایج مهلک بلندمدت "تحمیل آزادی" اجتناب میکند. این ممکن است زمان زیادی به طول بینجامد تا شرایط یک خروج محلی موفق پدیدار شود و خروج ممکن است نقاط تاریکِ (از نظر سیاسی هدایتنشده) زیادی در نقشه سیاسی باقی بگذارد. بااینحال حداقل این اصلاحات پیشرفتهایی واقعی خواهند بود که دانههای تخریب خود را از پیش نمیکارند. نکته دوم و مزیت مرتبط خروج، این است که خروج تنها نوع اصلاح سیاسیست که نه تنها قادر به رساندن ما به یک نظام مالکیت خصوصیست، بلکه خودش نیز بر اصول این نظام حرمت میگذارد.
@LibrT
💡 درحالی که دولت بنا به طبیعتش یک سازمان اجباری یا سازمان "ابزارهای سیاسی" [ازجمله قانونگذاری و مالیات/م] است ، خروج فعالیتیست که کاملا با مالکیت خصوصی و "ابزارهای اقتصادی" سازگار است. بنابراین خروج، لازمه اخلاقی اصلی یک اصلاحات لیبرتارین را برآورده میکند، یعنی این اصلاحات، خود نباید تخطیهای جدیدی از مالکیت بوجود آورد. و این به نوبه خود تضمین میکند که نظم جدیدِ ناشی از خروج، صلحآمیزتر و بادوامتر از هر نظم تحمیلی ناشی از اصلاحات استاندارد است که عرصه سیاسی را دست نخورده رها میکند.
📚 اسطوره دفاع ملی، فصل خروج و تولید خدمات دفاعی، هانس هرمان هوپ، ص۳۸۲-۳۸۴
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🚧 همواره کسی مالک زمین خواهد بود (۱ از ۳)
✍🏻 بیونیک ماسکیتو
🚫 من پیشتر دیدگاه خودم را درباره زمین بعنوان چیزی که میتواند به مالکیت کسی درآید ارائه کردم - باید توسط کسی به تصاحب درآید، اما چرا هرکسی شایسته این امر نیست؟ برخی هستند که ادعا میکنند این امکانپذیر نیست - که زمین نمیتواند به تملک درآید، یا اینکه تنها قدرت مطلق (شاه یا مونارش، دولت و...) میتواند مالک زمین شود. این تصور از کجا میآید؟
💠 زمینهای در این باره :
" حق مالکیت کامل (Allodial Title) به مالکیت داراییهای غیرمنقولی (زمین، ساختمانها و چیزهای ثابت) گفته میشود که مستقل از هرگونه صاحبزمین مافوق است... زمینهای مطلق، ملک مطلق مالکشان هستند و ضمیمه هیچ اجارهبها، خدمات یا حقوق محفوظ به یک مافوق نیستند. لذا حق مالکیت کامل، عکس اجارهداری فئودالی زمین است. "
مالکیت کامل حقی مطلق را توصیف میکند. عکس اجارهداری فئودالی زمین.. جالب است.
⚖ مالکیت کامل به معنای "زمینِ معاف از وظایف فئودالی"، اولینبار در متون انگلیسیزبان کتاب روز رستاخیر در قرن یازدهم [که به دستور ویلیام فاتح برای جمعآوری آمار میزان زمینهای اربابان زمیندار جهت دریافت مالیات نوشته شد/م] ظاهر شد، اما از زبانهای فرانکی سفلی...در حقوق سالیک (۵۰۷-۵۹۶ ب.م) و نظامهای حقوق ژرمنی دیگر به عاریت گرفته شده است.
💎 مفهوم "حق مالکیت کامل" به قبل از حقوق کامن لا انگلیسی، با ریشههایی در حقوق قرون وسطی بازمیگردد - به اصطلاح عصر تاریک که فرض نمیشود ما درباره آن بدانیم. "زمین معاف از وظایف فئودالی" عنوانی کاملا واضح و جامع و مانع مینماید.
⏳اما وضعیت تحت کامن لا چنین نیست :
" اغلب مالکیت بر دارایی در جهان کامن لا فیش ساده یا اصطلاحا ملک مطلق (fee simple) است. "
💡فیش ساده چیست؟ :
" در حقوق انگلیسی، یک فیش ساده (یا فیش مطلق ساده) داراییای در زمین است. شکلی از مالکیت ملک طلق. این نحوهایست که داراییهای غیرمنقول در کشورهای کامنلا تحت مالکیت در میآیند و بیشترین منافع مالکیت ممکن است که میتوان در داراییهای غیرمنقول داشت. مالکیت کامل تحت یک ساختار حقوق مدنی برای دولتها محفوظ است. "
@LibrT
🧐 این کمی گیجکننده است. اگر فیش ساده حداکثر منافع مالکیت ممکن است، مالکیت کامل چیست؟ آیا پایینتر از عنوان فیش ساده است؟ آیا چیزی میتواند بیشتر از "بیشترین منافع مالکیت ممکن" باشد؟ این ممکن به نظر نمیآید.
⏩ ادامه در بخش دوم - بخش آخر
🔗 http://bionicmosquito.blogspot.com/2013/01/someone-will-always-own-land.html?m=1
✍🏻 بیونیک ماسکیتو
🚫 من پیشتر دیدگاه خودم را درباره زمین بعنوان چیزی که میتواند به مالکیت کسی درآید ارائه کردم - باید توسط کسی به تصاحب درآید، اما چرا هرکسی شایسته این امر نیست؟ برخی هستند که ادعا میکنند این امکانپذیر نیست - که زمین نمیتواند به تملک درآید، یا اینکه تنها قدرت مطلق (شاه یا مونارش، دولت و...) میتواند مالک زمین شود. این تصور از کجا میآید؟
💠 زمینهای در این باره :
" حق مالکیت کامل (Allodial Title) به مالکیت داراییهای غیرمنقولی (زمین، ساختمانها و چیزهای ثابت) گفته میشود که مستقل از هرگونه صاحبزمین مافوق است... زمینهای مطلق، ملک مطلق مالکشان هستند و ضمیمه هیچ اجارهبها، خدمات یا حقوق محفوظ به یک مافوق نیستند. لذا حق مالکیت کامل، عکس اجارهداری فئودالی زمین است. "
مالکیت کامل حقی مطلق را توصیف میکند. عکس اجارهداری فئودالی زمین.. جالب است.
⚖ مالکیت کامل به معنای "زمینِ معاف از وظایف فئودالی"، اولینبار در متون انگلیسیزبان کتاب روز رستاخیر در قرن یازدهم [که به دستور ویلیام فاتح برای جمعآوری آمار میزان زمینهای اربابان زمیندار جهت دریافت مالیات نوشته شد/م] ظاهر شد، اما از زبانهای فرانکی سفلی...در حقوق سالیک (۵۰۷-۵۹۶ ب.م) و نظامهای حقوق ژرمنی دیگر به عاریت گرفته شده است.
💎 مفهوم "حق مالکیت کامل" به قبل از حقوق کامن لا انگلیسی، با ریشههایی در حقوق قرون وسطی بازمیگردد - به اصطلاح عصر تاریک که فرض نمیشود ما درباره آن بدانیم. "زمین معاف از وظایف فئودالی" عنوانی کاملا واضح و جامع و مانع مینماید.
⏳اما وضعیت تحت کامن لا چنین نیست :
" اغلب مالکیت بر دارایی در جهان کامن لا فیش ساده یا اصطلاحا ملک مطلق (fee simple) است. "
💡فیش ساده چیست؟ :
" در حقوق انگلیسی، یک فیش ساده (یا فیش مطلق ساده) داراییای در زمین است. شکلی از مالکیت ملک طلق. این نحوهایست که داراییهای غیرمنقول در کشورهای کامنلا تحت مالکیت در میآیند و بیشترین منافع مالکیت ممکن است که میتوان در داراییهای غیرمنقول داشت. مالکیت کامل تحت یک ساختار حقوق مدنی برای دولتها محفوظ است. "
@LibrT
🧐 این کمی گیجکننده است. اگر فیش ساده حداکثر منافع مالکیت ممکن است، مالکیت کامل چیست؟ آیا پایینتر از عنوان فیش ساده است؟ آیا چیزی میتواند بیشتر از "بیشترین منافع مالکیت ممکن" باشد؟ این ممکن به نظر نمیآید.
⏩ ادامه در بخش دوم - بخش آخر
🔗 http://bionicmosquito.blogspot.com/2013/01/someone-will-always-own-land.html?m=1
Forwarded from کتابخانهٔ مکتب اطریشی اقتصاد
كتاب قانون ، قانونگذاري ، آزادي / جلد ١ / فردريش آگوست فون هايك / ترجمه مهشيد معيّري و موسي غني نژاد .👇
Forwarded from کتابخانهٔ مکتب اطریشی اقتصاد
ghanun___ghanungozari_va_azadi.pdf
2.8 MB
كتاب قانون ، قانونگذاري ، آزادي / جلد ١ / فردريش آگوست فون هايك / ترجمه مهشيد معيّري و موسي غني نژاد .
Forwarded from Deleted Account
لنین و توطئه گران حامیش، چیزی از عملکرد #اقتصاد_بازار نیاموختند و حتی نخواستند در اینباره تلاشی کنند.
تمام آنچه که در مورد نظام سرمایه داری می دانستند، توصیف مارکس از این نظام به مثابهء بدترین شیاطین بوده است.
آنها انقلابیونی حرفه ای بودند. تنها منبع درآمد این افراد بودجهء حزب بود که از طریق اعانات و وجوه اخاذی شده یا بصورت مصادرات خشونت آمیز تامین میشده است!
#ذهنیت_ضد_سرمایه_دارانه
#فن_میزس
تمام آنچه که در مورد نظام سرمایه داری می دانستند، توصیف مارکس از این نظام به مثابهء بدترین شیاطین بوده است.
آنها انقلابیونی حرفه ای بودند. تنها منبع درآمد این افراد بودجهء حزب بود که از طریق اعانات و وجوه اخاذی شده یا بصورت مصادرات خشونت آمیز تامین میشده است!
#ذهنیت_ضد_سرمایه_دارانه
#فن_میزس
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🗳 فردریک باستيا و دموکراسی
🔸 استدلال علیه حق مالکیّت شخصی، حتي اگر به بهانه ی سود اكثريّت باشد ، به معنای توجيه اخلاقی دزدی و بردگی است
🔹 دفاع از نظام آزاد و مالکیّت خصوصی ، در درجه ی اوّل ؛ دفاع از هويّت انساني ، به معنای يك اصل ارزشی و اخلاقی است ، و نه تأمين رضايتمندی اكثريّت
@LibrT
✔ بازار آزاد ، به معنای برچیده شدن جنگ ، به عنوان سیاست های ملّی گرايانه ، ... است
🔗 برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فصل فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۰-۸۱
🔸 استدلال علیه حق مالکیّت شخصی، حتي اگر به بهانه ی سود اكثريّت باشد ، به معنای توجيه اخلاقی دزدی و بردگی است
🔹 دفاع از نظام آزاد و مالکیّت خصوصی ، در درجه ی اوّل ؛ دفاع از هويّت انساني ، به معنای يك اصل ارزشی و اخلاقی است ، و نه تأمين رضايتمندی اكثريّت
@LibrT
✔ بازار آزاد ، به معنای برچیده شدن جنگ ، به عنوان سیاست های ملّی گرايانه ، ... است
🔗 برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فصل فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۰-۸۱
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
🎓 فردريك باستيا و شبه تخصص اقتصاد
⛓ «توجیه مداخلهجویی های دولت، و سرکوب آزادیهای اقتصادی ، تنها با پشتیبانی افکار عمومی امکانپذیر است .»
📊 «اقتصاددانان امروزی، با محبوس کردن خود در چارچوب گفتار کاملا تخصصی و غیرقابل درک برای عموم مردم، میدان افکار عمومی را، برای ترکتازی سفسطههای آزادیستیز و دولت مدار ، خالی کرده اند .»
💎 «همین امر موجب شده است که به رغم شکست همه ی تجربههای "اقتصاد دستوری و دولتمحور" ، هنوز اندیشه های مداخلهجویانه ی دولت در اقتصاد، برای افکار عمومی جذابیت داشته باشد .»
@LibrT
❓«در برابر این وضعیت عوامفریبی اقتصاددانان آکادمیک امروزی چه باید کرد ؟ .
باید حقیقت های علم اقتصاد را ، به عموم مردم و به زبان قابل درک آن ها توضیح داد .»
🔗برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚 اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۳-۸۵
⛓ «توجیه مداخلهجویی های دولت، و سرکوب آزادیهای اقتصادی ، تنها با پشتیبانی افکار عمومی امکانپذیر است .»
📊 «اقتصاددانان امروزی، با محبوس کردن خود در چارچوب گفتار کاملا تخصصی و غیرقابل درک برای عموم مردم، میدان افکار عمومی را، برای ترکتازی سفسطههای آزادیستیز و دولت مدار ، خالی کرده اند .»
💎 «همین امر موجب شده است که به رغم شکست همه ی تجربههای "اقتصاد دستوری و دولتمحور" ، هنوز اندیشه های مداخلهجویانه ی دولت در اقتصاد، برای افکار عمومی جذابیت داشته باشد .»
@LibrT
❓«در برابر این وضعیت عوامفریبی اقتصاددانان آکادمیک امروزی چه باید کرد ؟ .
باید حقیقت های علم اقتصاد را ، به عموم مردم و به زبان قابل درک آن ها توضیح داد .»
🔗برگرفته از كتاب «سفسطه هاي اقتصادي»
📚 اقتصاد به روايت ديگر، موسی غنی نژاد، فردريك باستيا اقتصاد و افكار عمومی، ص۸۳-۸۵
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
⚖ افسانه دولت به مثابه داور بیطرف
بوکانان در انتقاد از دیدگاه رایج میگوید :
✅ نباید دولت را داور بیطرف و ناظر به رعایت مقرّرات بازی اقتصادی بازار تلقّی کرد.
✅ در جریان بازی اقتصادی، دولت در واقع یک بازیگر قدرتمند است.
✅ با توجّه به اينكه دولت، قویتر از افراد و ساير بازيكنان است، در عمل میتواند مقرّرات بازی را زير پا گذارد، و مدّعی شود كه اين كار را، برای خير عمومی ساير بازيكنان انجام میدهد.
@LibrT
📚 اقتصاد به روایت دیگر، موسی غنینژاد/ جیمز ام بوکانان، نظریه ی انتخاب عمومی/ ص۲١١
بوکانان در انتقاد از دیدگاه رایج میگوید :
✅ نباید دولت را داور بیطرف و ناظر به رعایت مقرّرات بازی اقتصادی بازار تلقّی کرد.
✅ در جریان بازی اقتصادی، دولت در واقع یک بازیگر قدرتمند است.
✅ با توجّه به اينكه دولت، قویتر از افراد و ساير بازيكنان است، در عمل میتواند مقرّرات بازی را زير پا گذارد، و مدّعی شود كه اين كار را، برای خير عمومی ساير بازيكنان انجام میدهد.
@LibrT
📚 اقتصاد به روایت دیگر، موسی غنینژاد/ جیمز ام بوکانان، نظریه ی انتخاب عمومی/ ص۲١١
سرانجام انسان طراز نوین، فروریختن توهمات
#سوتلانا_الکسوویچ
ترجمه: #موسی_غنی_نژاد، مهشید معیری
نشر مینوی خرد
موضوع: اوضاع اجتماعی روسیه
@austrianschool
#سوتلانا_الکسوویچ
ترجمه: #موسی_غنی_نژاد، مهشید معیری
نشر مینوی خرد
موضوع: اوضاع اجتماعی روسیه
@austrianschool
#کنش_انسانی
تئوري مدرن ارزش، افق علمی مطالعات اقتصادي را گسترده تر کرد به طوری که از دل اقتصاد سیاسی کلاسیک تئوري عمومی کنش انساني یا پراگزولوژی بیرون آمد. میزس کنش یا عمل انسانی را در برابر عکس العمل حیوانی تعریف میکند. کنش رفتاری ارادی یعنی آگاهانه و هدفمند است و در تمایز آشکار با رفتار ناخودآگاه یا عکس العملهای غیر ارادی سلولها و عصبها به محرکهای بیرونی است. (میزس، ۱۹۴۹، ۱۱) کنش را با صرف انجام کار فیزیکی نباید اشتباه گرفت. کنش استفاده از وسایل برای رسیدن به هدفها است. کار فیزیکی یکی از وسایل مورد انسان کنشگر است. بعضی وقتها یک کلمه کاملا کفایت میکند. فرماندهی که دستور میدهد کنشگری است کار فیزیکی الزاما انجام نمیدهد. کنش در شرایطی ممکن است سخن گفتن یا سکوت کردن، لبخند زدن یا قیافه گرفتن باشد. کنش را میتوان تجلی اراده انسان دانست. منظور از اراده توانایی انتخاب میان وضعیتهای مختلف یعنی یکی از آنها بر دیگری است. (میزس، ۱۹۴۹، ۱۳) کنش زمانی صورت میگیرد که انسان از وضعی که در آن قرار داد ناخشنود است و میخواهد این وضعیت را تغییر دهد و به خشنودی بیشتری برسد. میزس به نقل از لاک و لایبنیتس مینویسد انگیزه ای که انسان را به کنش وامیدارد همیشه نوعی احساس ناخشنودی است. انسانی که کاملا از وضعيت خود رضایت دارد انگیزه ای برای تغییر دادن آن نخواهد داشت و در نتیجه عملی انجام نخواهد داد. اما ناخشنودی و میل به برطرف ساخته آن به تنهایی برای وادار ساختن انسان به کنش کافی نیستند و شرط سومی هم لازم است و آن این تصور است که با رفتار مناسبی میتوان ناخشنودی را برطرف ساخت یا آن را کاهش داد. اگر این شرط احراز نشود انسان عملی انجام نمیدهد و خود را تسلیم عکس العمل غریزی یا سرنوشت میکند. میزس معتقد است اینها شرایط کلی کنش انسانی هستند و انسان تحت این شرایط زندگی میکند. از این رو میگوید انسان صرفا موجود اندیشه ورز homo sapiens نیست بلکه موجود کنشگر Homo agens هم هست(میزس، ۱۹۴۹، ۱۴)
(موسی غنی نژاد-سیاست نامه ۷)
@austrianschool
تئوري مدرن ارزش، افق علمی مطالعات اقتصادي را گسترده تر کرد به طوری که از دل اقتصاد سیاسی کلاسیک تئوري عمومی کنش انساني یا پراگزولوژی بیرون آمد. میزس کنش یا عمل انسانی را در برابر عکس العمل حیوانی تعریف میکند. کنش رفتاری ارادی یعنی آگاهانه و هدفمند است و در تمایز آشکار با رفتار ناخودآگاه یا عکس العملهای غیر ارادی سلولها و عصبها به محرکهای بیرونی است. (میزس، ۱۹۴۹، ۱۱) کنش را با صرف انجام کار فیزیکی نباید اشتباه گرفت. کنش استفاده از وسایل برای رسیدن به هدفها است. کار فیزیکی یکی از وسایل مورد انسان کنشگر است. بعضی وقتها یک کلمه کاملا کفایت میکند. فرماندهی که دستور میدهد کنشگری است کار فیزیکی الزاما انجام نمیدهد. کنش در شرایطی ممکن است سخن گفتن یا سکوت کردن، لبخند زدن یا قیافه گرفتن باشد. کنش را میتوان تجلی اراده انسان دانست. منظور از اراده توانایی انتخاب میان وضعیتهای مختلف یعنی یکی از آنها بر دیگری است. (میزس، ۱۹۴۹، ۱۳) کنش زمانی صورت میگیرد که انسان از وضعی که در آن قرار داد ناخشنود است و میخواهد این وضعیت را تغییر دهد و به خشنودی بیشتری برسد. میزس به نقل از لاک و لایبنیتس مینویسد انگیزه ای که انسان را به کنش وامیدارد همیشه نوعی احساس ناخشنودی است. انسانی که کاملا از وضعيت خود رضایت دارد انگیزه ای برای تغییر دادن آن نخواهد داشت و در نتیجه عملی انجام نخواهد داد. اما ناخشنودی و میل به برطرف ساخته آن به تنهایی برای وادار ساختن انسان به کنش کافی نیستند و شرط سومی هم لازم است و آن این تصور است که با رفتار مناسبی میتوان ناخشنودی را برطرف ساخت یا آن را کاهش داد. اگر این شرط احراز نشود انسان عملی انجام نمیدهد و خود را تسلیم عکس العمل غریزی یا سرنوشت میکند. میزس معتقد است اینها شرایط کلی کنش انسانی هستند و انسان تحت این شرایط زندگی میکند. از این رو میگوید انسان صرفا موجود اندیشه ورز homo sapiens نیست بلکه موجود کنشگر Homo agens هم هست(میزس، ۱۹۴۹، ۱۴)
(موسی غنی نژاد-سیاست نامه ۷)
@austrianschool