Forwarded from موسی غنینژاد
🖇تصویر کامل گفتگوی منتشر شده در مجله ایران فردا در سال 1373 با موضوع: بررسی مبانی نظری #خصوصی_سازی
📌بخش 2 از 2
@ghaninejad_mousa
📌بخش 2 از 2
@ghaninejad_mousa
Forwarded from روزنامه دنیای اقتصاد
انگ زنی و برندسازی؛
👤 سرمقاله ای از دکتر موسی غنینژاد
✍️ واژه انگ در اصل معنای برند را کم و بیش دارد؛ اما امروزه این دو واژه در دو معنای متفاوت یا حتی متضاد به کار میروند. انگ برچسبی است که موجب آبروریزی میشود؛ در حالی که برند باعث افتخار است.
✍️ روش انگ زدن را در دنیای مدرن عمدتا مارکسیستها با توسل به این فرضیه باب کردند که ساختار ذهنی انسانها برحسب تعلق طبقاتیشان متفاوت است.
✍️ مارکس با انگ زدن به مخالفان فکری خود آنها را در افکار عمومی رسوا میکرد؛ بدون اینکه به محتوای تفکرات و استدلالهایشان بپردازد. چپها و مارکسیستها این روش نادرست اَنگ زدن را به استراتژی تبلیغات سیاسی خود تبدیل کردند؛ روشی که اغلب افراطیون و انقلابیون از هر سنخی به استقبال آن رفتند.
✍️ در اوایل انقلاب اسلامی، چپهای مارکسیست کلید واژه یا اَنگِ «لیبرالیسم» را به ابزاری برای پیش بردن استراتژی ضد سرمایهداری خود تبدیل کردند. تنها پیشرفتی که در این چهار دهه پیدا شده ظاهرا ارتقای اَنگ لیبرالیسم به نئولیبرالیسم بوده است.
✍️ هنوز نمیتوان مباحث مربوط به نظام بازار آزاد را در فضایی فارغ از اَنگ زدنهای ایدوئولوژیک یا اتهام وابستگی به این یا آن نهاد قدرت اقتصادی یا سیاسی پیش برد.
✍️ در دنیای کسب و کار پادزهر انگ زدن برندسازی است. در فضای رقابتی هر بنگاهی ناگزیر است برای موفقیت محصولات خود در بازار اعتماد مشتریان را به کیفیت کار خود جلب کند.
✍️ مفهوم برند یا اعتماد میان متعاملان تنها منحصر به دنیای کسبوکار و بازار صرفا اقتصادی نیست، بلکه در بازار اندیشهها و روابط سیاسی و اجتماعی نیز مصداق دارد.
✍️ نویسنده یا اهل فکری که با اصول اعتقادی و علمی خود ریاکاری میکند دیر یا زود اعتماد مخاطبان و نفوذ اندیشههایش را از دست میدهد. تاثیرگذاری احزاب، سازمانها و نهادهای مدنی نیز تابع همین منطق است. اینجا هم مشتریان یا مردم به دنبال برندهای قابل اعتماد میروند.
✍️ حزب یا جناح سیاسی که به وعده هایش عمل نمیکند و از زیر پا گذاشتن اصولی که مدعی آن است نمیهراسد، دیر یا زود اعتبار و اعتماد عمومی را از دست میدهد.
✍️ سازمانها و نهادهای علمی و فرهنگی که داعیه ترویج علم و اخلاق را دارند، زمانی میتوانند نفوذ اجتماعی خود را گسترش دهند که صادقانه برندسازی کنند و بر اعتماد عمومی تکیه زنند.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3581940
👤 سرمقاله ای از دکتر موسی غنینژاد
✍️ واژه انگ در اصل معنای برند را کم و بیش دارد؛ اما امروزه این دو واژه در دو معنای متفاوت یا حتی متضاد به کار میروند. انگ برچسبی است که موجب آبروریزی میشود؛ در حالی که برند باعث افتخار است.
✍️ روش انگ زدن را در دنیای مدرن عمدتا مارکسیستها با توسل به این فرضیه باب کردند که ساختار ذهنی انسانها برحسب تعلق طبقاتیشان متفاوت است.
✍️ مارکس با انگ زدن به مخالفان فکری خود آنها را در افکار عمومی رسوا میکرد؛ بدون اینکه به محتوای تفکرات و استدلالهایشان بپردازد. چپها و مارکسیستها این روش نادرست اَنگ زدن را به استراتژی تبلیغات سیاسی خود تبدیل کردند؛ روشی که اغلب افراطیون و انقلابیون از هر سنخی به استقبال آن رفتند.
✍️ در اوایل انقلاب اسلامی، چپهای مارکسیست کلید واژه یا اَنگِ «لیبرالیسم» را به ابزاری برای پیش بردن استراتژی ضد سرمایهداری خود تبدیل کردند. تنها پیشرفتی که در این چهار دهه پیدا شده ظاهرا ارتقای اَنگ لیبرالیسم به نئولیبرالیسم بوده است.
✍️ هنوز نمیتوان مباحث مربوط به نظام بازار آزاد را در فضایی فارغ از اَنگ زدنهای ایدوئولوژیک یا اتهام وابستگی به این یا آن نهاد قدرت اقتصادی یا سیاسی پیش برد.
✍️ در دنیای کسب و کار پادزهر انگ زدن برندسازی است. در فضای رقابتی هر بنگاهی ناگزیر است برای موفقیت محصولات خود در بازار اعتماد مشتریان را به کیفیت کار خود جلب کند.
✍️ مفهوم برند یا اعتماد میان متعاملان تنها منحصر به دنیای کسبوکار و بازار صرفا اقتصادی نیست، بلکه در بازار اندیشهها و روابط سیاسی و اجتماعی نیز مصداق دارد.
✍️ نویسنده یا اهل فکری که با اصول اعتقادی و علمی خود ریاکاری میکند دیر یا زود اعتماد مخاطبان و نفوذ اندیشههایش را از دست میدهد. تاثیرگذاری احزاب، سازمانها و نهادهای مدنی نیز تابع همین منطق است. اینجا هم مشتریان یا مردم به دنبال برندهای قابل اعتماد میروند.
✍️ حزب یا جناح سیاسی که به وعده هایش عمل نمیکند و از زیر پا گذاشتن اصولی که مدعی آن است نمیهراسد، دیر یا زود اعتبار و اعتماد عمومی را از دست میدهد.
✍️ سازمانها و نهادهای علمی و فرهنگی که داعیه ترویج علم و اخلاق را دارند، زمانی میتوانند نفوذ اجتماعی خود را گسترش دهند که صادقانه برندسازی کنند و بر اعتماد عمومی تکیه زنند.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3581940
روزنامه دنیای اقتصاد
انگ زنی و برندسازی
واژه اَنگ در اصل معنای برَند را کم و بیش دارد؛ اما امروزه این دو واژه در دو معنای متفاوت یا حتی متضاد به کار میروند. انگ برچسبی است که موجب آبروریزی میشود؛ در حالی که برند باعث افتخار است. در زبان امروزی انگ زدن یعنی نسبت دادن صفتی نکوهیده به کسی و برند…
Forwarded from موسی غنینژاد
@ghaninejad_mousa
💠 روششناسی علم اقتصاد -پوزیتیویسم در اقتصاد
برنامه اقتصاد آزاد ۱۳۹۸/۰۷/۲۰
در آموزش بنیان و روششناسی علم اقتصاد به دانشجویان با بدآموزی مواجه هستیم. اما علت این موضوع چیست؟ در این قسمت از برنامه «اقتصاد آزاد» موسی غنینژاد، اقتصاددان به چرایی این موضوع پرداخته است.
#روش_شناسی #پوزیتیویسم #گفتگو
در لینک زیر مشاهده کنید 👇
https://bit.ly/2M9Tc25
💠 روششناسی علم اقتصاد -پوزیتیویسم در اقتصاد
برنامه اقتصاد آزاد ۱۳۹۸/۰۷/۲۰
در آموزش بنیان و روششناسی علم اقتصاد به دانشجویان با بدآموزی مواجه هستیم. اما علت این موضوع چیست؟ در این قسمت از برنامه «اقتصاد آزاد» موسی غنینژاد، اقتصاددان به چرایی این موضوع پرداخته است.
#روش_شناسی #پوزیتیویسم #گفتگو
در لینک زیر مشاهده کنید 👇
https://bit.ly/2M9Tc25
اکوایران
روششناسی علم اقتصاد | اثباتگرایی در اقتصاد
در آموزش بنیان و روششناسی علم اقتصاد به دانشجویان با بدآموزی مواجه هستیم. اما علت این موضوع چیست؟ در این قسمت از برنامه «اقتصاد آزاد» موسی غنی نژاد، اقتصاددان به چرایی این موضوع پرداخته است.
Forwarded from موسی غنینژاد
@ghaninejad_mousa
💠 روششناسی علم اقتصاد - بیتوجهی به اصول روششناسی در ایران
برنامه اقتصاد آزاد ۱۳۹۸/۰۷/۲۲
توجه به اصول روششناسی در آموزش علم اقتصاد به دانشجویان در ادبیات آموزشی مهجور مانده است. در این قسمت از برنامه «اقتصاد آزاد» موسی غنینژاد، اقتصاددان به این موضوع پرداخته است.
#روش_شناسی #آموزش_علم_اقتصاد #گفتگو
در لینک زیر مشاهده کنید 👇
https://bit.ly/2pq9n2y
💠 روششناسی علم اقتصاد - بیتوجهی به اصول روششناسی در ایران
برنامه اقتصاد آزاد ۱۳۹۸/۰۷/۲۲
توجه به اصول روششناسی در آموزش علم اقتصاد به دانشجویان در ادبیات آموزشی مهجور مانده است. در این قسمت از برنامه «اقتصاد آزاد» موسی غنینژاد، اقتصاددان به این موضوع پرداخته است.
#روش_شناسی #آموزش_علم_اقتصاد #گفتگو
در لینک زیر مشاهده کنید 👇
https://bit.ly/2pq9n2y
اکوایران
روش شناسی علم اقتصاد | بی توجهی به اصول روششناسی در ایران
ما در آموزش بنیان و روش شناسی علم اقتصاد به دانشجویان با بدآموزی مواجه هستیم. در این بخش دکتر موسی غنینژاد به چرایی این موضوع پرداخته است.
بدفهمی های مربوط به خصوصی سازی
قسمت اول
دکتر غنی نژاد
خصوصی سازی، در واقع، مفهوم مخالف دولتی کردن اقتصاد است. دولتی کردن اقتصاد دو وجه متفاوت اما بهم پیوسته دارد:یک وجه ناظر بر مالکیت واحدهای اقتصادی است و وجه دیگر مداخله در سازو کار بازارها. خصوصی سازی نیز به عنوان فرآیند معکوس دولتی کردن اقتصاد دارای همین ویژگی ها است.
بی توجهی به این موضوع مهم بد فهمی های زیانباری را، از دیر باز، به وجود آورده است. واقعیت این است که به صرف واگذار کردن مالکیت های دولتی به بخش خصوصی معضل اقتصادهای دولتی برطرف نمی شود و اتفاقا مشکل اصلی در وجه دیگر ورود دولت به فعالیت های اقتصادی نهفته است که به مداخله در سازوکار بازارها بر می گردد. اقتصادهای دولتی از دو طریق موجب اتلاف منابع کمیاب و ذی قیمت اقتصادی می شوند، یکی از طریق عملکردناکارآمد بنگاه های دولتی که منطق اداری بر آنها حاکم است و مدیران انگیزه ای برای نوآوری و ارتقای بهره وری ندارند و دیگری، از طریق مخدوش کردن سیستم اطلاع رسانی بازارها که نتیجه قیمت گذاری های دولتی است و نهایتا به تخصیص غیربهینه منابع می انجامد. آزادسازی در واقع ناظر بر این جنبه از معضل اقتصاد دولتی است که به صرف انتقال مالکیت بخش دولتی به بخش خصوصی الزاما برطرف نمی شود.
جنبه دیگر از بد فهمی درباره مفهوم خصوصی سازی به اهداف انتقال مالکیت از دولتی به خصوصی مربوط می شود. خصوصی سازی بخشی از سیاست کلی اصلاح اقتصادی است که هدف نهایی آن ایجاد رقابت و مسئولیت پذیری در میان بنگاه های اقتصادی به منظور تخصیص بهینه منابع در س طح کل جامعه است. مدیریت های انتصابی دولتی اغلب ناکارآمدند چون ملاحظات سیاسی و اداری در آنهای غلبه دارد و بنگاه های تحت مدیریت آنها فاقد کنترلهای درونی حاکم بر سیستم اقتصاد رقابتی، یعنی مسئولیت پذیری و پاسخگویی است. خصوصی سازی فرآیند باز گرداندن منطق اقتصادی به فعالیت های اقتصادی است.
هر عاملی که موجب اخلال در این فرآیند شود سیاست اصلاح اقتصادی را با شکست روبه رو خواهد کرد. این اصل اساسی در جریان خصوصی سازی در کشور ما، چه پیش از انقلاب اسلامی و چه پس از آن، مغفول واقع شد به طوری که عملا منطق غیراقتصادی، مانند راضی نگه داشتن برخی اقشار و گروه های اجتماعی یا ایجاد درآمد برای دولت در اولویت قرار گرفت و جریان خصوصی سازی را به بیراهه کشاند.
@austrianschool
قسمت اول
دکتر غنی نژاد
خصوصی سازی، در واقع، مفهوم مخالف دولتی کردن اقتصاد است. دولتی کردن اقتصاد دو وجه متفاوت اما بهم پیوسته دارد:یک وجه ناظر بر مالکیت واحدهای اقتصادی است و وجه دیگر مداخله در سازو کار بازارها. خصوصی سازی نیز به عنوان فرآیند معکوس دولتی کردن اقتصاد دارای همین ویژگی ها است.
بی توجهی به این موضوع مهم بد فهمی های زیانباری را، از دیر باز، به وجود آورده است. واقعیت این است که به صرف واگذار کردن مالکیت های دولتی به بخش خصوصی معضل اقتصادهای دولتی برطرف نمی شود و اتفاقا مشکل اصلی در وجه دیگر ورود دولت به فعالیت های اقتصادی نهفته است که به مداخله در سازوکار بازارها بر می گردد. اقتصادهای دولتی از دو طریق موجب اتلاف منابع کمیاب و ذی قیمت اقتصادی می شوند، یکی از طریق عملکردناکارآمد بنگاه های دولتی که منطق اداری بر آنها حاکم است و مدیران انگیزه ای برای نوآوری و ارتقای بهره وری ندارند و دیگری، از طریق مخدوش کردن سیستم اطلاع رسانی بازارها که نتیجه قیمت گذاری های دولتی است و نهایتا به تخصیص غیربهینه منابع می انجامد. آزادسازی در واقع ناظر بر این جنبه از معضل اقتصاد دولتی است که به صرف انتقال مالکیت بخش دولتی به بخش خصوصی الزاما برطرف نمی شود.
جنبه دیگر از بد فهمی درباره مفهوم خصوصی سازی به اهداف انتقال مالکیت از دولتی به خصوصی مربوط می شود. خصوصی سازی بخشی از سیاست کلی اصلاح اقتصادی است که هدف نهایی آن ایجاد رقابت و مسئولیت پذیری در میان بنگاه های اقتصادی به منظور تخصیص بهینه منابع در س طح کل جامعه است. مدیریت های انتصابی دولتی اغلب ناکارآمدند چون ملاحظات سیاسی و اداری در آنهای غلبه دارد و بنگاه های تحت مدیریت آنها فاقد کنترلهای درونی حاکم بر سیستم اقتصاد رقابتی، یعنی مسئولیت پذیری و پاسخگویی است. خصوصی سازی فرآیند باز گرداندن منطق اقتصادی به فعالیت های اقتصادی است.
هر عاملی که موجب اخلال در این فرآیند شود سیاست اصلاح اقتصادی را با شکست روبه رو خواهد کرد. این اصل اساسی در جریان خصوصی سازی در کشور ما، چه پیش از انقلاب اسلامی و چه پس از آن، مغفول واقع شد به طوری که عملا منطق غیراقتصادی، مانند راضی نگه داشتن برخی اقشار و گروه های اجتماعی یا ایجاد درآمد برای دولت در اولویت قرار گرفت و جریان خصوصی سازی را به بیراهه کشاند.
@austrianschool
قسمت دوم
یکی از معضلات بزرگ اجرای خصوصی سازی در کشور ما از همان آغاز، نهادهای متولی این امر و نحوه تصمیم گیری آنها بود.
استقلال و بی طرفی مدیریت اجرایی واگذاری برای عملکرد صحیح و سالم خصوصی سازی ضرورتی اجتناب ناپذیر است. عدم رعایت اصل استقلال در امر خصوصی سازی، این سیاست را در انظار عمومی دچار ابهام و اشکال کرد. ..
از بررسی مضمون مجموع تصویب نامه های دولت و مصوبه های مجلس درباره خصوصی سازی چنین بر می آید که از نظر نویسندگان این متون قانونی واگذاری ها نوعی توزیع امتیاز تلقی می شده و از این رو بیشترین توجه آنها معطوف به انصاف در توزیع و رعایت الویت برای برخی گروه ها و اقشار بوده است. این تلقی ازخصوصی سازی ناگزیر موجب انحراف از منطق در اقتصادی و نیز بروز بدگمانی و بی اعتمادی در نحوه واگذاری ها شد.
دلیل اصلی خصوصی سازی این است که بنگاه های دولتی عملکرد خوبی ندارد. در کل موجب اتلاف منابع، حیف و میل و فساد اقتصادی می شوند. هدف نهایی پایان دادن به این فرایند اتلاف و افساد است که به آزاد شدن منابع اقتصادی از زندان ناکارآمدی می گردد و بازار رقابتی و منافع عامه را جایگزین بازارهای اسیر و انحصاری و منافع یک عده خاص می نماید. وارد کردن هر هدف دیگری در این وسط به نقض غرض می انجامد.
یک بنگاه دولتی که به علت برخورداری از موقعیت انحصاری و حمایت های آشکار و پنهان دولتی و ارتباطات اداری و سیاسی از سودآوری نسبتا خوبی برخوردار است ممکن است با قیمت های پایه بالا در بازار عرضه شود اما، پس از واگذاری که دیگر از چنین موقعیت ممتازی نمی تواند بهره گیرد، با مشکلات جدی و حتی زیاندهی روبه رو شود.
تکرار چنین مواردی از واگذاری ها که ناشی از عدم شفافیت در ارائه اطلاعات و نحوه واگذاری ها می تواند باشد به بی اعتمادی و بدبینی دامن می زند و در فرآیند واگذاری خلل ایجاد می کند. مسائلی از این دست که ریشه در بدفهمی ها داشت باعث بی رغبتی طرفهای خریدار و فروشنده شد و حرکت خصوصی سازی را با کندی فلج کننده ای مواجه کرد.....
از کتال ازاسازی و عملکرد اقتصادی
با اندکی تلخیص
@austrianschool.
یکی از معضلات بزرگ اجرای خصوصی سازی در کشور ما از همان آغاز، نهادهای متولی این امر و نحوه تصمیم گیری آنها بود.
استقلال و بی طرفی مدیریت اجرایی واگذاری برای عملکرد صحیح و سالم خصوصی سازی ضرورتی اجتناب ناپذیر است. عدم رعایت اصل استقلال در امر خصوصی سازی، این سیاست را در انظار عمومی دچار ابهام و اشکال کرد. ..
از بررسی مضمون مجموع تصویب نامه های دولت و مصوبه های مجلس درباره خصوصی سازی چنین بر می آید که از نظر نویسندگان این متون قانونی واگذاری ها نوعی توزیع امتیاز تلقی می شده و از این رو بیشترین توجه آنها معطوف به انصاف در توزیع و رعایت الویت برای برخی گروه ها و اقشار بوده است. این تلقی ازخصوصی سازی ناگزیر موجب انحراف از منطق در اقتصادی و نیز بروز بدگمانی و بی اعتمادی در نحوه واگذاری ها شد.
دلیل اصلی خصوصی سازی این است که بنگاه های دولتی عملکرد خوبی ندارد. در کل موجب اتلاف منابع، حیف و میل و فساد اقتصادی می شوند. هدف نهایی پایان دادن به این فرایند اتلاف و افساد است که به آزاد شدن منابع اقتصادی از زندان ناکارآمدی می گردد و بازار رقابتی و منافع عامه را جایگزین بازارهای اسیر و انحصاری و منافع یک عده خاص می نماید. وارد کردن هر هدف دیگری در این وسط به نقض غرض می انجامد.
یک بنگاه دولتی که به علت برخورداری از موقعیت انحصاری و حمایت های آشکار و پنهان دولتی و ارتباطات اداری و سیاسی از سودآوری نسبتا خوبی برخوردار است ممکن است با قیمت های پایه بالا در بازار عرضه شود اما، پس از واگذاری که دیگر از چنین موقعیت ممتازی نمی تواند بهره گیرد، با مشکلات جدی و حتی زیاندهی روبه رو شود.
تکرار چنین مواردی از واگذاری ها که ناشی از عدم شفافیت در ارائه اطلاعات و نحوه واگذاری ها می تواند باشد به بی اعتمادی و بدبینی دامن می زند و در فرآیند واگذاری خلل ایجاد می کند. مسائلی از این دست که ریشه در بدفهمی ها داشت باعث بی رغبتی طرفهای خریدار و فروشنده شد و حرکت خصوصی سازی را با کندی فلج کننده ای مواجه کرد.....
از کتال ازاسازی و عملکرد اقتصادی
با اندکی تلخیص
@austrianschool.
خصوصیسازی به سبک روسیه با آخوندی
دلایل انحراف خصوصیسازی در ایران
عباس آخوندی معتقد است «دولتهای ایران اساساً هیچگاه خصوصیسازی را در دستور کار نداشتهاند و تنها واگذاری سهام بنگاهها را -به عنوان یک وظیفه بوروکراتیک- مساله خود میدانستهاند.» اما حتی در این کار هم، به گفته وزیر پیشین راه و شهرسازی، «روشهای آشفتهای اجرا شده که مخصوص ایران و روسیه است.»
http://www.tejaratefarda.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-41/29437-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A8%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C
دلایل انحراف خصوصیسازی در ایران
عباس آخوندی معتقد است «دولتهای ایران اساساً هیچگاه خصوصیسازی را در دستور کار نداشتهاند و تنها واگذاری سهام بنگاهها را -به عنوان یک وظیفه بوروکراتیک- مساله خود میدانستهاند.» اما حتی در این کار هم، به گفته وزیر پیشین راه و شهرسازی، «روشهای آشفتهای اجرا شده که مخصوص ایران و روسیه است.»
http://www.tejaratefarda.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-41/29437-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A8%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C
هفته نامه تجارت فردا
خصوصیسازی به سبک روسی
عباس آخوندی معتقد است «دولتهای ایران اساساً هیچگاه خصوصیسازی را در دستور کار نداشتهاند و تنها واگذاری سهام بنگاهها را -به عنوان یک وظیفه بوروکراتیک- مساله خود میدانستهاند.» اما حتی در این کار هم، به گفته وزیر پیشین راه و شهرسازی، «روشهای آشفتهای…
👈موسی غنینژاد
باتوجه به دولتی بودن نظام بانکی ایران، از یکسو و سیطره همهجانبه قدرت بوروکراتیک دولت در تمام زوایای روابط اقتصادی در جامعه از سوی دیگر، به جرات میتوان گفت که حتی اگر مالکیت همه واحدهای صنعتی به مردم واگذار شود، باز این واحدها همچنان طفیلی و جیرهخوار دولت باقی خواهند ماند؛ زیرا برای گرفتن اعتبارات و نیز اخذ مجوزهای متعدد و گوناگون برای فعالیت مجبور به دریوزگی از دولت خواهند بود.
با چنین شدت و وسعت قدرتِ اقتصادیِ دولت، حقوق مالکیت فردی و بخشخصوصی، صورتهای بیمحتوایی بیش نیستند.خصوصیسازی در این شرایط به اهداف واقعی آن، که بالابردن توان تولیدی و بهرهوری بنگاهها است، نمیتواند نائل آید و عملا به بازتوزیع اموال عمومی و رانتهای انحصاری به تعدادی از افراد نزدیک به قدرت خواهد انجامید.
باتوجه به دولتی بودن نظام بانکی ایران، از یکسو و سیطره همهجانبه قدرت بوروکراتیک دولت در تمام زوایای روابط اقتصادی در جامعه از سوی دیگر، به جرات میتوان گفت که حتی اگر مالکیت همه واحدهای صنعتی به مردم واگذار شود، باز این واحدها همچنان طفیلی و جیرهخوار دولت باقی خواهند ماند؛ زیرا برای گرفتن اعتبارات و نیز اخذ مجوزهای متعدد و گوناگون برای فعالیت مجبور به دریوزگی از دولت خواهند بود.
با چنین شدت و وسعت قدرتِ اقتصادیِ دولت، حقوق مالکیت فردی و بخشخصوصی، صورتهای بیمحتوایی بیش نیستند.خصوصیسازی در این شرایط به اهداف واقعی آن، که بالابردن توان تولیدی و بهرهوری بنگاهها است، نمیتواند نائل آید و عملا به بازتوزیع اموال عمومی و رانتهای انحصاری به تعدادی از افراد نزدیک به قدرت خواهد انجامید.
Forwarded from اقتصاد وسرمایه داری
علم یا مصلحت
خصوصی سازی مصلحتی بود که علم اقتصاد انرا تصدیق می کرد اما علم اقتصاد مثل همه علوم علم مصلحت نیست اگر علم اقتصاد دولت را در مقام سرمایه گذار تایید نمی کند دلالت بر این ندارد که نفی دولت را به نفرت از دولت تبدیل کرد
در حقیقت خصوصی سازی مثل اجاره دادن نیست اگرچه در بسیاری مواقع دولتی ماندن بهتر از اجاره دادن است زیرا اجاره دادن نادیده گرفتن حق مالکیت خصوصی بر اموال تصرف شده از سوی دولت است مصداق این نظر این است که راهزنی اموال کاروان را می دزدد و سپس از اموال در اختیار به کاروانیان انعام می کند
در این وضعیت پذیرش انعام راهزن اگر چه مصلحت است اما حق نیست حق زمانی پایمال می شود که مصلحت جایگزین معرفت و علم شود به همین سبب رادیکالیزم در شرایطی سربرمی آورد که آگاهی بر مصلحت تفوق می یابد
از این رو تقلیل علم به مصلحت و یا کاهش جایگاه حق به ضرورت ادامه وضعیت دشوار و غیر حق کنونی است و در این صورت علم به ایدئولوژی تغییر جایگاه می دهد و ابزار تداوم جهل بر علیه علم می شود
علم با کاچی بهتر از هیچی است سازگار نیست هرگاه علم به کاچی تسلیم شود علم همان ناعلم است و سیاست و قدرت فصل الخطاب است
خصوصی سازی مصلحتی بود که علم اقتصاد انرا تصدیق می کرد اما علم اقتصاد مثل همه علوم علم مصلحت نیست اگر علم اقتصاد دولت را در مقام سرمایه گذار تایید نمی کند دلالت بر این ندارد که نفی دولت را به نفرت از دولت تبدیل کرد
در حقیقت خصوصی سازی مثل اجاره دادن نیست اگرچه در بسیاری مواقع دولتی ماندن بهتر از اجاره دادن است زیرا اجاره دادن نادیده گرفتن حق مالکیت خصوصی بر اموال تصرف شده از سوی دولت است مصداق این نظر این است که راهزنی اموال کاروان را می دزدد و سپس از اموال در اختیار به کاروانیان انعام می کند
در این وضعیت پذیرش انعام راهزن اگر چه مصلحت است اما حق نیست حق زمانی پایمال می شود که مصلحت جایگزین معرفت و علم شود به همین سبب رادیکالیزم در شرایطی سربرمی آورد که آگاهی بر مصلحت تفوق می یابد
از این رو تقلیل علم به مصلحت و یا کاهش جایگاه حق به ضرورت ادامه وضعیت دشوار و غیر حق کنونی است و در این صورت علم به ایدئولوژی تغییر جایگاه می دهد و ابزار تداوم جهل بر علیه علم می شود
علم با کاچی بهتر از هیچی است سازگار نیست هرگاه علم به کاچی تسلیم شود علم همان ناعلم است و سیاست و قدرت فصل الخطاب است
ایروینگ جنیس روانشناس اجتماعی تفکر گروهی را حاصل فشار بر هر یک از افراد گروه درتطابق آنها در رسیدن به جمع گرایی می داند ..این حل شدن در تفکر گروهی که مشخصه رفتار قبیله گرایانه ی ایرانیان از دیر باز بوده معایب زیادی دارد منجمله افراد در صورت در اقلیت قرار گرفتن تحت فشار جمعی قرار می گیرد آنها دارای انسجام و یکپارچگی کامل هستند و اعضا طرز تلقی یکسانی از مسایل دارند و آنقدر در جو توافق قرار می گیرند که از ازریابی واقع بینانه باز می مانندآنها باورمندان متعصبی می شوند اولین بیماری چنین تفکر یا باور گروهی اینه که احساس رویین تنی به آنها دست می دهد و می پندارند مخاطراتی آنها را تهدید نمی کنند واین احساس کاذب آنها را آسیب پذیر تر می کند
آنها از ارزیابی و انتقاد گریزانند و بجز ازرشهای گروهی به ارزش دیگری نمی اندیشند
آنها دنبال تفکر قالبی و کلیشه ای اندکلیشه تصمیم ها را ساده می کند و دچار خطای هاله ای می شوند...سخنان مخالف از طرف هر کس نوعی انتحار است که به حذف فرد از گروه منجر می شود
آنها همواره از همدیگر تعریف و تمجید می کنند و از انتقاد هم پرهیز می کنند تا مبادا اتحاد و همبستگی گروهی به خطر بیفتد
اتفاق آرا و توافق اکثریتی منجر به توافق جمعی غیر منطقی می گرددو هر ایده بی چون و چرا در گروه پذیرفته می شود و افراد گروه بخاطر پای بندی در مورد جهتی که گروه بدان جا می رود سوالی نمی کنند چون فردیت آنها لگد کوب شده است
اطلاعات ناخوشایند عایق و سانسور می شود یا خبرها مطرح نمی شود یا تحریف شده اش را می پذیرند
تعدادی زیادی از شکستهای دولت توسط خط مشی هایی که تفکر گروهی تعیین کرده بوده صورت گرفته است زیرا تصمیم گیری های نادرست با نادیده گرفتن فردیت و نظر افراد گرفته می شود
@austrianschool
آنها از ارزیابی و انتقاد گریزانند و بجز ازرشهای گروهی به ارزش دیگری نمی اندیشند
آنها دنبال تفکر قالبی و کلیشه ای اندکلیشه تصمیم ها را ساده می کند و دچار خطای هاله ای می شوند...سخنان مخالف از طرف هر کس نوعی انتحار است که به حذف فرد از گروه منجر می شود
آنها همواره از همدیگر تعریف و تمجید می کنند و از انتقاد هم پرهیز می کنند تا مبادا اتحاد و همبستگی گروهی به خطر بیفتد
اتفاق آرا و توافق اکثریتی منجر به توافق جمعی غیر منطقی می گرددو هر ایده بی چون و چرا در گروه پذیرفته می شود و افراد گروه بخاطر پای بندی در مورد جهتی که گروه بدان جا می رود سوالی نمی کنند چون فردیت آنها لگد کوب شده است
اطلاعات ناخوشایند عایق و سانسور می شود یا خبرها مطرح نمی شود یا تحریف شده اش را می پذیرند
تعدادی زیادی از شکستهای دولت توسط خط مشی هایی که تفکر گروهی تعیین کرده بوده صورت گرفته است زیرا تصمیم گیری های نادرست با نادیده گرفتن فردیت و نظر افراد گرفته می شود
@austrianschool
⚜موسی غنینژاد
موضوع علم اقتصاد انسان است. انسان، ملکول نیست، ربات نیست. انسان کنشگر است و اراده دارد. زمان و علیت یکی از پایههای پراکسیولوژیِ میزس است. انسان اراده دارد و اگر بخواهید اراده را در نظر بگیرید، ناگزیرید که در منطق کنش استدلال کنید و در چارچوب منطق کنش، استفاده از ریاضیات به آن شکلی که در فیزیک استفاده میشود، در اقتصاد کاربرد ندارد.
موضوع علم اقتصاد انسان است. انسان، ملکول نیست، ربات نیست. انسان کنشگر است و اراده دارد. زمان و علیت یکی از پایههای پراکسیولوژیِ میزس است. انسان اراده دارد و اگر بخواهید اراده را در نظر بگیرید، ناگزیرید که در منطق کنش استدلال کنید و در چارچوب منطق کنش، استفاده از ریاضیات به آن شکلی که در فیزیک استفاده میشود، در اقتصاد کاربرد ندارد.
Forwarded from موسی غنینژاد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎤فضیلت انسان به آزادی است
🖇بریده ای از نشست هم اندیشی دنیای اقتصاد در تاریخ ۹۸/۰۷/۱۵
#آزاد_سازی #آزادی
@ghaninejad_mousa
🖇بریده ای از نشست هم اندیشی دنیای اقتصاد در تاریخ ۹۸/۰۷/۱۵
#آزاد_سازی #آزادی
@ghaninejad_mousa
👍1