‏چه مدل نهادی برای ایران در تضمین عدالت محیط زیستی در گره با عدالت انتقالی وجود دارد؟

با توجه به تجربه‌های مختلف رخ داده در جهان در موضوع محیط زیست و عدالت، برای دوره گذار در ایران می‌توان سه مدل ترکیبی را تصور کرد:
مدل اول: کمیسیون حقیقت با شعبه محیط‌زیستی
در این مدل، کمیسیون حقیقت و آشتی ملی یک شعبه تخصصی برای آسیب‌های اکولوژیک دارد. این شعبه موظف است آسیب‌های محیط‌زیستی را با همان جدیتی که آسیب‌های سیاسی مستند می‌شوند ثبت کند، از جمله داده‌های سنجش از راه دور برای نشان دادن تغییرات اکوسیستم در چهل سال گذشته. الگوی کلمبیا و گواتمالا پشتوانه این رویکرد است.
مدل دوم: دیوان اکولوژیک مستقل
در این مدل، یک دادگاه تخصصی محیط‌زیستی در دوره گذار تشکیل می‌شود که صلاحیت رسیدگی به پرونده‌های ترکیبی، آسیب اجتماعی‌محیط‌زیستی را دارد. این دادگاه می‌تواند هم رأی به جبران فردی و جمعی بدهد، هم دستورالعمل‌های احیای اکوسیستم را تضمین کند. الگوی اکوادور و پیشنهادهای سازمان UNEP برای دادگاه‌های ملی محیط‌زیستی پایه این مدل است.
مدل سوم: مکانیزم مشارکتی جوامع محلی
در این مدل، جوامع بومی و محلی، از بلوچ‌های اطراف هامون تا عرب‌های خوزستان،نه فقط شاهد بلکه طراح فرآیندهای جبران هستند. این مدل مبتنی بر اصل «رضایت آزاد، قبلی و آگاهانه» (FPIC) در حقوق بین‌الملل بومیان است و مانع از این می‌شود که جبران محیط‌زیستی دوباره از بالا و بدون مشورت با آسیب‌دیدگان طراحی شود.
‎#عدالت_محیطزیستی
‎#عدالت_انتقالی

🆔@azambahramiran

‏مهم در مورد ‎#هرمزگان فراموش شده:

زیر بمباران، تحلیل فشرده ای از وضعیت هرمزگان

وضعیت امروز: توافق ۱۷ ژوئن دارد می‌شکند. آمریکا ۲۶ ژوئن دوباره به رادارها و مخازن موشکی ساحلی هرمزگان حمله کرد. ایران هم پاسخ داد. جنگ ادامه دارد اما این را هرمزگانیها و باقی ساحل نشینان بیش از همه ما درک و زندگی میکنند.
حمله ۱۰ ژوئن به مخازن آب بامانی با GBU-39 انجام شد: مهمات هدایت‌شده دقیق روی مخازن خوردند. این یعنی خطای تصادفی بعید است. ۲۰٬۰۰۰ نفر، در ۱۰ روستا، با گرمای بالای ۳۸ درجه، بی‌آب ماندند.
قشم قبلاً هم هدف قرار گرفته بود. در مارس، یک کارخانه آب‌شیرین‌کن در قشم زده شد و آب ۳۰ روستا قطع شد.
این خبر هم در هیاهوی جنگ گم شد.
از طرفی درست است که هیچ تخلیه رسمی اعلام نشده، اما قطع آب در تابستان هرمزگان، با دمای بالای ۳۸ درجه و زیرساخت‌های بسیار توسعه نیافته، عملاً زندگی را غیرممکن می‌کند. در ادبیات حقوق بشری به این «جابجایی اجباری ناشی از بحران» می‌گویند: مردم نه با حکم رسمی، بلکه با محروم شدن از آب و امنیت مجبور به ترک می‌شوند.
این نوع آوارگی در آمارها ثبت نمی‌شود، در رسانه‌ها دیده نمی‌شود، و بعداً هم اثبات کردنش سخت‌تر است، اما از نظر حقوقی به همان اندازه جابجایی اجباری مستقیم محاسبه می‌شود.
دسترسی مسدود، دولت ایران اجازه پوشش مستقل رسانه‌ای نمی‌دهد. ابعاد واقعی آسیب بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که منتشر می‌شود. این یک آوارگی خاموش است.
سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) عملیاتی برای تخلیه بیش از ۱۱٬۰۰۰ ملوان گرفتار در تنگه هرمز آغاز کرد (Al Jazeera) که نشان می‌دهد خود آبراه به منطقه‌ای مملو از غیرنظامیان گرفتار تبدیل شده بود.
‎#هرمزگان
‎#جنگ

🆔@azambahramiran

موج گرمای بی‌سابقه در اروپا

بخش بزرگی از اروپا در هفته‌های اخیر با دمای بسیار بالا، آتش‌سوزی جنگل‌ها، فشار بر شبکه برق و افزایش خطرات سلامت روبه‌رو شده است. پژوهشگران گروه «World Weather Attribution» اعلام کرده‌اند که چنین موج گرمای شدیدی بدون تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت انسان «تقریباً غیرممکن» بود و گرمایش جهانی احتمال وقوع آن را حدود ۱۰۰ برابر افزایش داده است. و ۲۰۲۲: با وجود روند بلندمدت گرمایش، اثر پدیده لانینا (La Niña) باعث شد افزایش دما نسبتاً کمتر باشد.
۲۰۲۳: با آغاز ال‌نینو (El Niño)، میانگین دمای جهانی جهش قابل توجهی داشت.
۲۰۲۴: گرم‌ترین سال ثبت‌شده در تاریخ اندازه‌گیری‌های مدرن بود.
۲۰۲۵: اندکی خنک‌تر از ۲۰۲۴ بود، اما همچنان یکی از سه سال گرم ثبت‌شده محسوب می‌شود و از تقریباً تمام سال‌های قبل گرم‌تر است.
‎#گرمایش_جهانی

🆔@azambahramiran

‏هوش مصنوعی هم در حال مصرف و آلودن است

افزایش شکایت‌های حقوقی علیه مراکز داده (Data Centers) با رشد سریع هوش مصنوعی، مصرف برق و آب مراکز داده افزایش یافته است. بر اساس گزارش جدید، در کشورهای مختلف دعاوی حقوقی بیشتری علیه این مراکز به دلیل مصرف انرژی، آب و انتشار آلاینده‌ها مطرح شده است؛ از جمله در شیلی، ایرلند، آمریکا و بریتانیا.
اساس تحلیل تازه مدرسه اقتصاد لندن (LSE) از حدود ۳۶۰۰ پرونده اقلیمی ثبت‌شده از سال ۲۰۱۵، شمار دعاوی علیه مراکز داده درباره منابع انرژی، مصرف آب و آلودگی هوا رو به افزایش است، روندی که از آمریکا و بریتانیا تا شیلی و ایرلند دیده می‌شود.
بطور مثال: در شیلی، پروژه مرکز داده بزرگ گوگل در سانتیاگو در سال ۲۰۲۰ به دلیل عدم بررسی کافی پیامدهای اقلیمی متوقف شد، هرچند رشد کلی مراکز داده در شیلی به‌ تحقیق وگزارش نهادهای دانشگاهی، همچنان تالاب‌های خشک‌شده این کشور را تحت فشار قرار می‌دهد.

🆔@azambahramiran

‏هشدار سازمان‌های بین‌المللی درباره عبور از آستانه ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد در مناسبت‌های مرتبط با روز جهانی محیط‌زیست، سازمان ملل و برنامه محیط‌زیست سازمان ملل (UNEP) بار دیگر هشدار دادند که جهان در حال نزدیک شدن یا عبور موقت از آستانه ۱٫۵ درجه گرمایش است و خواستار اقدامات فوری برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای شدند.
عبور موقت با عبور دائمی فرق دارد. ثبت دمای بالاتر از ۱٫۵ درجه در یک سال، به معنای شکست قطعی هدف جهانی نیست؛ معیار رسمی بر اساس میانگین بلندمدت است.
اروپا سریع‌تر از میانگین جهان گرم می‌شود. به همین دلیل موج‌های گرما، خشکسالی و آتش‌سوزی در این قاره شدت بیشتری یافته است.
نیم درجه اختلاف اهمیت زیادی دارد. افزایش دما از ۱٫۵ به ۲ درجه می‌تواند خطر گرمای مرگبار، سیل، خشکسالی و خسارت به اکوسیستم‌ها را به‌طور چشمگیری افزایش دهد.
گرمایش امروز، پیامدهای فردا را رقم می‌زند. حتی با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، بخشی از گرمایش به دلیل گرمای ذخیره‌شده در اقیانوس‌ها ادامه خواهد داشت.
کشورهای کم‌انتشار اغلب بیشترین آسیب را می‌بینند. بسیاری از کشورهای فقیر، با وجود سهم اندک در ایجاد گرمایش، بیشترین خسارت را از تغییرات اقلیمی متحمل می‌شوند.
‎#گرمایش_جهانی
‎#آستانه_یک_و_نیم

🆔@azambahramiran

‏◀️خوزستان: ثروتمندترین و بی‌کارترین

تجمع کارجویان هویزه (۸ و ۹ تیر) در برابر فرمانداری، بار دیگر یک تناقض ساختاری را رو کرد.
میدانید که ‎#خوزستان با نرخ ۱۰.۶ تا ۱۳.۲ درصد، بالاترین نرخ بیکاری کشور را دارد و نزدیک به دو برابر میانگین ملی (۷.۳ درصد) است.
اما همین استان، صاحب ۸۰ درصد منابع نفت و گاز ایران است و بین ۱۵ تا ۱۹ درصد تولید ناخالص داخلی کشور را می‌سازد.
چرا در حالیکه ۷۰ درصد اقتصاد خوزستان به نفت وابسته است، این صنعت تنها ۳ درصد اشتغال استان را تأمین می‌کند.
چون ثروت از زیر پای مردم استخراج می‌شود، اما فرصت شغلی برایشان باقی نمی‌ سازد. آب و هوا و خاک ‌ زندگی آنها و حتی سلامت خودشان و کودکشان را مصرف می‌کند و آنها را دور می‌ریزد.
مدیریت منابع کلیدی از تهران انجام می‌شود، صنایع پایین‌دستی (که اشتغال واقعی می‌سازند) توسعه نیافته‌اند، و وعده‌های استخدام بومی سال‌ها ست بدون سازوکار الزام‌آور تکرار می‌شوند.
اعتراض کارگران در ‎#هویزه یک مطالبه محلی نیست بلکه نشانه‌ی یک الگوی تکرارشونده در سراسر استان است.

‎#کارگران

🆔@azambahramiran

🔻حجت کرمانی، وکیل هومن جوکار و سپیده کاشانی، از بازداشت مجدد این دو فعال محیط زیست خبر داد. نیروهای امنیتی سیما کاشانی خواهر سپیده کاشانی را هم دستگیر کردند.

آقای کرمانی به امتداد گفت: «ماموران امنیتی با حضور در منزل هومن جوکار و سپیده کاشانی، زوج فعال محیط‌زیستی، ضمن ضبط تمامی وسایل الکترونیکی آن‌ها، بازداشتشان کردند.»

وکیل آنها گفته است که «با توجه به تعطیلی طولانی پیش‌رو و بسته شدن مراکز قضایی، این بازداشت، نگرانی‌ها را برای خانواده این افراد افزایش داده است.»

هنوز روشن نیست آنها در بازداشت چه نهادی هستند.

سپیده کاشانی و هومن جوکار اولین بار در سال ۱۳۹۶ شمسی به اتهام «جاسوسی» بازداشت شدند و مدتها در انفرادی و تحت بازجویی قرار داشتند.

در آن زمان سپاه پاسداران پرونده این فعالان محیط زیست را در دست داشت.

در سال ۹۶، هشت فعال محیط‌ زیست به همراه کاووس سید امامی بازداشت شدند بودند اما آقای سیدامامی مدت کوتاهی بعد از بازداشت در زندان درگذشت و مقام‌های رسمی قوه قضائیه علت آن را «خودکشی» اعلام کردند.

ادامه خبر را از لینک زیر در وبسایت بی‌بی‌سی فارسی بخوانید.

📷 Handout
https://bbc.in/446Bns0
@BBCPersian

آمار حوادث کار در ایران (۱۴۰۴-۱۴۰۵)

بر اساس گزارش مرکز آمار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران (هرانا)، در بازه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ تا ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵: دست‌کم ۵۰۱۹ کارگر کشته یا مصدوم شدند، که از این میان حداقل ۴۴۳۳ نفر مجروح و بقیه (حدود ۵۸۶ نفر) جان باختند.

علل حوادث: ۱۹.۹۷٪ حوادث ساختمانی، ۱۵.۶۶٪ سقوط از ارتفاع، ۱۴.۹۷٪ اصابت جسم سخت، ۱۳.۲۵٪ آتش‌سوزی، ۷.۵۷٪ معادن، ۷.۰۶٪ تصادفات، ۵.۸۵٪ برق‌گرفتگی (خبرگزاری هرانا) و مابقی موارد کوچک‌تر مثل انفجار، گازگرفتگی، غرق‌شدگی و گرمازدگی.
توجه کنیم که آمارهای رسمی ایران خودشان با هم تناقض شدید دارند.
سازمان تأمین اجتماعی (فقط بیمه‌شدگان): ۴۵۵ نفر در سال ۱۴۰۰
سازمان پزشکی قانونی: ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۶ نفر در سال
معاون وزیر بهداشت (اردیبهشت ۱۴۰۴): سالانه ده هزار کارگر به دلیل حوادث شغلی کشته می‌شوند (Radiozamaneh)
این شکاف ۲۰ برابری بین رقم بیمه‌ای و رقم غیررسمی، خودش یک سند علیه ساختار است: بخش بزرگی از نیروی کار (به‌ویژه کارگران غیررسمی، ساختمانی، معدنی) اصلاً بیمه نیستند و مرگ‌شان هیچ‌گاه در آمار رسمی دولت ثبت نمی‌شود.

مقایسه با میانگین جهانی
طبق آخرین برآورد مشترک ILO/WHO: در سال ۲۰۱۹ حدود ۲.۹۳ میلیون کارگر در جهان بر اثر عوامل مرتبط با کار جان باختند (ILOSTAT) که حدود ۳۱۲ هزار نفر از این مرگ‌ها مستقیماً ناشی از حوادث شغلی (نه بیماری) بوده است.
کشاورزی، ساختمان، جنگل‌داری، شیلات و صنعت پرخطرترین بخش‌ها هستند و ۲۰۰ هزار مرگ سالانه (۶۳٪ کل مرگ‌های شغلی) را شامل می‌شوند. یک‌سوم مرگ‌های شغلی جهان مربوط به کارگران کشاورزی است.

نرخ مرگ مردان (۵۱.۴ در هر صدهزار نفر شاغل) بسیار بیشتر از زنان (۱۷.۲) است و آسیا-اقیانوسیه با ۶۳٪ کل مرگ‌های جهانی بالاترین نرخ را دارد.

اگر رقم پزشکی قانونی ایران (~۱۹۰۰ مرگ/سال) را با جمعیت شاغل ~۲۵ میلیونی مقایسه کنید، نرخ تقریبی حدود ۷.۶ در صدهزار می‌شود، نزدیک یا بالاتر از میانگین جهانی حوادث شغلی (~۹ در صدهزار).

اما اگر رقم غیررسمی وزارت بهداشت (۱۰ هزار نفر) واقعی باشد، نرخ ایران به حدود ۴۰ در صدهزار می‌رسد که چند برابر میانگین جهانی است.

این مرگها و حوادث، پیوند با تغییر اقلیم و گرمایش جهانی نقطه مشترک محیط‌زیست + عدالت کارگری، است.
طبق گزارش‌های تازهٔ ILO:
تا سال ۲۰۳۰، بیش از ۲٪ کل ساعات کاری جهان سالانه به دلیل تنش گرمایی از دست می‌رود، معادل بیش از ۸۰ میلیون شغل تمام‌وقت؛ این بار به‌طور نامتناسب بر دوش کارگران فضای باز و یدی، به‌ویژه در کشاورزی، ساختمان و جمع‌آوری زباله است و با افزایش صدمات، گرمازدگی و حوادث قلبی-عروقی مرتبط است.

تغییرات اقلیمی برای ۷۰٪ از کارگران جهان خطرات جدی سلامتی ایجاد می‌کند.

۱.۶ میلیارد کارگر در معرض اشعه ماوراءبنفش قرار دارند و سالانه بیش از ۱۹ هزار مرگ ناشی از سرطان پوست شغلی گزارش می‌شود که بیشتر مربوط به کارگران جنوب جهانی است.

۸۷۰ میلیون کارگر در معرض مواد سمی هستند و سالانه ۳۰۰ هزار کارگر جهان به همین دلیل کشته می‌شوند.

در ایران، خوزستان، بوشهر و جنوب کشور دقیقاً همان مناطقی هستند که موج گرما، ریزگرد و آلودگی هوا با کارگران غیررسمی و بی‌بیمهٔ ساختمانی/کشاورزی تلاقی می‌کند.

🆔@azambahramiran

سپیده هنوز از آثار سالها زندان و زخم شکنجه آشکار و پنهان آن رنج می‌برد. بعلاوه بازداشت شدگان حیات وحش پارسیان هرگز نتوانستند زندگی و حقوق شهروندی خود را کامل برای کار و جابجایی باز یابند. فشار امنیتی بسیاری بر کنشگران، مستندسازان، روزنامه‌نگاران و محققان مستقل محیط زیست ایران وجود دارد و آنها مدام در سایه تهدید و نگرانی و سانسور زندگی می‌کنند. آنها صدای رنج محیط زیست ایران هستند و افرادی مثل سپیده و هومن یک زندگی آرام و در امنیت از این سرزمین طلبکارند.
تصویر سپیده از پس آزادی، بعد از ۶ سال حبس غیر عادلانه و ظالمانه.
#سپیده_کاشانی
#هومن_جوکار
🆔@azambahramiran

تهران، تشنه‌ی مدیریت 💧

سدهای تهران زیر ۲۰ درصد ظرفیت‌اند. حدود ۳۵ میلیون نفر در ایران با تنش آبی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. حتی بطری آب معدنی در فروشگاه‌های تهران سهمیه‌بندی شده است. وقتی مردم برای یک بطری آب هم صف می‌کشند، دیگر حرف از «خشکسالی» به‌تنهایی کافی نیست.
واقعیت این‌جاست: کاهش بارش فقط بخشی از ماجراست. دهه‌ها سدسازی بی‌رویه، برداشت افسارگسیخته از آب زیرزمینی، و سیاست خودکفایی غذایی که کشاورزی آب‌بر را در دل کویر گسترش داد — این‌ها بحرانی ساختند که حتی بارش‌های اخیر هم نتوانست جبرانش کند.
و پاسخ حکومت؟ به‌جای اصلاح حکمرانی آب، کاهش فشار آب، سهمیه‌بندی، و این اواخر پیشنهاد نظارت مساجد و پایگاه‌های بسیج بر مصرف کولر خانه‌ها.
این، بحران آب نیست؛ بحران حکمرانی است که لباس خشکسالی پوشیده است. و دوباره در صف نخست راهکار ضعیف ترین ک وه مصرف کنندگان هدف است.

🆔@azambahramiran
#بحران_آب #ایران #محیط_زیست

خاکی که زیر پایمان از دست می‌رود
برای #روز_جهانی_خاک
هر سال ۱۶.۵ تن خاک از هر هکتار زمین ایران فرسایش می‌شود .عددی که ۷ برابر میانگین جهانی است. ایران فقط ۱٪ از خاک جهان را دارد، اما ۷.۷ ٪ از کل فرسایش خاک کره زمین همین‌جا اتفاق می‌افتد.
یعنی چی؟
یعنی سالانه حدود ۲ میلیارد تن خاک حاصلخیز کشور از بین می‌رود. برای ساخته‌شدن دوباره‌ی همین خاک، طبیعت به صدها سال زمان نیاز دارد. ما در چند دهه داریم نابودش می‌کنیم.
خسارت اقتصادی سالانه‌اش؟ نزدیک به ۱۰ میلیارد دلار.
چرا این‌طور شده:
◀️یک‌سوم جنگل‌های کشور در نیم قرن اخیر از بین رفته.
◀️چرای بی‌رویه دام و شخم‌زنی نادرست خاک را لخت کرده است.
◀️تبدیل مراتع و جنگل به زمین کشاورزی و مسکونی
◀️مصرف بی‌حساب کود شیمیایی و آلودگی صنعتی
خاک، برخلاف نفت، قابل جایگزینی نیست. وقتی از دست برود، برمی‌گردد به بیابان و بیابان، خودش موتور مهاجرت و ریزگرد و فقر روستایی می‌شود.
این هم بحران محیط‌زیستی است، هم بحران حکمرانی: قانون حفاظت از خاک بعد از ۱۱ سال مصوب شد و از زمان تصویب همچنان خاک می‌خورد. یعنی از ۱۳۹۸ برای کاهش فرسایش تصویب شده، هنوز اجرا نشده.
#فرسایش_خاک
🆔@azambahramiran

بحران آب: توجیه‌تراشی رسمی در برابر واقعیت میدانی (نگاه کوتاه‌مدت، تابستان ۱۴۰۵)

حکومت در ماه های اخیر ببسیار تباش ک ده تت مسقله بحران اب را در ایران عادیسازی کن:
تلاش‌های عادی‌سازی و کم‌اهمیت‌سازی
◀️گره‌زدن به بارندگی فصلی
مقامات و کارشناسان دولتی بحران را به نوسان بارندگی سالانه تقلیل می‌دهند: اگر بارش زیاد باشد کشاورزی رونق می‌گیرد، اگر نه بحران آغاز می‌شود. این چارچوب، بحران ساختاری چندده‌ساله را به یک اتفاق فصلی تبدیل می‌کند.

◀️استفاده از بهبود موقت بارش برای روایت «رفع بحران»
در خرداد ۱۴۰۵ برخی رسانه‌ها با استناد به داده‌های هواشناسی اعلام کردند بارندگی سال آبی جاری به حدود ۲۲۵ میلی‌متر رسیده، رشد محسوس نسبت به ۱۲۷ میلی‌متر سال قبل و حتی بالاتر از میانگین بلندمدت. اما یورونیوز فارسی بلافاصله این روایت را نقد کرد: افزایش بارش و احیای موقت رودخانه‌ها به معنای پایان بحران نیست، چون ریشهٔ مسئله مدیریتی است نه فصلی.

◀️تقصیر انداختن به مصرف مردم
حکومت مسئولیت را متوجه مصرف خانگی می‌کند، در حالی‌که مصرف خانگی تنها ۶ تا ۹ درصد از کل مصرف آب کشور را تشکیل می‌دهد.

◀️اجتناب واژگانی از «جیره‌بندی»
با وجود قطعی چندساعتهٔ شبانهٔ آب در تهران، مسئولان وزارت نیرو از به‌کاربردن واژهٔ «جیره‌بندی» فاصله گرفته‌اند و می‌گویند این واژه در افکار عمومی گمراه‌کننده است، تغییر واژه به‌جای تغییر واقعیت.

اما شواهد ادامهٔ بحران در همان بازهٔ کوتاه‌مدت کاملا مشهود است:

در همان تیرماه ۱۴۰۵ که روایت بهبود وضعیت رواج داشت، رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور اعلام کرد ۵۸ شهر در ۲۳ استان همچنان با تنش آبی مواجه‌اند.
۳۰ از ۳۱ استان کشور در وضعیت «تنش آبی» باقی مانده‌اند.
وزیر نیرو اذعان کرده تهران بدترین وضعیت منابع آبی در ۱۰۰ سال اخیر را دارد؛ فشار آب در عمل کاهش یافته، هرچند رسماً جیره‌بندی انکار می‌شود.
بحران دیگر مقطعی یا فصلی نیست، بلکه ساختاری و چندلایه است و به الگوی توسعهٔ شهری، مدیریت منابع زیرزمینی و اقلیم گره خورده.

✅️در بازهٔ چند هفته‌ای اخیر، همان نهادهای رسمی که از «بهبود بارش» سخن گفته‌اند، در گزارش‌های موازی خود اذعان کرده‌اند ده‌ها شهر و اکثر استان‌ها همچنان در تنش آبی‌اند. این تناقضِ درون-متنی در گزارش‌های حکومت، مستندترین ابزار برای نشان‌دادن فاصلهٔ وعده و واقعیت است.
‎#دروغهای_آبکی

🆔@azambahramiran

برای روزهای پایانی مدارس وقتی در کشورهای توسعه یافته نقش مهم بچه ها د. خیابان و جامعه ادامه دارد.

🎙اپیزود دوم

💠💠مدرسه ی خشمگین در اعتصاب است لطفا همراه شوید

برای ما هنوز رویایی است شیرین اما دور و نزدیک بودنش را که میتواند بگوید. من کنارشان بودم. میان انها وقتی با موزیک بلندگوهایی که شبیه کوله پشتی بود و روی شانه حمل میکردند با هم پا بر زمین میکوبیدند و میخواندند که ما نجات دهنده ایم.
هر جا سر برمیگرداندی رنگ بود و کلماتی پر قدرت نوشته بر تکه های مقوا که در هوا میرقصید. پا بر زمین میکوبیدند و بودن و خواندن و رقصیدنشان با هم به انها قدرت میداد. رسیدند به یک فضای سبز پشت یک مرکز خرید که قرار بود انرا بتن بریزند برای توسعه مرکز خرید. انها دسته دسته زیر افتاب روزهای نخست بهار روی زمین و علفهای سبز تازه سرزده نشستند . کارتنها و تکه پارچه های بزرگ و کوچک نوشته را بر زمین گذاشتند. یکی از میانشان که شاید 14 یا 15 سال بیشتر نداشت بلندگوی دستی قرمزی را در دست گرفت و گفت ما علیه بتن ریزی و اسقالت کردن بیشتر شهراینجا جمع شدیم. نمیگذاریم این فضاهایی سبز کوچک را از ما بگیرید و همه فریاد زدند بله بله ما با همیم.


https://t.me/RadioRood

✅خیابانها از آن ماست همانطور که اینده سیاره

اعتراضات جوانان و نوجوانان به موضوع محیط زیست گره خورده است در بسیاری از کشورهای جهان با تضاهراتهای گسترده خیابانی و تحصن. حضور و نظارت مردم و نهادها و سازمانهای مردمی بر رفتار و تصمیات و قانون بسیار مهم است. به این ترتیب مسئله حفاظت و حمایت از محیط زیست و حقوق محیط زیستی شهروندان ره خورده است در ازادی فعالیت سازمانهای مردم نهاد و قدرت داشتن و حق اظهار نظر برای همه گروه های سنی و تحصیلی و.. این هم ویدئویی از نمونه حضور خیابانی فعالین جوان و نوجوان محیط زیست در ایتالیا در اعتراض به افزایش قیمت آب اشامیدنی و هزینه انرژی مدارس.

https://t.me/RadioRood

‏مهم برای این فصل
گردشگری بی‌ضابطه: وقتی طبیعت ،ارث پدری شماست!!

بخشی از گردشگری داخلی ایران با نگاهی مالکانه و غیرمسئولانه به طبیعت شکل گرفته است؛ نگاهی که کوه، جنگل و مرتع را نه میراثی مشترک و شکننده، بلکه ملک شخصی و بی‌پایان تصور می‌کند. این گروه از گردشگران بدون کمترین شناخت از اکوسیستم و بدون پذیرش الزامات حداقلی حضور در طبیعت وارد می‌شوند: آتش روشن می‌کنند، زباله رها می‌کنند، به شکار غیرمجاز دست می‌زنند و با خودروهای شاسی‌بلند مسیرهای بکر را درمی‌نوردند.

◀️آمار رسمی نشان می‌دهد بیش از ۹۵ درصد آتش‌سوزی‌های جنگل‌ها و مراتع کشور منشأ انسانی دارد و بخش عمده آن‌ها نیز غیرعمدی و ناشی از بی‌احتیاطی و بی‌اطلاعی افراد است. نمونه‌های اخیر این الگو را به‌روشنی نشان می‌دهند: در مراتع تربت‌جام، آتش برافروخته‌شده توسط گردشگران یا شکارچیان غیرمجاز، حدود بیست هکتار از مراتع را از بین برد و در جریان آن سی‌وهشت اصله درخت ارس کهن‌سال، از گونه‌های نادر منطقه، همراه با حدود دو هزار بوته گون سوخت. آتش‌سوزی گسترده جنگل‌های هیرکانی در چالوس نیز، به گفته مقامات محلی، ریشه در اقدامات عمدی و سهل‌انگاری گردشگران غیرمسئول داشت.

نکته مهم‌تر آن است که این ویرانی همیشه صرفاً محصول بی‌اطلاعی فردی نیست؛ گزارش‌های میدانی از منطقه هیرکانی نشان می‌دهند کارشناسان محیط‌زیست به‌تدریج به این نتیجه رسیدند که برخی از این آتش‌سوزی‌ها به شبکه‌ای گسترده مرتبط است که از نابودی جنگل سود می‌برد، از گردشگرانی که برای تفنن آتش روشن می‌کنند تا قاچاقچیان چوب. یعنی «بی‌ضابطگی گردشگر» گاه پوششی می‌شود برای منافع اقتصادی سازمان‌یافته‌تری که پشت تخریب ایستاده است.

◀️اینجاست که تناقض ساختاری آشکار می‌شود. صدور مجوز راهنمای طبیعت‌گردی و آژانس‌های گردشگری منحصراً در اختیار نهادهای دولتی، به‌ویژه سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری است؛ یعنی دولت هم متولی رسمی آموزش و صدور کارت راهنمای طبیعت‌گردی است و هم متولی حفاظت از عرصه‌های طبیعی. اما همان‌طور که یک نماینده مجلس درباره جنگل‌های شمال هشدار داد، تراکم نیروی محیط‌بانی در ایران چندین برابر پایین‌تر از استاندارد جهانی است.
در حالی‌که استاندارد بین‌المللی یک محیط‌بان برای هر کمتر از هزار هکتار است، در ایران این نسبت به ده تا چهارده هزار هکتار به ازای هر نیرو می‌رسد. نتیجه آنکه ساختار مجوزدهی روی کاغذ وجود دارد، اما نه در آموزش راهنمایان تضمینی برای سواد بوم‌شناختی واقعی هست و نه در میدان، ظرفیت اجرایی برای کنترل تورهای غیرمجاز و برخورد به‌موقع با آتش‌سوزی.
زیرمجموعه تورهای آفرود مصداق روشن دیگری است: در کنار اپراتورهای دارای مجوز رسمی، بیمه و راهنمای آموزش‌دیده، شمار زیادی گشت‌های آفرود خودجوش و بدون هیچ نظارتی شکل گرفته‌اند که با ورود به مسیرهای بکر باعث فرسایش خاک و تخریب پوشش گیاهی می‌شوند.دقیقاً همان شکافی که میان مقررات مصوب و اجرای واقعی آن‌ها در بسیاری از حوزه‌های محیط‌زیستی ایران دیده می‌شود.

گردشگری مخرب در ایران را نمی‌توان صرفاً به بی‌فرهنگی فردی گردشگر فروکاست. این پدیده در دل خلأیی نهادی رشد کرده که در آن، دولت هم صاحب انحصاری مجوز است و هم فاقد ظرفیت و اراده لازم برای آموزش واقعی، نظارت میدانی و برخورد با شبکه‌های سودجو. تا زمانی‌که این شکاف میان ادعای نظارت و واقعیت میدانی پر نشود، طبیعت ایران همچنان قربانی ترکیبی از جهل فردی و غفلت نهادی خواهد بود.
‎#طبیعتخواران

🆔@azambahramiran