بابل شهر من

‍ ‍ 🖋 یادداشت مهندس #جواد_بیژنی رئیس کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر بابل به مناسبت درگذشت هنرمند صداپیشه بابلی استاد #پرویز_بهرام:

سال ۱۳۸۴ بود . پشت تلفن وقتی نام بابل را شنید مکثی کرد و در حالی که مردد به نظر می رسید پیشنهاد مصاحبه را پذیرفت . بی شک برای نخستین بار بود که رسانه ای سراغ بابلی بودنش را گرفته بود .

در دقایق اول نخستین دیدارمان بیش از اینکه توجهم به صحبت های او باشد محو طنین صدای جادویی و خاطراه انگیزش بودم . مصاحبه که شروع شد از او در مورد بابلی بودنش پرسیدم . نام بابل انگار او را سوار بر ماشین زمان کرده بود . سالهای کودکی . محله بی سرتکیه و مادرش که به این شهر عشق می ورزید. چنان با احساس روایت می کرد که انگار حضور مادرش رو بعد سالها حس کرده بود.
فکر می کنم مرور خاطرات شیرین گذشته آتش زیر خاکستر پیوندش با بابل را پس از سالها برافروخته بود. در پایان گفت افتخار می کند که یک بابلی است و جهت ادای دین به مردم بابل مشتاق حضور در یک برنامه رادیویی محلی است.

سالها از اولین دیدارمان و انتشار آن گفتگو گذشت. اینکه استاد بهرام برای حضور در رسانه زادگاهش اعلام آمادگی کرده و متولیان پیگیر این رویداد ارزشمند نشدند آزارم می داد تا اینکه فکری به ذهنم خطور کرد . پیشتر یادداشت های جذاب نیما یوشیج در بارفروش را برای نشریه ای تدوین کرده بودم . به نظرم رسید این یادداشت ها با صدای جادویی پرویز بهرام شنیدنی و ماندگار خواهد شد. تصمیم گرفتم تا دیر نشده به کمک برخی دوستان دست به کار شوم و این ایده را محقق کنیم .

برای این کار خواستیم سراغ استاد رویم ولی متوجه شدیم شوربختانه استاد با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می کند. ناامید شده بودیم ولی با کمال تعجب استاد با همان حال بیماری اعلام آمادگی کرد. پاییز ۱۳۹۴ بود . برای انتقال استاد به استودیو، دنبالشان رفتیم . درب خانه که باز شد جا خوردیم. بعد ده سال بیماری استاد را به شدت تکیده کرده بود . با مهربانی خوش و بشی کرد و به آهستگی و با احتیاط سوار ماشین شد و به سمت استودیو حرکت کردیم . با آغاز کار در حالی که نگران بودیم بیماری در کار استاد اثر بگذارد ولی دیدیم با اعتماد به نفس و تسلط تمام مشغولند و فهمیدیم لقب استادی بی دلیل همراه نامشان نیست. کار که تمام شد حس کسی را داشتیم که گنجی در معرض یغما را تصاحب کرده. هنگام خداحافظی عکسی به یادگار گرفتیم و از استاد برای آمدنش به بابل خواهش کردیم . استاد به شرط بهبود نسبی پدیرفتند و از هم جدا شدیم.

دو سالیست که دیگر مثل گذشته فرصت پرداختن به دلمشغولی های فرهنگی و هنری ام را ندارم. پروژه شنیداری یادداشت های نیما در بارفروش که تصمیم داشتیم با بهره گیری از دیگر هنرمند بابلی یعنی خانم ژاله صادقیان آن را به اتمام برسانیم به علت سفر این هنرمند ناتمام ماند تا امروز صبح که خبر درگذشت استاد پرویز بهرام را شنیدم. حیف شد که این کار در زمان حیاتشان به اتمام نرسید ولی بی شک صدای بی تکرار پرویز بهرام جاودان خواهد ماند همچنان که استاد بخشی از جاودانگی صدایش را برای مردم فرهنگدوست بابل به یادگار گذاشته است.

دوره حیات هنرمندان بزرگ مثل سایر انسانها گذراست. خوشا به حال جوامعی که در این فرصت محدود از هنر هنرمندانشان بهره گیرند و در زمان حیاتشان آنان را گرامی دارند.

دوشنبه ششم خرداد نود و هشت
جواد بیژنی

🅱 @babolshahreman

5.51K views14:15