آدم شدن در یک محیط سالم شاید کار دشواری نباشد؛
اما انسان ماندن در محیطی که انسانیت در آن می‌میرد، هنر است.

وقتی خشونت، تحقیر و نفرت هر روز تکرار می‌شوند، ساده‌ترین راه این است که شبیه همان محیط شویم؛ سنگدل‌تر، بی‌رحم‌تر و زشت‌تر.

اما قدرت واقعی جای دیگری‌ست:
اینکه در میان این همه تاریکی، تاریک نشوی.
اینکه درد کشیده باشی، اما از درد دیگران لذت نبری.
اینکه تحقیر شده باشی، اما برای آرام کردن خودت دیگری را تحقیر نکنی.
اینکه زخمی باشی، اما زخمت را به نسل بعد منتقل نکنی.

آنچه در این نوشته‌ها می‌بینیم فقط چند جمله‌ی «تلخ» یا «شوخی سیاه» نیست. وقتی رنج کشیدن و نابودی تدریجی یک انسان، کودک یا موجود زنده تبدیل به منبع لذت و سرگرمی می‌شود، باید نگران چیزی عمیق‌تر باشیم: فرسایش همدلی.

جامعه‌ای که سال‌ها خشونت می‌بیند، اگر مراقب نباشد ممکن است کم‌کم زبان همان خشونت را یاد بگیرد.

و شاید یکی از بزرگ‌ترین مقاومت‌های ما همین باشد:

اجازه ندهیم زشتیِ زمانه، ما را هم زشت کند.
اجازه ندهیم بی‌رحمی، انسانیت را از ما بگیرد.

در روزگاری که انسانیت ارزان شده،
انسان ماندن خودش یک ایستادگی است.

⚡️@bardegi57