چند قرن بردگی

🌏 خانه های روی آب !

🌑 جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار

🌐 یک نسلِ تلاشگر و امید آفرین و جوان و پویا و خلاق بیرحمانه قربانی شد. قربانی آوارهای متوالی از ندانم کاری ها ؛ سهل انگاری ها ؛ بی تفاوتی ها ؛ حماقت ها و لج بازی ها. شادی ها در کوچه پس کوچه های این شهر مه گرفته گم شد و غم ها چون رگباری سیل آسا از آسمان بر زمین ریخت تا صدای گرفته و به بغض نشسته ی ملتی مظلوم و محروم به جایی نرسد. تاریخ اما در این دورهای فراوان و گشت و گذارهای طولانی مصیبت های سنگینی را از ما دید که اگر بر پیکر کوه چسبیده بود بی گمان متلاشی اش می کرد. چه قصه ها و غصه هایی که از سر گذشت و چه رنج هایی که ما را زمین گیر کرد. رنج هایی که ما کشیدیم تا گنج هایی که به دست آمده بود پشت نقاب های تزویر و ریا دزدیده شود و برای ما دردهای بی درمان بیاورد. وای از حال و روز ملتی غریب و تنها که پشت هر چین و چروک صورت شان حکایت و شکایتی تلخ پنهان شد تا داستان رنجوری شان از مرزها دور و دورتر رفته و بر حافظه ی جمعی جهان بنشیند.

🌐 چه باید کرد. چه باید گفت. کجا باید رفت. مدتهاست که آرامش و قرارمان از خانه ؛ از کوچه ؛ از خیابان ؛ از شهر و حتی از خاک مان رفته. خانه نداریم که شبیه مسافری هستیم بی نام و نشان ؛ موقتی و گذرا در مسافرخانه ای متروک. مدتهاست که دیگر به چیزی دلبستگی نداریم و این زندگی لعنتی هیچ تعلق خاطری برایمان ندارد‌. در خانه ایم اما خانه ای خاموش ؛ بی صدا و یا پر از تنش های احتمالی. پر از قیل و قال تا پیوست های عاطفی و شیرین خانواده گی را به یک باره به گسست های زشت و کریه عاطفی تتزل دهیم و ناخودآگاه از آغوش گرم خانواده برویم به سمت کابوس سرد خانه. سکونتی سرشار از خشونت ؛ حسرت ؛ ناامیدی و یاس که گویی همه پنجره ها را بسته ؛ همنشینی و همدلی ها را مچاله کرده و اعتماد و یقین را زیر پا گذاشته. شادی هایی که زمانی جمعی مشتاق دور خود جمع می کرد ؛ حالا به تنهایی عذاب آوری رسیده که همه می خواهند جایی دور خود را گم و گور کنند تا دیده نشوند. اکثر خانه ها و خانواده ها در مناسبات ارتباطی به شدت دچار مشکل شده اند و کارشان به نزاع و درگیری رسیده. همین است که خانه های امروز یا محل خواب است یا خانه ای روی آب.

🌐 خانه هایی که سالهاست ما را در خود پنهان کرده تا اندک میلِ ماندن شاید از ما گرفته نشود و بهانه ها برای بودن در ما نمیرد. ذهن های ما به شدت خسته‌ است. و جسم مان که پیر شده و توان خود را از دست داده. چقدر خوب می شد سر بر بالشتِ خواب و فراموشی می گذاشتیم و یا اصلا بیدار نمی شدیم و یا زمانی دورتر با رخدادی تازه تر چشم به جهان می گشودیم. جهانی که در آن این همه رنج و اندوه نبود و بشر تا به حد ضعیف و خوار نمی شد. ما اما خواب مان در خانه همیشه از روی خستگی نیست. می خوابیم و چشم روی چشم می گذاریم تا از زندگی فرار کنیم. واقعیت‌های تلخ را نبینیم و احساس های رنج آور را نفهمیم. می خوابیم تا از هم دور باشیم و کشمکش های عذاب آور را از خود برانیم. می خوابیم تا خانه به آرامش برسد. ساکنان خانه ساعتی از نزاع و دعوا دست بردارند و کمی به حال خود باشند. خواب هایی شبیه مرگ و نیستی و نابودی که برای ما جماعت پریشان مثل یک پتو می‌ ماند و خستگی ما را غالبا رفع نمی کند. که این پتو در خانه وظیفه ای سنگین تر دارد. آن جا که ما را در خود پنهان می کند تا ما دیده نشویم. تا شنیده نشویم. تا فهمیده نشویم.

⚡️@bardegi57

👍8

1.29K views19:29