چند قرن بردگی

.«دوئل ترامپ ـ خامنه ای»

آنچه امروز میان تهران و واشنگتن جریان دارد، بن‌بستی است که دو طرف در آن گرفتار شده اند. این وضعیت نتیجه‌ی تصمیم‌های ترامپ در چارچوب هایی خارج از محاسبات دیپلماتیک و کارشناسی است.

خامنه‌ای دریافته که ترامپ نسبت به هزینه های یک جنگ تمام عیار بی میل است و نسبت به مهندسی سیاسی فردای ایران پس از سقوط رژیم نیز بی میل تر می باشد. ترامپ نسبت به این مسئولیت هراس دارد. خامنه‌ای می داند که ترامپ پیروزی می‌خواهد، اما پیروزی سریع، تمیز و البته بی هزینه.

در سوی مقابل، ترامپ نیز آگاه است که حمله مستقیم آمریکا کابوس خامنه ای ست. به همین دلیل، راهبرد اصلی ترامپ نه جنگ فوری، بلکه فشار حداکثری از طریق تجمیع نیرو، تهدید مستمر، تحریم نفتی و افزایش هزینه‌های روانی، اجتماعی و اقتصادی است. هدف نهایی ترامپ، تسلیم شدن آشکار و کامل خامنه ای است. شاید به همین امید بود که در پایان جنگ دوازده روزه، مانع تداوم حملات اسراییل شده و با یادآوری مکرر آن حملات به خامنه ای، انتظار تسلیم جمهوری را داشت.

در همین چارچوب، احتمال توسل ترامپ به یک ضربه نظامی و همزمان محاصره اقتصادی، کاملاً واقعی است. تشدید فشار بر صادرات نفت و بستن راه تنفس اقتصادی می‌تواند مطرح باشد؛ تلاشی برای سوق دادن رژیم به سمت فروپاشی از درون، بدون ورود به درگیری نظامی مستقیم.

با اینحال ترامپ زمان زیادی همچون ونزوئلا در اختیار ندارد. فضای سیاسی داخلی آمریکا پیش از انتخابات کنگره، اجازه‌ی یک فرسایش طولانی‌مدت در منطقه را به او نخواهد داد. این‌ همان نقطه‌ای است که ضعف دستگاه و مشاوران دیپلماسی ترامپ مشخص می گردد. تجربه‌ی سیاست خارجی او در پرونده‌های دیگر نیز چندان موفق نبود. علی‌رغم ادعاهای مکرر، ترامپ جنگ بزرگی را واقعاً به پایان نرساند؛ بلکه بیشتر مواقع، استخوان لای زخم باقی گذاشته است. بحران‌ها حل نشده‌اند، بلکه به‌شکل معلق و مزمن باقی مانده‌اند. با این حال سیاست های او اینبار ممکن است ناخواسته به سرنگونی یک نظام خون ریز در خاورمیانه منجر شود؛ نه از سر طراحی و کارشناسی دقیق، بلکه به‌ واسطه‌ی انباشت فشار و تصمیمات فی البداهه و حداکثری ترامپ.

برای خامنه‌ای، پذیرش شروط ترامپ به معنای شکست در داخل است. پس از هزینه‌ها و وقایع سنگینی که رهبر پرداخته، هر عقب‌نشینی و توافقی می‌تواند تعادل درونی قدرت را بر هم زده و اقتدار سرکوب رهبر را تضعیف کند. تا همین نقطه هم خامنه ای، به دلیل سرکوب خونین و پرونده اتمی اش، در بد دردسر بین المللی گرفتار شده. به همین دلیل، حتی اگر رژیم به شکلی آشکارا از درگیری بترسد ـ که می ترسد ـ در سطح سیاسی ناچار است پیشنهاد تسلیم ترامپ را رد نماید.

ترامپ نیز در دام مشابهی گرفتار شده است. او به معترضان ایرانی، وعده کمکی قاطع داده و نمی‌تواند بدون عملی ساختن آن عقب‌نشینی کند. دموکرات ها در کمین اند؛ و کمترین نتیجه خلف وعده او، می تواند به شکست در انتخابات پیش رو منجر شود. ترامپ تعلل را به گردن مشاوران و معاونان اش می‌اندازد تا خود را فعلا بی‌گناه نشان دهد، اما واقعیت این است که هرچه زمان می‌گذرد، راه فرار او محدودتر می‌شود.

در این میان، یکی از تصمیمات مهم سیاسی ترامپ، خودداری از دیدار رسمی با شاهزاده پهلوی است. این عدم دیدار تلاشی جهت ارسال پیام به تهران بود. اینکه واشنگتن هنوز آماده‌ی مذاکره است و فعلا گزینه‌ی تغییر رژیم را رسماً روی میز نگذاشته. ترامپ اساسا هیچ طرح و نقشه ای برای تغییر رژیم هم نداشت. اما خامنه‌ای آن را به‌عنوان نشانه‌ی تردید و ضعف آمریکا تعبیر نمود؛ و به همین دلیل دست به کشتار خونین داخلی زد.

دیدار احتمالی با شاهزاده پهلوی در آینده دور از انتظار نیست، اگرچه می‌تواند به سواستفاده از پهلوی در جهت اهرم فشار تبلیغاتی بر علیه رژیم تهران تبدیل شود. همان‌طور که فراخوان‌ها و پیام‌های ناگهانی پیشین ترامپ اینچنین شد. پهلوی نباید به‌ سادگی وارد بازی‌ای شود که هدف اصلی آن، صرفا فشار بیشتر ترامپ بر روی رژیم در جهت حصول توافق باشد. مگر آنکه از قاطعیت دولت ترامپ بر روی گزینه تغییر رژیم مطمئن شود.

❤18👍6👏3👎1🤮1

1.95K viewsedited 03:00