عرض ادب؛

مایه شرمزدگی و ننگ جامعه دامپزشکی ست که جمعی استاد سفیه، در صف حمایت از رژیمی ایستاده‌اند که پرچم ش را در خون هزاران نفر از هموطنان بیگناه به اهتزاز درآورده است. این استادان اخیرا در حمایت از حکومت ملایان، اقدام به امضای طوماری نموده اند.

تاریخ این سرزمین، با همه زخم‌ها و مرارت هایش، کمتر به خود دیده که کرامت و حیثیت اصحاب علم، این چنین ارزان و عریان، به پای دستگاهی قربانی شود که جز جنایت و بربریت، میراثی از خود بر جای نگذاشته است.

آیا می‌توان از مردمی داغدار، سوگوار و ستمدیده انتظار داشت که این همدستان دستگاه سرکوب را به فراموشی بسپارند؟ حافظه‌ی جمعی ملت ایران نه کوتاه است و نه نسبت به خیانتکاران فراموش کار. هر کجا که باشند، نام شان به ننگ یاد خواهد شد.

تاریخ با این شب پرستان خرد ستیز مماشات نخواهد کرد؛ آنان با داغ رسوایی انگشت نما شده و صلاحیت پوشیدن جامه‌ی مقدس معلمی را از کف خواهند داد.

در فردای ایران، هیچ دستی که به یاری ستم دراز شده باشد، از پاسخ‌گویی نخواهد گریخت. تمامی یاری‌گران این رژیم جنایتکار در برابر دادگاه‌های عادلانه خواهند ایستاد.