چند قرن بردگی

❇️برخی بر این عقیده اند که امریکا با آوردن تجهیزات عظیم نظامی به منطقه لزوما به دنبال جنگ نیست و اگر امتیازات خود را از قبل این فشار نظامی دریافت کند دیگر نخواهد جنگید.
این دیدگاه تا حد زیادی ساده لوحانه است چرا که این موضوع باید از ابعاد و مولفه های مختلفی بررسی شود و نگاه تک بعدی به قضیه که همانا لشکرکشی به صرف رسیدن به اهداف و مقاصد سیاسی باشد غلط و نادرست است.

✅️در واقع راهبرد ایالات متحده در اتخاذ یک تصمیم قهری، یک راهبرد چند بعدی است و استراتژیست های این کشور معمولا به پلن ها به شکل بلند مدت می نگرند.
برای مثال تصمیم آمریکا برای وارد شدن به جنگ تجاری با چین در همین راهبرد تعریف می شود و نقشه راهی که برای کنترل نیروی فزاینده این قدرت اقتصادی و نظامی نوظهور طراحی شده شامل مولفه های بسیاریست که یکی از آنها کنترل مسیرهای ارسال انرژی به این کشور است.

✅️برای مثال امریکا با دخالت نظامی در کشور ونزوئلا و محاصره دریایی آن موفق شد یکی از منابع بزرگ تامین کننده انرژی چین را تحت کنترل خود در آورد و اکنون نوبت به دیگر منبع تامین کننده یعنی جمهوری اسلامی ایران است که نفت را ارزان و با تخفیف چند درصدی به چین می دهد و در ازای آن هم پول نقد یا طلا نمیگیرد!
حال شما تصور کنید جمهوری اسلامی با تمام شروط آمریکا موافقت کند اما همچنان نفت ارزان در اختیار چین قرار دهد؛ آیا در راهبرد اشاره شده در بالا تمام خواسته های آمریکا تامین خواهد شد؟

✅️یکی دیگر از مولفه ها جریان نومحافظه کاران یا همان نئوکانها در آمریکاست که همیشه سیاست دخالت نظامی یا برخورد قهری با کشورهای متخاصم را دنبال می کنند.
صاحبان این تفکر در دولت ترامپ هم نفوذ زیادی دارند و هرچند یکی از شعارهای اصلی وی در دوران کمپین انتخاباتی اش، پایان دادن به جنگهای بی حاصل بوده اما در عمل می بینیم که نام وزارت دفاع به وزارت جنگ تغییر یافت، بودجه نظامی سالانه افزایش پیدا کرد و امریکا در همین یکسال دور دوم ریاست جمهوری وی به ۷ کشور دنیا حمله نظامی انجام داد.

✅️از دیگر مولفه ها لابی های قدرتمندیست که در دولت آمریکا وجود دارد که گاهی جنگ را اجتناب ناپذیر و حتی الزامی می کنند.
از جمله این لابی ها کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل معروف به "ایپک" است که کارکرد اصلی آن حفاظت از منافع اسرائیل می باشد.
بسیاری از ثروتمندان و صاحبان صنایع بزرگ آمریکا از اعضای این لابی قدرتمند هستند و در تصمیم گیری های کلان دولتها در آمریکا اعمال نفوذ می کنند.

✅️همچنین بسیاری از شرکتهای نظامی و دفاعی بزرگ در آمریکا وجود دارند که برخی حتی به صورت انحصاری تامین نیازهای ارتش این کشور و متحدین آنرا برعهده دارند‌.
این شرکتها لابی های بسیار قدرتمندی در لایه های قدرت در آمریکا دارند و گهگاه ورود یا عدم ورود ارتش آمریکا به جنگ ها را مدیریت می کنند.
ورود آمریکا به یک جنگ گسترده،انبارهای سلاح را مصرف می کند و این یعنی تولید بیشتر و سود بالاتر این شرکتها.
همچنین استفاده از محصولات تولیدی این کمپانی ها در میدان جنگ واقعی ایرادات و اشکالات آنها را نمایان می کند و برطرف کردن این ایرادات میتواند هم به نفع این شرکتها باشد و هم ارتش آمریکا.

✅️از موارد دیگر میتوان به این اشاره کردایالات متحده از سال ۲۰۰۳ وارد هیچ جنگ گسترده ای نشده و این میتواند بزرگ ترین چالش را برای ارتش این کشور که سالانه نزدیک یک تریلیون دلار بودجه را می بلعد، ایجاد کند.
در واقع یکی از نکات برتری ارتش ایالات متحده نسبت به سایر قدرتها تجربه جنگی سربازان آن است که در نبردهای متعددی شرکت کرده و کارآزموده شده اند.
بسیاری از ژنرالها و مقامات لشکری منتظر وقوع یک جنگ بزرگ هستند تا نشانی از آن را بر سینه خود نصب کنند و ژنرالی که کارش را با تجربه کردن حداقل یک نبرد بزرگ در دوران خدمتش به پایان برساند از ارج و قرب بالاتری از کسی که این تجربه را نداشته خواهد داشت.
بنابراین در این زمینه هم مقامات لشکری همواره برای وقوع درگیری نظامی به دولت آمریکا فشار وارد می کنند.

✴️این تازه برخی مولفه های آشکار بود که اینجا ذکر کردیم و این قضیه زوایای پنهان بسیاری دارد که ممکن است در آینده آشکار شود.
بنابراین با درنظر گرفتن همین مولفه های آشکار میتوان نتیجه گرفت که لشکرکشی ایالات متحده به منطقه برای اهدافیست که تنها با تغییر نظام در ایران و روی کار آمدن نظامی همسو با سیاستهای آمریکا محقق خواهد شد.
✔️به عبارت ساده تر آمریکا آمده که بجنگد نه اینکه توافق کند!

⚡️@bardegi57

👍14❤5

2.05K views09:50