چند قرن بردگی

🌏 روز رنج ؛ روز درد ؛ روز کارگر !

🌑 جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار

🌐 و زاده شدیم تا درد وجودمان را فرا بگیرد و سوگ از سر و کول مان بالا برود.‌ هیچ کجا روزنه ای و دریچه ای و پنجره ای نیافتیم قدری از زخم ها را بیرون بریزیم و کمی امید به خانه بیاوریم. هر راهی که رفتیم ؛ هر کسی که دیدیم ؛ از التیام و درمان نگفت. از درد گفت. دردهای مرد افکن. دردهای آدم کُش. خورشید که صبح به صبح به زنده گان زمین سلام می داد ؛ برای ما رنج روایت می کرد. روز آغازِ راهی دوباره بود تا بیشتر درد بکشیم. بارِ سنگین تر به شانه بگیریم و از خوشی ها دور و دورتر شویم. دولت ها و آدم ها عوض می شدند اما زیستِ ما عوض نمی شد. ابتدا از ما جنوبی های حلبی آباد مایه می گذاشتند و به نام ما ؛ عزت می خریدند. کمی که می گذشت از جنوب کنده می شدند و به شمال می رفتند. این بود که ما همیشه در جنوب ماندیم. در جنوب می مانیم. ما جز جنوب جایی نداریم.

🌐 روز به روز سایه های ناامیدی روی سقف های ترک خورده ی خانه های ما بیشتر نمایان شد. برکت از خانه رفت‌. امید از خانه رفت. نان از سفره رفت. روزگار بر ما سخت گرفت و بازی مان داد. هیچ قول و وعده ای نان که به خانه نیاورد بماند که نان از خانه برد. به جایی رسیدیم که معمولی ترین رزق مان را هم در رویا دیدیم. رزقی ساده که از حقیقتِ زندگی مان فاصله داشت. چنان به رنج نشستیم که سوختیم. بالایی ها اشگ هایمان را دیدند و نداری مان را فهمیدند. اما از ما و زندگی ما و دردهای ما مهم تر داشتند که باید به آن می رسیدند. آشناها را رها کردند و غریبه ها را دریافتند. از ما گرفتند به آنها دادند. ما گرسنه ماندیم تا سیری غریبه ها را ببینیم. غریبه هایی که بعدها به ما و بانیانِ روزگارِ ما یک دل سیر خندیدند. چراغ را بالایی ها از خانه های ما برداشتند ؛ خانه هایمان را تاریک کردند و چراغ را به مسجد بردند. و چه حرام هایی که به گمان همین بالایی ها یک شبه حلال شد تا کام ما به زهر بنشیند و جان مان را تلخی درد فرا بگیرد.

🌐 ما به روزهای تردید ؛ به روزهای رنج ؛ به روزهای درد ؛ به روزهای نداری ؛ به روزهای بی پناهی ؛ به روزهای کلافگی ؛ به روزهای زهر تر از زهر می گوییم روز کارگر. به روزهایی که زندگی به جان مان لگد می زند و تمام تن مان را کبود می کند. به روزهایی که فقر بیشتر داد می زند و بدبختی خودش را بیشتر نشان می کند. به روزهایی که حادثه و اتفاق یکی پشت دیگری یقه هایمان را می گیرد و ما را زمین می زند. ما تا یادمان مانده همه ی روزهایمان همین بوده. هیچ دستی به دلگرمی ما دراز نشد تا این برودتِ نفس گیر را از دستهای یخ زده ی ما بگیرد. هیچ کس به دادمان نرسید. هیج کس ما را ندید. هیچ کس ما را نفهمید. ما نه فقط یک روز ؛ نه فقط یک سال که تمام عمر رنج کشیدیم و غصه خوردیم. ما سخت کار کردیم. خیلی کار کردیم. اما چیزی نبردیم. رنج را ما کشیدیم ؛ گنج را دیگران بردند.‌ ما نمی گوییم بر ما چه گذشت ؛ چگونه بغض مان شکست و دلتنگی راه نفسهای ما را چگونه بست. برای همین است که ما هیچ راهی به جایی نداریم. هر بار هم که پریدیم با سر به دیوار خوردیم. ما نمی گوییم. شما بگویید. روز رنج ؛ روز درد ؛ روز کارگر نیست آیا ؟

⚡️@bardegi57

👍13

2.09K viewsedited 22:26