چند قرن بردگی

ما وقتی خونه‌ی قدیمی‌مون رو داشتیم تخلیه می‌کردیم، انگار یه تیکه از وجودمون رو می‌خواستیم جا بذاریم. همه‌مون ناراحت بودیم. حتی توی لحظات آخر، وسط کارتن‌ها و غبار خاطرات، گفتیم: «بذار بمونیم… با همه سختی‌هاش می‌سازیم.»
دل‌مون نمی‌اومد دل بکنیم. اون خونه پر از خاطره بود، پر از صدای خنده‌ها، گریه‌ها، دعواها و آشتی‌ها. احساس‌مون داشت بر عقل‌مون غلبه می‌کرد.

اما از یه‌جا به بعد، خوب می‌دونستیم اگه بمونیم، داریم خودمون رو نابود می‌کنیم. می‌دونستیم اون خونه دیگه ظرفیت رشد نداره؛ سقفش کوتاهه، دیواراش ترک برداشته، و هر روزمون پر از جنگ اعصاب و دلخوریه.

همه‌مون، چه پنهونی، چه آشکار، گریه کردیم… اما رفتیم.

حالا که از اون خونه دور شدیم، هنوز دوسش داریم. هنوز اگه از کوچه‌اش رد بشیم، دلمون می‌لرزه. اما یه چیز رو با همه وجود فهمیدیم:
اگه می‌موندیم، نه فقط خودمون از بین می‌رفتیم، که حتی چیزی هم از اون خونه نمی‌موند. ما رفتیم، تا هم خودمون بمونیم، هم خاطراتمون نجات پیدا کنن.

و امروز، همین پارادوکس عجیب و دردناک، درباره‌ی وطنمون پیش اومده؛ درباره ایران و حمله‌ اسرائیل به جمهوری اسلامی.

ایران، مثل اون خونه‌ست…
عاشقشیم، با تمام سلول‌هامون.
اما این نظام، مثل اون سقف ترک‌خورده‌ست که دیگه طاقت بار زندگی مردم رو نداره.
دلی که از ریشه‌ها پُره، اما از نظام جمهوری اسلامی خسته‌ست.
اما یه چیز رو بدون:
ایران می‌مونه.
نه فقط می‌مونه، بلکه باز ساخته می‌شه؛
زیباتر، روشن‌تر، آزادتر.
همون‌طور که ما بعد از رفتن، تونستیم دوباره زندگی کنیم…
ایران هم خیلی زود دوباره نفس خواهد کشید، دوباره از ققنوسِ خود پر خواهد کشید.
با دل‌هایی که هنوز براش می‌تپه…
و با نسلی که بلد شده حتی روی ویرانه‌ها، امید بسازه؛
نسلی که از خاکسترِ درد، چراغی برای فردا روشن می‌کنه.
چون ما رفتیم نه برای فراموشی،
بلکه برای رهایی و بازگشت به یک زندگی که شایسته‌ی ماست…

و ایران… دوباره خواهد درخشید. 🌱

شک نکنید

⚡️@bardegi57

❤16👏3👎2

2.73K views10:57