چند قرن بردگی

نگاهی به رفتارهای گذشته جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که هر زمان فشارهای بین‌المللی افزایش یافته یا افشاگری‌هایی درباره فعالیت‌های پنهانی هسته‌ای‌اش صورت گرفته، بلافاصله با طرح پیشنهادهایی نظیر مذاکره، تفاهم، توافق موقت یا حتی تهدید به خروج از NPT، بازی خرید زمان را آغاز کرده است. از تعلیق نمادین غنی‌سازی در اوایل دهه ۸۰ شمسی تا توافق برجام در ۲۰۱۵، همواره هدف اصلی، کاهش فشار برای ادامه فعالیت‌های مخفیانه در پشت پرده بوده است.

اکنون «آتش‌بس» به جای همان تاکتیک قدیمی نشسته است. ملایان حاکم می‌دانند که در فضای جنگ و تنش، امکان نظارت بین‌المللی سخت‌تر شده و جامعه جهانی برای اجماع علیه یک برنامه هسته‌ای مشکوک، تمرکز لازم را ندارد. در چنین شرایطی، طرح یک آتش‌بس نمایشی در منطقه می‌تواند فرصت طلایی برای آن‌ها باشد تا مراحل نهایی پروژه‌ هسته‌ای خود را تکمیل کنند – پروژه‌ای که هدف نهایی‌اش نه انرژی صلح‌آمیز، بلکه «سورپرایز کردن جهان با یک بمب اتمی» است.
جامعه جهانی اگر همچنان فریب این بازی‌های سیاسی را بخورد، دیر یا زود با واقعیتی مواجه خواهد شد که دیگر نه قابل مذاکره است و نه قابل برگشت: ایرانِ اتمی.

زمان برای مقابله با این تاکتیک‌ها محدود است. هر لحظه تأخیر، گامی دیگر به سمت تبدیل شدن جمهوری اسلامی به یک تهدید هسته‌ای واقعی خواهد بود.

The Islamic Republic of Iran has once again introduced the idea of a “ceasefire” in the region — a new pretext for buying time and continuing the advancement of its nuclear program. At a moment when global public opinion and many governments are calling for de-escalation and an end to hostilities, the rulers in Tehran are cleverly exploiting this atmosphere to quietly proceed along a path they have pursued for over two decades: a path marked by empty promises, drawn-out negotiations, and deceptive tactics — all leading toward the development of a nuclear weapon.

A review of the Islamic Republic’s past behavior reveals a recurring pattern: whenever international pressure mounts or secret nuclear activities are exposed, Tehran quickly resorts to proposals for negotiations, “understandings,” interim agreements, or even threats to withdraw from the NPT. These moves have consistently served as a means to buy time. From the symbolic suspension of enrichment in the early 2000s to the 2015 JCPOA agreement, the primary objective has always been to reduce scrutiny while continuing covert activities behind the scenes.

Now, “ceasefire” has replaced those old tactics. Iran’s ruling clerics understand that during times of war and regional turmoil, international monitoring becomes more difficult, and global focus on a suspicious nuclear program weakens. In such an environment, a theatrical ceasefire proposal can provide a golden opportunity to finalize the last stages of their nuclear project — a project whose ultimate goal is not peaceful energy, but to surprise the world with a nuclear bomb.

If the international community continues to fall for these political games, it will soon face a reality that can no longer be negotiated with or reversed: a nuclear-armed Iran.

Time to confront these tactics is running out. Every moment of delay is another step closer to the Islamic Republic becoming a real nuclear threat

⚡️@bardegi57

428 views14:54