چند قرن بردگی

🔴حمله نیروهای خامنه ای به خانه های مردم و ضرب شتم زنان و کودکان-بندرعباس

⚡️@bardegi57

🤬22❤2

2.14K views19:26

🌎 پس خدا کجاست !

🌑 جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار

🌐 می شود این روزها در همه جا صدای دردِ اصیل انسان را شنید. دردی بزرگ و استخوان سوز که خبر از رنجی عظیم می دهد. که وقتی رنج از حد طبیعی عبور می‌کند آدمی نه‌ فقط به درد جسم و غم دل گرفتار می‌شود که به سمت تزلزل بنیادهای ایمان و معنا نیز می رود‌. این سوال که پس خدا کجاست زاده‌ی بی‌ عدالتیِ عریان و تماشای درماندگیِ بی‌ پاسخِ انسانی ست که مجبور است رنج را تحمل کند تا به پایان برسد‌. خیلی‌ ها گمان می‌کنند این پرسش که یعنی خدا کجاست نوعی کفر است ؛ اما در واقع نشانه‌ی زنده بودن وجدان است. کسی که هنوز از غیبت عدالت می‌رنجد پس هنوز به امکان حضورِ قدسی باور دارد. شاید همین پرسش شکل دیگری از ایمانِ زخمیِ ما باشد. ایمانی که از میانِ شک و خشم و سکوت باید دوباره معنا پیدا کند.

🌐 وقتی انسان با رنجی عظیم مواجه می‌شود آنچه درونش رخ می‌دهد چیزی شبیه شکستِ ساختار معناست. ذهن و احساس تا پیش از آن در هماهنگیِ نسبی‌اند. جهان را قابل پیش‌ بینی ؛ قابل فهم و تا حدی منصف می‌بیند. اما رنجی که به‌ حق نیست ؛ همه‌ی این نظم درونی را فرو می‌پاشد. ذهن نمی‌تواند بپذیرد که چنین بی‌ عدالتی واقعاً رخ داده باشد و خدا فقط ببیند و کاری نکند. پس بین دو قطب سرگردان می‌شود. دو قطب خشم و انکار. فرد از جهان و از خدا می‌رنجد و حتی دور می شود ؛ چون احساس می‌کند مورد خیانت قرار گرفته. این خشم در واقع تلاش ناخودآگاه برای بازگشت معناست. کسی که فریاد می‌زند پس خدا کجاست دارد به جهان می‌گوید: من هنوز با این همه ناامیدی به حضورش اعتقاد دارم اما نه این‌ گونه. پس از مدتی روان اگر مجال و همدلی بیابد شروع به ترمیم تصویر خدا ؛ جهان و انسان می‌کند.

🌐 این مرحله معمولاً در سکوت ؛ اشک ؛ نوشتن یا گفت‌ و گو زاده می‌شود. آنجا که انسان در می‌یابد معنا دیگر در امنیت نیست بلکه در همدلی ست. در مراقبت از دیگری. در فهمِ رنج همسایه هایی که هر یک مصیبتی سنگین بر دوش دارند. رنج‌های انسانی به‌ ویژه آن‌ها که حس بی‌ عدالتی دارند ؛ زمانی سنگین تر و البته قابل تحمل‌ تر می‌شوند که شاهد هم داشته باشند. کسی که فقط به رنج ها و دردها گوش بدهد. بدون هر گونه داوری. اما انصاف داشته باشد و رنج را همان گونه که هست بفهمد. احساس کند این سوگ و این رنج و این غم مال اوست. از او جدا نیست. همین حضور انسانی در روان ؛ کارکرد همان چیزی را دارد که در زبان دین تجسد عشق نامیده می شود. عشقی که هست اما آن قدر آلوده به شک و تردید است که بهتر است اصلا نباشد.

⚡️@bardegi57

❤8

2.27K views19:27