چند قرن بردگی

🌎 زمستان دلتنگی برای مادران داغدیده !

🌑 جعفر بخشی بی نیاز
نویسنده و روزنامه نگار

🌐 ببین مادر ببین مادر ببین مادر زمستونه ؛ ببین احوالمو که مثل موی تو پریشونه. و این متن پژواک زمستانی ست یخ زده که در قلب های زخم خورده پنهان شده است. زمستانی که نه برف داشت و نه امید‌ طنین افکنده است. که در هر گوشه اش بوی عطری پنهان است که حالا دیگر نیست. این دلتنگی نه یک درد مقطعی و عادی که استخوان سوز با ریتمی جان سوز در سینه ی مادران داغدار است. در این سرمای وحشیانه ی غریب جایی که هر نسیم بویی از خاطره می‌آورد و هر سایه تصویری از غیاب ؛ تنها یک پناهگاه باقی می‌ماند. آغوش مادر. در فصل زمستانی که با خود سرمایی نه فقط در هوا که در عمق جان کاشته است‌. انگار طبیعت هم سوگوارِ مادران سیاه پوش است و ابرهای خاکستری چتر غم را بر سرِ دنیا باز کرده‌اند. در این تلاطم بی‌ پایان ، روح زخمی به دنبال مرهمی ست که جز از دستان گرم مادر هیچ نیرویی توان التیامش را ندارد.

🌐 گویی تمام جهان در سکوتی سنگین فریاد مادران ایران را می‌شنود. نگاه کن به احوال شان که این پریشانی که بر شانه‌هایشان نشسته ؛ رشته رشته موهایشان را از شدت نگرانی و دوری در هوا پریشان کرده است. هر چه تلاش می‌کنند نظم را به این آشوب درون شان بازگردانند موفق نمی شوند. این سرما برایشان سرما نیست که خلاء حضور بچه هایی ست که تمام روزنه‌های امید را برای مادران مسدود کرده است. باید که تمام اتاق ها شاهد این سوگ دائمی باشند. سوگی بی پایان در عزای دردانه هایی که حالا جایشان به شدت خالی ست‌. شمعی که می‌سوزد نه برای روشنایی بلکه تا شعله‌اش نمادی باشد از آتشی که در سینه دارند. امشب شب شام غریبانی ست که سایه‌اش همیشه بر زندگی‌ مادران سنگینی می‌کند. کاش می‌توانستند زمان را متوقف کنند و در آن لحظه کنار بچه هایشان باشند‌.

🌐 جایی که هنوز گرمای حضور اطفال شان پناهگاهشان بود. در این لحظات که کلمات عادی برای تسکین کافی نیستند ؛ زبان دعا و مناجات تنها راه است. اما تمام مناجات‌ هایشان به نام بچه هایشان ختم می‌شود. پریشانند که آنها اینجا نیستند‌. که این روح خسته همچون پروانه‌ای ست که در تلاشی بیهوده بال‌هایش را در پیچ و تاب‌های زندگی شکسته است. که هر تکه از وجودشان از آنها جدا افتاده و در جستجوی آن دوخت و دوز بی‌ بدیل آغوش هاست. تنها در آن پناهگاه امن بود که بچه ها می‌توانستند خود را دوباره کامل کنند. کاش می‌ توانستند آن‌ گونه که شایسته است برای غربت دخترها و پسرهای جوان در خانه های به سوگ نشسته بگریند. گِریه‌ای که نه فقط برای آنها بلکه برای تمام لحظاتی باشد که با هم داشتند و اکنون شده‌اند حسرت. مادران داغدار تنها کسانی هستند که در این داغ عزادارترند. با پلک‌هایی سنگین و خیس که دیگر توان دیدن فردایی بدون بچه ها را در خانه ندارند.

⚡️@bardegi57

❤15🤯1

2.8K views11:21