چند قرن بردگی

در روان‌شناسی معاصر، به‌ویژه در پژوهش‌های مرتبط با سوگ جمعی و بحران‌های طولانی‌مدت، یک نکته بارها تکرار شده:
انجام دادن کارهای روزمره، لذت‌های کوچک، یا فعالیت‌های شخصی نه عادی‌سازی رنجه، نه بی‌تفاوتی، نه فراموشی مطالبه‌ی جمعی.
نباید مطالبه‌گری پیوسته و جنگ علیه فراموشی، جاش رو به احساس گناه و عذاب وجدان و فرسودگی بده!

روان‌شناس برجسته‌ی حوزه‌‌ی تروما، آقای جورج بونانو، طی مطالعات گسترده‌ای ثابت کرده که بسیاری از انسان‌ها در دل بحران‌های جمعی، با حفظ بخش‌هایی از زندگی عادی، نه‌تنها دچار فروپاشی اخلاقی نمی‌شن، بلکه توان کنش‌گری مؤثرتر پیدا می‌کنن.
او اسم این الگو رو «تاب‌آوری سالم» گذاشته؛ این انکار درد و واقعیت نیست، بلکه تنظیم هوشمندانه‌ی مواجهه با اونه.

از منظر روان‌پزشکی هم، باقی موندن طولانی‌مدت در حالت هشدار و فرسودگی عصبی، سیستم تصمیم‌گیری، امید، و پیگیری مطالبه رو تضعیف می‌کند.
به تعبیر جودیث هرمان، در
کتاب Trauma and Recovery، بدون بازسازی حداقلی از حس ایمنی، معنا و پیوستگی شخصی، هیچ کنش جمعی پایداری شکل نمی‌تونه شکل بگیره.

انجمن روان‌شناسی آمریکا هم در راهنماهای مربوط به بحران‌های اجتماعی تأکید می‌کنه که:

«خودمراقبتی، فعالیت‌های لذت‌بخش، و حفظ ریتم زندگی روزمره، پیش‌شرط سلامت روان در کنش‌های بلندمدت اجتماعیه؛ نه مانع اون!»

واقعیت اینه که ما برای رسیدن به مطالبه‌ی اصلی‌مون در این دوی ماراتن و نه سرعت، به بدن و روانی نیاز داریم که از پا نیفتاده باشه.
تاب‌آوری، از دل کارهای «به‌ظاهر کوچیک» ساخته می‌شه و منافاتی با کنشگری نداره:
خواب، غذا، حرکت، ارتباط، نوشتن، موسیقی، کار، فیلم و سریال، خلاقیت، و چیزهایی که هنوز به ما یادآوری می‌کنن که «زنده‌ایم».

پس اگر در دل سوگ جمعی، هنوز کار می‌کنی، می‌نویسی، می‌خندی، یا به چیزی علاقه نشون می‌دی؛ این خیانت و فراموشی و یا حتی خلاف سوگ نیست. این سرمایه‌گذاری روی موندن، دیدن، و ادامه دادنِ آگاهانه است.

و هیچ کنش جمعیِ مؤثری، بدون انسان‌هایی که تاب آورده‌ن، دووم نمی‌آره.
این چیزیه که اتفاقا بخاطر جاویدنام‌هامون و ادامه‌ی راهشون بهش احتیاج داریم نه غم فلج‌کننده!

⚡️@bardegi57

👍5❤2

1.98K views07:38