چند قرن بردگی

‏خارگ؛ نشانه آینده

پایانه نفتی دست‌نخورده باقی ماند، به‌دلیل آنچه ترامپ «ملاحظات اخلاقی» می‌نامد. اما ممکن است دلیل واقعی این باشد که او قصد تصرف آن را دارد. یک یگان تفنگداران دریایی که برای چنین مأموریت‌هایی آموزش دیده، از ژاپن به خاورمیانه منتقل می‌شود. آمریکا احتمالاً می‌تواند جزیره را تصرف کند. هدف این است که از آن به‌عنوان اهرم استفاده کند: اگر کشورهای خلیج نتوانند نفت صادر کنند، ایران هم نتواند. اما اگر رژیم مقاومت کند، تفنگداران آمریکایی باید در برابر بارانی از موشک‌ها و پهپادها مقاومت کنند. در این صورت قیمت نفت احتمالاً بیشتر افزایش می‌یابد، هم به‌دلیل کاهش عرضه (ایران حدود ۱ میلیون بشکه در روز به چین صادر می‌کند) و هم به‌خاطر احتمال طولانی‌تر شدن جنگ.

در همین حال، ایران مسیر دیگری برای تشدید درگیری را دنبال می‌کند. بخشی از نفت خلیج هنوز از طریق دو خط لوله که تنگه هرمز را دور می‌زنند منتقل می‌شود. یکی در عربستان است که تا ۷ میلیون بشکه در روز را به دریای سرخ منتقل می‌کند. دیگری در امارات است که حدود نیمی از تولید ۳.۴ میلیون بشکه‌ای این کشور را به بندر فجیره می‌رساند. ده‌ها نفتکش اکنون به سمت سواحل غربی عربستان در حرکت‌اند.

در شب‌های اخیر، ایران ده‌ها پهپاد به میادین نفتی عربستان شلیک کرده است، در حالی که در ابتدای جنگ این تعداد فقط چند مورد بود. در امارات نیز به فجیره، یک میدان بزرگ گازی و پالایشگاه الرویس (با ظرفیت نزدیک به ۱ میلیون بشکه در روز) حمله کرده است. پس از آنکه اسرائیل در ۱۸ مارس بخش ایرانی بزرگ‌ترین میدان گازی جهان را بمباران کرد، ایران نیز تأسیسات طرف قطری همان میدان را هدف قرار داد. همه این‌ها نشان‌دهنده تغییر تاکتیک است: ایران حالا منابع تولید انرژی را هدف می‌گیرد، نه فقط کشتی‌ها را.

با توجه به حرکت نفتکش‌ها به سمت دریای سرخ، ایران ممکن است حوثی‌ها در یمن را نیز تشویق کند که حملات خود به کشتیرانی را از سر بگیرند. این گروه در سال ۲۰۲۴ عملاً تردد در دریای سرخ را مختل کرده بود. حتی یک حمله جدید هم می‌تواند بازارها را به وحشت بیندازد. با این حال، تحلیلگران درباره تمایل حوثی‌ها اختلاف نظر دارند؛ برخی معتقدند آن‌ها ترجیح می‌دهند وارد جنگ نشوند تا عربستان را تحریک نکنند.

از دست رفتن صادرات نفت و گاز تنها ضربه اقتصادی به خلیج نیست. این دوره معمولاً یکی از شلوغ‌ترین زمان‌های سال برای منطقه است، اما اکنون کنفرانس‌ها به تعویق افتاده و هتل‌ها خالی شده‌اند. هزاران مهاجر منطقه را ترک کرده‌اند و بسیاری از پروازها تقریباً خالی هستند.

حجم حملات ایران به کشورهای خلیج از حدود ۱۰۰۰ موشک و پهپاد در روز اول جنگ به حدود یک‌دهم کاهش یافته است. اما حتی حملات پراکنده هم اختلال ایجاد می‌کنند. برای مثال، در ۱۵ مارس، بقایای یک پهپاد سرنگون‌شده به انبار سوخت فرودگاه اصلی دبی برخورد کرد.

تماس‌های دیپلماتیک با ایران نیز خشم‌برانگیز بوده است؛ رژیم گاهی حتی منکر هدف قرار دادن اهداف غیرنظامی می‌شود. یک دیپلمات می‌گوید: «دارند ما را گازلایت می‌کنند.» مقامات ایرانی همچنین خواسته‌های حداکثری مطرح می‌کنند، از جمله تعطیلی تمام پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، و حتی انتظار دارند کشورهای خلیج هزینه بازسازی ایران را بپردازند—درخواستی که مقامات خلیج آن را شبیه باج‌گیری مافیا می‌دانند.

کشورهای خلیج هنوز مستقیماً وارد جنگ نشده‌اند، هرچند امارات اعلام کرده ممکن است در یک ائتلاف دریایی شرکت کند. اما مهم‌تر از آن چیزی است که انجام نداده‌اند: آن‌ها از آمریکا نخواسته‌اند جنگ را متوقف کند. پیام آن‌ها به ترامپ این است که جنگ نباید با رژیمی جسورتر که بتواند اقتصاد آن‌ها را گروگان بگیرد، پایان یابد.

بسیاری از مقامات اسرائیلی نیز خواهان ادامه جنگ هستند، زیرا این را فرصتی کم‌نظیر برای تضعیف دشمن اصلی خود می‌دانند. اهداف ترامپ هنوز روشن نیست: آیا می‌خواهد رژیم را سرنگون کند، با آن توافق کند یا فقط آن را تضعیف کند؟ حتی مقامات خلیج هم از اظهارات متغیر او سردرگم‌اند. اما با تبدیل این درگیری به جنگی بر سر انرژی، ایران ممکن است این پرسش‌ها را بی‌معنا کرده باشد. این کشور همه دشمنانش را به یک نتیجه مشترک سوق می‌دهد: اینکه جنگ تا زمانی که رژیم فلج نشود، پایان نخواهد یافت.

⚡️@bardegi57

👏1

405 views08:53