چند قرن بردگی

تنگه هرمز، کارتی که سوخت
نوشته:
خسوس انریکه روساس

‏«راستش را بخواهید، من فکر می‌کردم این نقشه ساختگی است.

‏صدها ابرنفتکش از همان‌هایی که هر کدام حدود دو میلیون بشکه حمل می‌کنند الان از هر جهتی به سمت سواحل خلیج آمریکا در حرکت‌اند: از اقیانوس اطلس، اقیانوس هند، دور زدن آفریقا، مسیرهای فرعی، حتی مسیر «قرار بود برویم عربستان، ولی بی‌خیال شدیم».

‏ایران تنگه هرمز را بست و همه وحشت کردند. قیمت نفت به ۱۲۶ دلار در هر بشکه رسید. بنزین به ۴ دلار در هر گالن. شبکه‌های خبری هم همان کار همیشگی را کردند: نوار قرمز روی تصویر و تیتر «بحران»، با فونتی که انگار باید بروی دستمال توالت انبار کنی.

‏اما بعد چیزی اتفاق افتاد که ظاهراً رسانه‌ها خیلی علاقه‌ای به گفتنش ندارند—دلایلش هم روشن است.
‏دنیا یک‌جورهایی… تأمین‌کننده‌اش را عوض کرد.
‏مثل عوض کردن شرکت اینترنت، با این تفاوت که اینجا «شرکت اینترنت» کل اقتصاد انرژی جهان است.

‏صادرات نفت آمریکا دارد به رکورد نزدیک می‌شود. پالایشگاه‌های ساحل خلیج با ۹۵٪ ظرفیت کار می‌کنند. نفتکش‌هایی که وسط اقیانوس در مسیر خلیج فارس بودند، واقعاً دور زدند و به سمت تگزاس رفتند. این استعاره نیست—داده‌های رهگیری کشتی‌ها نشان می‌دهد در اقیانوس هند یو-ترن زده‌اند.

‏در همین حال، چین که حدود ۴۵٪ واردات نفتش از هرمز می‌آمد و نفت ارزان ایرانِ تحریمی می‌خرید حالا باید با ژاپن و اروپا برای همان نفت گران آمریکایی رقابت کند. تولیدکنندگان چینی همین حالا قیمت کالاهای صادراتی به آمریکا را ۲۰٪ بالا برده‌اند.

‏خلاصه:
‏ایران بزرگ‌ترین کارت خود را بازی کرد، و نتیجه اصلی این شد که آمریکا تبدیل شد به پمپ‌بنزین اضطراری جهان، و یارانه انرژی ارزان چین عملاً از بین رفت.

‏یا این پیچیده‌ترین تصادف تاریخ ژئوپلیتیک است…
‏یا کسی این زنجیره
«ونزوئلا → ایران → سود»
را از قبل طراحی کرده!
‏تشخیصش با خودت.»

زهرا عبدی

‏‌ #کارت_تنگه_هرمز_سوخت

⚡️@bardegi57

🔥3👍1

576 views08:25