چند قرن بردگی

‏ترامپ ناخواسته وارد یک جنگ اقتصادی جهانی شد؛ شی جین‌پینگ آماده بود در حالی که رهبران آمریکا و چین برای دیدار آماده می‌شوند، جنگ ایران نشان می‌دهد که پکن چقدر مقاوم است و اهرم فشار واشنگتن چقدر محدود است. آرامش بهاری پکن به‌زودی جای خود را به بسته شدن خیابان‌ها…

‏.

در مقابل، ترامپ تحت فشار فوری برای کاهش قیمت بنزین قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر است.

در واشنگتن، برخی مقامات فکر می‌کنند برتری پیدا کرده‌اند. تلاش‌های ترامپ برای کنترل نفت ایران و اقدامات قبلی علیه ونزوئلا از جمله دستگیری مادورو بخشی از استراتژی بلندمدت برای کاهش نفوذ چین دیده می‌شود.

اما اگر جنگ طولانی شود، فشار بر چین هم افزایش می‌یابد، به‌ویژه اگر ذخایر نفتش کاهش یابد یا رکود جهانی تقاضا برای کالاهایش را کم کند.
با این حال، در مقایسه با خاموشی‌ها در پاکستان یا محدودیت‌ها در سایر کشورها، چین همچنان تقریباً بدون اختلال کار می‌کند.

برای شی، این یک لحظه تأیید است. سرمایه‌گذاری چین در انرژی‌های تجدیدپذیر که از قبل شروع شده بود، حالا به فرصت تبدیل شده: صادرات پنل خورشیدی، باتری و خودرو برقی می‌تواند رشد کند.

در حالی که ترامپ اتحادها را تحت فشار می‌گذارد و حتی تهدید به ترک ناتو می‌کند، رهبران جهان برای دیدار با شی صف کشیده‌اند.
«تغییراتی که در یک قرن دیده نشده» دیگر شعار نیست واقعیت است.

برای شش ماه، محدودیت صادرات عناصر نادر چین تقریباً کل جهان را شوکه کرد.
چین درک کرده بود که مهم اندازه سلاح نیست، بلکه میزان دردی است که می‌تواند وارد کند.

ایران هم اکنون به نوعی کنترل‌کننده حدود یک‌پنجم صادرات نفت و گاز جهان شده است. اما این موقعیت احتمالاً پایدار نیست، چون دریافت عوارض دریایی از نظر جهانی مشروع تلقی نمی‌شود.

مشخص نیست چه کسی اول عقب‌نشینی می‌کند، اما ناتوانی ترامپ در مهار ایران، اعتبار آمریکا را تضعیف می‌کند.

نشانه‌های جالبی هم دیده می‌شود: کشتی‌های سپاه با QR کدهای پرداخت چینی مثل Alipay و WeChat.
اگر ایران پرداخت‌ها را با یوان یا استیبل‌کوین بپذیرد، این ضربه‌ای به یکی از پایه‌های قدرت آمریکا است: سلطه دلار.

برای چین، این جنگ یک درس دیگر هم دارد:
حملات سریع و کوتاه ممکن است نتیجه معکوس بدهند و حتی قدرت‌های ضعیف می‌توانند با روش‌های نامتقارن ضربه بزنند.

حتی اگر چین قوی‌تر شود، شی احتمالاً در مورد تایوان محتاط خواهد بود. او ترجیح می‌دهد از ابزار سیاسی استفاده کند تا اقدام نظامی.

امروز جهان آرام نیست و صلح ارزشمندتر شده است.

اگر چین روزی بخواهد اقدام تهاجمی کند، مدل ایران در هرمز یا محاصره‌های آمریکا می‌تواند الگو باشد — بدون حمله مستقیم.
محاصره تایوان، که حدود ۶۰٪ نیمه‌هادی‌های جهان را تولید می‌کند، می‌تواند اقتصاد جهانی را به بحران بکشاند.

پس از مشاهده تقابل ایران و چین با بزرگ‌ترین اقتصاد جهان، کشورها در حال بازنگری در اهرم‌های فشار خود هستند.
گلوگاه‌های اقتصادی از عناصر نادر تا گذرگاه‌های دریایی حالا ابزار واقعی قدرت شده‌اند.

ترامپ این سفر را «تاریخی» توصیف کرده است. شاید واقعاً همین‌طور باشد اما نه به‌عنوان نمایش قدرت آمریکا، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر توازن قدرت به نفع چین.

در جهانی که بر اساس «سناریوهای افراطی» شکل گرفته، ترامپ وارد پکن می‌شود در حالی که قواعد بازی را دیگران تعیین کرده‌اند

⚡️@bardegi57

502 views07:13