🖋یما بارز
سرویس جهانی بی‌بی‌سی، گذرگاه مرزی تورخم

آمنه با صدایی آکنده از ناامیدی می‌گوید: «تا پسرهایم را پیدا نکنم، جایی نمی‌روم». او پایش را محکم بر خاک خشک و غبارآلود سوی افغانستانی مرز می‌کوبد و تمایلی ندارد حتی یک گام دیگر به‌سوی کشوری بردارد که بیش از چهل سال پیش، در جریان تهاجم شوروی، از آن گریخته بود.

آمنه، که از ما خواسته نام واقعی‌اش را منتشر نکنیم، سه روز پیش همراه با عروس‌ها و نوه‌هایش به اینجا رسیده است.

اما، پسران بزرگسال آمنه نتوانسته‌اند خود را به مرز برسانند. دو نفر از آن‌ها زمانی که خانواده مشغول بستن وسایل برای ترک خانه در راولپندی، واقع در شمال شرق پاکستان بودند، بازداشت شدند. پسر سوم را نیز مأموران مرزی پاکستان درست پیش از ورود به خاک افغانستان از صف جدا کردند و به بازداشتگاه بردند.

ادامه مطلب را اینجا ⬇️بخوانید.
📸BBC/ EPA/ Reuters
https://bbc.in/4jhtRjM
@BBCPersian

🖋لینا سنجاب
گزارشگر بی‌بی‌سی

صبح روز ۸ دسامبر ۲۰۲۴، من با نگرانی در مرز لبنان منتظر بودم به امید اینکه به محض باز شدن گذرگاه مرزی وارد سوریه شوم، بدون اینکه بدانم چه در انتظارم هست.

بشار اسد، رئیس جمهوری پس از ۲۴ سال زمامداری، رفت. نفرات مسلح مخالف رژیم به سوی دمشق پیشروی کرده و شهرهای بزرگ از جمله حلب را تصرف کردند.
آنچه را که می‌دیدم باور نمی‌کردم: سوریه آزاد شده بود. مانند بسیاری از سوری‌ها، من فقط سوریه را با حکومت اسد و پدرش حافظ می‌شناختم که از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۰ در قدرت بودند. زندگی تحت حکومت اسد به معنای بیش از ۵۰ سال ناپدید شدن جبری و حبس و جنگ داخلی بود که در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و جان صدها هزار سوری را گرفت.

من در آغاز قیام آن سال و چندین بار پس از آن بازداشت شده بودم. من شاهد بودم که مردانی را برای ضرب و شتم به صف کرده بودند و فریادهای شکنجه‌شوندگان را ‌شنیدم. حتی پس از اینکه در سال ۲۰۱۳ کشور را ترک کردم، متوجه شدم که نیروهای امنیتی به آپارتمان من در دمشق وارد شده و آن را تخریب کرده‌اند.

ادامه مطلب را اینجا⬇️ بخوانید.
📸:‌BBC/ Getty/ Reuters
https://bbc.in/3YIyrzl
@BBCPersian