کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Photo
روز شنبه ۲۹ مه ۲۰۲۱، درست ۱۵۰ سال و یک روز پس از پایان «هفته خونین»، هفتهای که ۱۳۰ هزار نیروی نظامی ورسای به فرماندهی آدولف تییر با کشتار ۲۰ تا ۳۵ هزار کمونارد، کمون ۷۲ روزهی پاریس را در خون غرق کردند، تجمع و راهپیمایی در همین شهر انجام شد.
دستکم صد تشکل سیاسی، انجمنهای گوناگون و چند اتحادیه کارگری به این تظاهرات فراخوان مشترک داده و نیروهایشان آن را پیشتر هماهنگ کرده بودند. از ساعت ۱۱ تا ۱۴ تجمعی در میدان جمهوری در نظر گرفته شده بود. برخی از نیروهای فراخوان دهنده غرفههایی در میدان برپا کرده بودند. غرفه سندیکای کارگری سولیدر، غرفه انجمن دوستان کمون پاریس (که به عنوان قدیمیترین انجمن و تشکل کارگری فرانسه شناخته میشود)، غرفه حزب کمونیست فرانسه، غرفه حزب جدید ضدسرمایهداری، غرفه فدراسیون آنارشیست، غرفه «فرانسه نافرمان» (با ۱۷ نماینده در پارلمان کنونی به رهبری ژان – لوک ملانشون) و غرفه چند انتشاراتی از چشمگیرترینها بودند. در وسط میدان چندین گروه موسیقی و همچنین خواننده زن و مرد روی یک سن به هنرنمایی پرداختند و ترانههای زیبایی را اجراء کردند که از رسانههای جریان اصلی پخش نمیشوند!
هزاران نفری که در میدان گرد آمده بودند آرام آرام از ساعت چهارده مسیری به طول سه کیلومتر را به سوی گورستان پرلاشز طی کردند. هر گروه و دسته شعارهای خود را سر میداد و سرودهای گوناگونی میخواند. عدهای از تظاهرکنندگان پارچهنوشتههای خود را داشتند که دارای هیچ نماد گروهی و امضایی نبود، از جمله چند کارگر ساختمان که روی باندرول خود نوشته بودند: درود کارگران ساختمان به برادران بزرگتر که برای کمون پاریس کشته شدند. کارگران دیگری پرچمهای تشکلات خود از جمله ث.ژ.ت. (CGT)، سولیدر (Solidaires) یا ث.ان.ت. (CNT) را به دست داشتند. در مسیر راهپیمایی ساکنان برخی از خانهها از پنجرهها ابراز احساسات میکردند و با کف زدن راهپیمایان روبهرو میشدند. هر چند حضور پلیس نسبتاً سنگین بود که باز هم برخی خیابانهای منتهی به مسیر راهپیمایی را بیجهت مسدود کرده بود، اما تا پایان تجمع و راهپیمایی هیچگونه برخوردی به وجود نیامد.
همه ساله گروههای مختلفی برای گرامیداشت سالگرد کمون پاریس روبهروی دیوار فدرهها (به معنای اعضای فدراسیون) وعده میدهند. سه گروه اصلی که هر سال این مراسم را برگزار میکنند گروههای مختلف کمونیستها و آنارشیستها و لژهای فراماسونها هستند. امسال دو دسته اول مشترکاً مراسم را برگزار کردند و از آن جایی که جمعیت زیادی در مراسم شرکت داشت، چنین هماهنگ شده بود که جمعیت وارد گورستان شود و بدون توقف روبهروی دیوار فدرهها از در اصلی قبرستان خارج شود. دیوار فدرهها که رویش یک سنگ با حکاکی وجود دارد دیواریست که جنایتکاران ورسای در پایان هفته خونین دقیقاً ۱۴۷ زن و مرد کمونارد را در پای آن تیرباران و در یک گودال دستهجمعی دفن کردند. تعداد پرشمار جمعیت و عبورش از روبهروی دیوار، با انواع پرچمهای سرخ و سیاه، امسال رنگ و بوی دیگری داشت و احساسات برانگیخته شده حتا در صورتهایی که به علت بیماری کووید ماسک داشتند، دیده میشد. هر چند جنایتکاران هزاران نفر را در یک هفته کشته بودند، اما گویی این صدوچهلوهفت نفر از همه بیدفاعتر جان باختند.
در پایان اضافه کنیم که یکی از شگفتیهای بیسابقه امسال این بود که جمعیتی در حدود صد، صدوپنجاه نفر از کاتولیکهای متعصب به سردمداری چندین کشیش در جلوی صفشان، در حالی که مراسم صدوپنجاهمین سالگرد کمون پاریس به پایان میرسید به گورستان رسیدند تا احتمالاً سر قبر آدولف تییر که در همین گورستان است، حاضر شوند و از او برای کشتار دستکم بیست هزار کمونارد در یک هفته تشکر کنند! نادر
دستکم صد تشکل سیاسی، انجمنهای گوناگون و چند اتحادیه کارگری به این تظاهرات فراخوان مشترک داده و نیروهایشان آن را پیشتر هماهنگ کرده بودند. از ساعت ۱۱ تا ۱۴ تجمعی در میدان جمهوری در نظر گرفته شده بود. برخی از نیروهای فراخوان دهنده غرفههایی در میدان برپا کرده بودند. غرفه سندیکای کارگری سولیدر، غرفه انجمن دوستان کمون پاریس (که به عنوان قدیمیترین انجمن و تشکل کارگری فرانسه شناخته میشود)، غرفه حزب کمونیست فرانسه، غرفه حزب جدید ضدسرمایهداری، غرفه فدراسیون آنارشیست، غرفه «فرانسه نافرمان» (با ۱۷ نماینده در پارلمان کنونی به رهبری ژان – لوک ملانشون) و غرفه چند انتشاراتی از چشمگیرترینها بودند. در وسط میدان چندین گروه موسیقی و همچنین خواننده زن و مرد روی یک سن به هنرنمایی پرداختند و ترانههای زیبایی را اجراء کردند که از رسانههای جریان اصلی پخش نمیشوند!
هزاران نفری که در میدان گرد آمده بودند آرام آرام از ساعت چهارده مسیری به طول سه کیلومتر را به سوی گورستان پرلاشز طی کردند. هر گروه و دسته شعارهای خود را سر میداد و سرودهای گوناگونی میخواند. عدهای از تظاهرکنندگان پارچهنوشتههای خود را داشتند که دارای هیچ نماد گروهی و امضایی نبود، از جمله چند کارگر ساختمان که روی باندرول خود نوشته بودند: درود کارگران ساختمان به برادران بزرگتر که برای کمون پاریس کشته شدند. کارگران دیگری پرچمهای تشکلات خود از جمله ث.ژ.ت. (CGT)، سولیدر (Solidaires) یا ث.ان.ت. (CNT) را به دست داشتند. در مسیر راهپیمایی ساکنان برخی از خانهها از پنجرهها ابراز احساسات میکردند و با کف زدن راهپیمایان روبهرو میشدند. هر چند حضور پلیس نسبتاً سنگین بود که باز هم برخی خیابانهای منتهی به مسیر راهپیمایی را بیجهت مسدود کرده بود، اما تا پایان تجمع و راهپیمایی هیچگونه برخوردی به وجود نیامد.
همه ساله گروههای مختلفی برای گرامیداشت سالگرد کمون پاریس روبهروی دیوار فدرهها (به معنای اعضای فدراسیون) وعده میدهند. سه گروه اصلی که هر سال این مراسم را برگزار میکنند گروههای مختلف کمونیستها و آنارشیستها و لژهای فراماسونها هستند. امسال دو دسته اول مشترکاً مراسم را برگزار کردند و از آن جایی که جمعیت زیادی در مراسم شرکت داشت، چنین هماهنگ شده بود که جمعیت وارد گورستان شود و بدون توقف روبهروی دیوار فدرهها از در اصلی قبرستان خارج شود. دیوار فدرهها که رویش یک سنگ با حکاکی وجود دارد دیواریست که جنایتکاران ورسای در پایان هفته خونین دقیقاً ۱۴۷ زن و مرد کمونارد را در پای آن تیرباران و در یک گودال دستهجمعی دفن کردند. تعداد پرشمار جمعیت و عبورش از روبهروی دیوار، با انواع پرچمهای سرخ و سیاه، امسال رنگ و بوی دیگری داشت و احساسات برانگیخته شده حتا در صورتهایی که به علت بیماری کووید ماسک داشتند، دیده میشد. هر چند جنایتکاران هزاران نفر را در یک هفته کشته بودند، اما گویی این صدوچهلوهفت نفر از همه بیدفاعتر جان باختند.
در پایان اضافه کنیم که یکی از شگفتیهای بیسابقه امسال این بود که جمعیتی در حدود صد، صدوپنجاه نفر از کاتولیکهای متعصب به سردمداری چندین کشیش در جلوی صفشان، در حالی که مراسم صدوپنجاهمین سالگرد کمون پاریس به پایان میرسید به گورستان رسیدند تا احتمالاً سر قبر آدولف تییر که در همین گورستان است، حاضر شوند و از او برای کشتار دستکم بیست هزار کمونارد در یک هفته تشکر کنند! نادر
🔴خبات مفاخری، کنشگر محیط زیست به ۴ سال حبس محکوم شد
خبات مفاخری، کنشگر محیط زیست و از اعضای جمعیت سبز کردستان توسط دادگاه انقلاب سنندج به ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شد.
به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، خبات مفاخری فعال مدنی کُرد از سوی شعبه یکم دادگاه انقلاب سنندج به ریاست قاضی سعیدی به ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شده است.
بر اساس این گزارش، اتهام آقای مفاخری «ارتباط و همکاری با احزاب کُرد مخالف نظام ( پژاک)» عنوان شده است.
این کنشگر محیط زیست، شهریور ماه ۱۳۹۹، توسط نیروهای امنیتی در سنندج بازداشت شده بود.
خبات مفاخری، وز چهارشنبه ۱۷ دی ۱۳۹۹، پس از سپری کردن ۱۳۳ روز بازداشت با تامین وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی، به صورت موقت از زندان مرکزی سنندج آزاد شد.
#تحریم_انتصابات1400
https://t.me/behnima
خبات مفاخری، کنشگر محیط زیست و از اعضای جمعیت سبز کردستان توسط دادگاه انقلاب سنندج به ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شد.
به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، خبات مفاخری فعال مدنی کُرد از سوی شعبه یکم دادگاه انقلاب سنندج به ریاست قاضی سعیدی به ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شده است.
بر اساس این گزارش، اتهام آقای مفاخری «ارتباط و همکاری با احزاب کُرد مخالف نظام ( پژاک)» عنوان شده است.
این کنشگر محیط زیست، شهریور ماه ۱۳۹۹، توسط نیروهای امنیتی در سنندج بازداشت شده بود.
خبات مفاخری، وز چهارشنبه ۱۷ دی ۱۳۹۹، پس از سپری کردن ۱۳۳ روز بازداشت با تامین وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی، به صورت موقت از زندان مرکزی سنندج آزاد شد.
#تحریم_انتصابات1400
https://t.me/behnima
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist pinned «فشار دادگاه انقلاب و نهادهای امنیتی برای مصادره سند وتیقه ای بهنام ابراهیم زاده طی روزهای اخیر افرادی از طرف دادگاه انقلاب شهرستان اشنویه به منزل شخصی عبدالرحمان ابراهیم زاده در روستای ده شمس شهرستان اشنویه رفته و اقدام به متراژ خانه پدری بهنام ابراهیم…»
کارگران ساختمانی ایران، بیشترین قربانیان حوادث ناشی از کار
فقدان ایمنی محیط کار و نبود ابزار مناسب، دو عامل اصلی افزایش حوادث است
آتشسوزیهای اخیر از جمله در شهرک صنعتی پرندک، انفجار و آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم و کارخانه بازیافت لاستیک، حوادث معدن طزره، آتشسوزی کارگاه مبلسازی و حوادث بیشمار ساختمانی، بار دیگر موضوع حوادث ناشی از کار را پیش روی جامعه کارگری قرار داده است.
آمار رسمی مصدومان و جانباختگان سال گذشته هنوز منتشرنشده است اما آمار سال ۱۳۹۸، از حدود ۲۲ هزار نفر مصدوم خبر میدهد که به دلیل حوادث ناشی از کار، زیر پوشش سازمان تامین اجتماعی قرار گرفتهاند. این آمار، کارگران مهاجر بدون مجوز، کارگرانی که بیمه ندارند و شاغلان در کارگاههای کوچک را در برنمیگیرد. در همین سال، ۷۲۶ نفر از حوادث رخ داده در محل کار، جان باختهاند.
در مصدوم شدن کارگران، عوامل متعددی نقش دارد که فقدان ایمنی محیط کار که باید از طریق بازرسی و کنترل محیط کار صورت گیرد، کمبود ابزار و وسایل مناسب و استفاده از داربستهای فرسوده و کلاههای ایمنی از رده خارج، نبود آموزش برای کارگران به منظور کسب مهارت لازم، ساعات طولانی کار که موجب خستگی کارگران و اشتباهات انسانی میشود و بالاخره، نبود تشکلهای مستقل کارگری برای پیگیری وضعیت بهداشتی و ایمنی محیط کار و بیماریهای ناشی از آن، از مهمترین آنها هستند.
آتشسوزیهای اخیر
گستره آتشسوزیهای اخیر، احتمال مصدوم شدن و مرگ کارگران را افزایش داده است. در اردیبهشت ماه امسال، آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم واقع در شرکت مولدان صنایع شیمی در شهرک صنعتی شکوهیه، حداقل شش زخمی بر جای گذاشت. انفجار و آتشسوزی یک کارخانه بازیافت لاستیک در شهرک صنعتی شماره سه اردبیل در فروردین ماه امسال، مرگ دو نگهبان انبار را در پی داشت و از میزان تلفات آتشسوزی هفته گذشته یکی از کارخانههای تولید رنگ شهرک صنعتی پرندک از توابع زرندیه هم هنوز خبری در دست نیست. به دلیل وجود مواد اشتعالزا و شیمیایی در این کارخانه، بر حجم آتش افزوده شد و فرماندار زرندیه مجبور شد برای جلوگیری از گسترش حریق، از شهرهای مجاور یاری بگیرد. زرندیه از مناطق صنعتی استان مرکزی است که در ۳۲۰ کارخانه آن، ۱۸ هزار نیروی کار این شهرستان شاغلند.
اعتراضها و بیکاری افراد درگیر ایمنی محیط کار
یکی از مشکلات ایمنی کار، جلوگیری از نظارت مداوم و پیگیرانه وضعیت ایمنی محیطهای کاراست که به بدتر شدن شرایط کار منجر شده است. جمهوری اسلامی ایران، به جای این که برای جلوگیری از حوادث ناشی از کار، کارکنان ناظر بر این بخش را افزایش دهد، آنها را بیکار کرده است. برای مثال، در فروردینماه جمعی از کسانی که به عنوان مشاور فنی، مسئول ایمنی، بهداشت و محیط زیست در کارگاهها مشغول به کار بودند، بیکار شدند که در مقابل وزارت کار در تهران، تظاهرات کردند. علت بیکاری دو هزار و ۳۰۰ نفر از آنها، بخشنامه معاونت روابط کار بود که در مهرماه ۹۸ تصویب شد و بر اساس آن، مجوز فعالیت آنها تمدید نشد. این افراد بین ۱۵ تا ۱۷ سال سابقه کار داشتند.
در راستای اجرای سیاست کلی اصل ۴۴ و واگذاری بخشهای دولتی به بخش خصوصی، با تدوین آییننامهای به ۲۸ شرکت در بخش خصوصی اجازه داده شد افراد را تنها پس از گذراندن آزمون، به کار بگیرند که نتیجه این اقدام، بیکاری بسیاری از شاغلان ناظر بر بهداشت و وضعیت ایمنی محل کار بود.
https://t.me/behnima
فقدان ایمنی محیط کار و نبود ابزار مناسب، دو عامل اصلی افزایش حوادث است
آتشسوزیهای اخیر از جمله در شهرک صنعتی پرندک، انفجار و آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم و کارخانه بازیافت لاستیک، حوادث معدن طزره، آتشسوزی کارگاه مبلسازی و حوادث بیشمار ساختمانی، بار دیگر موضوع حوادث ناشی از کار را پیش روی جامعه کارگری قرار داده است.
آمار رسمی مصدومان و جانباختگان سال گذشته هنوز منتشرنشده است اما آمار سال ۱۳۹۸، از حدود ۲۲ هزار نفر مصدوم خبر میدهد که به دلیل حوادث ناشی از کار، زیر پوشش سازمان تامین اجتماعی قرار گرفتهاند. این آمار، کارگران مهاجر بدون مجوز، کارگرانی که بیمه ندارند و شاغلان در کارگاههای کوچک را در برنمیگیرد. در همین سال، ۷۲۶ نفر از حوادث رخ داده در محل کار، جان باختهاند.
در مصدوم شدن کارگران، عوامل متعددی نقش دارد که فقدان ایمنی محیط کار که باید از طریق بازرسی و کنترل محیط کار صورت گیرد، کمبود ابزار و وسایل مناسب و استفاده از داربستهای فرسوده و کلاههای ایمنی از رده خارج، نبود آموزش برای کارگران به منظور کسب مهارت لازم، ساعات طولانی کار که موجب خستگی کارگران و اشتباهات انسانی میشود و بالاخره، نبود تشکلهای مستقل کارگری برای پیگیری وضعیت بهداشتی و ایمنی محیط کار و بیماریهای ناشی از آن، از مهمترین آنها هستند.
آتشسوزیهای اخیر
گستره آتشسوزیهای اخیر، احتمال مصدوم شدن و مرگ کارگران را افزایش داده است. در اردیبهشت ماه امسال، آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم واقع در شرکت مولدان صنایع شیمی در شهرک صنعتی شکوهیه، حداقل شش زخمی بر جای گذاشت. انفجار و آتشسوزی یک کارخانه بازیافت لاستیک در شهرک صنعتی شماره سه اردبیل در فروردین ماه امسال، مرگ دو نگهبان انبار را در پی داشت و از میزان تلفات آتشسوزی هفته گذشته یکی از کارخانههای تولید رنگ شهرک صنعتی پرندک از توابع زرندیه هم هنوز خبری در دست نیست. به دلیل وجود مواد اشتعالزا و شیمیایی در این کارخانه، بر حجم آتش افزوده شد و فرماندار زرندیه مجبور شد برای جلوگیری از گسترش حریق، از شهرهای مجاور یاری بگیرد. زرندیه از مناطق صنعتی استان مرکزی است که در ۳۲۰ کارخانه آن، ۱۸ هزار نیروی کار این شهرستان شاغلند.
اعتراضها و بیکاری افراد درگیر ایمنی محیط کار
یکی از مشکلات ایمنی کار، جلوگیری از نظارت مداوم و پیگیرانه وضعیت ایمنی محیطهای کاراست که به بدتر شدن شرایط کار منجر شده است. جمهوری اسلامی ایران، به جای این که برای جلوگیری از حوادث ناشی از کار، کارکنان ناظر بر این بخش را افزایش دهد، آنها را بیکار کرده است. برای مثال، در فروردینماه جمعی از کسانی که به عنوان مشاور فنی، مسئول ایمنی، بهداشت و محیط زیست در کارگاهها مشغول به کار بودند، بیکار شدند که در مقابل وزارت کار در تهران، تظاهرات کردند. علت بیکاری دو هزار و ۳۰۰ نفر از آنها، بخشنامه معاونت روابط کار بود که در مهرماه ۹۸ تصویب شد و بر اساس آن، مجوز فعالیت آنها تمدید نشد. این افراد بین ۱۵ تا ۱۷ سال سابقه کار داشتند.
در راستای اجرای سیاست کلی اصل ۴۴ و واگذاری بخشهای دولتی به بخش خصوصی، با تدوین آییننامهای به ۲۸ شرکت در بخش خصوصی اجازه داده شد افراد را تنها پس از گذراندن آزمون، به کار بگیرند که نتیجه این اقدام، بیکاری بسیاری از شاغلان ناظر بر بهداشت و وضعیت ایمنی محل کار بود.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
...گزارشی از یک فاجعه
.
.
هنگامی که ارزش ها عوض شود...
.
سید مهیار مرتضوی، پزشک یا جلاد؟؟!!
.
شنبه ۸ خرداد، علی اسحاق زندانی سالخورده ای که بدلیل گرما ناشی از نبود کولر در سلول های زندان رجایی شهر، دچار گرمازدگی و عارضه های پوستی شد، به کمک یک زندانی جوان بنام رضا محمدحسینی به بهداری زندان مراجعه میکند، اما سید مهیار مرتضوی که بعنوان پزشک در این زندان مشغول به کار است، از معاینه بیمار خودداری میکند چون در آن لحظه مشغول تماشای مسابقه فوتبال و سیگار کشیدن بوده و دوست نداشته وقتش را صرف معاینه بیمار کند...
سید مهیار مرتضوی، همین روند را در زندان های تهران بزرگ و اوین هم داشته، و به دلیل کم کاری و شکایت زندانیان بیمار، بارها از او شکایت شده تا به زندان رجایی شهر تبعید شده است... در این زندان به دلیل دوری از مرکز، نظارت کمتری به اعمال اوست، بدرفتاری هایش با زندانیان بیشتر شده، تا حدی که وقتی رضا محمدحسینی از او میخواهد که علی اسحاق را معاینه کند ، مرتضوی به او فحاشی میکند، او را هل میدهد و از اتاق بیرون می اندازد و فریاد میزند: «برو گمشو...»
و با قلدری میگوید: « دلش نمیخواد بیمار را معاینه کند...!!»
این نخستین تخلف و بدرفتاری سید مهیار مرتضوی با بیماران نبوده، او بارها از اعزام زندانیانی که به درمان در بیمارستان نیاز داشتند،خودداری کرده و در بعضی مواقع باعث مرگ زندانی بیمار شده...
هنگامی که علیرضا شیرمحمدعلی و چند زندانی سیاسی دیگر در زندان تهران بزرگ اقدام به اعتصاب غذا کرده بودند، گزارش های دروغی درباره آنها مینوشت، برای مثال علامت حیاتی آنها را برخلاف واقعیت ثبت میکرد، اگر فشار خون زندانی پایین بود آن را نرمال گزارش میکرد، تا به بیمارستان اعزام نشود و آبروی نظام محبوبش نرود...
مرتضوی که به لطف اقوامش که در سپاه پاسداران کار میکنند، در سازمان زندانها بعنوان پزشک استخدام شده، طی ۱۲ سال اخیر، بارها با کوتاهی و عدم تعهد به سوگند پزشکی باعث مرگ زندانیان شده است، او تعداد زیادی از زندانیان را مورد ضرب و شتم قرار داده و سابقه بسیاری در فحاشی به زندانیان بیمار دارد...
.
نکته مهم: اسم افرادی مانند «سید مهیار مرتضوی» که در جنایات جمهوری اسلامی شریک هستند و دستشان به خون جوانان آزادی خواه آلوده ست، در حافظه مردمان ایران زمین ثبت میشود...
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_بازداشت_فعالین
#علی_اسحاق
https://t.me/behnima
.https://t.me/behnima
.
.
هنگامی که ارزش ها عوض شود...
.
سید مهیار مرتضوی، پزشک یا جلاد؟؟!!
.
شنبه ۸ خرداد، علی اسحاق زندانی سالخورده ای که بدلیل گرما ناشی از نبود کولر در سلول های زندان رجایی شهر، دچار گرمازدگی و عارضه های پوستی شد، به کمک یک زندانی جوان بنام رضا محمدحسینی به بهداری زندان مراجعه میکند، اما سید مهیار مرتضوی که بعنوان پزشک در این زندان مشغول به کار است، از معاینه بیمار خودداری میکند چون در آن لحظه مشغول تماشای مسابقه فوتبال و سیگار کشیدن بوده و دوست نداشته وقتش را صرف معاینه بیمار کند...
سید مهیار مرتضوی، همین روند را در زندان های تهران بزرگ و اوین هم داشته، و به دلیل کم کاری و شکایت زندانیان بیمار، بارها از او شکایت شده تا به زندان رجایی شهر تبعید شده است... در این زندان به دلیل دوری از مرکز، نظارت کمتری به اعمال اوست، بدرفتاری هایش با زندانیان بیشتر شده، تا حدی که وقتی رضا محمدحسینی از او میخواهد که علی اسحاق را معاینه کند ، مرتضوی به او فحاشی میکند، او را هل میدهد و از اتاق بیرون می اندازد و فریاد میزند: «برو گمشو...»
و با قلدری میگوید: « دلش نمیخواد بیمار را معاینه کند...!!»
این نخستین تخلف و بدرفتاری سید مهیار مرتضوی با بیماران نبوده، او بارها از اعزام زندانیانی که به درمان در بیمارستان نیاز داشتند،خودداری کرده و در بعضی مواقع باعث مرگ زندانی بیمار شده...
هنگامی که علیرضا شیرمحمدعلی و چند زندانی سیاسی دیگر در زندان تهران بزرگ اقدام به اعتصاب غذا کرده بودند، گزارش های دروغی درباره آنها مینوشت، برای مثال علامت حیاتی آنها را برخلاف واقعیت ثبت میکرد، اگر فشار خون زندانی پایین بود آن را نرمال گزارش میکرد، تا به بیمارستان اعزام نشود و آبروی نظام محبوبش نرود...
مرتضوی که به لطف اقوامش که در سپاه پاسداران کار میکنند، در سازمان زندانها بعنوان پزشک استخدام شده، طی ۱۲ سال اخیر، بارها با کوتاهی و عدم تعهد به سوگند پزشکی باعث مرگ زندانیان شده است، او تعداد زیادی از زندانیان را مورد ضرب و شتم قرار داده و سابقه بسیاری در فحاشی به زندانیان بیمار دارد...
.
نکته مهم: اسم افرادی مانند «سید مهیار مرتضوی» که در جنایات جمهوری اسلامی شریک هستند و دستشان به خون جوانان آزادی خواه آلوده ست، در حافظه مردمان ایران زمین ثبت میشود...
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_بازداشت_فعالین
#علی_اسحاق
https://t.me/behnima
.https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این است فرهنگ لیبرالیسم
فرهنگیکه یکی برای صبحانه به خوک خانگی خود خاویار اعلا میدهد
و دیگری حتی به نان شب محتاج است.
فرهنگی که جایگاه انسان درونش پایمال می شود هرگز نمی تواند دم از آزادی مردم بزند.
لیبرالیسم=قانون جنگل
https://t.me/behnima
فرهنگیکه یکی برای صبحانه به خوک خانگی خود خاویار اعلا میدهد
و دیگری حتی به نان شب محتاج است.
فرهنگی که جایگاه انسان درونش پایمال می شود هرگز نمی تواند دم از آزادی مردم بزند.
لیبرالیسم=قانون جنگل
https://t.me/behnima
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
همراهان عزیز وپایدار شب خوش
اخباروگزارش_های_کارگری_9_خردادماه_1400.doc
26 MB
اخباروگزارش های کارگری 9 خردادماه 1400.doc
هم اکنون تجمع معلمان معترض در جلوی مجلس..
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تجمع معلمان خرید خدمات و کارنامه سبز جلوی بهارستان👆👆👆
🔴 تأیید حکم ۳ سال زندان برای مازیار سیدنژاد توسط دادگاه تجدیدنظر اهواز
مازیار سیدنژاد از فعالین کارگری که در جریان دستگیریهای مربوط به اعتراضات کارگران هفت تپه بازداشت شده بود پیشتر توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم توسط شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر اهواز عیناً تأیید شد.
.https://t.me/behnima
مازیار سیدنژاد از فعالین کارگری که در جریان دستگیریهای مربوط به اعتراضات کارگران هفت تپه بازداشت شده بود پیشتر توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم توسط شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر اهواز عیناً تأیید شد.
.https://t.me/behnima
کارگران، مردم زحمتکش!
به استثمارگران تان، به شکنجه گران و به زندانبانان خود رای ندهید!
به کسانی که بانی فقر و اعتیاد و تن فروشی فرزندان ما هستند رای ندهید!
به حافظان آپارتاید اسلامی و بیحقوقی و بردگی زن رای ندهید!
به حکومتی که به بارها به سمت اعتراض برحق شما اعم از کارگر اعتصابی و کارگر بیکار شلیک کرده است رای ندهید!
نباید یک سر سوزن به تبلیغات ارتجاعی "انتخاب بین بد و بدتر" تسلیم شد!
نباید با موج جنبشهائی که منفعت شان را در بقدرت رسیدن این و آن آخوند جستجو میکنند رفت.
ما میتوانیم و باید این دور باطل را درهم شکنیم. راه حل بمیدان آوردن یک اراده عمومی است!
https://t.me/behnima
به استثمارگران تان، به شکنجه گران و به زندانبانان خود رای ندهید!
به کسانی که بانی فقر و اعتیاد و تن فروشی فرزندان ما هستند رای ندهید!
به حافظان آپارتاید اسلامی و بیحقوقی و بردگی زن رای ندهید!
به حکومتی که به بارها به سمت اعتراض برحق شما اعم از کارگر اعتصابی و کارگر بیکار شلیک کرده است رای ندهید!
نباید یک سر سوزن به تبلیغات ارتجاعی "انتخاب بین بد و بدتر" تسلیم شد!
نباید با موج جنبشهائی که منفعت شان را در بقدرت رسیدن این و آن آخوند جستجو میکنند رفت.
ما میتوانیم و باید این دور باطل را درهم شکنیم. راه حل بمیدان آوردن یک اراده عمومی است!
https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴آتش سوزی در جنگلهای سردشت توسط سپاه تروریستی پاسداران ! اینبار در جنگل روستاهای بروه و بلاو
https://t.me/behnima
https://t.me/behnima
اخباروگزارش_های_کارگری_10_خردادماه_1400.doc
534 KB
اخباروگزارش های کارگری 10 خردادماه 1400.doc
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
⭕️خالد پیرزاده در زندان تهران بزرگ اعتصاب غذا کرد
#اصلاحطلب_اصولگرا
#دیگه_تمومه_ماجرا.
#نه_به_انتخابات_نمایشی
------
https://t.me/behnima
#اصلاحطلب_اصولگرا
#دیگه_تمومه_ماجرا.
#نه_به_انتخابات_نمایشی
------
https://t.me/behnima
دبیر اجرایی خانه کارگر مشهد؛ تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند
حسن رسولی با بیان اینکه تشکلهای کارگری خیلی افت کردهاند و دولتها به آنها بهایی نمیدهد، افزود: در واقع بهتر است بگوییم تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند و کارگران خیلی در آن دخل و تصرفی ندارند.
وی در ادامه با اشاره به اینکه بالای ۹۵ درصد از کارگران در کارهایی با ماهیت دائم، قراردادی موقت هستند، افزود: مهمترین مطالبات کارگران امنیت شغلی، ایجاد اشتغال و تعیین حداقل دستمزد براساس سبد معیشت و نرخ تورم است.
وی در پایان یادآور شد: واردات کالا باعث افزایش تعداد بیکاران و بیارزش شدنِ نیروی کار در کشور میشود و کارگران امروز در وضعیت بد معیشتی قرار دارند به طوری که یک کارگر حتی برای پرداخت اجارهی خانه هم دچار مشکل میشود.
https://t.me/behnima
حسن رسولی با بیان اینکه تشکلهای کارگری خیلی افت کردهاند و دولتها به آنها بهایی نمیدهد، افزود: در واقع بهتر است بگوییم تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند و کارگران خیلی در آن دخل و تصرفی ندارند.
وی در ادامه با اشاره به اینکه بالای ۹۵ درصد از کارگران در کارهایی با ماهیت دائم، قراردادی موقت هستند، افزود: مهمترین مطالبات کارگران امنیت شغلی، ایجاد اشتغال و تعیین حداقل دستمزد براساس سبد معیشت و نرخ تورم است.
وی در پایان یادآور شد: واردات کالا باعث افزایش تعداد بیکاران و بیارزش شدنِ نیروی کار در کشور میشود و کارگران امروز در وضعیت بد معیشتی قرار دارند به طوری که یک کارگر حتی برای پرداخت اجارهی خانه هم دچار مشکل میشود.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
🔴 گزارش فاطمه ملکی همسر محمد نوریزاد پس از ملاقات روز گذشته (۱۰ خرداد) با آقای نوریزاد
به نام خدای آزادی
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
دوشنبه های ملاقات
امروز آقای نوریزاد با چهره ای خونین به دیدار ما آمدند؛ همانطور ایستاده، با دستمال هایی که به همراه داشتند پیشانی و صورت خود را پاک کردند و نشستند. به واسطه ریزش مو، پیشانیشان بلند شده و با موهای سفید بلند از دو طرف قیافه شان متفاوت شده. همچنان تکیده و استخوانی،
گفتند: «تپش قلبم خیلی بالاست؛ چربی های بدنم آب شده؛ طوری که از نشستن بر روی صندلی سفت رنج می کشم. یکماه تمام به یبوست گزنده دچار شدم و....»
ما هر بار که ملاقات می رویم با رنجی مضاعف وخشمی فرو خورده باز می گردیم، رنجمان از بابت رنج عزیزمان است که ذره ذره دارد آب می شود و خشممان از اینکه آقایان به روی مبارک نمی آورند که ایشان تحمل حبس را ندارند به دلایلی که می دانند و می دانیم.
ایشان نامه ای را خواندند خطاب به آقای رئیسی در ۱۹ بند.
ابتدای نامه؛
« ۱- من - محمد نوریزاد - اعلام می دارم حجت الاسلام یا آیت الله سید ابراهیم رئیسی ( همچنان رئیس قوه قضاییه ) اگر به پرسشهای من پاسخ بدهد، من از همین بند شش زندان اوین با تن پوشی آغشته به خون و با چهره ای پوشیده از شره های خون، به شخص وی رای خواهم داد. پرسش های من درباره « سازمان قضایی نیروهای مسلح » است که بر ۳ محور بزرگ بنا شده...»
و پرسشها؛ در باره سرانجام پرونده هواپیمای اکراینی..، سرنوشت قتل های زنجیره ای و کشتار کوی دانشگاه ...پرونده پول های امپراطوری قرارگاه خاتم الانبیا.. و پرسش های دیگر که در متن نامه آمده است.
و انتهای آن:
« ۱۹- من - محمد نوریزاد - برای پرسیدن همین پرسش ها و در اعتراض به همین مفاسد اکنون در اوین زندانی ام و پسرم در تهران بزرگ. من در اعتراض به همین رویه های متداول، روزی ۵ زخم بر خویش وارد می کنم که شمارگان این زخم ها تا امروز شده ۱۶۹ زخم. امروز ۸۶ روز از اعتصاب دارو و ۸۲ روز از اعتصاب غذای من می گذرد، بشدت لاغر و به ظاهر مردنی، اما در درون چون دماوند سرفرازم.
آقای رئیسی، باور کنید من به خاطر همین پرسش ها و در اعتراض به آنچه که امثال شما با دو چشم و با دو گوش خود می بینید و می شنوید و با دهان مبارک خود انکارشان می کنید؛ در زندانم.»
به او گفتم:
محمد، سرفراز بمان که دماوند در مقابلت سر به زیر است.
آفای نوریزاد این بار، چهره فروغ را در کنار این بیت نقاشی کرده بودند که:
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
علی نوری زاد را آزاد کنید.
محمد نوری زاد را آزاد کنید.
زندانیان بیگناه را آزاد کنید.
✍️فاطمه ملکی
۱۰ خرداد ۱۴۰۰
https://t.me/behnima
به نام خدای آزادی
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
دوشنبه های ملاقات
امروز آقای نوریزاد با چهره ای خونین به دیدار ما آمدند؛ همانطور ایستاده، با دستمال هایی که به همراه داشتند پیشانی و صورت خود را پاک کردند و نشستند. به واسطه ریزش مو، پیشانیشان بلند شده و با موهای سفید بلند از دو طرف قیافه شان متفاوت شده. همچنان تکیده و استخوانی،
گفتند: «تپش قلبم خیلی بالاست؛ چربی های بدنم آب شده؛ طوری که از نشستن بر روی صندلی سفت رنج می کشم. یکماه تمام به یبوست گزنده دچار شدم و....»
ما هر بار که ملاقات می رویم با رنجی مضاعف وخشمی فرو خورده باز می گردیم، رنجمان از بابت رنج عزیزمان است که ذره ذره دارد آب می شود و خشممان از اینکه آقایان به روی مبارک نمی آورند که ایشان تحمل حبس را ندارند به دلایلی که می دانند و می دانیم.
ایشان نامه ای را خواندند خطاب به آقای رئیسی در ۱۹ بند.
ابتدای نامه؛
« ۱- من - محمد نوریزاد - اعلام می دارم حجت الاسلام یا آیت الله سید ابراهیم رئیسی ( همچنان رئیس قوه قضاییه ) اگر به پرسشهای من پاسخ بدهد، من از همین بند شش زندان اوین با تن پوشی آغشته به خون و با چهره ای پوشیده از شره های خون، به شخص وی رای خواهم داد. پرسش های من درباره « سازمان قضایی نیروهای مسلح » است که بر ۳ محور بزرگ بنا شده...»
و پرسشها؛ در باره سرانجام پرونده هواپیمای اکراینی..، سرنوشت قتل های زنجیره ای و کشتار کوی دانشگاه ...پرونده پول های امپراطوری قرارگاه خاتم الانبیا.. و پرسش های دیگر که در متن نامه آمده است.
و انتهای آن:
« ۱۹- من - محمد نوریزاد - برای پرسیدن همین پرسش ها و در اعتراض به همین مفاسد اکنون در اوین زندانی ام و پسرم در تهران بزرگ. من در اعتراض به همین رویه های متداول، روزی ۵ زخم بر خویش وارد می کنم که شمارگان این زخم ها تا امروز شده ۱۶۹ زخم. امروز ۸۶ روز از اعتصاب دارو و ۸۲ روز از اعتصاب غذای من می گذرد، بشدت لاغر و به ظاهر مردنی، اما در درون چون دماوند سرفرازم.
آقای رئیسی، باور کنید من به خاطر همین پرسش ها و در اعتراض به آنچه که امثال شما با دو چشم و با دو گوش خود می بینید و می شنوید و با دهان مبارک خود انکارشان می کنید؛ در زندانم.»
به او گفتم:
محمد، سرفراز بمان که دماوند در مقابلت سر به زیر است.
آفای نوریزاد این بار، چهره فروغ را در کنار این بیت نقاشی کرده بودند که:
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
علی نوری زاد را آزاد کنید.
محمد نوری زاد را آزاد کنید.
زندانیان بیگناه را آزاد کنید.
✍️فاطمه ملکی
۱۰ خرداد ۱۴۰۰
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
آخرین دوئل در فرانسه
فرشین کاظمینیا
شیر جوان بر شیر پیر پیروز میآید، در آوردگاه دوئل، در یک قفس طلایی چشمانش خواهد ترکید، دو زخم میخورد و در خون خواهد غلطید؛ مرگی بیرحمانه.
نوستراداموس
ستارهشناس و پیشگوی فرانسوی قرن شانزدهم
—————————-
کمتر قانونی را میتوان سراغ داشت که به اندازهی «قانون دوئل» در طول تاریخ مورد جرح و تعدیل قرار گرفته باشد.دوئل، در دورههایی از تاریخ فرانسه و اروپا- مانند دوران قرون وسطی- نه تنها آزاد بود، بلکه گاه به عنوان یک راهکار قضایی هم توصیه شده است. در سال ۱۲۱۵، شورای جامع چهارم کلیسای کاتولیک(لاتران)، کلاً هرگونه دوئل را غیرقانونی و مخالف مسیحیت اعلام کرد و پس از آن، «قانون مدنی در امپراتوری مقدس روم علیه دوئل» در پی جنگ سی ساله تصویب شد؛ اما چند ده سال بعد همهی آنها فراموش شد تا سنت اعادهی حیثیت به میانجی شمشیر، در هیمنهی غریو «چشم در مقابل چشم»، از میان خاکستر زمانه چون روحی پریشان، احضار شود تا باری دیگر تاریخ بنمایاند که «آنچه سخت است و صُلب، دود میشود و به هوا میرود.»
بازپسگیری حیثیت دلاوران و شهسوران در فرانسه، چنان خود غرورآمیز مینمود که تیر از کمان جستهی آبرو را نه تنها به شست باز میگرداند، بلکه گاه بیشتر از قبل اعاده میکرد و بر افتخارات میافزود. شاید به همین دلیل بود که بین سالهای ۱۵۸۸ و ۱۶۰۸، دوئل در فرانسه چنان رونق گرفت که بیش از ده هزار نفر در دوئل کشته شدند؛ یعنی به طور متوسط پانصد نفر در سال![۱]
در زمان هنری دوم، شش هزار نفر از نجیبزادگان، قربانی دوئل شدند و در دورهی هنری چهارم هشت هزار نفر دیگر، که این آمار، قربانیانی بیشتر از کشتهشدگان جنگهای داخلی مذهبی در فرانسه را نشان میدهد.[۲]
در فرانسه، بر خلاف انگلستان که بیشتر دوئلها با تپانچه انجام میشد، شمشیر ترجیح نخست بود و نوعی پرنسیپ اشرافی به شمار میرفت. گاه دوئلهایی صرفاً معطوف به افتخار و تادیب انجام میشد، که در آنها ممکن بود کسی کشته نشود و مدعی، به مجروح ساختن حریف و وادار کردن او به پوزشخواهی بسنده کند که به نوعی اعادهی حیثیت با به خطر انداختن جان خود قلمداد میشد و رضایتآور مینمود. این سنت مردانه که در ابتدا بیشتر نزد کنتها و آرشیدوکها و نظامیان و دریانوردان رایج بود، به مرور و در قرون هجده و نوزده به سایر طبقات اجتماعی و غیر بورژواها و حتی برخی زنان گسترش یافت. به عنوان مثال یک خانم هنرمند مشهور به نام ژولی اوبینی(Julie D’Aubigny) که در اواخر قرن هفدهم و در دوران لویی چهاردهم خوانندهی اپرا بود و زندگی عشقی متنوع و جسورانهای داشت، برای تصاحب معشوقهای، به مردی که نامزد آن دختر بود پیشنهاد دوئل داد و با وارد کردن زخمهای جدی، حریف را از میدان بدر نمود.
دوئلیستهای فرانسه، اغلب شمشیر، «راپیر»(Rapir) را برای مبارزه ترجیح میدادند که شمشیری بلند، باریک ، دولبه و نُک تیزِ نظامی است. البته موارد استفاده از سلاحهای دیگر هم وجود داشته است.
لیست بلندی از افراد نامدار در عرصههای مختلف سیاسی، نظامی و هنری وجود دارد که دستکم یکبار دوئل کردهاند؛ از ویکتور هوگو گرفته تا الکساندر دوما و سیاستمدار مهمی چون ژرژ کلیمانسو و حتی کامیل دریفوس و اواریست گالوا، انقلابی و ریاضیدان نابغهای که در عنفوان جوانی، طی دوئلی خونین، کشته شد.
آخرین دوئل رسمی و ثبت شده در فرانسه- که ویدیوی آن را در زیر گذاشتهام-، در روز پنجشنبه، ۲۰ آوریل ۱۹۶۷، بر سر شرافت، در اطراف پاریس رخ داد. سیاستمدار سوسیالیست و شهردار وقت مارسی، گاستون دفر (Gaston Defferre) پس از درگیری لفظی در مجلس شورای ملی با سیاستمداری به نام رنه ریبیر ( Rene Ribière)، از او خواست که بابت قطع مکرر سخنرانیاش در مجلس و توهینهای«ابلهانهاش» پوزش بخواهد یا دوئل را بپذیرد. ریبیر از عذرخواهی امتناع کرد و دوئل را پذیرفت. رسانهها و افکار عمومی در بهت و هیجانی تمام عیار فرو رفتند و رییس جمهوری شارل دوگل بهشدت با این تصمیم مخالفت کرد و نمایندگانی را فرستاد تا طرفین دعوا را از این کار منصرف کنند که نتوانستند. دوئل در یک اقامتگاه خصوصی در نویی-سور- سن(Neuilly-sur-Seine) - که منطقهای اعیاننشین در حومهی غربی پاریس است- با داوری سیاستمداری به نام Jean de Lipkowskiin(از حزب گائولیست) و با انتخاب شمشیر راپر انجام شد.
آنچه این دوئل را هیجانانگیزتر میکرد این بود که روز بعد از مبارزه، ریبیر قرار جشن ازدواج داشت و او که از حریفاش دوازده سال کوچکتر بود، قرار بود داماد بشود. شهردار دفر که مرد کارکشتهای مینمود، به دوستان نزدیکش گفته بود که این جوانک را نخواهد کشت ولی کاری خواهد کرد که در عروسی نتواند خوش بگذراند تا تنبیه شود.
فرشین کاظمینیا
شیر جوان بر شیر پیر پیروز میآید، در آوردگاه دوئل، در یک قفس طلایی چشمانش خواهد ترکید، دو زخم میخورد و در خون خواهد غلطید؛ مرگی بیرحمانه.
نوستراداموس
ستارهشناس و پیشگوی فرانسوی قرن شانزدهم
—————————-
کمتر قانونی را میتوان سراغ داشت که به اندازهی «قانون دوئل» در طول تاریخ مورد جرح و تعدیل قرار گرفته باشد.دوئل، در دورههایی از تاریخ فرانسه و اروپا- مانند دوران قرون وسطی- نه تنها آزاد بود، بلکه گاه به عنوان یک راهکار قضایی هم توصیه شده است. در سال ۱۲۱۵، شورای جامع چهارم کلیسای کاتولیک(لاتران)، کلاً هرگونه دوئل را غیرقانونی و مخالف مسیحیت اعلام کرد و پس از آن، «قانون مدنی در امپراتوری مقدس روم علیه دوئل» در پی جنگ سی ساله تصویب شد؛ اما چند ده سال بعد همهی آنها فراموش شد تا سنت اعادهی حیثیت به میانجی شمشیر، در هیمنهی غریو «چشم در مقابل چشم»، از میان خاکستر زمانه چون روحی پریشان، احضار شود تا باری دیگر تاریخ بنمایاند که «آنچه سخت است و صُلب، دود میشود و به هوا میرود.»
بازپسگیری حیثیت دلاوران و شهسوران در فرانسه، چنان خود غرورآمیز مینمود که تیر از کمان جستهی آبرو را نه تنها به شست باز میگرداند، بلکه گاه بیشتر از قبل اعاده میکرد و بر افتخارات میافزود. شاید به همین دلیل بود که بین سالهای ۱۵۸۸ و ۱۶۰۸، دوئل در فرانسه چنان رونق گرفت که بیش از ده هزار نفر در دوئل کشته شدند؛ یعنی به طور متوسط پانصد نفر در سال![۱]
در زمان هنری دوم، شش هزار نفر از نجیبزادگان، قربانی دوئل شدند و در دورهی هنری چهارم هشت هزار نفر دیگر، که این آمار، قربانیانی بیشتر از کشتهشدگان جنگهای داخلی مذهبی در فرانسه را نشان میدهد.[۲]
در فرانسه، بر خلاف انگلستان که بیشتر دوئلها با تپانچه انجام میشد، شمشیر ترجیح نخست بود و نوعی پرنسیپ اشرافی به شمار میرفت. گاه دوئلهایی صرفاً معطوف به افتخار و تادیب انجام میشد، که در آنها ممکن بود کسی کشته نشود و مدعی، به مجروح ساختن حریف و وادار کردن او به پوزشخواهی بسنده کند که به نوعی اعادهی حیثیت با به خطر انداختن جان خود قلمداد میشد و رضایتآور مینمود. این سنت مردانه که در ابتدا بیشتر نزد کنتها و آرشیدوکها و نظامیان و دریانوردان رایج بود، به مرور و در قرون هجده و نوزده به سایر طبقات اجتماعی و غیر بورژواها و حتی برخی زنان گسترش یافت. به عنوان مثال یک خانم هنرمند مشهور به نام ژولی اوبینی(Julie D’Aubigny) که در اواخر قرن هفدهم و در دوران لویی چهاردهم خوانندهی اپرا بود و زندگی عشقی متنوع و جسورانهای داشت، برای تصاحب معشوقهای، به مردی که نامزد آن دختر بود پیشنهاد دوئل داد و با وارد کردن زخمهای جدی، حریف را از میدان بدر نمود.
دوئلیستهای فرانسه، اغلب شمشیر، «راپیر»(Rapir) را برای مبارزه ترجیح میدادند که شمشیری بلند، باریک ، دولبه و نُک تیزِ نظامی است. البته موارد استفاده از سلاحهای دیگر هم وجود داشته است.
لیست بلندی از افراد نامدار در عرصههای مختلف سیاسی، نظامی و هنری وجود دارد که دستکم یکبار دوئل کردهاند؛ از ویکتور هوگو گرفته تا الکساندر دوما و سیاستمدار مهمی چون ژرژ کلیمانسو و حتی کامیل دریفوس و اواریست گالوا، انقلابی و ریاضیدان نابغهای که در عنفوان جوانی، طی دوئلی خونین، کشته شد.
آخرین دوئل رسمی و ثبت شده در فرانسه- که ویدیوی آن را در زیر گذاشتهام-، در روز پنجشنبه، ۲۰ آوریل ۱۹۶۷، بر سر شرافت، در اطراف پاریس رخ داد. سیاستمدار سوسیالیست و شهردار وقت مارسی، گاستون دفر (Gaston Defferre) پس از درگیری لفظی در مجلس شورای ملی با سیاستمداری به نام رنه ریبیر ( Rene Ribière)، از او خواست که بابت قطع مکرر سخنرانیاش در مجلس و توهینهای«ابلهانهاش» پوزش بخواهد یا دوئل را بپذیرد. ریبیر از عذرخواهی امتناع کرد و دوئل را پذیرفت. رسانهها و افکار عمومی در بهت و هیجانی تمام عیار فرو رفتند و رییس جمهوری شارل دوگل بهشدت با این تصمیم مخالفت کرد و نمایندگانی را فرستاد تا طرفین دعوا را از این کار منصرف کنند که نتوانستند. دوئل در یک اقامتگاه خصوصی در نویی-سور- سن(Neuilly-sur-Seine) - که منطقهای اعیاننشین در حومهی غربی پاریس است- با داوری سیاستمداری به نام Jean de Lipkowskiin(از حزب گائولیست) و با انتخاب شمشیر راپر انجام شد.
آنچه این دوئل را هیجانانگیزتر میکرد این بود که روز بعد از مبارزه، ریبیر قرار جشن ازدواج داشت و او که از حریفاش دوازده سال کوچکتر بود، قرار بود داماد بشود. شهردار دفر که مرد کارکشتهای مینمود، به دوستان نزدیکش گفته بود که این جوانک را نخواهد کشت ولی کاری خواهد کرد که در عروسی نتواند خوش بگذراند تا تنبیه شود.