کارگران ساختمانی ایران، بیشترین قربانیان حوادث ناشی از کار
فقدان ایمنی محیط کار و نبود ابزار مناسب، دو عامل اصلی افزایش حوادث است
آتشسوزیهای اخیر از جمله در شهرک صنعتی پرندک، انفجار و آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم و کارخانه بازیافت لاستیک، حوادث معدن طزره، آتشسوزی کارگاه مبلسازی و حوادث بیشمار ساختمانی، بار دیگر موضوع حوادث ناشی از کار را پیش روی جامعه کارگری قرار داده است.
آمار رسمی مصدومان و جانباختگان سال گذشته هنوز منتشرنشده است اما آمار سال ۱۳۹۸، از حدود ۲۲ هزار نفر مصدوم خبر میدهد که به دلیل حوادث ناشی از کار، زیر پوشش سازمان تامین اجتماعی قرار گرفتهاند. این آمار، کارگران مهاجر بدون مجوز، کارگرانی که بیمه ندارند و شاغلان در کارگاههای کوچک را در برنمیگیرد. در همین سال، ۷۲۶ نفر از حوادث رخ داده در محل کار، جان باختهاند.
در مصدوم شدن کارگران، عوامل متعددی نقش دارد که فقدان ایمنی محیط کار که باید از طریق بازرسی و کنترل محیط کار صورت گیرد، کمبود ابزار و وسایل مناسب و استفاده از داربستهای فرسوده و کلاههای ایمنی از رده خارج، نبود آموزش برای کارگران به منظور کسب مهارت لازم، ساعات طولانی کار که موجب خستگی کارگران و اشتباهات انسانی میشود و بالاخره، نبود تشکلهای مستقل کارگری برای پیگیری وضعیت بهداشتی و ایمنی محیط کار و بیماریهای ناشی از آن، از مهمترین آنها هستند.
آتشسوزیهای اخیر
گستره آتشسوزیهای اخیر، احتمال مصدوم شدن و مرگ کارگران را افزایش داده است. در اردیبهشت ماه امسال، آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم واقع در شرکت مولدان صنایع شیمی در شهرک صنعتی شکوهیه، حداقل شش زخمی بر جای گذاشت. انفجار و آتشسوزی یک کارخانه بازیافت لاستیک در شهرک صنعتی شماره سه اردبیل در فروردین ماه امسال، مرگ دو نگهبان انبار را در پی داشت و از میزان تلفات آتشسوزی هفته گذشته یکی از کارخانههای تولید رنگ شهرک صنعتی پرندک از توابع زرندیه هم هنوز خبری در دست نیست. به دلیل وجود مواد اشتعالزا و شیمیایی در این کارخانه، بر حجم آتش افزوده شد و فرماندار زرندیه مجبور شد برای جلوگیری از گسترش حریق، از شهرهای مجاور یاری بگیرد. زرندیه از مناطق صنعتی استان مرکزی است که در ۳۲۰ کارخانه آن، ۱۸ هزار نیروی کار این شهرستان شاغلند.
اعتراضها و بیکاری افراد درگیر ایمنی محیط کار
یکی از مشکلات ایمنی کار، جلوگیری از نظارت مداوم و پیگیرانه وضعیت ایمنی محیطهای کاراست که به بدتر شدن شرایط کار منجر شده است. جمهوری اسلامی ایران، به جای این که برای جلوگیری از حوادث ناشی از کار، کارکنان ناظر بر این بخش را افزایش دهد، آنها را بیکار کرده است. برای مثال، در فروردینماه جمعی از کسانی که به عنوان مشاور فنی، مسئول ایمنی، بهداشت و محیط زیست در کارگاهها مشغول به کار بودند، بیکار شدند که در مقابل وزارت کار در تهران، تظاهرات کردند. علت بیکاری دو هزار و ۳۰۰ نفر از آنها، بخشنامه معاونت روابط کار بود که در مهرماه ۹۸ تصویب شد و بر اساس آن، مجوز فعالیت آنها تمدید نشد. این افراد بین ۱۵ تا ۱۷ سال سابقه کار داشتند.
در راستای اجرای سیاست کلی اصل ۴۴ و واگذاری بخشهای دولتی به بخش خصوصی، با تدوین آییننامهای به ۲۸ شرکت در بخش خصوصی اجازه داده شد افراد را تنها پس از گذراندن آزمون، به کار بگیرند که نتیجه این اقدام، بیکاری بسیاری از شاغلان ناظر بر بهداشت و وضعیت ایمنی محل کار بود.
https://t.me/behnima
فقدان ایمنی محیط کار و نبود ابزار مناسب، دو عامل اصلی افزایش حوادث است
آتشسوزیهای اخیر از جمله در شهرک صنعتی پرندک، انفجار و آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم و کارخانه بازیافت لاستیک، حوادث معدن طزره، آتشسوزی کارگاه مبلسازی و حوادث بیشمار ساختمانی، بار دیگر موضوع حوادث ناشی از کار را پیش روی جامعه کارگری قرار داده است.
آمار رسمی مصدومان و جانباختگان سال گذشته هنوز منتشرنشده است اما آمار سال ۱۳۹۸، از حدود ۲۲ هزار نفر مصدوم خبر میدهد که به دلیل حوادث ناشی از کار، زیر پوشش سازمان تامین اجتماعی قرار گرفتهاند. این آمار، کارگران مهاجر بدون مجوز، کارگرانی که بیمه ندارند و شاغلان در کارگاههای کوچک را در برنمیگیرد. در همین سال، ۷۲۶ نفر از حوادث رخ داده در محل کار، جان باختهاند.
در مصدوم شدن کارگران، عوامل متعددی نقش دارد که فقدان ایمنی محیط کار که باید از طریق بازرسی و کنترل محیط کار صورت گیرد، کمبود ابزار و وسایل مناسب و استفاده از داربستهای فرسوده و کلاههای ایمنی از رده خارج، نبود آموزش برای کارگران به منظور کسب مهارت لازم، ساعات طولانی کار که موجب خستگی کارگران و اشتباهات انسانی میشود و بالاخره، نبود تشکلهای مستقل کارگری برای پیگیری وضعیت بهداشتی و ایمنی محیط کار و بیماریهای ناشی از آن، از مهمترین آنها هستند.
آتشسوزیهای اخیر
گستره آتشسوزیهای اخیر، احتمال مصدوم شدن و مرگ کارگران را افزایش داده است. در اردیبهشت ماه امسال، آتشسوزی در کارخانه تولید الکل قم واقع در شرکت مولدان صنایع شیمی در شهرک صنعتی شکوهیه، حداقل شش زخمی بر جای گذاشت. انفجار و آتشسوزی یک کارخانه بازیافت لاستیک در شهرک صنعتی شماره سه اردبیل در فروردین ماه امسال، مرگ دو نگهبان انبار را در پی داشت و از میزان تلفات آتشسوزی هفته گذشته یکی از کارخانههای تولید رنگ شهرک صنعتی پرندک از توابع زرندیه هم هنوز خبری در دست نیست. به دلیل وجود مواد اشتعالزا و شیمیایی در این کارخانه، بر حجم آتش افزوده شد و فرماندار زرندیه مجبور شد برای جلوگیری از گسترش حریق، از شهرهای مجاور یاری بگیرد. زرندیه از مناطق صنعتی استان مرکزی است که در ۳۲۰ کارخانه آن، ۱۸ هزار نیروی کار این شهرستان شاغلند.
اعتراضها و بیکاری افراد درگیر ایمنی محیط کار
یکی از مشکلات ایمنی کار، جلوگیری از نظارت مداوم و پیگیرانه وضعیت ایمنی محیطهای کاراست که به بدتر شدن شرایط کار منجر شده است. جمهوری اسلامی ایران، به جای این که برای جلوگیری از حوادث ناشی از کار، کارکنان ناظر بر این بخش را افزایش دهد، آنها را بیکار کرده است. برای مثال، در فروردینماه جمعی از کسانی که به عنوان مشاور فنی، مسئول ایمنی، بهداشت و محیط زیست در کارگاهها مشغول به کار بودند، بیکار شدند که در مقابل وزارت کار در تهران، تظاهرات کردند. علت بیکاری دو هزار و ۳۰۰ نفر از آنها، بخشنامه معاونت روابط کار بود که در مهرماه ۹۸ تصویب شد و بر اساس آن، مجوز فعالیت آنها تمدید نشد. این افراد بین ۱۵ تا ۱۷ سال سابقه کار داشتند.
در راستای اجرای سیاست کلی اصل ۴۴ و واگذاری بخشهای دولتی به بخش خصوصی، با تدوین آییننامهای به ۲۸ شرکت در بخش خصوصی اجازه داده شد افراد را تنها پس از گذراندن آزمون، به کار بگیرند که نتیجه این اقدام، بیکاری بسیاری از شاغلان ناظر بر بهداشت و وضعیت ایمنی محل کار بود.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
...گزارشی از یک فاجعه
.
.
هنگامی که ارزش ها عوض شود...
.
سید مهیار مرتضوی، پزشک یا جلاد؟؟!!
.
شنبه ۸ خرداد، علی اسحاق زندانی سالخورده ای که بدلیل گرما ناشی از نبود کولر در سلول های زندان رجایی شهر، دچار گرمازدگی و عارضه های پوستی شد، به کمک یک زندانی جوان بنام رضا محمدحسینی به بهداری زندان مراجعه میکند، اما سید مهیار مرتضوی که بعنوان پزشک در این زندان مشغول به کار است، از معاینه بیمار خودداری میکند چون در آن لحظه مشغول تماشای مسابقه فوتبال و سیگار کشیدن بوده و دوست نداشته وقتش را صرف معاینه بیمار کند...
سید مهیار مرتضوی، همین روند را در زندان های تهران بزرگ و اوین هم داشته، و به دلیل کم کاری و شکایت زندانیان بیمار، بارها از او شکایت شده تا به زندان رجایی شهر تبعید شده است... در این زندان به دلیل دوری از مرکز، نظارت کمتری به اعمال اوست، بدرفتاری هایش با زندانیان بیشتر شده، تا حدی که وقتی رضا محمدحسینی از او میخواهد که علی اسحاق را معاینه کند ، مرتضوی به او فحاشی میکند، او را هل میدهد و از اتاق بیرون می اندازد و فریاد میزند: «برو گمشو...»
و با قلدری میگوید: « دلش نمیخواد بیمار را معاینه کند...!!»
این نخستین تخلف و بدرفتاری سید مهیار مرتضوی با بیماران نبوده، او بارها از اعزام زندانیانی که به درمان در بیمارستان نیاز داشتند،خودداری کرده و در بعضی مواقع باعث مرگ زندانی بیمار شده...
هنگامی که علیرضا شیرمحمدعلی و چند زندانی سیاسی دیگر در زندان تهران بزرگ اقدام به اعتصاب غذا کرده بودند، گزارش های دروغی درباره آنها مینوشت، برای مثال علامت حیاتی آنها را برخلاف واقعیت ثبت میکرد، اگر فشار خون زندانی پایین بود آن را نرمال گزارش میکرد، تا به بیمارستان اعزام نشود و آبروی نظام محبوبش نرود...
مرتضوی که به لطف اقوامش که در سپاه پاسداران کار میکنند، در سازمان زندانها بعنوان پزشک استخدام شده، طی ۱۲ سال اخیر، بارها با کوتاهی و عدم تعهد به سوگند پزشکی باعث مرگ زندانیان شده است، او تعداد زیادی از زندانیان را مورد ضرب و شتم قرار داده و سابقه بسیاری در فحاشی به زندانیان بیمار دارد...
.
نکته مهم: اسم افرادی مانند «سید مهیار مرتضوی» که در جنایات جمهوری اسلامی شریک هستند و دستشان به خون جوانان آزادی خواه آلوده ست، در حافظه مردمان ایران زمین ثبت میشود...
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_بازداشت_فعالین
#علی_اسحاق
https://t.me/behnima
.https://t.me/behnima
.
.
هنگامی که ارزش ها عوض شود...
.
سید مهیار مرتضوی، پزشک یا جلاد؟؟!!
.
شنبه ۸ خرداد، علی اسحاق زندانی سالخورده ای که بدلیل گرما ناشی از نبود کولر در سلول های زندان رجایی شهر، دچار گرمازدگی و عارضه های پوستی شد، به کمک یک زندانی جوان بنام رضا محمدحسینی به بهداری زندان مراجعه میکند، اما سید مهیار مرتضوی که بعنوان پزشک در این زندان مشغول به کار است، از معاینه بیمار خودداری میکند چون در آن لحظه مشغول تماشای مسابقه فوتبال و سیگار کشیدن بوده و دوست نداشته وقتش را صرف معاینه بیمار کند...
سید مهیار مرتضوی، همین روند را در زندان های تهران بزرگ و اوین هم داشته، و به دلیل کم کاری و شکایت زندانیان بیمار، بارها از او شکایت شده تا به زندان رجایی شهر تبعید شده است... در این زندان به دلیل دوری از مرکز، نظارت کمتری به اعمال اوست، بدرفتاری هایش با زندانیان بیشتر شده، تا حدی که وقتی رضا محمدحسینی از او میخواهد که علی اسحاق را معاینه کند ، مرتضوی به او فحاشی میکند، او را هل میدهد و از اتاق بیرون می اندازد و فریاد میزند: «برو گمشو...»
و با قلدری میگوید: « دلش نمیخواد بیمار را معاینه کند...!!»
این نخستین تخلف و بدرفتاری سید مهیار مرتضوی با بیماران نبوده، او بارها از اعزام زندانیانی که به درمان در بیمارستان نیاز داشتند،خودداری کرده و در بعضی مواقع باعث مرگ زندانی بیمار شده...
هنگامی که علیرضا شیرمحمدعلی و چند زندانی سیاسی دیگر در زندان تهران بزرگ اقدام به اعتصاب غذا کرده بودند، گزارش های دروغی درباره آنها مینوشت، برای مثال علامت حیاتی آنها را برخلاف واقعیت ثبت میکرد، اگر فشار خون زندانی پایین بود آن را نرمال گزارش میکرد، تا به بیمارستان اعزام نشود و آبروی نظام محبوبش نرود...
مرتضوی که به لطف اقوامش که در سپاه پاسداران کار میکنند، در سازمان زندانها بعنوان پزشک استخدام شده، طی ۱۲ سال اخیر، بارها با کوتاهی و عدم تعهد به سوگند پزشکی باعث مرگ زندانیان شده است، او تعداد زیادی از زندانیان را مورد ضرب و شتم قرار داده و سابقه بسیاری در فحاشی به زندانیان بیمار دارد...
.
نکته مهم: اسم افرادی مانند «سید مهیار مرتضوی» که در جنایات جمهوری اسلامی شریک هستند و دستشان به خون جوانان آزادی خواه آلوده ست، در حافظه مردمان ایران زمین ثبت میشود...
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_بازداشت_فعالین
#علی_اسحاق
https://t.me/behnima
.https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این است فرهنگ لیبرالیسم
فرهنگیکه یکی برای صبحانه به خوک خانگی خود خاویار اعلا میدهد
و دیگری حتی به نان شب محتاج است.
فرهنگی که جایگاه انسان درونش پایمال می شود هرگز نمی تواند دم از آزادی مردم بزند.
لیبرالیسم=قانون جنگل
https://t.me/behnima
فرهنگیکه یکی برای صبحانه به خوک خانگی خود خاویار اعلا میدهد
و دیگری حتی به نان شب محتاج است.
فرهنگی که جایگاه انسان درونش پایمال می شود هرگز نمی تواند دم از آزادی مردم بزند.
لیبرالیسم=قانون جنگل
https://t.me/behnima
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
همراهان عزیز وپایدار شب خوش
اخباروگزارش_های_کارگری_9_خردادماه_1400.doc
26 MB
اخباروگزارش های کارگری 9 خردادماه 1400.doc
هم اکنون تجمع معلمان معترض در جلوی مجلس..
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تجمع معلمان خرید خدمات و کارنامه سبز جلوی بهارستان👆👆👆
🔴 تأیید حکم ۳ سال زندان برای مازیار سیدنژاد توسط دادگاه تجدیدنظر اهواز
مازیار سیدنژاد از فعالین کارگری که در جریان دستگیریهای مربوط به اعتراضات کارگران هفت تپه بازداشت شده بود پیشتر توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم توسط شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر اهواز عیناً تأیید شد.
.https://t.me/behnima
مازیار سیدنژاد از فعالین کارگری که در جریان دستگیریهای مربوط به اعتراضات کارگران هفت تپه بازداشت شده بود پیشتر توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم توسط شعبه ۱۶ دادگاه تجدیدنظر اهواز عیناً تأیید شد.
.https://t.me/behnima
کارگران، مردم زحمتکش!
به استثمارگران تان، به شکنجه گران و به زندانبانان خود رای ندهید!
به کسانی که بانی فقر و اعتیاد و تن فروشی فرزندان ما هستند رای ندهید!
به حافظان آپارتاید اسلامی و بیحقوقی و بردگی زن رای ندهید!
به حکومتی که به بارها به سمت اعتراض برحق شما اعم از کارگر اعتصابی و کارگر بیکار شلیک کرده است رای ندهید!
نباید یک سر سوزن به تبلیغات ارتجاعی "انتخاب بین بد و بدتر" تسلیم شد!
نباید با موج جنبشهائی که منفعت شان را در بقدرت رسیدن این و آن آخوند جستجو میکنند رفت.
ما میتوانیم و باید این دور باطل را درهم شکنیم. راه حل بمیدان آوردن یک اراده عمومی است!
https://t.me/behnima
به استثمارگران تان، به شکنجه گران و به زندانبانان خود رای ندهید!
به کسانی که بانی فقر و اعتیاد و تن فروشی فرزندان ما هستند رای ندهید!
به حافظان آپارتاید اسلامی و بیحقوقی و بردگی زن رای ندهید!
به حکومتی که به بارها به سمت اعتراض برحق شما اعم از کارگر اعتصابی و کارگر بیکار شلیک کرده است رای ندهید!
نباید یک سر سوزن به تبلیغات ارتجاعی "انتخاب بین بد و بدتر" تسلیم شد!
نباید با موج جنبشهائی که منفعت شان را در بقدرت رسیدن این و آن آخوند جستجو میکنند رفت.
ما میتوانیم و باید این دور باطل را درهم شکنیم. راه حل بمیدان آوردن یک اراده عمومی است!
https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴آتش سوزی در جنگلهای سردشت توسط سپاه تروریستی پاسداران ! اینبار در جنگل روستاهای بروه و بلاو
https://t.me/behnima
https://t.me/behnima
اخباروگزارش_های_کارگری_10_خردادماه_1400.doc
534 KB
اخباروگزارش های کارگری 10 خردادماه 1400.doc
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
⭕️خالد پیرزاده در زندان تهران بزرگ اعتصاب غذا کرد
#اصلاحطلب_اصولگرا
#دیگه_تمومه_ماجرا.
#نه_به_انتخابات_نمایشی
------
https://t.me/behnima
#اصلاحطلب_اصولگرا
#دیگه_تمومه_ماجرا.
#نه_به_انتخابات_نمایشی
------
https://t.me/behnima
دبیر اجرایی خانه کارگر مشهد؛ تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند
حسن رسولی با بیان اینکه تشکلهای کارگری خیلی افت کردهاند و دولتها به آنها بهایی نمیدهد، افزود: در واقع بهتر است بگوییم تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند و کارگران خیلی در آن دخل و تصرفی ندارند.
وی در ادامه با اشاره به اینکه بالای ۹۵ درصد از کارگران در کارهایی با ماهیت دائم، قراردادی موقت هستند، افزود: مهمترین مطالبات کارگران امنیت شغلی، ایجاد اشتغال و تعیین حداقل دستمزد براساس سبد معیشت و نرخ تورم است.
وی در پایان یادآور شد: واردات کالا باعث افزایش تعداد بیکاران و بیارزش شدنِ نیروی کار در کشور میشود و کارگران امروز در وضعیت بد معیشتی قرار دارند به طوری که یک کارگر حتی برای پرداخت اجارهی خانه هم دچار مشکل میشود.
https://t.me/behnima
حسن رسولی با بیان اینکه تشکلهای کارگری خیلی افت کردهاند و دولتها به آنها بهایی نمیدهد، افزود: در واقع بهتر است بگوییم تشکلهای کارگری را دولت مهندسی میکند و کارگران خیلی در آن دخل و تصرفی ندارند.
وی در ادامه با اشاره به اینکه بالای ۹۵ درصد از کارگران در کارهایی با ماهیت دائم، قراردادی موقت هستند، افزود: مهمترین مطالبات کارگران امنیت شغلی، ایجاد اشتغال و تعیین حداقل دستمزد براساس سبد معیشت و نرخ تورم است.
وی در پایان یادآور شد: واردات کالا باعث افزایش تعداد بیکاران و بیارزش شدنِ نیروی کار در کشور میشود و کارگران امروز در وضعیت بد معیشتی قرار دارند به طوری که یک کارگر حتی برای پرداخت اجارهی خانه هم دچار مشکل میشود.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
🔴 گزارش فاطمه ملکی همسر محمد نوریزاد پس از ملاقات روز گذشته (۱۰ خرداد) با آقای نوریزاد
به نام خدای آزادی
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
دوشنبه های ملاقات
امروز آقای نوریزاد با چهره ای خونین به دیدار ما آمدند؛ همانطور ایستاده، با دستمال هایی که به همراه داشتند پیشانی و صورت خود را پاک کردند و نشستند. به واسطه ریزش مو، پیشانیشان بلند شده و با موهای سفید بلند از دو طرف قیافه شان متفاوت شده. همچنان تکیده و استخوانی،
گفتند: «تپش قلبم خیلی بالاست؛ چربی های بدنم آب شده؛ طوری که از نشستن بر روی صندلی سفت رنج می کشم. یکماه تمام به یبوست گزنده دچار شدم و....»
ما هر بار که ملاقات می رویم با رنجی مضاعف وخشمی فرو خورده باز می گردیم، رنجمان از بابت رنج عزیزمان است که ذره ذره دارد آب می شود و خشممان از اینکه آقایان به روی مبارک نمی آورند که ایشان تحمل حبس را ندارند به دلایلی که می دانند و می دانیم.
ایشان نامه ای را خواندند خطاب به آقای رئیسی در ۱۹ بند.
ابتدای نامه؛
« ۱- من - محمد نوریزاد - اعلام می دارم حجت الاسلام یا آیت الله سید ابراهیم رئیسی ( همچنان رئیس قوه قضاییه ) اگر به پرسشهای من پاسخ بدهد، من از همین بند شش زندان اوین با تن پوشی آغشته به خون و با چهره ای پوشیده از شره های خون، به شخص وی رای خواهم داد. پرسش های من درباره « سازمان قضایی نیروهای مسلح » است که بر ۳ محور بزرگ بنا شده...»
و پرسشها؛ در باره سرانجام پرونده هواپیمای اکراینی..، سرنوشت قتل های زنجیره ای و کشتار کوی دانشگاه ...پرونده پول های امپراطوری قرارگاه خاتم الانبیا.. و پرسش های دیگر که در متن نامه آمده است.
و انتهای آن:
« ۱۹- من - محمد نوریزاد - برای پرسیدن همین پرسش ها و در اعتراض به همین مفاسد اکنون در اوین زندانی ام و پسرم در تهران بزرگ. من در اعتراض به همین رویه های متداول، روزی ۵ زخم بر خویش وارد می کنم که شمارگان این زخم ها تا امروز شده ۱۶۹ زخم. امروز ۸۶ روز از اعتصاب دارو و ۸۲ روز از اعتصاب غذای من می گذرد، بشدت لاغر و به ظاهر مردنی، اما در درون چون دماوند سرفرازم.
آقای رئیسی، باور کنید من به خاطر همین پرسش ها و در اعتراض به آنچه که امثال شما با دو چشم و با دو گوش خود می بینید و می شنوید و با دهان مبارک خود انکارشان می کنید؛ در زندانم.»
به او گفتم:
محمد، سرفراز بمان که دماوند در مقابلت سر به زیر است.
آفای نوریزاد این بار، چهره فروغ را در کنار این بیت نقاشی کرده بودند که:
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
علی نوری زاد را آزاد کنید.
محمد نوری زاد را آزاد کنید.
زندانیان بیگناه را آزاد کنید.
✍️فاطمه ملکی
۱۰ خرداد ۱۴۰۰
https://t.me/behnima
به نام خدای آزادی
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
دوشنبه های ملاقات
امروز آقای نوریزاد با چهره ای خونین به دیدار ما آمدند؛ همانطور ایستاده، با دستمال هایی که به همراه داشتند پیشانی و صورت خود را پاک کردند و نشستند. به واسطه ریزش مو، پیشانیشان بلند شده و با موهای سفید بلند از دو طرف قیافه شان متفاوت شده. همچنان تکیده و استخوانی،
گفتند: «تپش قلبم خیلی بالاست؛ چربی های بدنم آب شده؛ طوری که از نشستن بر روی صندلی سفت رنج می کشم. یکماه تمام به یبوست گزنده دچار شدم و....»
ما هر بار که ملاقات می رویم با رنجی مضاعف وخشمی فرو خورده باز می گردیم، رنجمان از بابت رنج عزیزمان است که ذره ذره دارد آب می شود و خشممان از اینکه آقایان به روی مبارک نمی آورند که ایشان تحمل حبس را ندارند به دلایلی که می دانند و می دانیم.
ایشان نامه ای را خواندند خطاب به آقای رئیسی در ۱۹ بند.
ابتدای نامه؛
« ۱- من - محمد نوریزاد - اعلام می دارم حجت الاسلام یا آیت الله سید ابراهیم رئیسی ( همچنان رئیس قوه قضاییه ) اگر به پرسشهای من پاسخ بدهد، من از همین بند شش زندان اوین با تن پوشی آغشته به خون و با چهره ای پوشیده از شره های خون، به شخص وی رای خواهم داد. پرسش های من درباره « سازمان قضایی نیروهای مسلح » است که بر ۳ محور بزرگ بنا شده...»
و پرسشها؛ در باره سرانجام پرونده هواپیمای اکراینی..، سرنوشت قتل های زنجیره ای و کشتار کوی دانشگاه ...پرونده پول های امپراطوری قرارگاه خاتم الانبیا.. و پرسش های دیگر که در متن نامه آمده است.
و انتهای آن:
« ۱۹- من - محمد نوریزاد - برای پرسیدن همین پرسش ها و در اعتراض به همین مفاسد اکنون در اوین زندانی ام و پسرم در تهران بزرگ. من در اعتراض به همین رویه های متداول، روزی ۵ زخم بر خویش وارد می کنم که شمارگان این زخم ها تا امروز شده ۱۶۹ زخم. امروز ۸۶ روز از اعتصاب دارو و ۸۲ روز از اعتصاب غذای من می گذرد، بشدت لاغر و به ظاهر مردنی، اما در درون چون دماوند سرفرازم.
آقای رئیسی، باور کنید من به خاطر همین پرسش ها و در اعتراض به آنچه که امثال شما با دو چشم و با دو گوش خود می بینید و می شنوید و با دهان مبارک خود انکارشان می کنید؛ در زندانم.»
به او گفتم:
محمد، سرفراز بمان که دماوند در مقابلت سر به زیر است.
آفای نوریزاد این بار، چهره فروغ را در کنار این بیت نقاشی کرده بودند که:
« اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور»
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
علی نوری زاد را آزاد کنید.
محمد نوری زاد را آزاد کنید.
زندانیان بیگناه را آزاد کنید.
✍️فاطمه ملکی
۱۰ خرداد ۱۴۰۰
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
آخرین دوئل در فرانسه
فرشین کاظمینیا
شیر جوان بر شیر پیر پیروز میآید، در آوردگاه دوئل، در یک قفس طلایی چشمانش خواهد ترکید، دو زخم میخورد و در خون خواهد غلطید؛ مرگی بیرحمانه.
نوستراداموس
ستارهشناس و پیشگوی فرانسوی قرن شانزدهم
—————————-
کمتر قانونی را میتوان سراغ داشت که به اندازهی «قانون دوئل» در طول تاریخ مورد جرح و تعدیل قرار گرفته باشد.دوئل، در دورههایی از تاریخ فرانسه و اروپا- مانند دوران قرون وسطی- نه تنها آزاد بود، بلکه گاه به عنوان یک راهکار قضایی هم توصیه شده است. در سال ۱۲۱۵، شورای جامع چهارم کلیسای کاتولیک(لاتران)، کلاً هرگونه دوئل را غیرقانونی و مخالف مسیحیت اعلام کرد و پس از آن، «قانون مدنی در امپراتوری مقدس روم علیه دوئل» در پی جنگ سی ساله تصویب شد؛ اما چند ده سال بعد همهی آنها فراموش شد تا سنت اعادهی حیثیت به میانجی شمشیر، در هیمنهی غریو «چشم در مقابل چشم»، از میان خاکستر زمانه چون روحی پریشان، احضار شود تا باری دیگر تاریخ بنمایاند که «آنچه سخت است و صُلب، دود میشود و به هوا میرود.»
بازپسگیری حیثیت دلاوران و شهسوران در فرانسه، چنان خود غرورآمیز مینمود که تیر از کمان جستهی آبرو را نه تنها به شست باز میگرداند، بلکه گاه بیشتر از قبل اعاده میکرد و بر افتخارات میافزود. شاید به همین دلیل بود که بین سالهای ۱۵۸۸ و ۱۶۰۸، دوئل در فرانسه چنان رونق گرفت که بیش از ده هزار نفر در دوئل کشته شدند؛ یعنی به طور متوسط پانصد نفر در سال![۱]
در زمان هنری دوم، شش هزار نفر از نجیبزادگان، قربانی دوئل شدند و در دورهی هنری چهارم هشت هزار نفر دیگر، که این آمار، قربانیانی بیشتر از کشتهشدگان جنگهای داخلی مذهبی در فرانسه را نشان میدهد.[۲]
در فرانسه، بر خلاف انگلستان که بیشتر دوئلها با تپانچه انجام میشد، شمشیر ترجیح نخست بود و نوعی پرنسیپ اشرافی به شمار میرفت. گاه دوئلهایی صرفاً معطوف به افتخار و تادیب انجام میشد، که در آنها ممکن بود کسی کشته نشود و مدعی، به مجروح ساختن حریف و وادار کردن او به پوزشخواهی بسنده کند که به نوعی اعادهی حیثیت با به خطر انداختن جان خود قلمداد میشد و رضایتآور مینمود. این سنت مردانه که در ابتدا بیشتر نزد کنتها و آرشیدوکها و نظامیان و دریانوردان رایج بود، به مرور و در قرون هجده و نوزده به سایر طبقات اجتماعی و غیر بورژواها و حتی برخی زنان گسترش یافت. به عنوان مثال یک خانم هنرمند مشهور به نام ژولی اوبینی(Julie D’Aubigny) که در اواخر قرن هفدهم و در دوران لویی چهاردهم خوانندهی اپرا بود و زندگی عشقی متنوع و جسورانهای داشت، برای تصاحب معشوقهای، به مردی که نامزد آن دختر بود پیشنهاد دوئل داد و با وارد کردن زخمهای جدی، حریف را از میدان بدر نمود.
دوئلیستهای فرانسه، اغلب شمشیر، «راپیر»(Rapir) را برای مبارزه ترجیح میدادند که شمشیری بلند، باریک ، دولبه و نُک تیزِ نظامی است. البته موارد استفاده از سلاحهای دیگر هم وجود داشته است.
لیست بلندی از افراد نامدار در عرصههای مختلف سیاسی، نظامی و هنری وجود دارد که دستکم یکبار دوئل کردهاند؛ از ویکتور هوگو گرفته تا الکساندر دوما و سیاستمدار مهمی چون ژرژ کلیمانسو و حتی کامیل دریفوس و اواریست گالوا، انقلابی و ریاضیدان نابغهای که در عنفوان جوانی، طی دوئلی خونین، کشته شد.
آخرین دوئل رسمی و ثبت شده در فرانسه- که ویدیوی آن را در زیر گذاشتهام-، در روز پنجشنبه، ۲۰ آوریل ۱۹۶۷، بر سر شرافت، در اطراف پاریس رخ داد. سیاستمدار سوسیالیست و شهردار وقت مارسی، گاستون دفر (Gaston Defferre) پس از درگیری لفظی در مجلس شورای ملی با سیاستمداری به نام رنه ریبیر ( Rene Ribière)، از او خواست که بابت قطع مکرر سخنرانیاش در مجلس و توهینهای«ابلهانهاش» پوزش بخواهد یا دوئل را بپذیرد. ریبیر از عذرخواهی امتناع کرد و دوئل را پذیرفت. رسانهها و افکار عمومی در بهت و هیجانی تمام عیار فرو رفتند و رییس جمهوری شارل دوگل بهشدت با این تصمیم مخالفت کرد و نمایندگانی را فرستاد تا طرفین دعوا را از این کار منصرف کنند که نتوانستند. دوئل در یک اقامتگاه خصوصی در نویی-سور- سن(Neuilly-sur-Seine) - که منطقهای اعیاننشین در حومهی غربی پاریس است- با داوری سیاستمداری به نام Jean de Lipkowskiin(از حزب گائولیست) و با انتخاب شمشیر راپر انجام شد.
آنچه این دوئل را هیجانانگیزتر میکرد این بود که روز بعد از مبارزه، ریبیر قرار جشن ازدواج داشت و او که از حریفاش دوازده سال کوچکتر بود، قرار بود داماد بشود. شهردار دفر که مرد کارکشتهای مینمود، به دوستان نزدیکش گفته بود که این جوانک را نخواهد کشت ولی کاری خواهد کرد که در عروسی نتواند خوش بگذراند تا تنبیه شود.
فرشین کاظمینیا
شیر جوان بر شیر پیر پیروز میآید، در آوردگاه دوئل، در یک قفس طلایی چشمانش خواهد ترکید، دو زخم میخورد و در خون خواهد غلطید؛ مرگی بیرحمانه.
نوستراداموس
ستارهشناس و پیشگوی فرانسوی قرن شانزدهم
—————————-
کمتر قانونی را میتوان سراغ داشت که به اندازهی «قانون دوئل» در طول تاریخ مورد جرح و تعدیل قرار گرفته باشد.دوئل، در دورههایی از تاریخ فرانسه و اروپا- مانند دوران قرون وسطی- نه تنها آزاد بود، بلکه گاه به عنوان یک راهکار قضایی هم توصیه شده است. در سال ۱۲۱۵، شورای جامع چهارم کلیسای کاتولیک(لاتران)، کلاً هرگونه دوئل را غیرقانونی و مخالف مسیحیت اعلام کرد و پس از آن، «قانون مدنی در امپراتوری مقدس روم علیه دوئل» در پی جنگ سی ساله تصویب شد؛ اما چند ده سال بعد همهی آنها فراموش شد تا سنت اعادهی حیثیت به میانجی شمشیر، در هیمنهی غریو «چشم در مقابل چشم»، از میان خاکستر زمانه چون روحی پریشان، احضار شود تا باری دیگر تاریخ بنمایاند که «آنچه سخت است و صُلب، دود میشود و به هوا میرود.»
بازپسگیری حیثیت دلاوران و شهسوران در فرانسه، چنان خود غرورآمیز مینمود که تیر از کمان جستهی آبرو را نه تنها به شست باز میگرداند، بلکه گاه بیشتر از قبل اعاده میکرد و بر افتخارات میافزود. شاید به همین دلیل بود که بین سالهای ۱۵۸۸ و ۱۶۰۸، دوئل در فرانسه چنان رونق گرفت که بیش از ده هزار نفر در دوئل کشته شدند؛ یعنی به طور متوسط پانصد نفر در سال![۱]
در زمان هنری دوم، شش هزار نفر از نجیبزادگان، قربانی دوئل شدند و در دورهی هنری چهارم هشت هزار نفر دیگر، که این آمار، قربانیانی بیشتر از کشتهشدگان جنگهای داخلی مذهبی در فرانسه را نشان میدهد.[۲]
در فرانسه، بر خلاف انگلستان که بیشتر دوئلها با تپانچه انجام میشد، شمشیر ترجیح نخست بود و نوعی پرنسیپ اشرافی به شمار میرفت. گاه دوئلهایی صرفاً معطوف به افتخار و تادیب انجام میشد، که در آنها ممکن بود کسی کشته نشود و مدعی، به مجروح ساختن حریف و وادار کردن او به پوزشخواهی بسنده کند که به نوعی اعادهی حیثیت با به خطر انداختن جان خود قلمداد میشد و رضایتآور مینمود. این سنت مردانه که در ابتدا بیشتر نزد کنتها و آرشیدوکها و نظامیان و دریانوردان رایج بود، به مرور و در قرون هجده و نوزده به سایر طبقات اجتماعی و غیر بورژواها و حتی برخی زنان گسترش یافت. به عنوان مثال یک خانم هنرمند مشهور به نام ژولی اوبینی(Julie D’Aubigny) که در اواخر قرن هفدهم و در دوران لویی چهاردهم خوانندهی اپرا بود و زندگی عشقی متنوع و جسورانهای داشت، برای تصاحب معشوقهای، به مردی که نامزد آن دختر بود پیشنهاد دوئل داد و با وارد کردن زخمهای جدی، حریف را از میدان بدر نمود.
دوئلیستهای فرانسه، اغلب شمشیر، «راپیر»(Rapir) را برای مبارزه ترجیح میدادند که شمشیری بلند، باریک ، دولبه و نُک تیزِ نظامی است. البته موارد استفاده از سلاحهای دیگر هم وجود داشته است.
لیست بلندی از افراد نامدار در عرصههای مختلف سیاسی، نظامی و هنری وجود دارد که دستکم یکبار دوئل کردهاند؛ از ویکتور هوگو گرفته تا الکساندر دوما و سیاستمدار مهمی چون ژرژ کلیمانسو و حتی کامیل دریفوس و اواریست گالوا، انقلابی و ریاضیدان نابغهای که در عنفوان جوانی، طی دوئلی خونین، کشته شد.
آخرین دوئل رسمی و ثبت شده در فرانسه- که ویدیوی آن را در زیر گذاشتهام-، در روز پنجشنبه، ۲۰ آوریل ۱۹۶۷، بر سر شرافت، در اطراف پاریس رخ داد. سیاستمدار سوسیالیست و شهردار وقت مارسی، گاستون دفر (Gaston Defferre) پس از درگیری لفظی در مجلس شورای ملی با سیاستمداری به نام رنه ریبیر ( Rene Ribière)، از او خواست که بابت قطع مکرر سخنرانیاش در مجلس و توهینهای«ابلهانهاش» پوزش بخواهد یا دوئل را بپذیرد. ریبیر از عذرخواهی امتناع کرد و دوئل را پذیرفت. رسانهها و افکار عمومی در بهت و هیجانی تمام عیار فرو رفتند و رییس جمهوری شارل دوگل بهشدت با این تصمیم مخالفت کرد و نمایندگانی را فرستاد تا طرفین دعوا را از این کار منصرف کنند که نتوانستند. دوئل در یک اقامتگاه خصوصی در نویی-سور- سن(Neuilly-sur-Seine) - که منطقهای اعیاننشین در حومهی غربی پاریس است- با داوری سیاستمداری به نام Jean de Lipkowskiin(از حزب گائولیست) و با انتخاب شمشیر راپر انجام شد.
آنچه این دوئل را هیجانانگیزتر میکرد این بود که روز بعد از مبارزه، ریبیر قرار جشن ازدواج داشت و او که از حریفاش دوازده سال کوچکتر بود، قرار بود داماد بشود. شهردار دفر که مرد کارکشتهای مینمود، به دوستان نزدیکش گفته بود که این جوانک را نخواهد کشت ولی کاری خواهد کرد که در عروسی نتواند خوش بگذراند تا تنبیه شود.
ضربهی نخست را دقیقهای بعد از آغاز درگیری، شهردار به بازوی حریف میزند ولی ریبیر خواستار ادامهی مبارزه میشود. بعد از این که مرد جوان دومین ضربهی کاری را در بازوی دیگرش پذیرفت، لیپکوفسکین داور، اعلام کفایت مبارزه را میکند و شهردار گاستون دفر، پیروز و شرافتمند اعلام مینماید و شیرجوان بر خلاف پیشگویی نوستراداموس دچار «مرگی بیرحمانه» نمیشود تا با سری افتاده و بیغرور به دیدار عروسش برود.
هر دو دوئلیست، عمر طبیعی داشتند و اولی، پس از اینکه در دولت فرانسوا میتران وزیر کشور شد، در سال ۱۹۸۶ درگذشت و دومی در سال ۱۹۹۸. گرچه در گزارش ثبت شدهی دوئل نیامده است که داماد مغموم با بازوانی زخمی چگونه شب عروسیاش را به سر برد، امّا میتوان تصور کرد که شهردار دفر در بازگشت به مارسی، چه غروری را با خود به ارمغان برده است و چه جامهایی که همگنان او، به افتخارش نپیمودهاند. مدتها بعد از این ماجرا، در سال۱۹۷۷، در مصاحبهای، گاستون دفر در پاسخ به پرسشی دربارهی آن تصمیم، ضرب المثل قدیمی فرانسوی را یادآوری نمود که: «تمسخر بیش از شمشیر کشنده است»[۳]؛ حرفی که وانمودهی سخن نغز «حافظ» خودمان است:
باکم از ترکان تیرانداز نیست
طعنهی تیرآورانم میکُشد
شخصیتی به نام «پرنسس آنژینا» در یک رمان تاریخی فرانسوی به همین نام از «رولاند تاپور» که از قضای روزگار در سال ۱۹۶۷ منتشر شده است، خطاب به مردی که به او اظهار شیفتگی مینماید، میگوید:
«...آه! شما مرد من نیستید! شما مانند ماکیان خانگی هستید! من مردانی را میپسندم که جای زخم دارند و در دوئل میجنگند...»[۴]
باری، هر دورهای قهرمانان خود را دارد و افتخارات خود را چون ستونهایی بر باور و ارزشهای زمانه استوار میسازد.
۳۱ مه ۲۰۲۱
—————————-
1- P. Lacaze, En Garde, du duel à l'escrime, p. 37, Paris, Gallimard Découverte, 1991.
2- Alain Berbouche , L'Histoire de la Royale : du Moyen Âge au règne de Louis XIV, Saint-Malo, Pascal Galodé éditeur, 2011,p.142
3- Le ridicule tue plus sûrement que les épées.
4-La Princesse angine, Roland Tapor, La Princesse Angine, Buchet/Chastel, 2003
منتشر شده در کانال تلگرامی«نامههای ایرانی»
@LettresPersanes2019
هر دو دوئلیست، عمر طبیعی داشتند و اولی، پس از اینکه در دولت فرانسوا میتران وزیر کشور شد، در سال ۱۹۸۶ درگذشت و دومی در سال ۱۹۹۸. گرچه در گزارش ثبت شدهی دوئل نیامده است که داماد مغموم با بازوانی زخمی چگونه شب عروسیاش را به سر برد، امّا میتوان تصور کرد که شهردار دفر در بازگشت به مارسی، چه غروری را با خود به ارمغان برده است و چه جامهایی که همگنان او، به افتخارش نپیمودهاند. مدتها بعد از این ماجرا، در سال۱۹۷۷، در مصاحبهای، گاستون دفر در پاسخ به پرسشی دربارهی آن تصمیم، ضرب المثل قدیمی فرانسوی را یادآوری نمود که: «تمسخر بیش از شمشیر کشنده است»[۳]؛ حرفی که وانمودهی سخن نغز «حافظ» خودمان است:
باکم از ترکان تیرانداز نیست
طعنهی تیرآورانم میکُشد
شخصیتی به نام «پرنسس آنژینا» در یک رمان تاریخی فرانسوی به همین نام از «رولاند تاپور» که از قضای روزگار در سال ۱۹۶۷ منتشر شده است، خطاب به مردی که به او اظهار شیفتگی مینماید، میگوید:
«...آه! شما مرد من نیستید! شما مانند ماکیان خانگی هستید! من مردانی را میپسندم که جای زخم دارند و در دوئل میجنگند...»[۴]
باری، هر دورهای قهرمانان خود را دارد و افتخارات خود را چون ستونهایی بر باور و ارزشهای زمانه استوار میسازد.
۳۱ مه ۲۰۲۱
—————————-
1- P. Lacaze, En Garde, du duel à l'escrime, p. 37, Paris, Gallimard Découverte, 1991.
2- Alain Berbouche , L'Histoire de la Royale : du Moyen Âge au règne de Louis XIV, Saint-Malo, Pascal Galodé éditeur, 2011,p.142
3- Le ridicule tue plus sûrement que les épées.
4-La Princesse angine, Roland Tapor, La Princesse Angine, Buchet/Chastel, 2003
منتشر شده در کانال تلگرامی«نامههای ایرانی»
@LettresPersanes2019
🔴 تجمع کارگران نیشکر هفتتپه در محوطه کارخانه
به نقل از کانال سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، امروز ۱۱ خرداد کارگران نیشکر هفتتپه در اعتراض به عدم پرداخت حقآبه برای کشت نیشکر و به خطر افتادن امنیت شغلی و پرداخت نشدن دستمزد خود دست از کار کشیدند.
بعد از اعلام خلع ید نیشکر هفتتپه کارشکنیها از همه سو آغاز شده و مدتیست که حقآبه مزارع و حقوق کارگران پرداخت نشده است. نزدیک به هفتاد روز میشود که کارگران هیچ حقوقی دریافت نکردهاند و مزراع نیشکر این شرکت در آستانهی خشکی هستند. کارگران در محوطه کارخانه دست به تجمع زدهاند و خواهان پرداخت حقآبه و حقوق خود، بازگشت به کار همکاران اخراجی و معرفی هیئت مدیرهی جدید این شرکت هستند.
این کارشکنیها از سوی دولت و کارفرمای پیشین پیامی جز دشمنی با کارگران و مطالبهی خلع ید آنها نیست. آنها دست به هر اقدامی میزنند تا نشان دهند خلع ید که با فشار کارگران به سرانجام رسیده است کاری اشتباه بوده و سبب نابودی شرکت میشود. دولت و کارفرمای پیشین دست در دست هم خواهان جلوگیری از اتحاد و اعتصاب و پیشروی کارگران در این شرکت هستند و در این راه از هیچ کاری فروگذار نیستند. اما کارگران امروز دست به تجمع زدهاند تا بتوانند مانع این کارشکنیها شوند.
#هفت_تپه
#خلع_ید
https://t.me/behnima
به نقل از کانال سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، امروز ۱۱ خرداد کارگران نیشکر هفتتپه در اعتراض به عدم پرداخت حقآبه برای کشت نیشکر و به خطر افتادن امنیت شغلی و پرداخت نشدن دستمزد خود دست از کار کشیدند.
بعد از اعلام خلع ید نیشکر هفتتپه کارشکنیها از همه سو آغاز شده و مدتیست که حقآبه مزارع و حقوق کارگران پرداخت نشده است. نزدیک به هفتاد روز میشود که کارگران هیچ حقوقی دریافت نکردهاند و مزراع نیشکر این شرکت در آستانهی خشکی هستند. کارگران در محوطه کارخانه دست به تجمع زدهاند و خواهان پرداخت حقآبه و حقوق خود، بازگشت به کار همکاران اخراجی و معرفی هیئت مدیرهی جدید این شرکت هستند.
این کارشکنیها از سوی دولت و کارفرمای پیشین پیامی جز دشمنی با کارگران و مطالبهی خلع ید آنها نیست. آنها دست به هر اقدامی میزنند تا نشان دهند خلع ید که با فشار کارگران به سرانجام رسیده است کاری اشتباه بوده و سبب نابودی شرکت میشود. دولت و کارفرمای پیشین دست در دست هم خواهان جلوگیری از اتحاد و اعتصاب و پیشروی کارگران در این شرکت هستند و در این راه از هیچ کاری فروگذار نیستند. اما کارگران امروز دست به تجمع زدهاند تا بتوانند مانع این کارشکنیها شوند.
#هفت_تپه
#خلع_ید
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
گلایه از عدم واکسیناسیون کارتن خوابها
مدیرعامل سازمان رفاه، خدمات و مشارکت های اجتماعی شهرداری تهران از بی توجهی وزارت بهداشت در اختصاص واکسن کرونا برای مددجویان و مددکاران اجتماعی گلایه کرد.
سید مالک حسینی در گفت و گو با ایسنا، در مورد واکسیناسیون کارتن خواب ها و افراد بی خانمان مستقر در گرمخانهها گفت: حدود ۹۰ درصد مراجعه کنندگان به گرمخانهها اسناد هویتی ندارند و بدون ارائه مدارک هویتی نیز امکان دریافت واکسن وجود ندارد.
وی با بیان اینکه نه تنها برای مددجویان دارای کهولت سن بلکه برای مددکاران و عوامل اجرایی سازمان که در معرض ارتباط مستقیم با افراد بی خانمان هستند نیز سهمیه واکسن تعیین نشده است، افزود: این در حالی است که این افراد در صف مقدم ارتباط با افراد کارتن خواب و بی خانمان هایی هستند که سبک زندگیشان اجازه خودمراقبتی و رعایت موازین بهداشتی پیشگیری از کرونا را نمیدهد و به همین دلیل جزو پرریسکترین افراد جامعه هستند.
https://t.me/behnima
مدیرعامل سازمان رفاه، خدمات و مشارکت های اجتماعی شهرداری تهران از بی توجهی وزارت بهداشت در اختصاص واکسن کرونا برای مددجویان و مددکاران اجتماعی گلایه کرد.
سید مالک حسینی در گفت و گو با ایسنا، در مورد واکسیناسیون کارتن خواب ها و افراد بی خانمان مستقر در گرمخانهها گفت: حدود ۹۰ درصد مراجعه کنندگان به گرمخانهها اسناد هویتی ندارند و بدون ارائه مدارک هویتی نیز امکان دریافت واکسن وجود ندارد.
وی با بیان اینکه نه تنها برای مددجویان دارای کهولت سن بلکه برای مددکاران و عوامل اجرایی سازمان که در معرض ارتباط مستقیم با افراد بی خانمان هستند نیز سهمیه واکسن تعیین نشده است، افزود: این در حالی است که این افراد در صف مقدم ارتباط با افراد کارتن خواب و بی خانمان هایی هستند که سبک زندگیشان اجازه خودمراقبتی و رعایت موازین بهداشتی پیشگیری از کرونا را نمیدهد و به همین دلیل جزو پرریسکترین افراد جامعه هستند.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۰، شماری از مالباختگان پروژه چشم انداز مسکن مهر در منطقه نظام پزشکی تبریز، با برپا کردن چادر در محل این پروژه به همراه خانواده هایشان دست به اعتراض زدند.
https://t.me/behnima
https://t.me/behnima