‎⁨اخباروگزارش های کارگری 27 مهرماه 1400⁩.doc

#اعتصابات
#محاکمه_آمران‌و‌عاملان_مرگ‌های_کرونایی

https://t.me/behnima

🔴 اعتصاب غذا در بند

روز گذشته بهنام موسیوند و سهیل عربی، دو زندانی سیاسی را بعد از ضرب و شتم به قرنطینه‌ای منتقل کرده‌اند که دوربین ندارد. این دو زندانی سیاسی در اعتراض به رفتار مسئولان زندان دست به اعتصاب غذا زده‌اند. جمهوری اسلامی پیش از این در مقابل دوربین‌های روشن بازداشتگاه‌ها هم زندانی را کشته است. وضعیت این دو زندانی سیاسی در جایی که دوربینی نیست نامعلوم و نگران‌کننده است.
#جمهوری_زندان https://t.me/behnima
#استوری_خوان

خیابان های شیلی ،زحمتکشان،زنان،دانشجویان و کارگران و.....سرود خلق متحد هرگز شکست نمی خورد.
تجمع هزاران نفری در شیلی در دومین سالروز اعتراضات ضد دولتی
🔸دیروز، سه شنبه دومین سالگرد آغاز اعتراضات ضدسرمایه‌دارانه در شیلی بود. روزهایی که دولت نئولیبرال به محض افزایش قیمت مترو با اعتراضات وسیع مردم مواجه شد و مجبور گردید برای سرکوب معترضان از ارتش کمک بگیرد.
در آن روزها هنرمندان به میان مردم آمدند و سرود انقلابی و جاودانه‌ی خلق متحد هرگز شکست نخواهد خورد پرده‌ی گوش‌ طبقه‌ی حاکم را پاره کرد. شیلی جایی بود که غرب از آن به عنوان جزیره ثبات در آمریکای لاتین و مدل موفق اصلاحات نئولیبرالی یاد می‌‌کرد؛ ادعایی که در روز هجده اکتبر ۲۰۱۹ دود شد و به هوا رفت.
نیولیبرالیسم_هار
مردم_متحد_شکست نمیخورند

🔴 چه کسی کارگران را می‌کشد؟

در خبرهای امروز آمده همسر یک کارگر شهرداری در دهدشت به دلیل فقر و نداری اقدام به خودسوزی کرده است. همسرش که سعی داشته آتش را خاموش کند نیز دچار سوختگی شده. زن جان سپرده و مرد در بیمارستان بستری است.
چند شب پیش نیز پیکر بی‌جان یکی کارگران شرکت نفت و گاز پارس عسلویه در حالی توسط همکارانش پیدا شد که در یادداشتی فشارهای اقتصادی ناشی از حقوق ناچیز و سیاست‌های ستمگرانه‌ی مدیران شرکت را دلیل خودکشی خود عنوان کرده بود. کارگری که در عسلویه خودش را کشته، نزدیک به دو دهه سابقه‌ی کار داشته است.
هر دو خودکشی در بخش‌هایی از طبقه‌ی کارگر اتفاق می‌افتد که از یک‌سو در ماه‌های گذشته بارها در اعتراض به کمی حقوق و شرایط زیست طاقت‌فرسای خودشان، در نقاط مختلف دست به اعتصاب زده‌اند و از سوی دیگر طرف حساب آنها، علاوه بر دولت و سرمایه‌داریِ حاکم، شرکت‌های پیمانکاری خصوصی بوده‌اند.
در واقع می‌توان گفت بخشی از طبقه‌ی کارگر ایران در همدستی دولت سرمایه‌داری و سرمایه‌داری خصوصی به سمت مرگ رانده می‌شوند و به قتل می‌رسند.
هر دو بخش سرمایه در کشتار طبقه‌ی کارگر سهیم و شریکند. به یاد بیاوریم خودکشی‌های سریالی معلمان را در ماه‌های گذشته و آن را کنار اظهارات جدید الیاس نادران، عضو کمیسیون برنامه و بودجه‌ی مجلس را که از دولت خواسته لایحه‌ی رتبه‌بندی را پس بگیرد چون این لایحه ابعاد اجتماعی، بار مالی و آثار تورمی دارد.
از نظر غارتگران حاکم و شرکای تجاری آنها در بخش خصوصی افزایش حقوق کارگران، پرداخت حقوق‌های معوقه‌ی آنان و تعیین تکلیف استخدامی آنان بار مالی و آثار تورمی دارد اما انواع غارت و چپاول طبقه‌ی دارا امری عادی و نیازی بدیهی است.
دست سرمایه‌ی ایرانی، دولتی و خصوصی، تا مرفق در خون طبقه‌ی کارگر آلوده است. اینها که امروز خودکشی می‌کنند نام آخرین قربانیان سلسله‌ی طولانی آنهایی هستند که برای شکوفایی سرمایه به قتل رسیده‌اند.

#جمهوری_سرمایه
#جمهوری_غارت
#جمهوری_فلاکت
#جمهوری_کشتار
https://t.me/behnima

‎⁨معلمان⁩.docx

در دومین سالگردمرگ نیمای قهرمان .

صبح روز شنبه است و یکی از روزهای تابستان ۹۸، ساعت ۷ ونیم دم ساختمان خانه محک ، منتظر نیما هستم، نیما بعد از عمل پیوند در بیمارستان شریعتی، باید در یک محیط ایزوله و بهداشتی قرنطینه میبود و خانه ی محک زیر نظر بیمارستان محک در سمت ستارخان بود که نیما اونجا ایزوله بود مدتی بعد از عمل پیوندش. هر هفته باید دو روز دنبالش میرفتم که به آزمایشگاه قلهک بریم که آزمایش میداد و دکتر طبق آزمایشاتش و روند درمانش دارو تجویز میکرد. هر هفته را با امید و آرزوی فراوان برای بهبودی هر چه زودتر نیما شروع میکردیم و امیدوار بودیم که نتایج آزمایشش هر هفته بهتر از هفته ی قبل باشه. ولی خب متاسفانه همیشه این اتفاق نمی افتاد و همه چی طبق آرزوی ما پیش نمیرفت و البتا حال ما بستگی به نتایج آزمایش نیما داشت.
در ماشین نشسته بودم و در افکارم غوطه ورم که چطور شد این اتفاق برای نیما افتاد در صورتی که نه در خانواده ی من نه در خانواده مادرش کسی این بیماری را نداشت و نداره! کی میشود این کابوس تموم بشه و روزهای پر استرس و نگرانی تموم بشه. کی میشه که ما هم یک زندگی عادی بدور از بیماری و بیمارستان و آزمایشگاه وفشار نهادهای امنیتی داشته باشیم. کی میشود نیما به زندگی عادی برگرده و مثل هر پسر جوانی دنبال درس و دانشگاه و عشق و زندگی و آینده اش باشه!
صدای در ماشین افکارم رو پاره کرد

نیما: سلام اسد
من: پدر سوخته سلام، هزار بار گفتم بگو کاکه نه اسد!
ته دلم خوشحال بودم که به جای کاکه میگه اسد چون میدونستم حالش خوبه و میخواد سربه سرم بزاره!
در حالیکه لبخند روی لبای زیبایش نمایان شد ادامه داد!
چطوری اسد؟ ...
گردی صورتش، در حالیکه موهای سر و صورتش در اثر بیماری ریخته بود مشخصتر بود و لبخند روی صورت گرد و سفیدش برایم زیباترین لبخند دنیا بود!
من:نیما جان ماشین رو صبح کاملا ضدعفونی کردم و خیالت راحت باشه.واهنگ های جدیدی هم داخل فلش ریختم .

ماشین رو روشن کردم و به سمت آزمایشگاه قلهک راه افتادیم. در بین مسیر حتی نیما اگر گاها مسیر واشتباه میرفتم حواسش بود وبهم یاداوری میکرد.
کمی حال و احوال میکردیم و از روند درمان و داروئیش حرف میزدیم و بعدش سکوت میکردیم چون
نیما خیلی حال نداشت حرف بزنه و زود خسته میشد. بیشتر با گوشی مشغول میشد و به موسیقی در ماشین گوش میداد و طرفدار پر و پا قرص آهنگهای شاهین نجفی بود و آهنگهای کوردی آوات بوکانی بود.
شک ندارم اگر امروز در میانمان بود حتمن طرفدار آهنگهای رپ اعتراضی توماج صالحی میشد!

این نوشته تنها لحظه ای از تمام لحظاتیه که در طول ۲۰ سال زندگی با نیما داشتم، است که در ذهنم مرور میکنم و ثبت میکنم و هر چند که مطمئنم حتی نتوانستم به خوبی بتوانم آن را بنویسم چون فکر میکنم که کلمات از بیان آن احساسات و آن لحظات ناتوان هستند و شاید هم من نویسنده توانایی نیستم که بتوانم به خوبی احساساتم را بیان کنم و با کلمات آن خاطراتم را ثبت کنم.
اما آنچه که برایم محرز است این است که برای تمام لحظاتم به خصوص زمانی که شبها میخواهم به خواب بروم و صبحها که از خواب بیدار میشوم حتمن خاطره ای و لحظه ای از با تو بودن را دارم که در ذهنم مرور کنم و گاهی مرورش لبخندی بر لبانم میاورد( وقتی من زندان بودم برام تعریف کردی که چه شجاعانه و بدون ترس خودت رو به روستای قرسقل در اشنویه محل درگیری سپاه و حزب دمکرات رساندی و فیلم گرفتی ولی بابا بزرگ برای اینکه مشکلی برات پیش نیاد مجبورت کرده که آن را از گوشیت پاک کنی و من در دلم چه شادمانه به شجاعتت میبالیدم ...) گاهی هم مرور خاطرات حسرت و آهی عمیق از قلبم برمیآورد ( عاشق موتور بودی و موتورسواری ولی نگرانت بودم و سلامتیت برام مهمترین چیز بود و از اینکه موتور گرفتی کلی ازت شاکی بودم و ازت خواستم بفروشیش و تو هم برخلاف میلت موتور رو فروختی) هزاران هزارخاطره و لحظات دیگری که مدام در ذهنم مرور میکنم.

امروز ۲۹ مهر ماه ۱۴۰۰ و در دومین سالگرد از دست دادنت نیمای عزیزم، تقریبا چند روزی است که توانستم خودم را به اروپا برسانم. اما خوشحال نیستم چون بزرگترین حسرت را بر دلم گذاشتی و مدام این پیامت را مرور میکنم که برام نوشتی فعلا اوضاعمون بده اینطوری نمی مونه من خوب میشم و تو میری آلمان منم میام پدرت رو در میارم و باید برام آبجو آلمانی بگیری و...!

آره نیما جان مرور این پیامت هر بار قلبم را بیشتر از پیش میسوزاند. من به اروپا رسیدم اما با قلبی پرا از غم از نبود تو، من خارج کشور را برای بهبودی تو و پیشرفت تو میخواستم. وگرنه خوب میدانی همیشه و هر جایی گفتم مبارزه باید در بطن جامعه و کف خیابان باشه!

اما در هر حال الان در اروپام اما نه با تو بلکه با یاد و خاطرات تو. باید بگویم گرما و حرارت این یاد تو در قلبم است که به من انگیزه ادامه مبارزه را میدهد. چونکه مسبب این اتفاقات تلخ و از دست دادنت را رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی میدانم و مرگت کیفر خواستی است علیه این رژیم و انگیزه ای قوی برای مبارزه و سرنگونی این رژیم دیکتاتوری، که مستقیم و غیر مستقیم مسبب مرگ بسیاری از عزیزانمان شده است و خانواده هایی را چون خانواده ی ما، بهنام محجوبی، علی رضا شیر محمدعلی ها، شاهرخ زمانی ها، نوید افکاری، پویا بختیاری، فرزاد کمانگر، زانیار،لقمان و رامین و هزاران هزاران خانواده ی دیگر را تا ابد در غم از دست دادن فرزندان و عزیزانشان داغدار کردند.

یاد و نامت گرامی و مانا🌹🌹🌹

بهنام ابراهیم زاده ۲۹ مهرماه ۱۴۰۰
۲۱ اکتبر ۲۰۲۱https://t.me/behnima

بیانیه مشترک فعالان چپ و کارگری درباره‌ی تماس‌ها و تهدیدهای اخیر ماموران وزارت اطلاعات

شرایط فاجعه‌بار اقتصادی و اجتماعی که طبقه حاکم به جامعه و به ویژه به طبقه کارگر تحمیل کرده است، اکثریت جامعه را در سرازیری فقر مطلق قرار داده و هیچ ترمزی برای آن در چشم‌انداز و برنامه ندارد. مبارزه طبقاتی در جامعه ایران در شرایطی پیش می‌رود که رکورد نرخ تورم شکسته شده، هیچ افقی برای بهبود وضعیت از طرف طبقه حاکم وجود ندارد و با این حال سرکوب فعالان اجتماعی و آزادی‌خواه شدت گرفته است. با این حال طبقه کارگر در همین شرایط اسفبار فقر و اختناق، با اتکا به خود و متحدینش اعتراضات و اعتصاباتی را برای بهبود شرایط سازمان می‌دهد. شعارها و سیاست‌های استثمارگرانه طبقه حاکم از جمله مانع زدایی و خصوصی سازی به وضوح معیشت و زندگی طبقه کارگر را هدف گرفته تا از طریق استثمار روزافزون این طبقه خود را از بحران‌های خود نجات دهد. به همین دلیل متحدان طبقه کارگر برای نهادهای امنیتی از جمله موانعی هستند که در برابر تعرض به طبقه کارگر ایستادگی می‌کنند و به همین دلیل باید از سر راه استثمارگران کنار بروند! در این میان علاوه بر بازداشت فعالان کارگری و چپ، تاکتیک‌های دیگری هم برای سرکوب آزادی‌خواهان در نظر گرفته شده که البته سیاست جدیدی نیست. شکست روش‌های اتخاذ شده نیروهای امنیتی در پرونده‌هایی مشابه هفت‌تپه که بلافاصله با فعالیت کمپینی باعث متشکل‌تر کردن صفوف طبقه‌ی کارگر و حامیانشان بوده است، باعث روی‌آوردن به روش‌های جدید و پیشگیرانه شده است که باز هم با ایستادگی و اتحاد طبقه‌ی کارگر و فعالین محکوم به شکست خواهد بود. سنت دفاع از خود و کار کمپینی در میان این فعالین جا افتاده است و با ارعاب چه مستقیم و چه در لفافه از پا نخواهد نشست.

روز گذشته (۲۷ مهرماه) ماموران اداره‌ی کل چپِ وزارت اطلاعات در یک فاصله‌ی کوتاه به چند نفر از فعالان و حامیان طبقه کارگر از جمله رهام یگانه، کامیار فکور، سروناز احمدی، عاطفه رنگریز، عسل محمدی و ‌هیراد پیربداقی تماس گرفتند و با لحن تهدید آمیز خواهان حضور در یک به اصطلاح «جلسه دوستانه» برای روشن شدن برخی از «ابهامات» و «خط قرمزها» شدند. لازم به ذکر است که این تماس‌ ها چند ساعت بعد از برگزاری دادگاه کامیار فکور انجام گرفته و همچنین رهام یگانه را علنا تهدید به «پله‌ی بعدی» روال امنیتی و بازداشت کردند. همین اتفاق نیز برای امیرعباس آذرم‌وند تنها چهار روز پس از آزادی‌ از سوی اطلاعات سپاه رخ داد. همچنین برخی از فعالان چپ، خانواده‌های کشته‌شدگان آبان، معترضان بهبهان و دیگر فعالان اجتماعی هم طی همین روند «احضار تلفنی» دعوت به «جلسه» شدند.

ماموران سازمان‌های اطلاعاتی با تماس تلفنی و سپس دعوت فعالان به «جلسه دوستانه» سعی در خط و نشان کشیدن و ارعاب فعالان دارند. ماموران هیچگونه تمایلی برای طی کردن «روال قانونی احضار کتبی» اشخاص ندارند، به این بهانه که پرونده جنبه‌ی قضایی پیدا می‌کند و پای قاضی هم به وسط می‌آید! به همین دلایل تاکید می‌کنند که به اصطلاح «دعوت تلفنی» بر مبنای دستورالعمل‌های اجرایی قانونی و در راستای صیانت از امنیت شهروندان است! گویا با تغییر نام «بازجویی» به «گفتگوی دوستانه» یا «برخورد امنیتی» به «صیانت از امنیت» افراد فریب می‌خورند و به همین شکل ماموران وزارت اطلاعات از عملیات «سرکوب پیشگیرانه» با سربلندی بیرون می‌آیند! این سیاست نخ‌نما به وضوح محکوم به شکست است، چراکه اگر قرار بود با احضار و تهدید چند فعال آزادی‌خواه، اعتراضات متحدانه کارگران و فرودستان خاموش شود که تا به امروز شاهد این میزان از رشد آگاهی طبقاتی کارگران و همبستگی وسیع‌تر آنان نسبت به گذشته نبودیم.

ما به عنوان امضا کنندگان این بیانه به هیچ وجه به سیاست‌های ارعاب، بازداشت و تهدید از طرف وزارت اطلاعات تن نخواهیم داد و در هیچ نوع جلسه‌ای در مکان نامعلوم یا معلوم شرکت نخواهیم کرد.

با آرزوی رهایی از قید و بند استثمار و تبعیض!


امضا کنندگان:
رهام یگانه
کامیار فکور
سروناز احمدی
عسل محمدی
‌هیراد پیربداقی
عاطفه رنگریز
امیرعباس آذرم‌وند

https://t.me/behnima

در دومین سالگردمرگ نیمای قهرمان .

صبح روز شنبه است و یکی از روزهای تابستان ۹۸، ساعت ۷ ونیم دم ساختمان خانه محک ، منتظر نیما هستم، نیما بعد از عمل پیوند در بیمارستان شریعتی، باید در یک محیط ایزوله و بهداشتی قرنطینه میبود و خانه ی محک زیر نظر بیمارستان محک در سمت ستارخان بود که نیما اونجا ایزوله بود مدتی بعد از عمل پیوندش. هر هفته باید دو روز دنبالش میرفتم که به آزمایشگاه قلهک بریم که آزمایش میداد و دکتر طبق آزمایشاتش و روند درمانش دارو تجویز میکرد. هر هفته را با امید و آرزوی فراوان برای بهبودی هر چه زودتر نیما شروع میکردیم و امیدوار بودیم که نتایج آزمایشش هر هفته بهتر از هفته ی قبل باشه. ولی خب متاسفانه همیشه این اتفاق نمی افتاد و همه چی طبق آرزوی ما پیش نمیرفت و البتا حال ما بستگی به نتایج آزمایش نیما داشت.
در ماشین نشسته بودم و در افکارم غوطه ورم که چطور شد این اتفاق برای نیما افتاد در صورتی که نه در خانواده ی من نه در خانواده مادرش کسی این بیماری را نداشت و نداره! کی میشود این کابوس تموم بشه و روزهای پر استرس و نگرانی تموم بشه. کی میشه که ما هم یک زندگی عادی بدور از بیماری و بیمارستان و آزمایشگاه وفشار نهادهای امنیتی داشته باشیم. کی میشود نیما به زندگی عادی برگرده و مثل هر پسر جوانی دنبال درس و دانشگاه و عشق و زندگی و آینده اش باشه!
صدای در ماشین افکارم رو پاره کرد

نیما: سلام اسد
من: پدر سوخته سلام، هزار بار گفتم بگو کاکه نه اسد!
ته دلم خوشحال بودم که به جای کاکه میگه اسد چون میدونستم حالش خوبه و میخواد سربه سرم بزاره!
در حالیکه لبخند روی لبای زیبایش نمایان شد ادامه داد!
چطوری اسد؟ ...
گردی صورتش، در حالیکه موهای سر و صورتش در اثر بیماری ریخته بود مشخصتر بود و لبخند روی صورت گرد و سفیدش برایم زیباترین لبخند دنیا بود!
من:نیما جان ماشین رو صبح کاملا ضدعفونی کردم و خیالت راحت باشه.واهنگ های جدیدی هم داخل فلش ریختم .

ماشین رو روشن کردم و به سمت آزمایشگاه قلهک راه افتادیم. در بین مسیر حتی نیما اگر گاها مسیر واشتباه میرفتم حواسش بود وبهم یاداوری میکرد.
کمی حال و احوال میکردیم و از روند درمان و داروئیش حرف میزدیم و بعدش سکوت میکردیم چون
نیما خیلی حال نداشت حرف بزنه و زود خسته میشد. بیشتر با گوشی مشغول میشد و به موسیقی در ماشین گوش میداد و طرفدار پر و پا قرص آهنگهای شاهین نجفی بود و آهنگهای کوردی آوات بوکانی بود.
شک ندارم اگر امروز در میانمان بود حتمن طرفدار آهنگهای رپ اعتراضی توماج صالحی میشد!

این نوشته تنها لحظه ای از تمام لحظاتیه که در طول ۲۰ سال زندگی با نیما داشتم، است که در ذهنم مرور میکنم و ثبت میکنم و هر چند که مطمئنم حتی نتوانستم به خوبی بتوانم آن را بنویسم چون فکر میکنم که کلمات از بیان آن احساسات و آن لحظات ناتوان هستند و شاید هم من نویسنده توانایی نیستم که بتوانم به خوبی احساساتم را بیان کنم و با کلمات آن خاطراتم را ثبت کنم.
اما آنچه که برایم محرز است این است که برای تمام لحظاتم به خصوص زمانی که شبها میخواهم به خواب بروم و صبحها که از خواب بیدار میشوم حتمن خاطره ای و لحظه ای از با تو بودن را دارم که در ذهنم مرور کنم و گاهی مرورش لبخندی بر لبانم میاورد( وقتی من زندان بودم برام تعریف کردی که چه شجاعانه و بدون ترس خودت رو به روستای قرسقل در اشنویه محل درگیری سپاه و حزب دمکرات رساندی و فیلم گرفتی ولی بابا بزرگ برای اینکه مشکلی برات پیش نیاد مجبورت کرده که آن را از گوشیت پاک کنی و من در دلم چه شادمانه به شجاعتت میبالیدم ...) گاهی هم مرور خاطرات حسرت و آهی عمیق از قلبم برمیآورد ( عاشق موتور بودی و موتورسواری ولی نگرانت بودم و سلامتیت برام مهمترین چیز بود و از اینکه موتور گرفتی کلی ازت شاکی بودم و ازت خواستم بفروشیش و تو هم برخلاف میلت موتور رو فروختی) هزاران هزارخاطره و لحظات دیگری که مدام در ذهنم مرور میکنم.

امروز ۲۹ مهر ماه ۱۴۰۰ و در دومین سالگرد از دست دادنت نیمای عزیزم، تقریبا چند روزی است که توانستم خودم را به اروپا برسانم. اما خوشحال نیستم چون بزرگترین حسرت را بر دلم گذاشتی و مدام این پیامت را مرور میکنم که برام نوشتی فعلا اوضاعمون بده اینطوری نمی مونه من خوب میشم و تو میری آلمان منم میام پدرت رو در میارم و باید برام آبجو آلمانی بگیری و...!

آره نیما جان مرور این پیامت هر بار قلبم را بیشتر از پیش میسوزاند. من به اروپا رسیدم اما با قلبی پرا از غم از نبود تو، من خارج کشور را برای بهبودی تو و پیشرفت تو میخواستم. وگرنه خوب میدانی همیشه و هر جایی گفتم مبارزه باید در بطن جامعه و کف خیابان باشه!👇👇👇

👆👆

اما در هر حال الان در اروپام اما نه با تو بلکه با یاد و خاطرات تو. باید بگویم گرما و حرارت این یاد تو در قلبم است که به من انگیزه ادامه مبارزه را میدهد. چونکه مسبب این اتفاقات تلخ و از دست دادنت را رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی میدانم و مرگت کیفر خواستی است علیه این رژیم و انگیزه ای قوی برای مبارزه و سرنگونی این رژیم دیکتاتوری، که مستقیم و غیر مستقیم مسبب مرگ بسیاری از عزیزانمان شده است و خانواده هایی را چون خانواده ی ما، بهنام محجوبی، علی رضا شیر محمدعلی ها، شاهرخ زمانی ها، نوید افکاری، پویا بختیاری، فرزاد کمانگر، زانیار،لقمان و رامین و هزاران هزاران خانواده ی دیگر را تا ابد در غم از دست دادن فرزندان و عزیزانشان داغدار کردند.

یاد و نامت گرامی و مانا🌹🌹🌹

بهنام ابراهیم زاده ۲۹ مهرماه ۱۴۰۰
۲۱ اکتبر ۲۰۲۱
https://t.me/behnima

دیدید چگونه پیرمرد را در خانه سالمندان کتک می زدند؟! دیدید چگونه کولبر را گلوله زدند؟! دیدید مردان و زنان چگونه تا کمر توی سطل زباله های ایران فرو می روند؟!  انگار آن تو دنبال بخت و اقبال شان هستند. دیدید کودکان کار  در چه جهنمی زندگی می کنند؟! دیدید بچه ای برای تب لت خودکشی کرد؟! دیدید چگونه زنان را با تفنگ می زد؟! دیدید زنی عکاس برای دفاع از حیثیت دزدیده شده خودسوزی کرد؟! دیدید زندان های ایران دیگر یک کشور شده است و جایی ندارد؟! دیدید زن های کار بی رحمانه استثمار جسمی و جنسی می شوند؟! دیدید شرافت را سر بریدند؟! دیدید دیگر کک کسی نمی گزد؟!  از خودبیگانگی فاجعه بارتر از این؟!  خیلی چیزهای تلخ تر،  بی شک، فقط دیدید.دیدیم. همین.
رفتارهای پوپولیستی دولتمردان نفرت انگیز و تهوع آور است.
ما در درون جامعه زنده به گور شده ایم. تجزیه شدن هم را تماشا می کنیم. چقدر بی رحم بارمان آوردند؟!!
یک جامعه ی گستاخ و بی تربیت. خانه سالمندان و کتک خوردن پیرمردها در روز روشن! اگر انسان و انسانیت این است لعنت به این زندگی.

فخرالدین احمدی سوادکوهی

https://t.me/behnima

سخنرانی انگلس برای مرگ مارکس .

یک ربع به ساعت ٣ بعدازظهر ١۴مارس ، بزرگترین اندیشمند روزگار ما از اندیشیدن باز ایستاد. فقط دو دقیقه او را تنها گذاشته بودیم، همینکه به اتاق آمدیم، دیدیم که آرام روى صندلى خوابیده است – اما این بار براى همیشه.

مرگ این مرد چنان ضایعه‌اى براى پرولتاریاى رزمنده اروپا و امریکا و براى تاریخ علوم است که ابعادش غیر قابل اندازه‌گیرى است. جاى خالى‌اى که با رفتن این روح پُر عظمت بوجود آمده است بزودى زود همه جا احساس خواهد شد.

همانطور داروین به قانون تکامل جهان ارگانیک و موجودات زنده پى بُرد، مارکس هم قانون تکامل تاریخ بشر را کشف کرد؛ این حقیقت ساده را که تا قبل از او در زیر کوهى از ایدئولوژى پنهان شده بود، این حقیقت که بشر پیش از آنکه بتواند به سیاست، دانش، هنر، دین و جز اینها بپردازد، باید بخورد، بیاشامد، سرپناه و پوشاک و غیره داشته باشد؛ این که بنابراین تولید وسایل مبرم مادى، و نتیجتاً میزان رشد اقتصادى کسب شده توسط هر مردم معیّن یا در هر دوره معیّن، آن زیربنایى را تشکیل میدهد که بر روى آن، دولت، مفاهیم حقوقى، هنر و حتى نظرات آن مردم در مورد مذهب تکامل پیدا کرده‌اند… و در پرتو این نور است که بنابراین باید همه اینها را تبیین کرد، نه برعکس، آنچنان تا حال شده است.

اما این همه‌اش نیست. مارکس قانون ویژه حرکت ناظر بر شیوه تولید سرمایه‌دارى عصر حاضر و آن جامعه بورژوایى که زاده این شیوه تولید است را هم کشف کرد. کشف ارزش اضافه، ناگهان مسأله‌اى را روشن کرد که هم اقتصاددانان بورژوا و هم منتقدین سوسیالیستى که در صدد حلش بودند در تمام بررسى‌هاى قبلى، در تاریکى کورمالى‌اش میکردند. دو کشف این چنینى براى یک عمر کافى است. خوشبخت آن که نائل آمدن به حتى یکى از این کشفیات نصیبش شود. اما در هر زمینه‌اى که مارکس به تحقیق پرداخت – و او در زمینه‌هاى بسیار متعددى تحقیق کرد، که هیچکدامشان سطحى نبودند – در همه زمینه‌ها، حتى در ریاضیات، به کشفیات مستقلى نائل شد.

چنین بود این مَردِ دانش. اما این هنوز حتى نیمى از وصف او نیست. دانش براى مارکس نیرویى بلحاظ تاریخى پویا و انقلابى بود. گرچه براى او هر کشف جدید در این یا آن عرصه‌ از دانش تئوریک که شاید هنوز هم کاربُردهایش بتمامى قابل تصور نبود خشنودى فراوانى بهمراه داشت، وقتى کشفیات تأثیرى فورى و انقلابى بر صنایع، و بر تکامل تاریخى در کل میگذاشتند، شعفى از نوعى کاملا متفاوت احساس میکرد. بعنوان مثال، او از نزدیک پیشرفتها و اکتشافات حاصله در زمینه الکتریسیته را دنبال میکرد و در این اواخر بخصوص کارهاى مارسل دپره[١] را.

براى اینکه مارکس بیش از هر چیز دیگر یک انقلابى بود. مأموریت واقعیش در زندگى این بود که از هر طریق به سرنگون کردن جامعه سرمایه‌دارى و نهادهاى دولتى مخلوقش مدد برساند، به آزادى و رهایى پرولتاریا کمک برساند، که او خود اولین بانى وقوفش بر وضعیت و نیازهایش، و آگاهیش بر شرایط رهاییش بود. مبارزه خوى او بود. با چنان شور، با چنان سرسختى و با چنان کامیابى مبارزه کرد، که کمتر کسى با او رقابت میکند. کار او در اولین “روزنامه جدید راین” در سال ١٨۴٢، روزنامه “به پیش” پاریس در ١٨۴۴، “روزنامه آلمانى بروکسل” در ١٨۴٧، “روزنامه جدید راین” در ١٨۴٨- ١٨۴٩ و بعلاوه جزوه‌هاى میلیتانت بیشمار، کار در سازمانهاى پاریس، بروکسل و لندن، و بالأخره تاجى بر سر همه اینها، تشکیل انجمن بین‌المللى کارگران – این خود براستى دستاوردى بود که بنیانگذارش میتواند بحق بر آن ببالد حتى اگر هیچ کار دیگرى نکرده باشد.

و در نتیجه، مارکس بلحاظ مورد نفرت و تهمت و لجن‌پراکنى بودن سرآمد زمانه خودش بود. حکومتها – هم مطلقه و هم جمهورى – او را از ممالک خود تبعید کردند. بورژواها – چه محافظه کار و چه اولترا-دمکرات – در بدنام کردن و لجن‌پراکنى به او گوى سبقت از هم ربودند. همه اینها را او همچون تارعنکبوت کنار میزد، نادیده میگرفت، و تنها زمانى پاسخ میداد که ضرورتى فوق‌العاده مجبورش میکرد. و او مُرد در حالى که میلیونها کارگر انقلابى همرزمش – از معادن سیبرى تا کالیفرنیا، در همه بخشهاى اروپا و امریکا، از صمیم قلب دوستش دارند، خالصانه به او احترام میگذارند و در فقدانش سوگوارند — و گرچه شاید مخالفان او بسیار بودند، اما من به جرأت ادعا میکنم که بعید است حتى یک دشمن شخصى داشته باشد.

نام او قرنها دوام خواهد آورد، و کارش هم چنین خواهد بود.https://t.me/behnima

🔴 حاج داوود رحمانی باطل شد

حاج داوود رحمانی، رییس سابق زندان قزل حصار و یکی از جنایتکاران جمهوری اسلامی در دهه‌ی شصت مرد. رحمانی از تابستان ۱۳۶۰ تا تیر ۱۳۶۳ ریاست زندان قزل حصار را بر عهده داشت و در هماهنگی کامل با دادستانی زندان اوین و شخص اسدالله لاجوردی ضدبشری‌ترین سیاست‌های شکنجه و سرکوب و کشتار را در این زندان به کار می‌بست.
در زندان تحت مسئولیت او ضمن اعمال شکنجه‌هایی که در دیگر زندان‌ها و شکنجه‌گاه‌های جمهوری اسلامی هم معمول بود، شکنجه‌هایی به نام‌های قبر، قیامت و واحد مسکونی نیز بر زندانیان سیاسی اعمال می‌شد که ابداع آنها از ابتکارات شخص حاج داوود بود. ده‌ها زندانی سیاسی در اثر شکنجه در این «ابتکارات» رذیلانه برای همیشه سلامت روانی و جسمی خودشان را از دست دادند و برخی از آنها در همان زمان یا سال‌های بعد خودکشی کردند.
جنایات او چنان فجیع بود که در اوج سال‌های کشتار و سرکوب در جمهوری اسلامی هم مسئولان نتوانستند حضور او را در سمت ریاست قزل حصار توجیه کنند و به ناچار او را برکنار کردند. حاج داوود رحمانی بعد از برکناری مدتی در بخش اداری زندان اوین، زیر نظر لاجوردی به کار پرداخت و پیش از برکناری لاجوردی به آهنگری خودش در سرآسیاب دولاب بازگشت و در سال‌های اخیر و پیش از خانه‌نشین شدن به دلیل کهولت سن، در همان مغازه لوازم و تجهیزات ساختمانی می‌فروخت.
مرگ حاج داوود رحمانی موجب شد یکی دیگر از جنایتکاران وابسته به جمهوری اسلامی بدون محاکمه زیر خاک برود و رازهای جنایت حاکمان ایران را ناگفته بگذارد.
اما بسیاری از شاهدان آن جنایات هنوز زنده‌اند و نام او در فهرست کثیف‌ترین قاتلان و جلادان دوران حکومت جمهوری اسلامی ثبت شده است و سرانجام روزی در پیشگاه تاریخ و مردم به جنایات او رسیدگی خواهد شد حتی با وجود اینکه دیگر زمین از نکبت وجود او پاک شده است.
#مرگ_جلاد

https://t.me/behnima

🔴 عثمان اسماعیلی بازداشت شد

روز چهارشنبه ۲۸ مهرماه ساعت ۶ غروب عثمان اسماعیلی از فعالین کارگری شهر سقز توسط ده نفر از مأموران امنیتی مقابل منزل خود بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل گردیده است.
https://t.me/behnima