کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
2.65K subscribers
27.9K photos
23.9K videos
1.5K files
27.7K links
Contact Admin: @Koneshgaran12
Download Telegram
@Honare_Eterazi
سخنان علی اشرف درویشیان هنگام خاکسپاری محمدجعفر پوینده.
Forwarded from آلترناتیو
در اتاق یازده، پنج نفر زندانی بودند. یکی کفاشی بود که شبی یک زندانی فراری را در مغازه‌ش پناه داده بود و به‌خاطر آن حبس ابد گرفته بود. دومین نفر یک شاطر نانوا بود که دو سال پیش، پس از صرف یک بطر ودکای دوآتشه به ‌کلانتری نزدیک نانوایی مراجعه و گفته بود: «طبق دستور اعلیحضرت که فرموده‌اند مخالفین من باید از این مملکت بروند، من هم با این حکومت مخالف‌م و می‌خواهم به خارج بروم.»
مأمورین کلانتری هم به دستور رئیس کلانتری کتک مفصلی به او زده و دست‌بسته او را به ساواک تحویل داده بودند. ساواک هم از دادرسی ارتش برای او حبس ابد گرفته بود و به او گفته بودند: «بفرمائید برويد به خارج. امیدواریم خوش بگذره.»
نفر سوم دانشجوی سال دوم داروسازی بود که در تظاهرات روبه‌روی دانشگاه به‌مناسبت شانزده آذرماه، سال پیش او را گرفته و یک تکه‌سنگ از جیب‌ش بیرون آورده بودند. و البته هرچه این دانشجو گفته بود که این سنگ‌های آهکی است و برای آزمایشگاه تهیه کرده‌ام مورد قبول واقع نشده بود و تازه بازجویان گفته بودند که سنگ آهکی جرم‌ش بیشتر است. چون خطرناکتر است. و عاقبت به‌جرم تخریب و سنگ‌پراکنی به اماکن دولتی پنج‌سال حبس به او داده بودند.
چهارمین نفر یک عرب بادیه‌نشین بود که در نزدیکی مرزهای ایلام و عراق دستگیر شده بود. جرم‌ش دادن اطلاعات مرزی ایران به عراق بود که این اطلاعات را طبق اعترافات خودش در فلان جای الاغ‌ش جاسازی کرده بود. اما از بدشانسی او، این الاغ کج‌رفتار درست در برابر پاسگاه شاهنشاهی در اثر قضای حاجت؛ بسته‌ی محکم پیچیده شده‌ی گزارش؛ چون خمپاره‌ای که از لوله‌ی خمپاره‌انداز بجهد به آسمان پرت و در مقابل پای مأموران به‌زمین می‌افتد.
و آخرین نفر هم یک دبیر بود که در کلاس یک کلمه‌ی ناجوری از دهن‌ش پریده، یعنی خواسته بگويد به‌قول شاهنشاه اما زبان‌ش پیچیده و گفته بود به‌قول مارکس. آقای مدیر هم که عضو برجسته‌ی حزب رستاخیز بوده، فوری گزارش او را می‌دهد و آقای معلم به هشت سال زندان محکوم می‌شود. چرا؟ چون در جستجو از خانه‌ش وقتی زيب بالش‌ش را می‌کشند، به‌جای کتاب شاهنشاه کتاب سرمایه از آن بیرون می‌آید. و معلوم می‌شود این آقا زبان‌ش نپیچیده، بلکه دست‌ش پیچیده و اشتباهاً کتاب ضاله برای مطالعه انتخاب کرده است.

#علی_اشرف_درویشیان، «از ندارد تا دارا»، صفحه‌ی ۲۰۳
عکس از #اوستا_علیرضایی : کمیته مشترک ضد خرابکاری، ساواک.
@SocialistL
https://www.instagram.com/p/B2jw8n6j7Wq/?igshid=1kloh2oj7dq6u
مریم کریم بیگی از دیدار با مادرش شهناز اکملی می گوید

مریم کریم‌بیگی، از دیداری که با مادر خود #شهناز_اکملی که چند هفته ای است برای اجرای حکمش روانه زندان شده است، از استقامت و ایستادگی فعالین دربند زن از جمله #ندا_ناجی و #صبا_کردافشاری می گوید که با وجود فشارهای جمهوری اسلامی به آنها حتی در زندانهای حکومتی هم ایستادگی می کنند:

"روبروي مامان انتهاي سالن ملاقات نشستم و دستاشو سفت گرفتم ، راستش بلد نبودم كه دستشو اينجوري بگيرم ، از صبا ياد گرفتم وقتي يه دستش محكم توي دست مامانش بود و يه دستش توي دست پدرش و داشت تند تند براشون حرف ميزد، فهميدم غير از تماشا ميتونم محكم دستاشو بگيرم ، وقت داره تموم ميشه.

‏سرمو ميچرخونم اطراف سالن ملاقات ، اولين چيزي كه ميبينم آغوش ‎ندا ناجي و جمال همسرشه ، چند ثانيه زل ميزنم به آغوششون و بعدش به نگاه ِ پر از حسرتِ مامان ِ ندا نگاهم قفل ميشه ، ميز بعدي ‎مريم اكبري منفرد داره دختر نوجوونشو نوازش ميكنه و تند تند حرف ميزنه، انگار كه سفارشِ چيزيو ميكنه ، چيزي مثل مراقبت از خودش ، اونور تر ‎نيلوفر بياني هم با لبخند داره پدر و مادرشو راهي ميكنه و ‎نسرين ستوده نيماشو در آغوش كشيده ، ‎نازنين زاغري هم شمرده شمرده داره با خانوادش اخرين حرفارو ميزنه ،هاج و واج اين آغوش هاي زماندار شدم ، دستمو حلقه ميكنم.

‏ دور بازوهاي مامان ، مامان آروم در گوشم ميگه عطر تنتو ذخيره ميكنم تا ديدار بعدي ، يادم مياد منم بايد بو بكشم عطر تنشو اما بغض كردم ، نشد نفس عميق بكشم و مسئولين سالن ملاقات اخرين اخطار رو دادن و مامان رفت ، من نميدونستم نميشه با بغض عطر تن آدما رو بوكشيد .... امروز فهمیدم."

#نه_به_سرکوب_فعالین


📲ارسال پیامهای تصویری، صوتی و نوشتاری به پیامگیر تلگرام @sjktamas و شماره ۰۰۴۶۷۳۹۶۸۱۴۳۸ تلگرام، واتساپ، ایمو، سیگنال

🚩 راه ارتباط، درخواست عضویت و فعالیت از طریق پیامگیر تلگرام @sjktamas

کانال تلگرام:
@enghelabezananeh

🔗فرم عضویت و فعالیت را از اینجا دریافت کنید
چه خوب که که ایشان در اعتراضات خیابانی ماههای بعد نیستند و به درک واصل شدند!! با این حساب اینبار پیروزی از آن ماست👍👍

🔹نه به رژیم جمهوری اسلامی!


@behnima
اجبار به ترک شبکه‌های اجتماعی؛ دور تازه فشار بر روزنامه‌نگاران

طرح از: بهنام محمدی

- دور جدیدی از اعمال فشار بر روزنامه‌نکاران از طریق تفتیش منزل و ضبط لپ‌ تاپ و گوشی آنها و نیز تهدید به بازداشت آغاز شده است.
برخی از روزنامه‌نگاران را مجبور کرده‌اند تا حساب‌های توئیتر، اینستاگرام و فیسبوک خود را ببندند!

@behnima
امسال برای نخستین‌بار، رییس‌جمهور آلمان به مناسبت پیروزی انقلاب ۵۷ پیام تبریکی برای جمهوری اسلامی نخواهد فرستاد.
.
دفتر رییس‌جمهور آلمان اعلام کرده است: «با توجه به رویدادهای ماه‌های گذشته در ایران، رئیس‌جمهوری آلمان فدرال امسال پیامی نخواهد فرستاد».
.
لازم به ذکر است چند روز پیش عده‌ای از فعالان سیاسی و فعالان حقوق بشر ایرانی با ارسال نامه‌ای به رییس‌جمهور آلمان خواستار آن شده بودند که او از ارسال تبریک به جمهوری اسلامی خودداری کند.

🔹بالاخره این کشورها هم مجبور شدند صدای پای انقلاب را بشنوند!!

👍ما پیروزیم!

@behnima
📓 سرمایه‌داری و کمونیسم برای نوآموزان
✍ بینی آدامچاک


🔶 کمونیسم چیست؟
#درس_اول
https://t.me/amozgarkargar/24


🔶 سرمایه‌داری چیست؟
#درس_دوم
https://t.me/amozgarkargar/25


🔶 سرمایه‌داری چه‌گونه به‌وجود آمد؟
#درس_سوم
https://t.me/amozgarkargar/26


🔶 کار چیست؟
#درس_چهارم
https://t.me/amozgarkargar/27


🔶 بازار چیست؟
#درس_پنجم
https://t.me/amozgarkargar/28


🔶 بحران چیست؟
#درس_ششم
https://t.me/amozgarkargar/32


🔷 چه باید کرد؟ ( #آزمایش_اول )
https://t.me/amozgarkargar/33


🔷 چه باید کرد؟ ( #آزمایش_دوم )
https://t.me/amozgarkargar/34


🔷 چه باید کرد؟ ( #آزمایش_سوم )
https://t.me/amozgarkargar/35



🔷 چه باید کرد؟ ( #آزمایش_چهارم )
https://t.me/amozgarkargar/37


🔷 چه باید کرد؟ ( #آزمایش_پنجم )
https://t.me/amozgarkargar/38





کانال تلگرامی #آموزگار

http://t.me/amozgarkargar
‌
‌
‍ نامه گلرخ ایرایی از زندان قرچک؛ در نمایش اهانت‌آمیز حکومتی که دستان زمامدارانش به خون آلوده است شرکت نمی‌کنیم

نه در چهار دهه‌ی اخیر، بلکه در یکصد سال گذشته علیه ظلم شوریدیم و هر بار سخت‌تر از قبل سرکوب شدیم.

عوامل بیرونی شکست‌هایمان را به کرات بررسی کردیم. در تحلیل‌هایمان از علت ضعف و کوتاهی‌هایمان غافل ماندیم و دلیل متوقف شدنمان را هر بار به عوامل بیرونی و دیگرانی نسبت دادیم که بی‌تقصیر نبودند اما از ضعف‌های خودمان جان گرفتند.

پس از شکست دیکتاتور پیشین مصادره انقلاب، اولین گروه بنیادگرایان اسلامی در خاورمیانه روی کار آمدند و در اولین اقدامشان تمامی احزاب منحل شدند.

سران احزاب تحت شکنجه قرار گرفتند و با دردناک‌ترین شیوه‌ها وادار به اعتراف اجباری علیه خود یا وادار به ترک وطن شدند.
بسیاری را که ثمره از جان گذشتگی‌شان سرنگونی دیکتاتور پیشین بود، به کام مرگ کشیدند؛ حجم سرکوب و وحشت به حدی بود که بسیاری از هواداران به انزوا رفتند.

با ادامه جنگ خارجی که در ماه‌های ابتدائی به سمت آتش‌بس می‌رفت، قدرت خود را تثبیت کردند.

در طول سال‌های جنگ با تحریک افکار عمومی و درگیر کردن افراد با فشارهای ناشی از جنگ، بسیاری از مخالفان داخلی را شناسایی، سرکوب و به قتل رساندند.

پس از اتمام جنگ نیز در جنایتی هولناک بسیاری را قربانی زیاده‌خواهی خود کردند.
سرکوب و وحشتی که جامعه را در خود فرو برده بود، به سکوت و انزوای فعالین ختم شد و همزمان با آن از بین رفتن احزاب منجر به سکون و بسته شدن درهای جامعه‌ی سیاسی شد.

سرکوب از جانب حکومت انکارناشدنی است؛ اما آنچه باعث می‌شود نتوانیم اجتماعاتمان را شکل داده و به اعتراضاتمان سمت و سو بدهیم، نه صرفاً عوامل بیرونی، بلکه باید در درون خودمان جست‌وجو شود.

ناتوانی در سازمان‌دهی نیروهای مردمی و نداشتن رسانه‌های پرمخاطب ایدئولوژیک با گرایشات سیاسی (و نه صرفا حقوق بشری) پیش از آنکه ناشی از محدودیت‌ها و سرکوب باشد، ناشی از ضعف‌ها و کوتاهی خودمان است.

اکنون پس از چهار دهه، هنوز نه تشکیلات آزادی‌خواهانه‌ای داریم و نه تریبون پرمخاطبی که از جان سخن بگوید، بلکه بر جان نشیند.
نداشتن رسانه پرمخاطب و نبود فضای نقد و تحلیل برای رصد کردن دلایل و عوامل نارضایتی‌ها و نبود تحلیل درست از کنش‌ها و واکنش‌های حکومت، هر بار به بیراهه‌ای می‌بردمان که بهای آن شکست‌های پی‌درپی و فرو رفتن در خلسه و بیهودگی کنونی است.

به همین دلیل است که با وجود فرصت‌های موجود و اعتراضات پیش‌آمده دستاوردی نداریم.

هزار و پانصد کشته و هزاران بازداشتی و زخمی و بسیاری که محروم از حقوق شهروندی شده‌اند، ماحصل اعتراضات اخیر است.
اگر قدرت سازماندهی داشتیم و ابزارهای مورد نیاز را فراهم کرده بودیم، از خشم و اعتراض دستاوردی داشتیم.

برای مدیریت اعتراضات باید فضایی ایجاد شود تا تحرکات مردمی سازماندهی شود و هزینه‌های تحمیلی مالی و جانی به فرصتی برای در هم شکستن تخت استبداد تبدیل شود.

رژیم در یک دهه‌ی اخیر با بحرانی‌ترین شرایط اقتصادی در کل دوره‌ی حیات خود مواجه بوده است. اما هر بار توانسته اعتراضات را که مستقیماً با مشکلات معیشتی، گرانی و بیکاری مرتبط بوده خنثی کند. در کنار حجم گسترده سرکوب، هر بار در میانه‌ی اعتراضات افکار عمومی را به سمت مسائلی که درد توده نبوده و تنها دغدغه‌ی قشر خاصی از جامعه بوده است، جلب کرده؛ سعی در ایجاد انحراف داشته و سطح مطالبات را بسته به خواست و اراده خود از معیشت و حق و حقوق اولیه‌ی زندگی به مطالبه‌گری‌های لوکس و فانتزی کاهش داده است.

با همین شیوه صف معترضان را به چند شقه تقسیم کرده و هر کدام را به بیراهه‌ای برده است؛ در چنین شرایطی برای مقابله با فاشیسم حکومتی به تحلیل درست شرایط موجود و ارائه راهکارهای اصولی و البته عملی کردن راهکارهای ارائه شده نیاز است؛ و اگر باز هم نتوانیم، نه‌تنها گامی به پیش برنداشته‌ایم، بلکه باید منتظر فریب دیگری باشیم.

آن هم در این روزها که با هر ترفندی سعی در اثبات خود دارند و می‌خواهند این دشت سوخته را درو کنند و بر ویرانه‌هایی که ساخته‌اند سروری کنند.

وعده‌های محقق نشده‌ی پیشین ناسزای بزرگی است برای جامعه‌ای که بارها با خوش‌باوری خود را محک آزمون و خطای تاریخی کرده و هنوز از استبداد و فقر رنج می‌برد.
این رنج تا زمانی خواهد بود که باور کنیم که حق‌مان این نیست هر بار از میان غربال‌هایشان افرادی را انتخاب کنیم. انتخابات آن است که حضور احزاب و گروه‌های مختلف آزاد باشد؛ احزابی با تشکیلات مشخص و منسجم.

دارای بیوگرافی و مرام‌نامه و برآمده از تفکرات گوناگون .

‍ انتخابات در نظام‌های تک‌حزبی که تحت لوای یک شخص اداره می‌شوند، بی‌معناست و نمایش آن اهانت به شعور جمعی است. اکنون نه‌تنها در نمایش اهانت‌آمیز حکومتی که دستان زمامدارانش به خون فرزادها، زانیارها، لقمان‌ها و رامین‌هایمان آلوده
است، شرکت نمی‌کنیم. نه‌تنها ملعبه دست

حکومتیان و ملیجک‌های درباری‌شان نمی‌شویم، نه‌تنها فریب اپوزیسیون‌سازی درون حکومتی‌شان را نمی‌خوریم، بلکه مراقب فرصت‌طلبان در پوشش و با ادبیاتی متفاوت از آن سوی مرزها نیز هستیم؛ و از مسیر مبارزه و آزادی‌خواهی منحرف نخواهیم شد.
تا زمانی که به حداقل‌ها دل خوش کنیم و ساده‌لوحانه، خلسه و خماری امروز را جزیره ثبات و آسایش بدانیم، لایق همین جایگاه خواهیم بود. تا رهایی از چنگ استبدادی که بیش از یک قرن است در مسیر آزادی‌خواهی‌مان سایه افکنده است، ایستاده‌ایم؛ حتی اگر مسیر ناهموار و تنها سلاح جانمان باشد.

گلرخ ابراهیمی ایرایی / بهمن ماه ۱۳۹۸ / زندان قرچک ورامین.
#گلرخ_ایرایی
#تحریم_انتخابات

@behnima
مطمنن این مردمی که به خیابان امدندوشعار جمهوری اسلامی نمیخواهیم ومرگ بر خامنه ای ودیکتاتور ای سردادندرای نخواهدداد این مردم به ستوه امده انداما ما چه بخواهیم ونخواهیم بخشی از خودی های مزد بگیر وحکومتی رای، به این سیستم خواهنددادما در کنار این حرکت نه به انتخابات باید مردم را برای اعتراضات واعتصابات سراسری وخصوصا الان دانشگاها برای اعتراضات سراسری اماده است برای، دانشگاه هم باید بفکر بودواعتراضات وهماهنگ وسراسری کرد
عکسی پر از درد
پدری که در عرض چندماه چنین پیر شد

ابانماه را تکرار میکنیم اما نه برای اعتراض بلکه برای انتقام
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist pinned «📓 سرمایه‌داری و کمونیسم برای نوآموزان ✍ بینی آدامچاک 🔶 کمونیسم چیست؟ #درس_اول https://t.me/amozgarkargar/24 🔶 سرمایه‌داری چیست؟ #درس_دوم https://t.me/amozgarkargar/25 🔶 سرمایه‌داری چه‌گونه به‌وجود آمد؟ #درس_سوم https://t.me/amozgarkargar/26 🔶 کار…»
برای سرنگونیِ این نظام، هزار دلیل حتمی وجود دارد که من تنها به بیست و دو تایش بسنده می کنم:

یک: ملا بر سر این نظام است. بله، این یکی از حتمی ترین دلایلی است که نظام ملایان را با کله به دیوار سیمانیِ سقوط می کوبد. چرا؟ چون ملا نسبتی با مملکت داری نداشته و ندارد. و بموازات نسبتی که با مملکت داری ندارد، در عوض، استعداد و حرصِ بسیار فراوانی در مفتخواری و ایرانخواری دارد. در عجبم چه شد که مردمی در اندازه ی عموم، به این مهم دست نیافته بودند. و برای دانستنِ این مهم، به چهل سال مهلتِ آمیخته به خسارت و نکبت نیازمند بودند.

دو: دروغگویی. هر نظامی که با دروغ بیامیزد، حتماً به پایه های تخت و بختِ خود پتک می کوبد. در این چهل سال، همه ی گنده های نظام دروغ گفته اند. از جناب خمینی با آن وعده های پسندیده ی پاریسی اش، که تا به ایران آمد زد زیر همه ی آن وعده ها، و تا جناب خامنه ای، که زل زد به چشم مردم منگ ایران و گفت: اگر به رهبر شدنِ من چشم دارید، خون باید گریست. و پشت بندش، چنان با چنگ و دندان به رسم رهبری دل بست که برای بقا در رهبری آدم کشت. زل زد به چشم مردم دنیا و گفت: ما در پی ساخت بمبِ اتمی نبوده ایم. و از حق مردم گفت و حق مردم را بالا کشید.

سه: دزدی. برای آمار دزدی های این نظام، از شخص جناب خامنه ای گرفته تا بخشدار و دهدار فلان شهر دور، به اختراع ماشین حساب خاصی نیاز داریم تا بتواند شمارگان ارقام دزدی ها را در نمایشگرش جا بدهد.

چهار: آدمکشی. در این چهل سال، هم جناب خمینی فراوان آدم کشت و هم جناب خامنه ای. رسم آدمکشی چنان رسمیت یافته که اگر عمامه و قپه های این جماعت را پس برانیم، چشمه های خون از زیرشان جاری می شود. کشتار کردستان و کشتار سال های 67 و 88 و قتل های زنجیره ای و کشتن معترضان بجای خود، در یک قلم، این فیلم کوتاه را نگاه کنید:

پنج: اشغال سفارت آمریکا و آوار کردن خسارت های این اشغال ناجوانمردانه و ابلهانه که تا همین اکنون و تا چندی دیگر در اجلاس ورشو ادامه دارد.

شش: روفتن رقبای سیاسیِ ملایان و کشتن و زندانی کردن و مصادره ی اموالشان تا تنها و تنها ملایان بر سر منصب ها بیارامند.

هفت: ورود به جنگ ابلهانه و هشت ساله

هشت: شعارهای ابلهانه ی جنگ جنگ و مرگ بر این و مرگ بر آن و رواج فرهنگ شعارخواری و شعارسرایی در میان مردم

نه: رواج جهل. این نظام در این چهل سال، آن اندازه که برای گسترانیدنِ جهل و رواج فرهنگِ فریبخواری تلاش کرده، یک هزارمش را نیز به خردمندی و به رواج آگاهی و به رواج فرهنگِ شفافیت در میان مردم و مسئولان بها نداده است.

ده: آیت الله های مداخله گر. این آیت الله ها که اغلبشان زیرخاکی و جا مانده در هزار سال پیش اند، ریخت شعوری و اجتماعی بسیاری از مردم را به سمت قهقرا متمایل کرده اند.

یازده: آمریکا ستیزی ابلهانه.

دوازده: روسیه گرایی ابلهانه تر

سیزده: ترساندنِ مردم در شکل ملی

چهارده: زدن و زندانی کردن و تباه کردن حقوق معترضان

پانزده: فشردنِ گلوی آزادی و گلوی مردم

شانزده: تاراج سرمایه های ملی و پولی. از نفت تا جنگل تا معدن تا طلا تا خاک. و تخریب محیط زیست. و ایرانخواری در شکل کلی اش

هفده: تباه کردن سرمایه های انسانی که من از آن به " تحقیرعلم" یاد می کنم.

هجده: تحقیر ملی. این روزها نام ایران در جهان، به زیر پای هر کس و ناکس افتاده تا به هر بهانه بر آن لگد بکوبد.

نوزده: رواج فرهنگ مفتخواری. از ملا تا مکلا

بیست: برآمدن نوکیسه های حریصِ سپاهی. سرداران قپه دار با قاچاقچیگری و کانال کشیِ مواضع اقتصادی، به سرمایه های نجومی دست یافته اند تا کلکسیونِ ایرانخواری و ایرانی کشی و ویرانگری شان کامل شود.

بیست و یک: تحرک نظامی جمهوری اسلامی در منطقه برای گسترش هلال مسخره ی شیعی و برکشیدن هیولاهایی چون طالبان و القاعده و جیش العدل و داعش و النصره و جیش المختار و...

بیست و دو: رسمیت بخشیدن به پاسخگو نبودن. هیچ مسئولی در این نظام، از جناب خمینی تا خامنه ای تا فلان مسئول دور، به قامت قشنگ پاسخگویی نگاه که نکرد، از آن گریزان نیز بود.

به این فهرست، می شود صدها مفسده ی دیگر افزود. با خود گفتم: برای یادآوری طعم تلخِ تباهکاری های این چهل سال بختکی، و به بهانه ی بهمن بیشعوری، چیزکی قلمی کرده باشم. شما زحمت بکشید و بر شمارگان این فهرست بیفزایید.

✍️محمد نوریزاد
بیست و دوم بهمن نود و هفت – تهران

@behnima
پایان مراسم راهپیمایی ۲۲ بهمن با قرائت قطعنامه وآتش زدن پرچم اسراّئیل و امریکادر شهرستان اشنویه بخش نالوس...
سلام

من دانشجو ام و بیست و دو سالم
از بچگی از اسلام و اخوندا و این نظام از ته قلبم متنفر بودم

امروز دوستم زنگ زد گفت از طرف نماینده اراک دکتر صابری گفتن هر کی بیاد راهپیمایی و با دکتر عکس بگیره چهل تومن پول میدن
ده تا از دوستام برای پول رفتن
هر جور هست دارن میکشن ملت و برای راهپیمایی ولی همش تاسف میخورم ک من شبا تا صبح مغازه باید کار کنم برای یک میلیون و هیچ وقت نمیتونم ی پراید که بدردنخور ترین ماشین دنیاست و بخرم
میبینم همه ی هم سن و سالام و دوستام از بی پولی دارن عذاب میکشن
خدا لعنتشون کنه ک تو اوج جوونی یه ذره امید نذاشتن برامون ک بخوایم زندگی کنیم بخاطرش
لعنت ب همشون بیاد ک بیچارمون کردن