نامه گلرخ ایرایی از زندان قرچک؛ در نمایش اهانتآمیز حکومتی که دستان زمامدارانش به خون آلوده است شرکت نمیکنیم
نه در چهار دههی اخیر، بلکه در یکصد سال گذشته علیه ظلم شوریدیم و هر بار سختتر از قبل سرکوب شدیم.
عوامل بیرونی شکستهایمان را به کرات بررسی کردیم. در تحلیلهایمان از علت ضعف و کوتاهیهایمان غافل ماندیم و دلیل متوقف شدنمان را هر بار به عوامل بیرونی و دیگرانی نسبت دادیم که بیتقصیر نبودند اما از ضعفهای خودمان جان گرفتند.
پس از شکست دیکتاتور پیشین مصادره انقلاب، اولین گروه بنیادگرایان اسلامی در خاورمیانه روی کار آمدند و در اولین اقدامشان تمامی احزاب منحل شدند.
سران احزاب تحت شکنجه قرار گرفتند و با دردناکترین شیوهها وادار به اعتراف اجباری علیه خود یا وادار به ترک وطن شدند.
بسیاری را که ثمره از جان گذشتگیشان سرنگونی دیکتاتور پیشین بود، به کام مرگ کشیدند؛ حجم سرکوب و وحشت به حدی بود که بسیاری از هواداران به انزوا رفتند.
با ادامه جنگ خارجی که در ماههای ابتدائی به سمت آتشبس میرفت، قدرت خود را تثبیت کردند.
در طول سالهای جنگ با تحریک افکار عمومی و درگیر کردن افراد با فشارهای ناشی از جنگ، بسیاری از مخالفان داخلی را شناسایی، سرکوب و به قتل رساندند.
پس از اتمام جنگ نیز در جنایتی هولناک بسیاری را قربانی زیادهخواهی خود کردند.
سرکوب و وحشتی که جامعه را در خود فرو برده بود، به سکوت و انزوای فعالین ختم شد و همزمان با آن از بین رفتن احزاب منجر به سکون و بسته شدن درهای جامعهی سیاسی شد.
سرکوب از جانب حکومت انکارناشدنی است؛ اما آنچه باعث میشود نتوانیم اجتماعاتمان را شکل داده و به اعتراضاتمان سمت و سو بدهیم، نه صرفاً عوامل بیرونی، بلکه باید در درون خودمان جستوجو شود.
ناتوانی در سازماندهی نیروهای مردمی و نداشتن رسانههای پرمخاطب ایدئولوژیک با گرایشات سیاسی (و نه صرفا حقوق بشری) پیش از آنکه ناشی از محدودیتها و سرکوب باشد، ناشی از ضعفها و کوتاهی خودمان است.
اکنون پس از چهار دهه، هنوز نه تشکیلات آزادیخواهانهای داریم و نه تریبون پرمخاطبی که از جان سخن بگوید، بلکه بر جان نشیند.
نداشتن رسانه پرمخاطب و نبود فضای نقد و تحلیل برای رصد کردن دلایل و عوامل نارضایتیها و نبود تحلیل درست از کنشها و واکنشهای حکومت، هر بار به بیراههای میبردمان که بهای آن شکستهای پیدرپی و فرو رفتن در خلسه و بیهودگی کنونی است.
به همین دلیل است که با وجود فرصتهای موجود و اعتراضات پیشآمده دستاوردی نداریم.
هزار و پانصد کشته و هزاران بازداشتی و زخمی و بسیاری که محروم از حقوق شهروندی شدهاند، ماحصل اعتراضات اخیر است.
اگر قدرت سازماندهی داشتیم و ابزارهای مورد نیاز را فراهم کرده بودیم، از خشم و اعتراض دستاوردی داشتیم.
برای مدیریت اعتراضات باید فضایی ایجاد شود تا تحرکات مردمی سازماندهی شود و هزینههای تحمیلی مالی و جانی به فرصتی برای در هم شکستن تخت استبداد تبدیل شود.
رژیم در یک دههی اخیر با بحرانیترین شرایط اقتصادی در کل دورهی حیات خود مواجه بوده است. اما هر بار توانسته اعتراضات را که مستقیماً با مشکلات معیشتی، گرانی و بیکاری مرتبط بوده خنثی کند. در کنار حجم گسترده سرکوب، هر بار در میانهی اعتراضات افکار عمومی را به سمت مسائلی که درد توده نبوده و تنها دغدغهی قشر خاصی از جامعه بوده است، جلب کرده؛ سعی در ایجاد انحراف داشته و سطح مطالبات را بسته به خواست و اراده خود از معیشت و حق و حقوق اولیهی زندگی به مطالبهگریهای لوکس و فانتزی کاهش داده است.
با همین شیوه صف معترضان را به چند شقه تقسیم کرده و هر کدام را به بیراههای برده است؛ در چنین شرایطی برای مقابله با فاشیسم حکومتی به تحلیل درست شرایط موجود و ارائه راهکارهای اصولی و البته عملی کردن راهکارهای ارائه شده نیاز است؛ و اگر باز هم نتوانیم، نهتنها گامی به پیش برنداشتهایم، بلکه باید منتظر فریب دیگری باشیم.
آن هم در این روزها که با هر ترفندی سعی در اثبات خود دارند و میخواهند این دشت سوخته را درو کنند و بر ویرانههایی که ساختهاند سروری کنند.
وعدههای محقق نشدهی پیشین ناسزای بزرگی است برای جامعهای که بارها با خوشباوری خود را محک آزمون و خطای تاریخی کرده و هنوز از استبداد و فقر رنج میبرد.
این رنج تا زمانی خواهد بود که باور کنیم که حقمان این نیست هر بار از میان غربالهایشان افرادی را انتخاب کنیم. انتخابات آن است که حضور احزاب و گروههای مختلف آزاد باشد؛ احزابی با تشکیلات مشخص و منسجم.
دارای بیوگرافی و مرامنامه و برآمده از تفکرات گوناگون .
انتخابات در نظامهای تکحزبی که تحت لوای یک شخص اداره میشوند، بیمعناست و نمایش آن اهانت به شعور جمعی است. اکنون نهتنها در نمایش اهانتآمیز حکومتی که دستان زمامدارانش به خون فرزادها، زانیارها، لقمانها و رامینهایمان آلوده
نه در چهار دههی اخیر، بلکه در یکصد سال گذشته علیه ظلم شوریدیم و هر بار سختتر از قبل سرکوب شدیم.
عوامل بیرونی شکستهایمان را به کرات بررسی کردیم. در تحلیلهایمان از علت ضعف و کوتاهیهایمان غافل ماندیم و دلیل متوقف شدنمان را هر بار به عوامل بیرونی و دیگرانی نسبت دادیم که بیتقصیر نبودند اما از ضعفهای خودمان جان گرفتند.
پس از شکست دیکتاتور پیشین مصادره انقلاب، اولین گروه بنیادگرایان اسلامی در خاورمیانه روی کار آمدند و در اولین اقدامشان تمامی احزاب منحل شدند.
سران احزاب تحت شکنجه قرار گرفتند و با دردناکترین شیوهها وادار به اعتراف اجباری علیه خود یا وادار به ترک وطن شدند.
بسیاری را که ثمره از جان گذشتگیشان سرنگونی دیکتاتور پیشین بود، به کام مرگ کشیدند؛ حجم سرکوب و وحشت به حدی بود که بسیاری از هواداران به انزوا رفتند.
با ادامه جنگ خارجی که در ماههای ابتدائی به سمت آتشبس میرفت، قدرت خود را تثبیت کردند.
در طول سالهای جنگ با تحریک افکار عمومی و درگیر کردن افراد با فشارهای ناشی از جنگ، بسیاری از مخالفان داخلی را شناسایی، سرکوب و به قتل رساندند.
پس از اتمام جنگ نیز در جنایتی هولناک بسیاری را قربانی زیادهخواهی خود کردند.
سرکوب و وحشتی که جامعه را در خود فرو برده بود، به سکوت و انزوای فعالین ختم شد و همزمان با آن از بین رفتن احزاب منجر به سکون و بسته شدن درهای جامعهی سیاسی شد.
سرکوب از جانب حکومت انکارناشدنی است؛ اما آنچه باعث میشود نتوانیم اجتماعاتمان را شکل داده و به اعتراضاتمان سمت و سو بدهیم، نه صرفاً عوامل بیرونی، بلکه باید در درون خودمان جستوجو شود.
ناتوانی در سازماندهی نیروهای مردمی و نداشتن رسانههای پرمخاطب ایدئولوژیک با گرایشات سیاسی (و نه صرفا حقوق بشری) پیش از آنکه ناشی از محدودیتها و سرکوب باشد، ناشی از ضعفها و کوتاهی خودمان است.
اکنون پس از چهار دهه، هنوز نه تشکیلات آزادیخواهانهای داریم و نه تریبون پرمخاطبی که از جان سخن بگوید، بلکه بر جان نشیند.
نداشتن رسانه پرمخاطب و نبود فضای نقد و تحلیل برای رصد کردن دلایل و عوامل نارضایتیها و نبود تحلیل درست از کنشها و واکنشهای حکومت، هر بار به بیراههای میبردمان که بهای آن شکستهای پیدرپی و فرو رفتن در خلسه و بیهودگی کنونی است.
به همین دلیل است که با وجود فرصتهای موجود و اعتراضات پیشآمده دستاوردی نداریم.
هزار و پانصد کشته و هزاران بازداشتی و زخمی و بسیاری که محروم از حقوق شهروندی شدهاند، ماحصل اعتراضات اخیر است.
اگر قدرت سازماندهی داشتیم و ابزارهای مورد نیاز را فراهم کرده بودیم، از خشم و اعتراض دستاوردی داشتیم.
برای مدیریت اعتراضات باید فضایی ایجاد شود تا تحرکات مردمی سازماندهی شود و هزینههای تحمیلی مالی و جانی به فرصتی برای در هم شکستن تخت استبداد تبدیل شود.
رژیم در یک دههی اخیر با بحرانیترین شرایط اقتصادی در کل دورهی حیات خود مواجه بوده است. اما هر بار توانسته اعتراضات را که مستقیماً با مشکلات معیشتی، گرانی و بیکاری مرتبط بوده خنثی کند. در کنار حجم گسترده سرکوب، هر بار در میانهی اعتراضات افکار عمومی را به سمت مسائلی که درد توده نبوده و تنها دغدغهی قشر خاصی از جامعه بوده است، جلب کرده؛ سعی در ایجاد انحراف داشته و سطح مطالبات را بسته به خواست و اراده خود از معیشت و حق و حقوق اولیهی زندگی به مطالبهگریهای لوکس و فانتزی کاهش داده است.
با همین شیوه صف معترضان را به چند شقه تقسیم کرده و هر کدام را به بیراههای برده است؛ در چنین شرایطی برای مقابله با فاشیسم حکومتی به تحلیل درست شرایط موجود و ارائه راهکارهای اصولی و البته عملی کردن راهکارهای ارائه شده نیاز است؛ و اگر باز هم نتوانیم، نهتنها گامی به پیش برنداشتهایم، بلکه باید منتظر فریب دیگری باشیم.
آن هم در این روزها که با هر ترفندی سعی در اثبات خود دارند و میخواهند این دشت سوخته را درو کنند و بر ویرانههایی که ساختهاند سروری کنند.
وعدههای محقق نشدهی پیشین ناسزای بزرگی است برای جامعهای که بارها با خوشباوری خود را محک آزمون و خطای تاریخی کرده و هنوز از استبداد و فقر رنج میبرد.
این رنج تا زمانی خواهد بود که باور کنیم که حقمان این نیست هر بار از میان غربالهایشان افرادی را انتخاب کنیم. انتخابات آن است که حضور احزاب و گروههای مختلف آزاد باشد؛ احزابی با تشکیلات مشخص و منسجم.
دارای بیوگرافی و مرامنامه و برآمده از تفکرات گوناگون .
انتخابات در نظامهای تکحزبی که تحت لوای یک شخص اداره میشوند، بیمعناست و نمایش آن اهانت به شعور جمعی است. اکنون نهتنها در نمایش اهانتآمیز حکومتی که دستان زمامدارانش به خون فرزادها، زانیارها، لقمانها و رامینهایمان آلوده
است، شرکت نمیکنیم. نهتنها ملعبه دست
حکومتیان و ملیجکهای درباریشان نمیشویم، نهتنها فریب اپوزیسیونسازی درون حکومتیشان را نمیخوریم، بلکه مراقب فرصتطلبان در پوشش و با ادبیاتی متفاوت از آن سوی مرزها نیز هستیم؛ و از مسیر مبارزه و آزادیخواهی منحرف نخواهیم شد.
تا زمانی که به حداقلها دل خوش کنیم و سادهلوحانه، خلسه و خماری امروز را جزیره ثبات و آسایش بدانیم، لایق همین جایگاه خواهیم بود. تا رهایی از چنگ استبدادی که بیش از یک قرن است در مسیر آزادیخواهیمان سایه افکنده است، ایستادهایم؛ حتی اگر مسیر ناهموار و تنها سلاح جانمان باشد.
گلرخ ابراهیمی ایرایی / بهمن ماه ۱۳۹۸ / زندان قرچک ورامین.
#گلرخ_ایرایی
#تحریم_انتخابات
@behnima
حکومتیان و ملیجکهای درباریشان نمیشویم، نهتنها فریب اپوزیسیونسازی درون حکومتیشان را نمیخوریم، بلکه مراقب فرصتطلبان در پوشش و با ادبیاتی متفاوت از آن سوی مرزها نیز هستیم؛ و از مسیر مبارزه و آزادیخواهی منحرف نخواهیم شد.
تا زمانی که به حداقلها دل خوش کنیم و سادهلوحانه، خلسه و خماری امروز را جزیره ثبات و آسایش بدانیم، لایق همین جایگاه خواهیم بود. تا رهایی از چنگ استبدادی که بیش از یک قرن است در مسیر آزادیخواهیمان سایه افکنده است، ایستادهایم؛ حتی اگر مسیر ناهموار و تنها سلاح جانمان باشد.
گلرخ ابراهیمی ایرایی / بهمن ماه ۱۳۹۸ / زندان قرچک ورامین.
#گلرخ_ایرایی
#تحریم_انتخابات
@behnima
مطمنن این مردمی که به خیابان امدندوشعار جمهوری اسلامی نمیخواهیم ومرگ بر خامنه ای ودیکتاتور ای سردادندرای نخواهدداد این مردم به ستوه امده انداما ما چه بخواهیم ونخواهیم بخشی از خودی های مزد بگیر وحکومتی رای، به این سیستم خواهنددادما در کنار این حرکت نه به انتخابات باید مردم را برای اعتراضات واعتصابات سراسری وخصوصا الان دانشگاها برای اعتراضات سراسری اماده است برای، دانشگاه هم باید بفکر بودواعتراضات وهماهنگ وسراسری کرد
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
عکسی پر از درد
پدری که در عرض چندماه چنین پیر شد
ابانماه را تکرار میکنیم اما نه برای اعتراض بلکه برای انتقام
پدری که در عرض چندماه چنین پیر شد
ابانماه را تکرار میکنیم اما نه برای اعتراض بلکه برای انتقام
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist pinned «📓 سرمایهداری و کمونیسم برای نوآموزان ✍ بینی آدامچاک 🔶 کمونیسم چیست؟ #درس_اول https://t.me/amozgarkargar/24 🔶 سرمایهداری چیست؟ #درس_دوم https://t.me/amozgarkargar/25 🔶 سرمایهداری چهگونه بهوجود آمد؟ #درس_سوم https://t.me/amozgarkargar/26 🔶 کار…»
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کسادی ۲۲ بهمن در راهپیمایی بی شکوه ارومیه
برای سرنگونیِ این نظام، هزار دلیل حتمی وجود دارد که من تنها به بیست و دو تایش بسنده می کنم:
یک: ملا بر سر این نظام است. بله، این یکی از حتمی ترین دلایلی است که نظام ملایان را با کله به دیوار سیمانیِ سقوط می کوبد. چرا؟ چون ملا نسبتی با مملکت داری نداشته و ندارد. و بموازات نسبتی که با مملکت داری ندارد، در عوض، استعداد و حرصِ بسیار فراوانی در مفتخواری و ایرانخواری دارد. در عجبم چه شد که مردمی در اندازه ی عموم، به این مهم دست نیافته بودند. و برای دانستنِ این مهم، به چهل سال مهلتِ آمیخته به خسارت و نکبت نیازمند بودند.
دو: دروغگویی. هر نظامی که با دروغ بیامیزد، حتماً به پایه های تخت و بختِ خود پتک می کوبد. در این چهل سال، همه ی گنده های نظام دروغ گفته اند. از جناب خمینی با آن وعده های پسندیده ی پاریسی اش، که تا به ایران آمد زد زیر همه ی آن وعده ها، و تا جناب خامنه ای، که زل زد به چشم مردم منگ ایران و گفت: اگر به رهبر شدنِ من چشم دارید، خون باید گریست. و پشت بندش، چنان با چنگ و دندان به رسم رهبری دل بست که برای بقا در رهبری آدم کشت. زل زد به چشم مردم دنیا و گفت: ما در پی ساخت بمبِ اتمی نبوده ایم. و از حق مردم گفت و حق مردم را بالا کشید.
سه: دزدی. برای آمار دزدی های این نظام، از شخص جناب خامنه ای گرفته تا بخشدار و دهدار فلان شهر دور، به اختراع ماشین حساب خاصی نیاز داریم تا بتواند شمارگان ارقام دزدی ها را در نمایشگرش جا بدهد.
چهار: آدمکشی. در این چهل سال، هم جناب خمینی فراوان آدم کشت و هم جناب خامنه ای. رسم آدمکشی چنان رسمیت یافته که اگر عمامه و قپه های این جماعت را پس برانیم، چشمه های خون از زیرشان جاری می شود. کشتار کردستان و کشتار سال های 67 و 88 و قتل های زنجیره ای و کشتن معترضان بجای خود، در یک قلم، این فیلم کوتاه را نگاه کنید:
پنج: اشغال سفارت آمریکا و آوار کردن خسارت های این اشغال ناجوانمردانه و ابلهانه که تا همین اکنون و تا چندی دیگر در اجلاس ورشو ادامه دارد.
شش: روفتن رقبای سیاسیِ ملایان و کشتن و زندانی کردن و مصادره ی اموالشان تا تنها و تنها ملایان بر سر منصب ها بیارامند.
هفت: ورود به جنگ ابلهانه و هشت ساله
هشت: شعارهای ابلهانه ی جنگ جنگ و مرگ بر این و مرگ بر آن و رواج فرهنگ شعارخواری و شعارسرایی در میان مردم
نه: رواج جهل. این نظام در این چهل سال، آن اندازه که برای گسترانیدنِ جهل و رواج فرهنگِ فریبخواری تلاش کرده، یک هزارمش را نیز به خردمندی و به رواج آگاهی و به رواج فرهنگِ شفافیت در میان مردم و مسئولان بها نداده است.
ده: آیت الله های مداخله گر. این آیت الله ها که اغلبشان زیرخاکی و جا مانده در هزار سال پیش اند، ریخت شعوری و اجتماعی بسیاری از مردم را به سمت قهقرا متمایل کرده اند.
یازده: آمریکا ستیزی ابلهانه.
دوازده: روسیه گرایی ابلهانه تر
سیزده: ترساندنِ مردم در شکل ملی
چهارده: زدن و زندانی کردن و تباه کردن حقوق معترضان
پانزده: فشردنِ گلوی آزادی و گلوی مردم
شانزده: تاراج سرمایه های ملی و پولی. از نفت تا جنگل تا معدن تا طلا تا خاک. و تخریب محیط زیست. و ایرانخواری در شکل کلی اش
هفده: تباه کردن سرمایه های انسانی که من از آن به " تحقیرعلم" یاد می کنم.
هجده: تحقیر ملی. این روزها نام ایران در جهان، به زیر پای هر کس و ناکس افتاده تا به هر بهانه بر آن لگد بکوبد.
نوزده: رواج فرهنگ مفتخواری. از ملا تا مکلا
بیست: برآمدن نوکیسه های حریصِ سپاهی. سرداران قپه دار با قاچاقچیگری و کانال کشیِ مواضع اقتصادی، به سرمایه های نجومی دست یافته اند تا کلکسیونِ ایرانخواری و ایرانی کشی و ویرانگری شان کامل شود.
بیست و یک: تحرک نظامی جمهوری اسلامی در منطقه برای گسترش هلال مسخره ی شیعی و برکشیدن هیولاهایی چون طالبان و القاعده و جیش العدل و داعش و النصره و جیش المختار و...
بیست و دو: رسمیت بخشیدن به پاسخگو نبودن. هیچ مسئولی در این نظام، از جناب خمینی تا خامنه ای تا فلان مسئول دور، به قامت قشنگ پاسخگویی نگاه که نکرد، از آن گریزان نیز بود.
به این فهرست، می شود صدها مفسده ی دیگر افزود. با خود گفتم: برای یادآوری طعم تلخِ تباهکاری های این چهل سال بختکی، و به بهانه ی بهمن بیشعوری، چیزکی قلمی کرده باشم. شما زحمت بکشید و بر شمارگان این فهرست بیفزایید.
✍️محمد نوریزاد
بیست و دوم بهمن نود و هفت – تهران
@behnima
یک: ملا بر سر این نظام است. بله، این یکی از حتمی ترین دلایلی است که نظام ملایان را با کله به دیوار سیمانیِ سقوط می کوبد. چرا؟ چون ملا نسبتی با مملکت داری نداشته و ندارد. و بموازات نسبتی که با مملکت داری ندارد، در عوض، استعداد و حرصِ بسیار فراوانی در مفتخواری و ایرانخواری دارد. در عجبم چه شد که مردمی در اندازه ی عموم، به این مهم دست نیافته بودند. و برای دانستنِ این مهم، به چهل سال مهلتِ آمیخته به خسارت و نکبت نیازمند بودند.
دو: دروغگویی. هر نظامی که با دروغ بیامیزد، حتماً به پایه های تخت و بختِ خود پتک می کوبد. در این چهل سال، همه ی گنده های نظام دروغ گفته اند. از جناب خمینی با آن وعده های پسندیده ی پاریسی اش، که تا به ایران آمد زد زیر همه ی آن وعده ها، و تا جناب خامنه ای، که زل زد به چشم مردم منگ ایران و گفت: اگر به رهبر شدنِ من چشم دارید، خون باید گریست. و پشت بندش، چنان با چنگ و دندان به رسم رهبری دل بست که برای بقا در رهبری آدم کشت. زل زد به چشم مردم دنیا و گفت: ما در پی ساخت بمبِ اتمی نبوده ایم. و از حق مردم گفت و حق مردم را بالا کشید.
سه: دزدی. برای آمار دزدی های این نظام، از شخص جناب خامنه ای گرفته تا بخشدار و دهدار فلان شهر دور، به اختراع ماشین حساب خاصی نیاز داریم تا بتواند شمارگان ارقام دزدی ها را در نمایشگرش جا بدهد.
چهار: آدمکشی. در این چهل سال، هم جناب خمینی فراوان آدم کشت و هم جناب خامنه ای. رسم آدمکشی چنان رسمیت یافته که اگر عمامه و قپه های این جماعت را پس برانیم، چشمه های خون از زیرشان جاری می شود. کشتار کردستان و کشتار سال های 67 و 88 و قتل های زنجیره ای و کشتن معترضان بجای خود، در یک قلم، این فیلم کوتاه را نگاه کنید:
پنج: اشغال سفارت آمریکا و آوار کردن خسارت های این اشغال ناجوانمردانه و ابلهانه که تا همین اکنون و تا چندی دیگر در اجلاس ورشو ادامه دارد.
شش: روفتن رقبای سیاسیِ ملایان و کشتن و زندانی کردن و مصادره ی اموالشان تا تنها و تنها ملایان بر سر منصب ها بیارامند.
هفت: ورود به جنگ ابلهانه و هشت ساله
هشت: شعارهای ابلهانه ی جنگ جنگ و مرگ بر این و مرگ بر آن و رواج فرهنگ شعارخواری و شعارسرایی در میان مردم
نه: رواج جهل. این نظام در این چهل سال، آن اندازه که برای گسترانیدنِ جهل و رواج فرهنگِ فریبخواری تلاش کرده، یک هزارمش را نیز به خردمندی و به رواج آگاهی و به رواج فرهنگِ شفافیت در میان مردم و مسئولان بها نداده است.
ده: آیت الله های مداخله گر. این آیت الله ها که اغلبشان زیرخاکی و جا مانده در هزار سال پیش اند، ریخت شعوری و اجتماعی بسیاری از مردم را به سمت قهقرا متمایل کرده اند.
یازده: آمریکا ستیزی ابلهانه.
دوازده: روسیه گرایی ابلهانه تر
سیزده: ترساندنِ مردم در شکل ملی
چهارده: زدن و زندانی کردن و تباه کردن حقوق معترضان
پانزده: فشردنِ گلوی آزادی و گلوی مردم
شانزده: تاراج سرمایه های ملی و پولی. از نفت تا جنگل تا معدن تا طلا تا خاک. و تخریب محیط زیست. و ایرانخواری در شکل کلی اش
هفده: تباه کردن سرمایه های انسانی که من از آن به " تحقیرعلم" یاد می کنم.
هجده: تحقیر ملی. این روزها نام ایران در جهان، به زیر پای هر کس و ناکس افتاده تا به هر بهانه بر آن لگد بکوبد.
نوزده: رواج فرهنگ مفتخواری. از ملا تا مکلا
بیست: برآمدن نوکیسه های حریصِ سپاهی. سرداران قپه دار با قاچاقچیگری و کانال کشیِ مواضع اقتصادی، به سرمایه های نجومی دست یافته اند تا کلکسیونِ ایرانخواری و ایرانی کشی و ویرانگری شان کامل شود.
بیست و یک: تحرک نظامی جمهوری اسلامی در منطقه برای گسترش هلال مسخره ی شیعی و برکشیدن هیولاهایی چون طالبان و القاعده و جیش العدل و داعش و النصره و جیش المختار و...
بیست و دو: رسمیت بخشیدن به پاسخگو نبودن. هیچ مسئولی در این نظام، از جناب خمینی تا خامنه ای تا فلان مسئول دور، به قامت قشنگ پاسخگویی نگاه که نکرد، از آن گریزان نیز بود.
به این فهرست، می شود صدها مفسده ی دیگر افزود. با خود گفتم: برای یادآوری طعم تلخِ تباهکاری های این چهل سال بختکی، و به بهانه ی بهمن بیشعوری، چیزکی قلمی کرده باشم. شما زحمت بکشید و بر شمارگان این فهرست بیفزایید.
✍️محمد نوریزاد
بیست و دوم بهمن نود و هفت – تهران
@behnima
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
پایان مراسم راهپیمایی ۲۲ بهمن با قرائت قطعنامه وآتش زدن پرچم اسراّئیل و امریکادر شهرستان اشنویه بخش نالوس...
سلام
من دانشجو ام و بیست و دو سالم
از بچگی از اسلام و اخوندا و این نظام از ته قلبم متنفر بودم
امروز دوستم زنگ زد گفت از طرف نماینده اراک دکتر صابری گفتن هر کی بیاد راهپیمایی و با دکتر عکس بگیره چهل تومن پول میدن
ده تا از دوستام برای پول رفتن
هر جور هست دارن میکشن ملت و برای راهپیمایی ولی همش تاسف میخورم ک من شبا تا صبح مغازه باید کار کنم برای یک میلیون و هیچ وقت نمیتونم ی پراید که بدردنخور ترین ماشین دنیاست و بخرم
میبینم همه ی هم سن و سالام و دوستام از بی پولی دارن عذاب میکشن
خدا لعنتشون کنه ک تو اوج جوونی یه ذره امید نذاشتن برامون ک بخوایم زندگی کنیم بخاطرش
لعنت ب همشون بیاد ک بیچارمون کردن
من دانشجو ام و بیست و دو سالم
از بچگی از اسلام و اخوندا و این نظام از ته قلبم متنفر بودم
امروز دوستم زنگ زد گفت از طرف نماینده اراک دکتر صابری گفتن هر کی بیاد راهپیمایی و با دکتر عکس بگیره چهل تومن پول میدن
ده تا از دوستام برای پول رفتن
هر جور هست دارن میکشن ملت و برای راهپیمایی ولی همش تاسف میخورم ک من شبا تا صبح مغازه باید کار کنم برای یک میلیون و هیچ وقت نمیتونم ی پراید که بدردنخور ترین ماشین دنیاست و بخرم
میبینم همه ی هم سن و سالام و دوستام از بی پولی دارن عذاب میکشن
خدا لعنتشون کنه ک تو اوج جوونی یه ذره امید نذاشتن برامون ک بخوایم زندگی کنیم بخاطرش
لعنت ب همشون بیاد ک بیچارمون کردن
Forwarded from اتچ بات
صحبت های تکان دهنده پیر زنی از روستای دژ سلیمان از توابع گچساران از مشکلاتی که سال ها است با آن ها دست و پنجه نرم می کند ...
شصت سال است آب لوله کشی نداریم، داد داریم ولی داد زن نداریم. ما مردم اصیل اما بدبختی هستیم. شکم سیر از گرسنه خبر ندارد...
@behnima
شصت سال است آب لوله کشی نداریم، داد داریم ولی داد زن نداریم. ما مردم اصیل اما بدبختی هستیم. شکم سیر از گرسنه خبر ندارد...
@behnima
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
برای ما افتخار بزرگی است که به نمایندگی از دوستان کوچکمان و نقاشان معاصر شما را دعوت کنیم به بازدید از نمایشگاه نقاشی مشترک کودکان کار و هنرمندان نقاش در فرهنگسرای ملل واقع در پارک قیطریه.
منتظر دیدار تک تک شما هستیم
افتتاحیه ۴ اسفند ساعت ۱۶
بازدید ۴ تا ۹ اسفند ۹۸
هر روز از ساعت ۹ تا ۲۱
اختتامیه ۹ اسفند تا ساعت ۱۶
@NA_BE_KAR_KOODAKAN
منتظر دیدار تک تک شما هستیم
افتتاحیه ۴ اسفند ساعت ۱۶
بازدید ۴ تا ۹ اسفند ۹۸
هر روز از ساعت ۹ تا ۲۱
اختتامیه ۹ اسفند تا ساعت ۱۶
@NA_BE_KAR_KOODAKAN
Telegram
attach 📎
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist pinned « برای ما افتخار بزرگی است که به نمایندگی از دوستان کوچکمان و نقاشان معاصر شما را دعوت کنیم به بازدید از نمایشگاه نقاشی مشترک کودکان کار و هنرمندان نقاش در فرهنگسرای ملل واقع در پارک قیطریه. منتظر دیدار تک تک شما هستیم افتتاحیه ۴ اسفند ساعت ۱۶ بازدید ۴…»
Forwarded from اتچ بات
توییت سفیر چین در تهران: یک شهروند ایرانی برای ارائه خدماتی تهیه و آماده سازی قهوه و ارسال به تیم پزشکی داوطلبانه در شهر ووهان ماند و حاضر به بازگشت به ایران نشد.
ینی حاضره کرونا بگیره ولی برنگرده ایران😂
@behnima
ینی حاضره کرونا بگیره ولی برنگرده ایران😂
@behnima
Telegram
attach 📎
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
جدا به استمرارطلبان چه باید گفت لایقشان باشد.
برای رضا پهلوی
در پیام خود اظهار داشته اید فراهم کردن ابزارهای لازم جهت رهبری دوران گذار مسئولیت شماست و آن را به سیاستمداران دانا خواهید سپرد.
جهت استحضار عرض می کنیم دولت در سایه و سیاستمداران دانا جهت رهبری دوران گذار در دسترس بوده و با یک اشاره ملت ایران این مهم را انجام خواهند داد.علیهذا از جنابعالی درخواست می شود تفرقه افکنانه عمل ننمایید ازیرا که سیاستمداران دانایی که در داخل حضور دارند پیاده هم می توانند خود را به پاستور رسانده،مشکلات را به خوبی می شناسند و برنامه های بسیاری هم ازبرای حل آنها آماده نموده اند.این درحالیست که شما و یارانتان تا بخواهید ریه های خود را به نفس کشیدن در هوای تهران سازگار کنید چند ماه یا شاید چند سال طول می کشد.
مهدی جباری
بیست و دوم بهمن ماه98
در پیام خود اظهار داشته اید فراهم کردن ابزارهای لازم جهت رهبری دوران گذار مسئولیت شماست و آن را به سیاستمداران دانا خواهید سپرد.
جهت استحضار عرض می کنیم دولت در سایه و سیاستمداران دانا جهت رهبری دوران گذار در دسترس بوده و با یک اشاره ملت ایران این مهم را انجام خواهند داد.علیهذا از جنابعالی درخواست می شود تفرقه افکنانه عمل ننمایید ازیرا که سیاستمداران دانایی که در داخل حضور دارند پیاده هم می توانند خود را به پاستور رسانده،مشکلات را به خوبی می شناسند و برنامه های بسیاری هم ازبرای حل آنها آماده نموده اند.این درحالیست که شما و یارانتان تا بخواهید ریه های خود را به نفس کشیدن در هوای تهران سازگار کنید چند ماه یا شاید چند سال طول می کشد.
مهدی جباری
بیست و دوم بهمن ماه98
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کودکا کار افغانستانی محل کار مترو
Forwarded from کمیته بینالمللی علیه اعدام
🔴پست مهرانه قاسمی مادر #ندا_ناجی در اینستاگرام:
دخترم حقوق خوانده بود. آخر هم ترجیح داد از «حق» دفاع کند. البته از آن حقی که حق است! نه آنچه که به نام حق و به کام نامردمان ناحق میشود. دخترم معلم بود. به بچه ها درس میداد. به همانها که دستشان به مدرسه ها و کلاسهای کمک درسی گرانقیمت نمیرسد و نیمی از روز را کار میکنند و اگر خوششانس باشند نیم دیگر روز را با کتاب و کیف قرضی در کلاسهایی که هیچ شباهتی به کلاس درس ندارد درس میخوانند ... دخترم از تساوی حرف میزد و تا آنجا که توان داشت به آن عمل میکرد. دخترم از استثمار کارگر میگفت ، از زنانی که دیده نمیشوند، از کودکانی که در این فرایند عادی شده بی عدالتی دستشان به آینده خوش نمیرسد...برای همه اینها دخترم ۲۸۵ روز است که در زندان است.
دخترم حقوق خوانده بود. آخر هم ترجیح داد از «حق» دفاع کند. البته از آن حقی که حق است! نه آنچه که به نام حق و به کام نامردمان ناحق میشود. دخترم معلم بود. به بچه ها درس میداد. به همانها که دستشان به مدرسه ها و کلاسهای کمک درسی گرانقیمت نمیرسد و نیمی از روز را کار میکنند و اگر خوششانس باشند نیم دیگر روز را با کتاب و کیف قرضی در کلاسهایی که هیچ شباهتی به کلاس درس ندارد درس میخوانند ... دخترم از تساوی حرف میزد و تا آنجا که توان داشت به آن عمل میکرد. دخترم از استثمار کارگر میگفت ، از زنانی که دیده نمیشوند، از کودکانی که در این فرایند عادی شده بی عدالتی دستشان به آینده خوش نمیرسد...برای همه اینها دخترم ۲۸۵ روز است که در زندان است.
تشکلات کارگری حداقل دستمزد کارگران را تا سقف 9 میلیون تومان به عنوان حداقل دستمزد کارگران بالا بردند.
با افزایش تورم و افزایش چندین برابری نرخ کالاهای اساسی، نرخ سبد هزینه خانوار به ۹ میلیون تومان در ماه رسیده است.
با افزایش تورم و افزایش چندین برابری نرخ کالاهای اساسی، نرخ سبد هزینه خانوار به ۹ میلیون تومان در ماه رسیده است.