کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
2.65K subscribers
27.9K photos
23.9K videos
1.5K files
27.6K links
Contact Admin: @Koneshgaran12
Download Telegram
بیانیه ی شورا هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران در اعتراض به طرح رتبه بندی :

هر وعده که دادند به ما باد هوا بود.

✳️ مقامات حکومتی ایران در طول سالهای اخیر ثابت کرده اند آنچه هر از گاهی در قالب وعده هایی برای جامعه معلمان ابراز داشته اند،در نهایت مهندسی و عملیاتی نشده است.

آنان هرگز در قبال این عهد شکنی های مداوم، نه از جامعه معلمان عذر خواسته و نه خود را موظف به پاسخگویی دانسته اند.

مقامات حکومتی ثابت کرده اند،از سر حق خواهی و حرمت ذاتی به اقشار گوناگون جامعه بویژه قشر انسان ساز معلم نمی نگرند.

بلکه بهانه کردن منافع معلمان و سایر اقشارجامعه یا برای بازی های سیاسی ، یابرای گرم کردن بازیهای انتخاباتی بوده است.جامعه معلمان هوشیارتر و آگاه تر از آن است تامتقلبانی پیمان شکن را که همواره آب در شیر کرده اند ودست تطاول و چشم تهاجم بر منافع معلمان و اقشار مختلف جامعه برده اند را نشناخته باشد.

واقعیت این است که اندک تغییرات جزئی در وضعیت معلمان، محصول حضور مطالبه جویانه و پافشاری آنان برخواسته های خود بوده است.

این روزهابخش بزرگی ازجامعه معلمان،طرح اجرای درست رتبه بندی رابه کمسیون آموزش نمایندگان مجلس ارائه کرده اند، اما آنچه در عمل ودرصدور احکام حقوقی معلمان رخ داد،نمایانگر بی توجهی و فریبکاری مدعیان عدالت اجتماعی بوده است.

یکی از مهم ترین خواسته های معلمان اجرای درست نظام رتبه بندی بود، که پس از گذشت بیش از ده سال هنوز مسیر مجلس تا شورای نگهبان راطی نکرده،و در این روزها زمینه ی اعتراض صدها هزار فرهنگی را فراهم نموده است.

✅ آنچه معلمان انتظار داشتند، که هم زمان با هفته ی معلم ، میزان دریافت و دستمزدشان به خط فقر تعریف شده دولت نزدیک شود،به قرار زیر است:

۱-مشخص نمودن دقیق ضرایب افزایش حقوق برای هر رتبه

۲-باقی ماندن رتبه های قبلی و اعمال رتبه بندی مطابق آن

۳- درنظر گرفتن سابقه تجربی و مدرک تحصیلی به جای آزمون

۴- حذف آزمون وهر گونه مدارک دست نیافتنی برای اخذ رتبه

۵- اعمال امتیاز تعجیل در مناطق محروم

۶- حذف بازه ی زمانی سه ساله و اجرای لایحه به طورکامل از فروردین ۱۴۰۰

۷.اختصاص بودجه ۳۰ هزار میلیارد برای اجرای کامل لایحه رتبه بندی

۸.امکان دستیابی همه معلمان به رتبه بندی بدون شرط سابقه و عدم محرومیت معلمان از دریافت رتبه های بالا

۹.برخورداری همکاران آموزشی شاغل در پست اداری از نظام رتبه‌بندی

همه ی این تبعیضات آشکار و عدالت ستیز در حالی انجام می شود که شبه کارشناسانی از میان مقامات حکومتی دربنگاه بانگ و رنگ رسانه میلی،همواره سعی در تزریق اخباردروغ درباره معلمان به جامعه نموده اند.

⛔️ شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران ضمن محق دانستن خواسته های جامعه ی فرهنگیان در اجرای عادلانه طرح رتبه بندی، بویژه تبصره ی 3 از ماده ی 29 برنامه ی ششم توسعه( افزایش حقوق به میزان 80 %حقوق اعضای هیات علمی )حمایت قاطع خودرااز مطالبات آنهاابراز داشته و به مقامات حکومتی از انتصابی تا انتخابی هشدار میدهد،درشرایطی که نارضایتی عمومی ناشی ازفقرگسترده وبی عدالتی، شکاف ملت_حکومت رادربالاترین نقطه تاریخی خودقرار داده،بی اعتنایی به خواسته اقشارگوناگون جامعه وقشر فرهنگیان راکنار بگذارد.

اگراندک درایتی در پاره ای از تصمیم سازان مانده باشد،باید به خواسته های صنفی وسندیکایی تن دهند.

گسترش هرچه بیشتر اعتراضات، نتیجه ی دههاسال بی اعتنایی حاکمان به خواست نهادهای مدنی و صنفی است،گسترش هر روزه اعتراضات به لحاظ کمی وکیفی و گستردگی وتنوع ودامنه ی آن، گواه براین است که تنهاراه چاره ای که برای رهایی ازفلاکت پیش روی اقشارگوناگون جامعه مانده، همبستگی،همدلی وهمراهی آنان است. امروزه حاکمان بامردمی روبه روهستند،که دیگرهیچ چیزی برای ازدست دادن ندارند.

شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران انتظار دارد، مقامات حکومتی از ارائه راهکارهای خرمندانه ای که جامعه ی مدنی واصناف، بی مزدومنت برای حل بحرانهای سیاسی ،اجتماعی واقتصادی،پیشنهاد می دهد،استقبال کرده وعملی کردن آن رادرمان دردهای جامعه بداند.
جامعه ی مدنی وتشکلهای مردمی و اصناف،خیرخواه،مولدومرجع جامعه هستند، آنان خردوآگاهی و روشنایی راپیش پای سیاسیون حاکم قرارمی دهند.سرمایه اصلی یک جامعه مجموع معارفی است که معلمان می آموزانند.آنان رابه چشم مصرف کننده دیدن،خطای استراتژیکی است که درهیچ کجای عالم چنین رسم ناروایی،مرسوم نیست.

حاکمان بدانند،معترضین از هرقشری که باشند،حقوق و خواسته ای دارند،که بایدمحترم شمرده شود.آنان مزاحم ودشمن ملی نیستند،مقامات حکومتی باید به برخوردهای امنیتی و سرکوبگرانه ا اقشارگوناگون پایان دهندوهمه ی منابع ملی وتوان خودراصرف برآوردن خواست جامعه ی مدنی،اصناف ومردم نمایند.

شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران
1400/2/27
.....https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌‌بابک خرمدین، کارگردان ایرانی توسط پدر و مادرش «تکه‌تکه شد»

🔴فیلمی از لحظه جابجایی جسد مثله شده بابک خرمدین توسط پدرش!

فیلم دوربین مداربسته آسانسور محل زندگی بابک خرمدین و انتقال جسد وی توسط پدر و مادر به خارج از ساختمان!

بابک خرمدین کارگردان جوان ایرانی توسط والدین خود به قتل رسید، او هنگام مرگ ۴۷ سال داشت.
به گزارش خبرگزاری‌های داخل ایران، جسد مثله‌شده بابک خرمدین در سطل زباله‌ای در شهرک اکباتان پیدا شد. با آغاز تحقیقات، پلیس به والدین مقتول مشکوک می‌شود، و آنها در جریان‌ بازجویی به قتل فرزند خود اعتراف می‌کنند.
به گفته پدر آقای خرمدین، او با پسرش که مجرد بود، اختلاف داشت و با استفاده از مواد بیهوش کننده، ابتدا او‌ را بیهوش کرد و سپس با ضربات چاقو کشت. او برای خارج کردن جنازه پسرش از خانه، جسدش را تکه تکه کرد. سپس در سطل آشغالی که در نزدیکی منزل قرار داشت، رها کرد. 
علی‌رغم اقرار پدر و مادر مقتول به این جنایت، هنوز دلایل و انگیزه‌های قتل مشخص نیست، و دادسرای جنایی تهران توضیحات بیشتری در این زمینه ارائه نکرده است.
https://t.me/behnima
بیانیه نمایندگان «پارلمان اروپا» در خصوص لزوم آزادی فوری مدافع حقوق بشر، محمد نوریزاد

هفت تن از نمایندگان «اتحادیه اروپا» بر اساس گزارشات «انجمن جهانی پاسداشت حقوق بشر» در ارتباط با وضعیت وخیم محمد نوریزاد در زندان جمهوری اسلامی، طی بیانیه ای خواستار آزادی فوری آقای نوریزاد شدند.

آنها از جمله نوشتند:‌«واضح است که مقامات ایرانی با اعمال رفتارهای وحشیانه در زندان، شکنجه و ممانعت از ارائه مراقبتهای پزشکی ضروری بیماران قلبی، جان محمد نوریزاد این فیلمساز مشهور۶۸ساله و مدافع حقوق بشر را در معرض خطر جدی قرار داده اند.

ما به دولت ایران یادآوری می کنیم که آنها یگانه مسئول محافظت از جان و امنیت آقای محمد نوریزاد می باشند. علاوه بر این، تا هنگامی که آقای نوریزاد در زندان است مسئولیت هر گونه حادثه ناخوشایندی که ممکن است برای او در حالی که او هنوز در زندان است پیش بیاید، بر عهده مقامات ایرانی خواهد بود.»


https://t.me/behnima
کمتر از دو هفته پیش علیرضای بیست ساله را به خاطر گرایش همجنس‌خواهانه‌اش کشتند.
قتل #علیرضا_فاضلی_منفرد، فقط گوشه‌ای از واقعیتِ «زندگیِ» #همجنسگرایان، #ترنس ‌ها و دیگر گروه‌های تحتِ ستمِ جنسی و جنسیتی را در ج.ا نشان داد. زندگی‌ای که یا حکومت با طناب دارش به دنبال آن‌هاست، یا خانواده و غریبه‌ها با داس و تبر و مشت و لگد. اگر هم هیچکدام مستقیما پیش‌قدم حذف‌شان نشوند، فرد را چنان زیر خشونت روانی می‌گیرند که خودش وادار به گرفتن جانش شود.
نقشی که خانواده در این میان ایفا می‌کند، از همه دردناک‌تر است. مأمن محبت و نوازش، بدل به اسارت‌گاهی دائمی می‌شود. تزویرخانه‌ای که زندان‌بانانش از علیرضاها می‌خواهند نقاب بزنند، تهی شوند، بی‌شور و شورش و بی‌عشق و بی‌استقلال شوند و در یک کلام صرفاً بدنِ رامی باشند برای پذیرش سرنوشتی که برایشان نوشته‌اند.
ما در این زندان شریک جرمیم، وقتی روی برمی‌گردانیم از این کشتار روزانه با خاموشی‌.
هرکس به سهمش. یک استوری، یک پیام در گروه خانوادگی.یک بحث آزاد سر کار یا کلاس. این سهم کوچک ما در شکستن زندان علیرضاهاست.
◾️بازنشر از کارزار خیابان : روز مقابله با نفرت‌پراکنی علیه اقلیت‌های جنسی.
به بهانه بحث کاندیداتوری مجدد آقای احمدی نژاد:
یادداشت یک روزنامه افغانستانی در مورد "احمدی نژاد" را بخوانید. آنقدر زیبا و عمیق و با ظرافت او را توصیف کرده که شاید کسی تاکنون کمتر از این زاویه به او نگریسته باشد. هم به برادرانِ افغان بيشتر امیدوار شدم و هم اینکه گویا ناظران خارجی بهتر و دقیق تر لایه های پنهان ما را می بینند تا خود ما...!

"پدیده‌ احمدی‌نژاد"
احمدی‌نژاد پدیده‌ غریب و -هم هنگام- آشنایی است. رفتار او در چَشمِ بسیار کَسان، یادآورِ برخوردِ خَشن و توهین‌آمیزِ یک جوانِ بسیجیِ تفنگ به دست، در برابر شهروندان محترمی است که چنان تحقیر می‌شوند که دیگر جهان را نمی‌فهمند. شَانِ اجتماعی‌شان، ارج فرهنگی‌شان و مَنِش و سلیقه‌ شان، لگدکوب می‌شود، به زندگیِ خصوصی‌شان، تجاوز می‌شود و دستگاهِ تبلیغاتی، مُدام -از در و دیوار- جار می‌زند که باید شکرگزار باشند که در کشورشان این «معجزه‌ هزاره‌ سوم» رخ داده است...!
"احمدی‌نژاد" حاشیه را بسیج می‌کند تا مرکز قدرت را تقویت کند...، مردمِ مُستمَند را به دنبالِ ماشینِ خود می‌دَوانُد و آنان می‌دَوَند...! در حالی که به عابرانِ دیگر، تَنه می‌زنند و هیاهو و گَرد و خاک می‌کنند. محمود احمدی‌نژاد از تبار آن سلاطینی است که مُدام در حالِ جهادَند. او خزانه‌ مرکز را تهی می‌کند، تا سَرحَدّات را نه آباد، بَل از نو تصرف کند و به حلقه‌ ارادَت درآوَرَد. او مهندسِ نظام است، اما نه از آن مهندسانی که در ابتدای حکومت اسلامی در خدمتِ مُلّاها درآمدند تا سازندگی کنند و معجزه‌ -پیوند ایمان و تکنیک- را به نمایش بگذارند. در ابتدا "تکنیک" در خدمتِ "ایمان" بود. در مورد احمدی‌نژاد، "ایمان" خود امری تکنیکی است. او رَمّالی است که داکتر-مهندس شده است. در ذهن او "جِن" و "اتم"، "معجزه" و "سانتریفیوژ"، "معراج" و "موشک" در کنارِ هم ردیف شده‌اند...! احمدی‌نژاد به همه درس می‌دهد. او خَتمِ روزگار است... در مجلس آخوندی هم درسِ دین می‌دهد. پیش لوطی هم عَنتربازی می‌کند...!

"احمدی‌نژاد: ترکیبی از "رذالت" و "ساده‌لوحی" است. او مجموعه‌ای از بدترین خصلت‌های فرهنگیِ ما را در خود جمع کرده، به این جهت، بسی خودمانی جلوه می‌کند:
دروغ می‌گوید و ای بسا صادقانه. غلو می‌کند، زرنگ است و تصور می‌کند هرجا، کم آوردی، می‌توانی از زرنگی‌ات مایه بگذاری و جبران کنی...! در وجودِ همه‌ ما قدری "احمدی‌نژاد" وجود دارد و درست این، آن بخشی است که وقتی با آزردگی از عقب‌ماند‌گی‌مان حرف می‌زنیم، از آن ابراز نفرت می‌کنیم.
امّا آن هنگام نیز که لاف می‌زنیم و خود-شیفته‌ایم، باز این وَجهِ "احمدی‌نژاد"یِ وجودِ ماست که نمود می‌یابد. "احمدی‌نژاد"، تحقیر شد‌ه‌ای است که خود، تحقیر می‌کند. سرشار از نفرت است، اما کرامت دارد...!
به موضوعِ نفرت اش که می‌نگرد، می‌پندارد مَبعوث شده است تا او را از ضَلالت نجات دهد...! جَلّ الخالق...!!!

"احمدی‌نژاد" نماینده‌ سُنَّتی است جَهش‌کرده به مُدرنیته. او مَظهَرِ عقب‌ماندگیِ مدرن ما و مُدرنیَّتِ عقب‌مانده‌ ماست....!
او اعلامِ ورشکستگیِ فرهنگ است. "احمدی‌نژاد" نشان فقدان جِدیّتِ ماست. آن زمان که در قم گفت، "هاله‌ نور" او را در بر گرفته، حق بود که حُجَجِ اسلام، این حُجّت را، جدی گیرند... عَمّامه بر زمین بکوبند، سینه چاک کنند و لباس، بر تَنِ او بَردَرَند تا تکّه‌ای -به قصد تبرک- به چنگ آورند...! آن زمان که از دستیابی به "انرژی هسته‌ای" در آشپزخانه سخن گفت...، حق بود مكتب ‌ها و دانشگاه‌ها تعطیل می‌شدند...!، حق بود بر سَر دَرِ آموزش و پرورش، می‌نوشتند: «این خراب‌شده، تا اطلاع ثانوی تعطیل است...!» و آموزگاران، -از شرم- رو نَهان می‌کردند...! "احمدی‌نژاد" از ماست. طرفدارانِ او نیز هَموِلایتی‌هایِ ما هستند. میانِ "احمدی‌نژاد" با گروهی از رهبرانِ اپوزیسیون، فرقِ چندانی نیست...! در روشنفکری ایرانی هم، نوعی "احمدی‌نژادیسم" وجود دارد.
آن جایی که یاوه می‌گوید و در عینِ غیرجِدّی بودن، سخت جدی می‌شود.
در وجودِ "چپ افراطیِ ایران"، از دیرباز "احمدی‌نژاد"ی رخنه کرده است مِنهای مذهب، یا با مذهبی که گفتار و مَناسکِ دیگری دارد. افسرانِ "لوس‌آنجلس" هم، همگی مقداری "احمدی‌نژاد" در درون خود دارند.
"احمدی‌نژاد" نشان‌دهنده‌ جنبه‌ «مردمیِ» جمهوری اسلامی ایران است...، جنبه‌ای که اکثرِ منتقدان، آن را نمی‌بینند...!، زیرا هنوز از انتقاد از دولت به انتقاد از جامعه نرسیده‌اند و از همدستی‌ها و همسویی‌های دولت و جامعه غافل‌اند...!
اکنون همه چیز با "تقلب" و "کودتا" توضیح داده می‌شود. تقلبی صورت گرفته، که ابعادِ آن را نمی‌دانیم.
امّا برای این که نیروی "پوپولیسمِ فاشیستیِ دینی" را نادیده نگیریم، لازم است همه‌ تحلیل‌ها را بر "تقلب" و "کودتا" بنا نکنیم. رای "احمدی‌نژاد" یک میلیون هم باشد، بایستی ریشه‌ اجتماعیِ "فاشیسمِ دینی" را جدی بگیریم.
در سرزمینی كه سایه آدم های كوچك، بزرگ شد... آفتابِ آن سرزمین، رو به غروب است...!

هیچ "سرمایه ای" همچون "خِرَد" و هیچ "تهیدستی" بالاتر از "نادانی" نیست من برای نبرد با تاریکی، شمشیر نمی کشم... چراغ می افروزم...!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خشونت مسئولان بانک رفاه شعبه‌ بیمارستان لبافی‌نژاد علیه یک زن. این اتفاق در تیرماه رخ داده و شاهدان می‌گویند مسئولان بانک این زن رو به شدت کتک زده و از بانک بیرونش کردند. رهگذران چرا سکوت می‌کنند، چرا فریاد نمی‌زنند؟ چرا یاری رسان نیستند؟
این زن هر جرمی هم که مرتکب شده باشد در مملکتی که قانون حامی زنان نیست هرگز نباید این چنین مورد ضرب و جرح قرار بگیرد؟ خبرنگاران و رسانه‌های داخلی کاش بروند از نزدیک تحقیق کنند که آیا ضارب زن بازداشت شده؟ الان کجاست؟ چون اگر این زن بی‌حجاب بود الان بازداشت می‌شد باید بدانیم چرا کسی که زن را کتک زده هنوز بازداشت نشده؟
https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خواهشا صدای زندانیان در بند را منتشر کنید خانم سپهری امروز به ملاقات برادرش در زندان مشهد رفته است و باز هم از. مشکلات برادر زندانی خود و دیگر زندانیان در بند از قوانین ما قبل تاریخ عقب افتاده رژیم بصدا در آمده خواهشا صدای زندانیان در بند باشید. ممنون

سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰
۱۸ مه ۲۰۲۱

https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 حمایت نگین معتضدی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون از مردم فلسطین

نگین معتضدی: وظیفه همه ماست تا جایی که میتونیم صدای این مردم مظلوم باشیم

❌ البته آیا تا بحال دیده اید ایشان از جنایات آخوندها و سپاه مانند سرنگونی هواپیمای اکراینی با 176 انسان ، کشتار بیش از 1500 ایرانی در آبان ۹۸، تخریب خانه آسیه پناهی و ....سخنی گفته باشند؟
نگین خانم این سلیبریتی حکومتی بفرمایند، چند میگیرند چشمشان را به جنایات آخوندها در داخل ایران ببندند ولی ناگهان مظلومیت مردم فلسطین را مهم جلوه دهند؟

https://t.me/behnima
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 فیلم کوتاهی از این پناهنده که جسم نیمه جانش روی زمین افتاده تعدادی از خبرنگاران در حال کمک کردنش می باشند.

#خودسوزی #پناهنده ای به اسم #بهزاد_محمودی در مقابل Unhcr #اربیل ( #هولیر)
#پناهنده_کرد_ایرانی به دلیل اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت پروسه #پناهندگی اش مقابل یو ان اچ سی آر (unhcr) در اربیل خود را به آتش کشید.

سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۴۰۰
🔴
🔴 گزارش صدیقه مالکی فر، از تشدید فشارها بر زندانیان سیاسی و خانواده هایشان

امروز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰ آماده شدم برای رفتن به زندان وکیل آباد مشهد و ملاقات کابینی با همسرم آقای سید هاشم خواستار نماینده معلمان آزاده ایران، حدود ساعت ۱۰:۳۰ همسرم تماس گرفتند و گفتند امروز ملاقات نیایید چون برنامه ملاقات ما را تغییر داده اند گفته‌اند ما سه نفر در یک روز با خانواده ها ملاقات نداشته باشیم. شنبه ملاقات من با خانواده دوشنبه آقای جعفری، چهارشنبه آقای سپهری. گفتم جای شما را هم عوض کرده‌اند گفتند نه ما سه نفر هنوز در بند ۶ - ۱ هستیم، علت را پرسیدم جواب ندادند چون اگر علت را می‌گفتند بلافاصله تلفن را ماموری که در حضور شان نشسته قطع می کرد، من گفتم شاید به خاطر بیاانیه‌ای که این روزها از طرف شما منتشر شده گفتند بله

سردمداران جمهوری اسلامی ظلم بس است مملکت داری با بگیر و ببند نمیشود، شما نمی توانید با تهمت زدن به این و آن همه را به زندان ببرید. من جلوی همه ملت ایران و جهانیان اعلام می کنم همسرم وابسته به هیچ حزب و گروه و سازمانی نیست. همسرم یک آزادی خواه است که نسبت به همه مردم رئوف و مهربان است و درد دیگران را درد خود می داند. چرا شما هر کسی را که دستگیر میکنید یک جرم به خاطر ارتباط با هاشم خواستار برایش می تراشید. معلمانی را که به حراست آموزش و پرورش می برید یا به اداره اطلاعات، اولین جرمشان این می شود که چرا شما با هاشم خواستار ارتباط دارید، او یک منافق است، در صورتی که خود میدانید هاشم خواستار یک آزادی خواه و عدالت خواه است. اهل تسنن و زندانیانی که با ایشان هم بند بوده‌اند برای دیدار شان می آیند آن ها را می زنید که چرا آمده اند خانه خواستار. بهاییان هم بندشان را تهدید به حداقل ۱۰ سال زندان می کنید که به خانه خواستار نروند. حتی دوستان شهرستانی را تهدید می کنید که چرا شما ادمین کانال تلگرامی خواستار شدید. یا شما چرا عید را به خواستار تبریک گفتید یا چرا از هاشم خواستار حمایت می کنید. هاشم خواستار در بیانیه هایش ظلم های شما را تذکر می دهد. شاید به راه درست برگردید. شما هر کار بکنید حق با شماست ولی ملت ایران باید مطیع فرمان شما باشند و ظلم ها را تحمل کنند!

ملاقاتهای حضوری زندانیان را لغو کردید بخاطر کرونا. ملاقات کابینی هم اینقد شلوغ است که من ۱۷ فروردین که برای ملاقات کابینی آمدم نفسم گرفت و ماسک را کنار زدم که بتوانم نفس بکشم(من جراحی قلب باز و تعویض دریچه میترال انجام داده ام) که متاسفانه به کرونا مبتلا شدم که یکماه نتوانستم بیام ملاقات، این هفته هم ملاقات ما ازبین رفت.

ملاقاتها اینطوری ازبین می رود ولی شما هیچ جایگزینی برای ملاقاتهای حضور و ملاقاتهای کابینی از بین رفته قرار نداده اید. مرخصی به زندانی که بقول آقای قاضی منصوری حرفش را نزن!

✍️صدیقه مالکی فرد ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰

https://t.me/behnima
مَرثیه خونبارِ واحدِ چهارِ سیاسی
بندِ سَبزِ بُزرگسالان،
زندان مرکزی شیراز

من سعادتِ دیدارِ جهان پهلوانِ شهیدِ شیراز، نوید افکاری را نداشتم، وحید هم همینطور. اما حبیب را چرا. حدودا سه چهار ماه را هم اُتاق و همسُفره بودیم. یادم هست تا توی اتاق خودش را معرفی کرد. آدرس دبستان و معلم کلاس اولش را پرسیدم. یک دانش آموزِ هم نام او را در دهه هفتاد تا هشتاد درس داده بودم، گفتم شاید خودش باشد. حبیب خیلی مودبُ محجوب بود. میگفت گچکارم. منهم معمار بودمُ چیزهایی پرسیدمُ او از ماله کویتی تا تهیه هرگونه کِشویی ابزارِ گچبُری و ساخت انواع گچ را برای گچکاری توضییح داد. حتی تعریف کرد که یک زمین در سنگر خریده ام و دلم میخواهد یک خانه در بالایِ آن زمین برایِ خودم بسازم. یکی دو تا کاغذ هم بر می داشتیم و ساعتها می نشستیم نقشه می کشیدیم. دیوارها را جابجا میکردیم، پذیرایی و دو تا اتاق را کوچکُ بُزرگ میکردیم. تا اخرش آن چیزی که باب طبعش بود را ترسیم کردیم. بعد هم گفت همین نقشه را میدهم بیرون تا سعید کار را شروع کند. چه آرزوهای قشنگُ ساده ای داشت این پسر. حرف که میزد. بیشتر در حدُ اندازه هایِ یک استادکارِ ماهرُ حاذق سخن میگفت. پُرُ پیمان، سنگینُ رنگین. و البته همیشه سرش پایین بودُ یک لبخندِ ملیحُ قشنگی هم رویِ لبهایش نقش می بست، که ته چهره غمگینَش را قشنگتر میکرد. همانوقت تقریبا اَیاق شدیم. دو سه هفته بعد در اتاق کتابخانه داشتم کتاب میخواندم. دو نفر از همبندها داشتند راجع به پرونده برادران افکاری بحث میکردند. اولهای بحثشان خیلی لطیفُ نرم بود. یکی از بچه ها میگفت بعد از دو ماه که حبیب امده بوده توی بند. برایش مقداری لباس از بیرون فرستاده بودند، رسیده بود دستش. میگفت تا وارد اتاق شدم. حبیب تنها نشسته بود و سبد وسائلش جلو پایش بود. یک تی شِرتی توی دستانش بود و گذاشته بود رویِ چشمهایش و کُرور کُرور اشک میریخت. رفتم نشستم کنارش و شروع کردم به دلداریش، اما هیچ افاقه نمی کرد. سیل از چشمهایش راه افتاده بود و برای انکه صدایش بلند نشود، خَفه خَفه گریه میکرد. آن تی شرت مال نوید بوده. حبیب همه اَش میگفت بدلم بَرات شده که نوید را میکُشند. میگفت نوید روی تُشکِ کُشتی بزرگ شده، تا حالا در هیچ کُجا سر خَم نکرده. محال است به گناه نکرده اعتراف کند، میدانم نوید سَرَش هم برود، در مقابلِ اینها کوتاه نخواهد آمد. حبیب اینقدر آن تی شرت را دوست داشت که حدُّ اندازه نداشت. بعد که من از بچه ها جزییات بیشتری از ماجرا را خواستم، واگویه هایی کردند که تمام تَنم لرزید. بخدا باور کردنی نبود. حبیب خیلی محجوب بود و چیزی به ما نمی گفت. اما اینها داشتند از بلاهایی میگفتند، که خداوند بر اقوامِ عادُ ثمودُ لوط هم نازل نکرده بود. در تمام دو سه ساعت بحث داشتم تجسم میکردم که وقتی دست هایت و چشم هایت را بسته اند. بعد یک نفر یک کیسه پلاستیک دسته دار را میگذارد روی سرت، تا پایین گردنت هم آن را پایین می کشند. بعد دور گردنت سِفتَش می کنند تا هیچ هوایی به ریه هایت نرسد، چه حالی پیدا می کنی. دیگر صدایِ همبندها را نمی شنیدم. همه اش نَفَسم را حبس میکردمُ ثانیه ها را با انگشت دستهایم شمارش میکردم که مثلا چقدر میتوانم نَفَسَم را حبس کنم. خدایِ من، من تویِ ثانیه هایِ سی یا چهلُم که برسد، به قتلِ علی ابن ابیطالب(ع) هم که خواسته باشند اعتراف خواهم کرد. این پسر چه طاقتُ توانی داشته، که تویِ این دریایِ بلاُ مُصیبَت اعتراف نکرده است. دیگر طاقت شنیدن حرفهایِ بیشتری را نداشتم. رفتم توی راهرو حمامهاُ یکی دو تا نخ سیگار را پشتِ سَرِ هم کشیدمُ رفتم تویِ اتاقِ شماره دو. حبیب سی چهل تایی کاغذ مکاتبه زندانیان را پهن کرده بود جلوش و داشت دادنامه مینوشت. گاهی بلند میشد و میرفت طرفِ تلفن ها و می ایستاد تویِ صف و نوبتش که میشد شماره ای میگرفتُ ده دقیقه ای شورُ مشورت میکردُ دوباره می امد می نشست پایِ کاغذها. کارِ هر روزش بود. برای هر جلسه دادگاهی که داشتند، گاهی تا پنجاهُ شصت تا برگه هم مینوشت، اما صبح که حاضرُ آماده میشد برای دادگاه، اجازه بردنِ دادنامه هایش را به او نمی دادند. نه به او و نه به برادرانش. دو سه ساعتی طول کشید تا فرصت کردم دو سه جمله ای با او صحبت کنم. گفتم حبیب به خدایِ اَحَدُّ واحد، این ستم ها بر هیچکس از صبح تا شب عاشورا، روا نشده است. پسر خوب چرا این همه بیداد را فریاد نمی کنید.؟ یا خودت غَمت را فریاد کن، یا بگو تا ما فریادش کنیم. بالاتر گفتم، حبیب خیلی خیلی محجوب بود، فقط سرش را کرد بالاُ گفت : آقا معلمِ عزیز، اول تمامِ راههایِ قانونی را می رویم، بعد هم تَوَکُل میکنیم بر خدا، خدایمان هم خیلی کریم است. سوگند بخدای عَدلُ داد، که دادِ جهان پهلوانِ شیراز نوید افکاری، تا کره ماه هم رفت، اما نه صدایش بگویش عدالتِ اسلامی رسید. و نه حتی جسدِ مُقَدَّش زنده بپایِ دار کشید.👇👇👇👇👇
وحید هم در طولِ شکنجه هایِ قُرونِ وُسطایی که بَر سَرش آورده بودند، آنقدر مقاومت کرد، تا نَفَسِ طاقَتَش طاق شدُ، تا دوبار هم دست به خودکشی زد. حبیبُ وحید هم، با احتساب همین اُردیبهشت ماهِ سیاهُ نحس، بیش از دویستُ پنجاه روز است که در انفرادی هستند و حالُ روزُ روزگارشان بر هیچ آشنایی معلوم نیست. حالم از شنیدن شکنجه هایی که بر این سه برادر رفته بود، دچار آشوبی تلخ شده بود. برگشتم که از اتاق بیرون بروم به حبیب گفتم : حبیب جانم، توقعِ اجرایِ عدالتِ انسانی و داشتنِ یک زندگیِ شرافتمندانه، در یک حکومتِ ایدئولوژیک، تَجَسُّمِ باغِ گیلاس است، در کویرِ شهداد. دوباره خنده ملیحی کردُ، سَرش رفت روی کاغذها. چقدر این پِسَر قشنگ می خندید. شروع به پیاده روی در راهرو واحد که کردم. همه اَش توی دلم بخودم میگفتم، حتما تا آزاد شدم، بروم خانه شان و دستِ پدر و مادر شان را ببوسم، پدر و مادری که چنین جوانانِ غیرتمندُ شرافتمداری را تربیت کرده اند. غَیور مردانی که سهمناکترین شکنجه ها را تحمل میکنند، اما تَن به بیدادِ اتهامُ افترا نمی دهند. رفتم ولی صد افسوس، خیلی دیر رفتم، چون نوید دیگر نبود.

✍ محمد علی زحمتکش
فعالِ صنفی معلمان فارس

https://t.me/behnima
● صبا کردافشاری، از معترضان به حجاب اجباری محبوس در زندان قرچک ورامین، پس از وخیم شدن شرایط جسمانی‌اش، دیروز دوشنبه، ۲۷ اردیبهشت‌ماه به اعتصاب غذای خود پایان داد ●

https://t.me/behnima