خشونت مسئولان بانک رفاه شعبه‌ بیمارستان لبافی‌نژاد علیه یک زن. این اتفاق در تیرماه رخ داده و شاهدان می‌گویند مسئولان بانک این زن رو به شدت کتک زده و از بانک بیرونش کردند. رهگذران چرا سکوت می‌کنند، چرا فریاد نمی‌زنند؟ چرا یاری رسان نیستند؟
این زن هر جرمی هم که مرتکب شده باشد در مملکتی که قانون حامی زنان نیست هرگز نباید این چنین مورد ضرب و جرح قرار بگیرد؟ خبرنگاران و رسانه‌های داخلی کاش بروند از نزدیک تحقیق کنند که آیا ضارب زن بازداشت شده؟ الان کجاست؟ چون اگر این زن بی‌حجاب بود الان بازداشت می‌شد باید بدانیم چرا کسی که زن را کتک زده هنوز بازداشت نشده؟
https://t.me/behnima

خواهشا صدای زندانیان در بند را منتشر کنید خانم سپهری امروز به ملاقات برادرش در زندان مشهد رفته است و باز هم از. مشکلات برادر زندانی خود و دیگر زندانیان در بند از قوانین ما قبل تاریخ عقب افتاده رژیم بصدا در آمده خواهشا صدای زندانیان در بند باشید. ممنون

سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰
۱۸ مه ۲۰۲۱

https://t.me/behnima

🔴 حمایت نگین معتضدی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون از مردم فلسطین

نگین معتضدی: وظیفه همه ماست تا جایی که میتونیم صدای این مردم مظلوم باشیم

❌ البته آیا تا بحال دیده اید ایشان از جنایات آخوندها و سپاه مانند سرنگونی هواپیمای اکراینی با 176 انسان ، کشتار بیش از 1500 ایرانی در آبان ۹۸، تخریب خانه آسیه پناهی و ....سخنی گفته باشند؟
نگین خانم این سلیبریتی حکومتی بفرمایند، چند میگیرند چشمشان را به جنایات آخوندها در داخل ایران ببندند ولی ناگهان مظلومیت مردم فلسطین را مهم جلوه دهند؟

https://t.me/behnima

https://t.me/IranintlTV/84235


اتحادیه‌های کارگری در ایران و خارج خواستار آزادی اسماعیل عبدی، معلم زندانی شدند.
گفت‌وگو با منیره عبدی، همسر اسماعیل عبدی، معلم زندانی
در زندان رجائی شهر
https://t.me/behnima

🎥 فیلم کوتاهی از این پناهنده که جسم نیمه جانش روی زمین افتاده تعدادی از خبرنگاران در حال کمک کردنش می باشند.

#خودسوزی #پناهنده ای به اسم #بهزاد_محمودی در مقابل Unhcr #اربیل ( #هولیر)
#پناهنده_کرد_ایرانی به دلیل اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت پروسه #پناهندگی اش مقابل یو ان اچ سی آر (unhcr) در اربیل خود را به آتش کشید.

سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۴۰۰
🔴

🔴 گزارش صدیقه مالکی فر، از تشدید فشارها بر زندانیان سیاسی و خانواده هایشان

امروز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰ آماده شدم برای رفتن به زندان وکیل آباد مشهد و ملاقات کابینی با همسرم آقای سید هاشم خواستار نماینده معلمان آزاده ایران، حدود ساعت ۱۰:۳۰ همسرم تماس گرفتند و گفتند امروز ملاقات نیایید چون برنامه ملاقات ما را تغییر داده اند گفته‌اند ما سه نفر در یک روز با خانواده ها ملاقات نداشته باشیم. شنبه ملاقات من با خانواده دوشنبه آقای جعفری، چهارشنبه آقای سپهری. گفتم جای شما را هم عوض کرده‌اند گفتند نه ما سه نفر هنوز در بند ۶ - ۱ هستیم، علت را پرسیدم جواب ندادند چون اگر علت را می‌گفتند بلافاصله تلفن را ماموری که در حضور شان نشسته قطع می کرد، من گفتم شاید به خاطر بیاانیه‌ای که این روزها از طرف شما منتشر شده گفتند بله

سردمداران جمهوری اسلامی ظلم بس است مملکت داری با بگیر و ببند نمیشود، شما نمی توانید با تهمت زدن به این و آن همه را به زندان ببرید. من جلوی همه ملت ایران و جهانیان اعلام می کنم همسرم وابسته به هیچ حزب و گروه و سازمانی نیست. همسرم یک آزادی خواه است که نسبت به همه مردم رئوف و مهربان است و درد دیگران را درد خود می داند. چرا شما هر کسی را که دستگیر میکنید یک جرم به خاطر ارتباط با هاشم خواستار برایش می تراشید. معلمانی را که به حراست آموزش و پرورش می برید یا به اداره اطلاعات، اولین جرمشان این می شود که چرا شما با هاشم خواستار ارتباط دارید، او یک منافق است، در صورتی که خود میدانید هاشم خواستار یک آزادی خواه و عدالت خواه است. اهل تسنن و زندانیانی که با ایشان هم بند بوده‌اند برای دیدار شان می آیند آن ها را می زنید که چرا آمده اند خانه خواستار. بهاییان هم بندشان را تهدید به حداقل ۱۰ سال زندان می کنید که به خانه خواستار نروند. حتی دوستان شهرستانی را تهدید می کنید که چرا شما ادمین کانال تلگرامی خواستار شدید. یا شما چرا عید را به خواستار تبریک گفتید یا چرا از هاشم خواستار حمایت می کنید. هاشم خواستار در بیانیه هایش ظلم های شما را تذکر می دهد. شاید به راه درست برگردید. شما هر کار بکنید حق با شماست ولی ملت ایران باید مطیع فرمان شما باشند و ظلم ها را تحمل کنند!

ملاقاتهای حضوری زندانیان را لغو کردید بخاطر کرونا. ملاقات کابینی هم اینقد شلوغ است که من ۱۷ فروردین که برای ملاقات کابینی آمدم نفسم گرفت و ماسک را کنار زدم که بتوانم نفس بکشم(من جراحی قلب باز و تعویض دریچه میترال انجام داده ام) که متاسفانه به کرونا مبتلا شدم که یکماه نتوانستم بیام ملاقات، این هفته هم ملاقات ما ازبین رفت.

ملاقاتها اینطوری ازبین می رود ولی شما هیچ جایگزینی برای ملاقاتهای حضور و ملاقاتهای کابینی از بین رفته قرار نداده اید. مرخصی به زندانی که بقول آقای قاضی منصوری حرفش را نزن!

✍️صدیقه مالکی فرد ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۰

https://t.me/behnima

مَرثیه خونبارِ واحدِ چهارِ سیاسی
بندِ سَبزِ بُزرگسالان،
زندان مرکزی شیراز

من سعادتِ دیدارِ جهان پهلوانِ شهیدِ شیراز، نوید افکاری را نداشتم، وحید هم همینطور. اما حبیب را چرا. حدودا سه چهار ماه را هم اُتاق و همسُفره بودیم. یادم هست تا توی اتاق خودش را معرفی کرد. آدرس دبستان و معلم کلاس اولش را پرسیدم. یک دانش آموزِ هم نام او را در دهه هفتاد تا هشتاد درس داده بودم، گفتم شاید خودش باشد. حبیب خیلی مودبُ محجوب بود. میگفت گچکارم. منهم معمار بودمُ چیزهایی پرسیدمُ او از ماله کویتی تا تهیه هرگونه کِشویی ابزارِ گچبُری و ساخت انواع گچ را برای گچکاری توضییح داد. حتی تعریف کرد که یک زمین در سنگر خریده ام و دلم میخواهد یک خانه در بالایِ آن زمین برایِ خودم بسازم. یکی دو تا کاغذ هم بر می داشتیم و ساعتها می نشستیم نقشه می کشیدیم. دیوارها را جابجا میکردیم، پذیرایی و دو تا اتاق را کوچکُ بُزرگ میکردیم. تا اخرش آن چیزی که باب طبعش بود را ترسیم کردیم. بعد هم گفت همین نقشه را میدهم بیرون تا سعید کار را شروع کند. چه آرزوهای قشنگُ ساده ای داشت این پسر. حرف که میزد. بیشتر در حدُ اندازه هایِ یک استادکارِ ماهرُ حاذق سخن میگفت. پُرُ پیمان، سنگینُ رنگین. و البته همیشه سرش پایین بودُ یک لبخندِ ملیحُ قشنگی هم رویِ لبهایش نقش می بست، که ته چهره غمگینَش را قشنگتر میکرد. همانوقت تقریبا اَیاق شدیم. دو سه هفته بعد در اتاق کتابخانه داشتم کتاب میخواندم. دو نفر از همبندها داشتند راجع به پرونده برادران افکاری بحث میکردند. اولهای بحثشان خیلی لطیفُ نرم بود. یکی از بچه ها میگفت بعد از دو ماه که حبیب امده بوده توی بند. برایش مقداری لباس از بیرون فرستاده بودند، رسیده بود دستش. میگفت تا وارد اتاق شدم. حبیب تنها نشسته بود و سبد وسائلش جلو پایش بود. یک تی شِرتی توی دستانش بود و گذاشته بود رویِ چشمهایش و کُرور کُرور اشک میریخت. رفتم نشستم کنارش و شروع کردم به دلداریش، اما هیچ افاقه نمی کرد. سیل از چشمهایش راه افتاده بود و برای انکه صدایش بلند نشود، خَفه خَفه گریه میکرد. آن تی شرت مال نوید بوده. حبیب همه اَش میگفت بدلم بَرات شده که نوید را میکُشند. میگفت نوید روی تُشکِ کُشتی بزرگ شده، تا حالا در هیچ کُجا سر خَم نکرده. محال است به گناه نکرده اعتراف کند، میدانم نوید سَرَش هم برود، در مقابلِ اینها کوتاه نخواهد آمد. حبیب اینقدر آن تی شرت را دوست داشت که حدُّ اندازه نداشت. بعد که من از بچه ها جزییات بیشتری از ماجرا را خواستم، واگویه هایی کردند که تمام تَنم لرزید. بخدا باور کردنی نبود. حبیب خیلی محجوب بود و چیزی به ما نمی گفت. اما اینها داشتند از بلاهایی میگفتند، که خداوند بر اقوامِ عادُ ثمودُ لوط هم نازل نکرده بود. در تمام دو سه ساعت بحث داشتم تجسم میکردم که وقتی دست هایت و چشم هایت را بسته اند. بعد یک نفر یک کیسه پلاستیک دسته دار را میگذارد روی سرت، تا پایین گردنت هم آن را پایین می کشند. بعد دور گردنت سِفتَش می کنند تا هیچ هوایی به ریه هایت نرسد، چه حالی پیدا می کنی. دیگر صدایِ همبندها را نمی شنیدم. همه اش نَفَسم را حبس میکردمُ ثانیه ها را با انگشت دستهایم شمارش میکردم که مثلا چقدر میتوانم نَفَسَم را حبس کنم. خدایِ من، من تویِ ثانیه هایِ سی یا چهلُم که برسد، به قتلِ علی ابن ابیطالب(ع) هم که خواسته باشند اعتراف خواهم کرد. این پسر چه طاقتُ توانی داشته، که تویِ این دریایِ بلاُ مُصیبَت اعتراف نکرده است. دیگر طاقت شنیدن حرفهایِ بیشتری را نداشتم. رفتم توی راهرو حمامهاُ یکی دو تا نخ سیگار را پشتِ سَرِ هم کشیدمُ رفتم تویِ اتاقِ شماره دو. حبیب سی چهل تایی کاغذ مکاتبه زندانیان را پهن کرده بود جلوش و داشت دادنامه مینوشت. گاهی بلند میشد و میرفت طرفِ تلفن ها و می ایستاد تویِ صف و نوبتش که میشد شماره ای میگرفتُ ده دقیقه ای شورُ مشورت میکردُ دوباره می امد می نشست پایِ کاغذها. کارِ هر روزش بود. برای هر جلسه دادگاهی که داشتند، گاهی تا پنجاهُ شصت تا برگه هم مینوشت، اما صبح که حاضرُ آماده میشد برای دادگاه، اجازه بردنِ دادنامه هایش را به او نمی دادند. نه به او و نه به برادرانش. دو سه ساعتی طول کشید تا فرصت کردم دو سه جمله ای با او صحبت کنم. گفتم حبیب به خدایِ اَحَدُّ واحد، این ستم ها بر هیچکس از صبح تا شب عاشورا، روا نشده است. پسر خوب چرا این همه بیداد را فریاد نمی کنید.؟ یا خودت غَمت را فریاد کن، یا بگو تا ما فریادش کنیم. بالاتر گفتم، حبیب خیلی خیلی محجوب بود، فقط سرش را کرد بالاُ گفت : آقا معلمِ عزیز، اول تمامِ راههایِ قانونی را می رویم، بعد هم تَوَکُل میکنیم بر خدا، خدایمان هم خیلی کریم است. سوگند بخدای عَدلُ داد، که دادِ جهان پهلوانِ شیراز نوید افکاری، تا کره ماه هم رفت، اما نه صدایش بگویش عدالتِ اسلامی رسید. و نه حتی جسدِ مُقَدَّش زنده بپایِ دار کشید.👇👇👇👇👇

وحید هم در طولِ شکنجه هایِ قُرونِ وُسطایی که بَر سَرش آورده بودند، آنقدر مقاومت کرد، تا نَفَسِ طاقَتَش طاق شدُ، تا دوبار هم دست به خودکشی زد. حبیبُ وحید هم، با احتساب همین اُردیبهشت ماهِ سیاهُ نحس، بیش از دویستُ پنجاه روز است که در انفرادی هستند و حالُ روزُ روزگارشان بر هیچ آشنایی معلوم نیست. حالم از شنیدن شکنجه هایی که بر این سه برادر رفته بود، دچار آشوبی تلخ شده بود. برگشتم که از اتاق بیرون بروم به حبیب گفتم : حبیب جانم، توقعِ اجرایِ عدالتِ انسانی و داشتنِ یک زندگیِ شرافتمندانه، در یک حکومتِ ایدئولوژیک، تَجَسُّمِ باغِ گیلاس است، در کویرِ شهداد. دوباره خنده ملیحی کردُ، سَرش رفت روی کاغذها. چقدر این پِسَر قشنگ می خندید. شروع به پیاده روی در راهرو واحد که کردم. همه اَش توی دلم بخودم میگفتم، حتما تا آزاد شدم، بروم خانه شان و دستِ پدر و مادر شان را ببوسم، پدر و مادری که چنین جوانانِ غیرتمندُ شرافتمداری را تربیت کرده اند. غَیور مردانی که سهمناکترین شکنجه ها را تحمل میکنند، اما تَن به بیدادِ اتهامُ افترا نمی دهند. رفتم ولی صد افسوس، خیلی دیر رفتم، چون نوید دیگر نبود.

✍ محمد علی زحمتکش
فعالِ صنفی معلمان فارس

https://t.me/behnima

‎⁨اخباروگزارش های کارگری 28 اردیبهشت ماه 1400⁩.doc


#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست

#اعتصابات_سراسری
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima

● صبا کردافشاری، از معترضان به حجاب اجباری محبوس در زندان قرچک ورامین، پس از وخیم شدن شرایط جسمانی‌اش، دیروز دوشنبه، ۲۷ اردیبهشت‌ماه به اعتصاب غذای خود پایان داد ●

https://t.me/behnima

🌅احضار محبوبه فرحزادی به دادسرای اوین

پیام بهنام ابراهیم زاده فعال کارگری وحقوق،کودکان درموردانتخابات 1400

درانتخابات نمایشی شرکت نکنیم اگر انتخابات ازادوجودداشت قطعا مردم مسولان کشور ومحاکمه میکردند.

#تحریم_انتخابات
#رای_نمیدهم

🔴 خبر فوری
١٤٠٠/٢/٢٩

✅ ميتينگ مخالفان رژیم در پارك لاله تهران، در زادروز دكتر محمد مصدق، با شعار

⭕️#درود_بر_طبرزدی

#مصدق_طبرزدی_این_راه_ادامه_دارد

⭕️ #رهبران_اتحاد_اتحاد

https://t.me/behnima

"امیرعباس دهباشی" فعال رسانه‌ای بوشهری و "مدیر کانال خبری بینامدیا" که در آستانه نوروز ۱۴۰۰ با شکایت استانداری و معاون عمرانی استاندار بوشهر راهی زندان شده بود و بعد از تحمل حدود چهل روز حبس از زندان آزاد شد با نگارش متنی در صفحه اینستاگرام خود از تمامی دغدغه‌مندان حقوق شهروندی و فعالان اجتماعی و رسانه‌ای که با همراهی و پیگیری صادقانه خود زمینه آزادی او را فراهم کردند تقدیر و تشکر کرد.

*"این فعال رسانه ای" در بخشی از این متن می‌گوید؛ فرایند زندان رفتن و آزادی من هیچ خللی در راه پرسشگری، مطالبه گری و فعالیت رسانه‌ای من نخواهد داشت

هنوز به پای رئیسی، خامنه ایی، احمدی نژاد و بقیه سران حکومت نرسیده است. آنها فقط در همین آبان، در عرض سه روز اندازه ساکنین شهرک اکباتان را کشتند. ککشان هم نگزید. هواپیمای مسافربری را زدند عین خیالشان نیست. قاتلین جامعه به دست اینها نگاه میکنند. شما فکر میکنید همین الان اگر خامنه ایی یا رئیسی یا بقیه مقامات نظام را دستگیر کنند و دادگاه نورنبرگی وسط تهران برایشان بگذارند، استدلالاتشان در دفاع از قتل، چقدر با پدر بابک خرمدین تفاوت دارد؟ میگویند کشتیم که کشتیم! فاسد بودند. تمام زندانیان سیاسی دهه شصت فاسد بودند، کافر بودند، ضد انقلاب بودند. به همین راحتی!
چرا راه دور می روید. آنها که هیچ، تاجزاده از اعدامها دفاع کرده است. عمادالدین باقی انتقادش به تعداد اعدامهاست. مهدی خزعلی از اعدام نوید افکاری دفاع کرد. فائزه رفسنجانی در باره قتل عام زندانیان سیاسی در دوران پدر جنایتکارش گفت خب یک عده که علیه مردم اسلحه گرفتند، جنایت کردند حقشان بود اعدام شوند!

قاتل های الان ایران خیالشان از همه لحاظ جمع است. بستر دفاعیاتشان دین اسلام و اخلاقیات و قوانین این حکومت است. یارو میداند وقتی ادعا کند دخترش فاسد بوده، چه بسا از بیت رهبری جایزه هم بگیرد که قصابی اش کرده است. کشتن زن به جرم فساد اخلاقی الان چهل و دو سال است آزاد است. جنایتکارانی که به صورت زنان اسید پاشیدند هنوز ول میچرخند!
در مملکتی که قاتل تازه بعد از دستگیری، تریبون پیدا میکند کشتن مقتول را از لحاظ شرعی موجه جلوه بدهد، به قتل ها و جنایات بعدی از همین تریبون فراخوان داده شده است.

‎⁨اخباروگزارش های کارگری 29 اردیبهشت ماه 1400⁩.doc


#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست

#نه_به_انتخابات_نمایشی

https://t.me/behnima