کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
2.64K subscribers
27.9K photos
23.9K videos
1.5K files
27.6K links
Contact Admin: @Koneshgaran12
Download Telegram
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔴 برای آزادی زندانیان سیاسی

🔺در آستانه ۳۰ خرداد - ۲۰ ژوئن روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی با بهنام ابراهیم زاده
🎤 باهره یزدان پناه
۲۴ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۴ ژوئن ۲۰۲۱

تهیه شده در تلویزیون کانال جدید

#آبان۹۸
#دادخواهی
#بیست_ژوئن
#مادران_دادخواه
#آبان_ادامه_دارد
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#آزادشان_کنید
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#روز_جهانی_حمایت_از_زندانیان_سیاسی
#Iran20June
#BoycottIranRegime
Campaign to #SupportIranProtesters

آدرس تماس ما در تلگرام:
@ManHamShekanjehShodam
@ShivaMahbobi
پرونده سازی جنایی برای امیر حسین مرادی از بازداشت شدگان آبان ۹۸

یک منبع مطلع روز دوشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۰ به کانون حقوق بشری نه به زندان – نه به اعدام گفت: «کارگزاران جانی در زندان تهران بزرگ، به دنبال قتل ساسان نیک نفس در تهران بزرگ، اقدام به پرونده سازی جدید برای زندانی سیاسی #امیرحسین_مرادی کرده اند. زمانی که ساسان نیک نفس به قتل رسید، امیرحسین مرادی با وی در قرنطینه بوده است. لذا در یک پرونده سازی میخواهند قتل ساسان را به گردن او بیندازند و میگویند که امیرحسین به او قرص داده است و در اثر این دارو حال وی بد شده و جانش را از دست داده است.»

بر اساس گزارشات رسیده امیر حسین مرادی را روز یکشنبه ۲۳ خرداد به دادسرای امور جنایی در سه راه آذری برده اند و برای او پرونده قتل عمد و پرونده نگهداری مواد مخدر تشکیل داده اند.

#نه_به_زندان_و_شکنجه
#اعتصابات_سراسری
@behnima
میکاییل منبری توسط نیروهای امنیتی سنندج بازداشت شد


میکاییل منبری، شهروند کُرد اهل توابع سنندج توسط نیروهای امنیتی بازداشت و مکانی نامعلوم منتقل شد.

به گزارش کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، میکاییل منبری، بامداد سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰، توسط نیروهای امنیتی سنندج بازداشت و مکانی نامعلوم منتقل شده است.

نیروهای امنیتی حین بازداشت آقای منبری منزل این شهروند را تفتیش کرده و برخی از اقلام شخصی او را ضبط کرده و با خود برده اند.

میکاییل منبری، شهروند ساکن سنندج و از اهالی روستای “نی یَر” واقع در منطقه ژاورود این شهرستان است.

https://t.me/behnima
⭕️قاضی نئشه در سنندج دستگیر شد

🔺قاضی سنگین آبادی از قضات دادسرای نظامی استان کردستان بعد از استعمال مواد مخدر صنعتی(شیشه) و ایجاد مزاحمت و اخلال در نظم شهر توسط مامورین گشت ۱۱۰ ناجا دستگیر شد از نامبرده مقداری مواد مخدر صنعتی و سنتی کشف گردید

🔹این وضعیت قوه قضائیه جنایتکار جمهوری اسلامی است که قاضی های آن با حالت غیر طبیعی قضاوت می کنند

https://t.me/behnima
🔴 خبر
پیام شکیبا زندانی سیاسی سابق که در بهمن ۹۹ پس از ۴ سال حبس بدون مرخصی آزاد شده بود، دیروز توسط دستگاه امنیتی بازداشت شد.
هنوز جزئیات بیشتری از بازداشت وی در دست نیست.

تنها آورده مضحکه انتخابات برای مردم و فعالین فزونی یافتن بگیر و ببند و سرکوب است.

#پیام_شکیبا
#زندانی_سیاسی
#جمهوری_سرکوب


https://t.me/behnima
مادر سجاد رضایی، از جان‌باختگان راه آزادی به‌علت فشار ناشی از قتل فرزندش در آبان ۹۸ خودکشی کرد...

امروز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰؛ مادر زنده یاد #سجاد_رضایی، از جان‌باختگان خیزش ميليونی مردم در آبان خونین ۹۸، به‌علت فشار بیش‌ از حد و غیرقابل تحمل دوری از فرزندش، شب دوشنبه ۲۵ خرداد دست به خودکشی زد و هم‌اکنون حال وی وخیم می‌باشد.
زنده یاد سجاد رضایی، متولد ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵ متولد بود. او تک فرزند و ورزشکار بود. وی با مدرک دیپلم مکانیک در یک فروشگاه لوازم یدکی خوردو مشغول کارگری بود.
سجاد رضایی، عصر روز شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، در دومین روز از خیزش ميليونی مردم، برای رفتن به منزل از محل کار خود خارج شد و پس از آن به جمعیت مردم معترض در"سرآسیاب ملارد" پیوست و در همین هنگام مزدوران امنیتی رژیم از پشت به سینه او شلیک کردند.
#خیزش_آبان_۹۸
#رای_بی_رای #رای_نمیدهیم
#اعتراضات_سراسری

@behnima
🔴رای نمیدهیم و این یعنی رای ما "نه" محکمی است به شرایط موجود

(بیانیه دانشجویان در رابطه با تحریم کامل و قطعی انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰)


انتخابات ریاست جمهوری همواره در زمره یکی از چندین بحران ساختاری جمهوری اسلامی بوده و این حکومت هیچگاه پروسه مورد قبولی را برای چگونه از سر گذراندن انتخابات ارائه نکرده است. انتخابات به مثابه یک پدیده سیاسی که نفس موجودیتش از فشار مطالبات جامعه در انقلاب ۵۷ به حکومت اسلامی تحمیل شد، همواره برای این حکومت دردسری عظیم بوده و خواهد بود. چرا که حاکمیت مجبور است یک نمایش صوری و دروغین را اجرا کند و سعی کند در جریان اجرای این نمایش، کمترین رسوایی به بار آید.

از همین جهت است که هر دوره، برگزاری نمایش انتخاباتی برای جمهوری اسلامی به چالشی بزرگ تبدیل می‌شود و به همراه خود فضایی را ایجاد می‌کند که مخالفین وضع موجود را به میدان اعتراض می‌کشاند و این میدان اعتراضی در انتخابات پیش رو بسیار بیش از دوره‌های قبل خودنمایی می‌کند. انتخابات حاضر در اوج نارضایتی جامعه طی ماه‌های اخیر و در شرایطی فرا می‌رسد که عموم جامعه به تمام معنا از این قوانین و مقررات و شرایط تحمیلی بر زندگی‌اش بیزار و منزجر است و به دنبال هر فرصتی است تا مهلک‌ترین ضربه سیاسی ممکن را به دستگاه حاکم وارد سازد.

امروز شاهد هستیم که جامعه، یک صدا در حال "نه" گفتن به اوضاع و شرایط غیرقابل تحمل موجود است. این "نه" سراسری را میتوان در شبکه‌های اجتماعی دید، میتوان آن را در کوچه و خیابان و تاکسی و محل کار شنید؛ یک "نه" محکم که به همراه خود می‌خواهد به هر شکلی که شده راهکارهایی از جنس آبان ۹۸ را عملی کند و آلترناتیو "خیابان" را در برابر "صندوق" قرار می‌دهد؛ راهکارهایی که جامعه در طول تمام عمر جمهوری اسلامی به صورت مداوم برای عملی کردنشان خیز برداشته، اما اینبار کیفیت این تحرک سیاسی سراسری که پایه و اساس آن شکل گرفته، متفاوت از آنی است که در دوره‌های قبل تجربه کرده‌ایم.

در مقایسه با ادوار پیشین، هرچند در حال حاضر، هنوز شاهد تجمعات اعتراضی توده‌ای در سطح کل کشور و سر دادن شعارهای مستقیما ضد حکومتی و ضد سیستم نبوده‌ایم، اما آنچه که مدتی است به شکلی کاملا روشن و علنی و همینطور توسط اکثریت قاطع مردم اعلام می‌شود، گفتمانی عموما ضد حکومت است که اینبار در قالب تحریم کامل انتخابات از موضع ضدیت مستقیم علیه حکومت نمایندگی می‌شود؛ گفتمانی که به صریح ترین شکل ممکن توسط خانواده‌های دادخواه آبان و سایر قربانیان جنایات حکومت اعلام شده ("رای ما سرنگونی")، بازنشستگان شعار خیابانی‌اش را بارها سر داده‌اند ("ما دیگه رای نمی‌دیم، از بس دروغ شنیدیم") و به اشکال مختلفی در میان سایر بخش‌های جامعه غالب است.

در همین راستا از مقطع روز جهانی زن سال گذشته تا روز جهانی کارگر امسال، یعنی از اسفند ۹۹ تا اردیبهشت ۱۴۰۰ جنبش‌های اعتراضی مختلف، متحدانه و یک صدا آمدند تا در قالب جنبش‌های کارگری، بازنشستگان، معلمان، زنان، دانشجویان، دانش آموزان، پرستاران و کادر درمان، دادخواهی و سایر شهروندانی که به دلیل سیاست‌های حکومت شدیدترین آسیب‌ها را متحمل شده‌اند، بگویند که این وضعیت قابل تحمل نیست و باید فورا تغییر کند.

همگام و همراه با اقدامات متعدد انجام گرفته در بازه زمانی فوق، که بر بستر فضای اعتراضی جامعه‌ای که دی ۹۶، مرداد ۹۷ و آبان ۹۸ را در کارنامه مبارزاتی‌اش دارد، موضع شفاف و علنی جامعه در قبال انتخابات، اینبار نه فقط تحریم آن، بلکه در ادامه خواست نابودی مناسبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی موجود در جامعه است.

لذا ما امضاکنندگان بیانیه حاضر، در نهایت خشم، اعتراض و انزجار نسبت به شرایط فلاکتبار این روزهای جامعه، رای و موضع خود را در مورد نمایش انتخاباتی حاکمیت چنین ابراز می‌داریم:

❌ ما به حکومتی نه می‌گوییم که ۱۵۰۰ تن را در آبان ۹۸ کشت و تا همین امروز حتی یک نفر را به خاطر این جنایت محاکمه نکرده است.

❌ حکومتی که در دیماه ۹۸ یک هواپیمای مسافربری را به عمد سرنگون کرد و زبانش همچنان دراز است.

❌ حکومتی که هر اقدام و عمل اعتراضی از طرف جامعه را با زندان و سرکوب و شکنجه و اعدام پاسخ میدهد.

❌ حکومتی که حداقل‌های معیشتی ما از ما سلب کرده و زندگی سعادتمند را برایمان تبدیل به آرزویی دور کرده.

❌ حکومتی که با اهمال عمدی و بی تفاوتی نسبت به جان شهروندان این جامعه در جریان دو سال اخیر، موجب مرگ هزاران نفر به دلیل ابتلا به کرونا شده است.

❎ پس تنها رای ما به حکومتی که باعث و بانی تمام مشکلات و فلاکت‌های تحمیل شده بر جامعه است، هیچ چیز نیست جز نابودی آن و ساختن جامعه ای شاد، آزاد، برابر و مرفه برای همه شهروندان!
لیست امضاها:👇🏻
https://wp.me/p9yWrK-1zX
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Video
نیمای قهرمانم تولدت مبارک.

مرگ تونیمای عزیز به کیفرخواستی سنگین علیه جمهوری اسلامی تبدیل میکنیم

روز ۲۵ خرداد سال ۱۳۷۸ ساعت یازده و نیم صبح نوزادی زیبا و نازنین که اسم نیما را برایش انتخاب کرده بودیم، به دنیا آمد. من در لحظه تولد نیما سرکار بودم در کارخانه پارسیان لوله کار میکردم که به من زنگ زدند و خبر دادند همسرم زایمان کرده و بچه مان به دنیا آمده. در حالی که سر از پا نمیشناختم و سرشار از شادی وخوشحالی بودم مستقیم از محل کارم راهی بیمارستان شدم و سر راهم یک دسته گل به همراه شیرینی گرفتم. نیما یک بچه ی بسیار زیبارو و آرامی بود، به ندرت گریه میکرد طوریکه گاهی وقتا از این موضوع نگران میشدیم. خاطرم هست که وقتی نوزاد بود با اتوبوس از تهران راهی اشنویه شدیم، در حالیکه همه اش فکر میکردیم که حتما نیما در اتوبوس اذیت میشود و بالاخره نوزاد است و حتما خیلی گریه میکند و ممکن است برای مسافرهای اتوبوس مزاحمت ایجاد کنیم سوار اتوبوس شدیم ولی در کمال ناباوری دیدیم که نیما کاملا آروم بود و هر از گاهی که نق کوچولویی میزد که با شیرخوردن آروم میشد. نیما کم کم قد میکشید و بزرگ میشد شلوغ و پرانرژی میشد و مادرش و من هم مثل همه مادرها و پدرها از دیدن بزرگ شدن فرزندمون شاد و خوشحال بودیم و برایش نقشه ها میکشیدم و آرزوها داشتیم. همزمان با بزرگ شدن نیما من هم با شور وشعفی دو چندان مشغول کار و تلاش بودم هم کار برای امرار معاش هم فعالیتهای سیاسی. تا اینکه بازداشت های من از سال ۸۷ به بعد در کوردستان و تهران شروع شد. بازداشت ۲۲ خرداد ۸۹ در تهران محکومیتی سنگین بیست ساله بدنبال داشت خانواده بشدت تحت فشار و استرس بودند من در انفرادی ۲۰۹ بودم که بعد از چهار ماه به من اجازه ی ملاقات با خانواده ام را دادند و از اینکه نیما را میدیدم هم خوشحال بودم و هم ناراحت و همراه با ترس. با خودم فکر میکردم که نیما شاید به هم میریزد وقتی پدرش را در زندان ببیند، او کودک است و شاید نداند که من به چه دلیل زندان هستم و... ! خلاصه روز ملاقات شد و خانواده ام همگی به ملاقاتم آمدند و نیما هم به همراهشان بود ولی غم و نگرانی در چهره ی همه اعضای خانواده ام موج میزد و به خصوص در صورت گرد و زیبای پسرم نیما و کاملا متوجه بودم که تلاش میکنن خود را نگران نشان ندهند تا من مبادا ناراحت شوم و این از لبخندهای تصنعیشان کاملن پیدا بود و حتی نیما هم سعی میکرد خود را شاد نشان بدهد. بعد از چند ماه در شعبه پانزده به سرپرستی صلواتی محاکمه شدم و محکوم به بیست سال حبس شدم یادمه وقتی برای ابلاغ حکم به دادگاه فراخوانده شدم نیما و خانواده آمدند و در دستان نیما کلی کتاب بود که برای من آورده بود که ببرم داخل زندان و واقعا خوشحال شدم از این کار نیما. وقتی حکم بیست سال حبس را به من دادند نیما به داخل اتاق دادگاه آمد با چهره معصوم به صلواتی گفت آقای قاضی به پدرم رحم کنید و خواهش میکنم به خاطر من به پدرم رحم کنید و...

صلواتی اصلا توجهی نکرد و مرا در میان گریه و زاری خانواده بدون اینکه اجازه بدهند کلمه ای، صحبت کنم به زندان برگرداندند. چه روزهای وحشتناکی بود درست در روزی بود که زنده یاد هدی صابر بعد از هشت روز اعتصاب غذا جان
باخت. در حال گذران حبس بودم و خانواده ام گاهی به ملاقاتم در روزهای ملاقات می آمدند و در یکی از روزهای ملاقات در سال ۹۱، همسرم به همراه پدرم به ملاقاتم آمدند و نیما همراهشان نبود. سراغ نیما را گرفتم گفتند سرما خورده و در خانه مانده است. در ملاقات بعدی باز هم نیما همراه خانواده نبود و بازم سراغ نیما را گرفتم و خانواده ام که نمیخواستند من را نگران کنند و همه اش طفره میرفتند ولی من کاملا مشکوک شده بودم که اتفاقی افتاده و نمیخواهند به من بگویند و بالاخره با اصرارهای من پدرم با سختی و کلی من من کردن گفت نیما مریض شده و سرماخوردگیش شدید شده و در بیمارستان محک بستری شده. اسم بیمارستان محک را شنیدم دنیا روی سرم خراب شد چون قبلا میدانستم این بیمارستان برای بیماران سرطانی است و فهمیدم که بیماری نیما سرماخوردگی نیست و دنیا رو سرم آوار شد. تنها فرزندم به سرطان مبتلا شده و من در چاردیواری زندان محبوس. در سالن ملاقات از پا افتادم و با کمک دوستان و با چشمانی اشکبار به بند۳۵۰ برگشتم ولی گریه امانم نمیداد. روزهای سختی بود تلاش خانواده، دوستان، خودم و همبندیانم برای اینکه بتوانم مرخصی بگیرم تا در کنار فرزند بیمارم باشم ادامه داشت. آرام و قرار نداشتم زنده یاد فریبرز رییس دانا مرتب مرا دلداری میداد با کمکش خطاب به افکار عمومی نامه ای نوشتم که باید کنار فرزند بیمارم باشم در این میان نامه های از زندان رجایی شهراز طرف زندانیان با این عنوان بهنام باید در کنار فرزند بیمارش باشد منتشر شد.👇👇👇👇
❤1
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Video
در خارج و داخل کمپین های مختلفی راه افتاد از جمله کمپینی از طرف کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی.
فشار به دستگاه قضایی و امنیتی زیاد بود طوریکه وزارت قبل از مرخصی مرا به مدت نیم ساعت برای ملاقات در بیمارستان محک تحت الحفظ بردند. سه مامور همراهم بود و وقتی به بیمارستان رسیدم و نیما را ضعیف و نحیف و رنگ پریده بر روی تخت بیمارستان دیدم نفسم بند آمد و بغض گلویم را گرفت و با هر زوری بود جلوی اشکهایم را گرفتم که پیش نیما گریه نکنم و روحیه اش را تضعیف نکنم اما از آن لپهای قرمز و صورت خندان نیما دیگه اثری نبود و نیما خیلی ضعیف و لاغر شده بود. نیم ساعت اجازه دادند کنار نیما باشم با چشمانی پر از اشک به زندان و بند ۳۵۰ برگشتم.
با تلاش خانواده و اعتراضهای همه جانبه بعد از بیست روز با قید وثیقه به مرخصی آمدم و در تمام مدت مرخصی کارم رفتن به بیمارستان، خرید دارو و پیگیری روند درمان نیما بود‌.

نیما برای من فقط یک فرزند نبود در واقع نیما یار و یاورم بود و همیشه در کنارم بود چه در طول سالهایی که در زندان بودم چه بیرون از زندان. یادمه زمانی که من وبلاگ نویسی میکردم مطالبم را میخواند گاه ایراد میگرفت و ویرایش میکرد و از لحاظ فنی چون به کامپیوتر وارد بود همیشه کمکم میکرد و راهنماییم میکرد.
امروز ۲۵ خرداد روز تولد نیمای بزرگ مرد است که گرچه عمر کوتاهی داشت اما در طول عمر کوتاه بیست ساله اش مبارزه و مقاومت بسیار کرد. مبارزه با بیماری سرطان و با جمهوری اسلامی... او در تمام هشت سال زندان و بازداشتهای من صدای من و دیگر زندانیان بود. به دفعات نامه های اعتراضی و کوبنده خطاب به افکار عمومی و دادستان وقت جعفری، دولت آبادی نوشت. هر خبر، ویس و مطلبی که در داخل زندان به دستش میرساندم، فوری و با شجاعت منتشر میکرد. بارها مصاحبه کرد و صدای پدر زندانی اش بود.

متاسفانه سالها مبارزه ی نیما برای شکست این بیماری و تلاشهای ما به خصوص مادرش و پدرم که در نبود من همیشه در کنار خانواده ام بود و همچنین دوستان و رفقایی که همیشه در کنار نیما و خانواده ام بودند، نتیجه نداد و ما نیمای عزیز را در ۲۹ مهر ۱۳۹۸ از دست دادیم.

تولدت مبارک نیمای قهرمانم
یادت گرامی

#نیما_ابراهیمزاده_تولد

بهنام ابراهیم زاده ۲۵ خرداد ۱۴۰۰
🔴 تجمع پیک‌های موتورسوار اسنپ فود

روز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰، گروهی از پیک‌های موتورسوار اسنپ فود در پارک لاله تهران دست به تجمع زدند.

تجمع کنندگان اعم مطالباتشان را افزایش هزینه سفرها و کوتاه کردن مقصد پیک‌ها عنوان کردند.

#اعتراضات_سراسری

https://t.me/behnima
🔴تهران
چهارشنبه ۲۶خرداد ۱۴۰۰
#ارسالی
تجمع امروز داروخانه داران در اعتراض به آیین نامه

https://t.me/behnima