مادر سجاد رضایی، از جان‌باختگان راه آزادی به‌علت فشار ناشی از قتل فرزندش در آبان ۹۸ خودکشی کرد...
امروز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰؛ مادر زنده یاد #سجاد_رضایی، از جان‌باختگان خیزش ميليونی مردم در آبان خونین ۹۸، به‌علت فشار بیش از حد و غیرقابل تحمل دوری از فرزندش، شب دوشنبه ۲۵ خرداد دست به خودکشی زد و هم‌اکنون حال وی وخیم می‌باشد.
زنده یاد سجاد رضایی، متولد ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵ متولد بود. او تک فرزند و ورزشکار بود. وی با مدرک دیپلم مکانیک در یک فروشگاه لوازم یدکی خوردو مشغول کارگری بود.
سجاد رضایی، عصر روز شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، در دومین روز از خیزش ميليونی مردم، برای رفتن به منزل از محل کار خود خارج شد و پس از آن به جمعیت مردم معترض در"سرآسیاب ملارد" پیوست و در همین هنگام مزدوران امنیتی رژیم از پشت به سینه او شلیک کردند.
#خیزش_آبان_۹۸
#رای_بی_رای #رای_نمیدهیم
#اعتراضات_سراسری
@behnima
امروز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰؛ مادر زنده یاد #سجاد_رضایی، از جان‌باختگان خیزش ميليونی مردم در آبان خونین ۹۸، به‌علت فشار بیش از حد و غیرقابل تحمل دوری از فرزندش، شب دوشنبه ۲۵ خرداد دست به خودکشی زد و هم‌اکنون حال وی وخیم می‌باشد.
زنده یاد سجاد رضایی، متولد ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵ متولد بود. او تک فرزند و ورزشکار بود. وی با مدرک دیپلم مکانیک در یک فروشگاه لوازم یدکی خوردو مشغول کارگری بود.
سجاد رضایی، عصر روز شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، در دومین روز از خیزش ميليونی مردم، برای رفتن به منزل از محل کار خود خارج شد و پس از آن به جمعیت مردم معترض در"سرآسیاب ملارد" پیوست و در همین هنگام مزدوران امنیتی رژیم از پشت به سینه او شلیک کردند.
#خیزش_آبان_۹۸
#رای_بی_رای #رای_نمیدهیم
#اعتراضات_سراسری
@behnima
🔴رای نمیدهیم و این یعنی رای ما "نه" محکمی است به شرایط موجود
(بیانیه دانشجویان در رابطه با تحریم کامل و قطعی انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰)
انتخابات ریاست جمهوری همواره در زمره یکی از چندین بحران ساختاری جمهوری اسلامی بوده و این حکومت هیچگاه پروسه مورد قبولی را برای چگونه از سر گذراندن انتخابات ارائه نکرده است. انتخابات به مثابه یک پدیده سیاسی که نفس موجودیتش از فشار مطالبات جامعه در انقلاب ۵۷ به حکومت اسلامی تحمیل شد، همواره برای این حکومت دردسری عظیم بوده و خواهد بود. چرا که حاکمیت مجبور است یک نمایش صوری و دروغین را اجرا کند و سعی کند در جریان اجرای این نمایش، کمترین رسوایی به بار آید.
از همین جهت است که هر دوره، برگزاری نمایش انتخاباتی برای جمهوری اسلامی به چالشی بزرگ تبدیل میشود و به همراه خود فضایی را ایجاد میکند که مخالفین وضع موجود را به میدان اعتراض می‌کشاند و این میدان اعتراضی در انتخابات پیش رو بسیار بیش از دوره‌های قبل خودنمایی میکند. انتخابات حاضر در اوج نارضایتی جامعه طی ماه‌های اخیر و در شرایطی فرا می‌رسد که عموم جامعه به تمام معنا از این قوانین و مقررات و شرایط تحمیلی بر زندگی‌اش بیزار و منزجر است و به دنبال هر فرصتی است تا مهلک‌ترین ضربه سیاسی ممکن را به دستگاه حاکم وارد سازد.
امروز شاهد هستیم که جامعه، یک صدا در حال "نه" گفتن به اوضاع و شرایط غیرقابل تحمل موجود است. این "نه" سراسری را میتوان در شبکه‌های اجتماعی دید، میتوان آن را در کوچه و خیابان و تاکسی و محل کار شنید؛ یک "نه" محکم که به همراه خود می‌خواهد به هر شکلی که شده راهکارهایی از جنس آبان ۹۸ را عملی کند و آلترناتیو "خیابان" را در برابر "صندوق" قرار میدهد؛ راهکارهایی که جامعه در طول تمام عمر جمهوری اسلامی به صورت مداوم برای عملی کردنشان خیز برداشته، اما اینبار کیفیت این تحرک سیاسی سراسری که پایه و اساس آن شکل گرفته، متفاوت از آنی است که در دوره‌های قبل تجربه کرده‌ایم.
در مقایسه با ادوار پیشین، هرچند در حال حاضر، هنوز شاهد تجمعات اعتراضی توده‌ای در سطح کل کشور و سر دادن شعارهای مستقیما ضد حکومتی و ضد سیستم نبوده‌ایم، اما آنچه که مدتی است به شکلی کاملا روشن و علنی و همینطور توسط اکثریت قاطع مردم اعلام میشود، گفتمانی عموما ضد حکومت است که اینبار در قالب تحریم کامل انتخابات از موضع ضدیت مستقیم علیه حکومت نمایندگی میشود؛ گفتمانی که به صریح ترین شکل ممکن توسط خانواده‌های دادخواه آبان و سایر قربانیان جنایات حکومت اعلام شده ("رای ما سرنگونی")، بازنشستگان شعار خیابانی‌اش را بارها سر داده‌اند ("ما دیگه رای نمی‌دیم، از بس دروغ شنیدیم") و به اشکال مختلفی در میان سایر بخش‌های جامعه غالب است.
در همین راستا از مقطع روز جهانی زن سال گذشته تا روز جهانی کارگر امسال، یعنی از اسفند ۹۹ تا اردیبهشت ۱۴۰۰ جنبش‌های اعتراضی مختلف، متحدانه و یک صدا آمدند تا در قالب جنبش‌های کارگری، بازنشستگان، معلمان، زنان، دانشجویان، دانش آموزان، پرستاران و کادر درمان، دادخواهی و سایر شهروندانی که به دلیل سیاست‌های حکومت شدیدترین آسیب‌ها را متحمل شده‌اند، بگویند که این وضعیت قابل تحمل نیست و باید فورا تغییر کند.
همگام و همراه با اقدامات متعدد انجام گرفته در بازه زمانی فوق، که بر بستر فضای اعتراضی جامعه‌ای که دی ۹۶، مرداد ۹۷ و آبان ۹۸ را در کارنامه مبارزاتی‌اش دارد، موضع شفاف و علنی جامعه در قبال انتخابات، اینبار نه فقط تحریم آن، بلکه در ادامه خواست نابودی مناسبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی موجود در جامعه است.
لذا ما امضاکنندگان بیانیه حاضر، در نهایت خشم، اعتراض و انزجار نسبت به شرایط فلاکتبار این روزهای جامعه، رای و موضع خود را در مورد نمایش انتخاباتی حاکمیت چنین ابراز می‌داریم:
❌ ما به حکومتی نه می‌گوییم که ۱۵۰۰ تن را در آبان ۹۸ کشت و تا همین امروز حتی یک نفر را به خاطر این جنایت محاکمه نکرده است.
❌ حکومتی که در دیماه ۹۸ یک هواپیمای مسافربری را به عمد سرنگون کرد و زبانش همچنان دراز است.
❌ حکومتی که هر اقدام و عمل اعتراضی از طرف جامعه را با زندان و سرکوب و شکنجه و اعدام پاسخ میدهد.
❌ حکومتی که حداقل‌های معیشتی ما از ما سلب کرده و زندگی سعادتمند را برایمان تبدیل به آرزویی دور کرده.
❌ حکومتی که با اهمال عمدی و بی تفاوتی نسبت به جان شهروندان این جامعه در جریان دو سال اخیر، موجب مرگ هزاران نفر به دلیل ابتلا به کرونا شده است.
❎ پس تنها رای ما به حکومتی که باعث و بانی تمام مشکلات و فلاکت‌های تحمیل شده بر جامعه است، هیچ چیز نیست جز نابودی آن و ساختن جامعه ای شاد، آزاد، برابر و مرفه برای همه شهروندان!
لیست امضاها:👇🏻
https://wp.me/p9yWrK-1zX
(بیانیه دانشجویان در رابطه با تحریم کامل و قطعی انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰)
انتخابات ریاست جمهوری همواره در زمره یکی از چندین بحران ساختاری جمهوری اسلامی بوده و این حکومت هیچگاه پروسه مورد قبولی را برای چگونه از سر گذراندن انتخابات ارائه نکرده است. انتخابات به مثابه یک پدیده سیاسی که نفس موجودیتش از فشار مطالبات جامعه در انقلاب ۵۷ به حکومت اسلامی تحمیل شد، همواره برای این حکومت دردسری عظیم بوده و خواهد بود. چرا که حاکمیت مجبور است یک نمایش صوری و دروغین را اجرا کند و سعی کند در جریان اجرای این نمایش، کمترین رسوایی به بار آید.
از همین جهت است که هر دوره، برگزاری نمایش انتخاباتی برای جمهوری اسلامی به چالشی بزرگ تبدیل میشود و به همراه خود فضایی را ایجاد میکند که مخالفین وضع موجود را به میدان اعتراض می‌کشاند و این میدان اعتراضی در انتخابات پیش رو بسیار بیش از دوره‌های قبل خودنمایی میکند. انتخابات حاضر در اوج نارضایتی جامعه طی ماه‌های اخیر و در شرایطی فرا می‌رسد که عموم جامعه به تمام معنا از این قوانین و مقررات و شرایط تحمیلی بر زندگی‌اش بیزار و منزجر است و به دنبال هر فرصتی است تا مهلک‌ترین ضربه سیاسی ممکن را به دستگاه حاکم وارد سازد.
امروز شاهد هستیم که جامعه، یک صدا در حال "نه" گفتن به اوضاع و شرایط غیرقابل تحمل موجود است. این "نه" سراسری را میتوان در شبکه‌های اجتماعی دید، میتوان آن را در کوچه و خیابان و تاکسی و محل کار شنید؛ یک "نه" محکم که به همراه خود می‌خواهد به هر شکلی که شده راهکارهایی از جنس آبان ۹۸ را عملی کند و آلترناتیو "خیابان" را در برابر "صندوق" قرار میدهد؛ راهکارهایی که جامعه در طول تمام عمر جمهوری اسلامی به صورت مداوم برای عملی کردنشان خیز برداشته، اما اینبار کیفیت این تحرک سیاسی سراسری که پایه و اساس آن شکل گرفته، متفاوت از آنی است که در دوره‌های قبل تجربه کرده‌ایم.
در مقایسه با ادوار پیشین، هرچند در حال حاضر، هنوز شاهد تجمعات اعتراضی توده‌ای در سطح کل کشور و سر دادن شعارهای مستقیما ضد حکومتی و ضد سیستم نبوده‌ایم، اما آنچه که مدتی است به شکلی کاملا روشن و علنی و همینطور توسط اکثریت قاطع مردم اعلام میشود، گفتمانی عموما ضد حکومت است که اینبار در قالب تحریم کامل انتخابات از موضع ضدیت مستقیم علیه حکومت نمایندگی میشود؛ گفتمانی که به صریح ترین شکل ممکن توسط خانواده‌های دادخواه آبان و سایر قربانیان جنایات حکومت اعلام شده ("رای ما سرنگونی")، بازنشستگان شعار خیابانی‌اش را بارها سر داده‌اند ("ما دیگه رای نمی‌دیم، از بس دروغ شنیدیم") و به اشکال مختلفی در میان سایر بخش‌های جامعه غالب است.
در همین راستا از مقطع روز جهانی زن سال گذشته تا روز جهانی کارگر امسال، یعنی از اسفند ۹۹ تا اردیبهشت ۱۴۰۰ جنبش‌های اعتراضی مختلف، متحدانه و یک صدا آمدند تا در قالب جنبش‌های کارگری، بازنشستگان، معلمان، زنان، دانشجویان، دانش آموزان، پرستاران و کادر درمان، دادخواهی و سایر شهروندانی که به دلیل سیاست‌های حکومت شدیدترین آسیب‌ها را متحمل شده‌اند، بگویند که این وضعیت قابل تحمل نیست و باید فورا تغییر کند.
همگام و همراه با اقدامات متعدد انجام گرفته در بازه زمانی فوق، که بر بستر فضای اعتراضی جامعه‌ای که دی ۹۶، مرداد ۹۷ و آبان ۹۸ را در کارنامه مبارزاتی‌اش دارد، موضع شفاف و علنی جامعه در قبال انتخابات، اینبار نه فقط تحریم آن، بلکه در ادامه خواست نابودی مناسبات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی موجود در جامعه است.
لذا ما امضاکنندگان بیانیه حاضر، در نهایت خشم، اعتراض و انزجار نسبت به شرایط فلاکتبار این روزهای جامعه، رای و موضع خود را در مورد نمایش انتخاباتی حاکمیت چنین ابراز می‌داریم:
❌ ما به حکومتی نه می‌گوییم که ۱۵۰۰ تن را در آبان ۹۸ کشت و تا همین امروز حتی یک نفر را به خاطر این جنایت محاکمه نکرده است.
❌ حکومتی که در دیماه ۹۸ یک هواپیمای مسافربری را به عمد سرنگون کرد و زبانش همچنان دراز است.
❌ حکومتی که هر اقدام و عمل اعتراضی از طرف جامعه را با زندان و سرکوب و شکنجه و اعدام پاسخ میدهد.
❌ حکومتی که حداقل‌های معیشتی ما از ما سلب کرده و زندگی سعادتمند را برایمان تبدیل به آرزویی دور کرده.
❌ حکومتی که با اهمال عمدی و بی تفاوتی نسبت به جان شهروندان این جامعه در جریان دو سال اخیر، موجب مرگ هزاران نفر به دلیل ابتلا به کرونا شده است.
❎ پس تنها رای ما به حکومتی که باعث و بانی تمام مشکلات و فلاکت‌های تحمیل شده بر جامعه است، هیچ چیز نیست جز نابودی آن و ساختن جامعه ای شاد، آزاد، برابر و مرفه برای همه شهروندان!
لیست امضاها:👇🏻
https://wp.me/p9yWrK-1zX
Campaign to Free Political Prisoners in Iran – CFPPI
رای نمیدهیم و این یعنی رای ما “نه” محکمی است به شرایط موجود.(بیانیه دانشجویان در رابطه با تحریم کامل و قطعی انتخابات ریاست جمهوری…
انتخابات ریاست جمهوری همواره در زمره یکی از چندین بحران ساختاری جمهوری اسلامی بوده و این حکومت هیچگاه پروسه مورد قبولی را برای چگونه از سر گذراندن انتخابات ارائه نکرده است. انتخابات به مثابه یک پدی…
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Video
نیمای قهرمانم تولدت مبارک.
مرگ تونیمای عزیز به کیفرخواستی سنگین علیه جمهوری اسلامی تبدیل میکنیم
روز ۲۵ خرداد سال ۱۳۷۸ ساعت یازده و نیم صبح نوزادی زیبا و نازنین که اسم نیما را برایش انتخاب کرده بودیم، به دنیا آمد. من در لحظه تولد نیما سرکار بودم در کارخانه پارسیان لوله کار میکردم که به من زنگ زدند و خبر دادند همسرم زایمان کرده و بچه مان به دنیا آمده. در حالی که سر از پا نمیشناختم و سرشار از شادی وخوشحالی بودم مستقیم از محل کارم راهی بیمارستان شدم و سر راهم یک دسته گل به همراه شیرینی گرفتم. نیما یک بچه ی بسیار زیبارو و آرامی بود، به ندرت گریه میکرد طوریکه گاهی وقتا از این موضوع نگران میشدیم. خاطرم هست که وقتی نوزاد بود با اتوبوس از تهران راهی اشنویه شدیم، در حالیکه همه اش فکر میکردیم که حتما نیما در اتوبوس اذیت میشود و بالاخره نوزاد است و حتما خیلی گریه میکند و ممکن است برای مسافرهای اتوبوس مزاحمت ایجاد کنیم سوار اتوبوس شدیم ولی در کمال ناباوری دیدیم که نیما کاملا آروم بود و هر از گاهی که نق کوچولویی میزد که با شیرخوردن آروم میشد. نیما کم کم قد میکشید و بزرگ میشد شلوغ و پرانرژی میشد و مادرش و من هم مثل همه مادرها و پدرها از دیدن بزرگ شدن فرزندمون شاد و خوشحال بودیم و برایش نقشه ها میکشیدم و آرزوها داشتیم. همزمان با بزرگ شدن نیما من هم با شور وشعفی دو چندان مشغول کار و تلاش بودم هم کار برای امرار معاش هم فعالیتهای سیاسی. تا اینکه بازداشت های من از سال ۸۷ به بعد در کوردستان و تهران شروع شد. بازداشت ۲۲ خرداد ۸۹ در تهران محکومیتی سنگین بیست ساله بدنبال داشت خانواده بشدت تحت فشار و استرس بودند من در انفرادی ۲۰۹ بودم که بعد از چهار ماه به من اجازه ی ملاقات با خانواده ام را دادند و از اینکه نیما را میدیدم هم خوشحال بودم و هم ناراحت و همراه با ترس. با خودم فکر میکردم که نیما شاید به هم میریزد وقتی پدرش را در زندان ببیند، او کودک است و شاید نداند که من به چه دلیل زندان هستم و... ! خلاصه روز ملاقات شد و خانواده ام همگی به ملاقاتم آمدند و نیما هم به همراهشان بود ولی غم و نگرانی در چهره ی همه اعضای خانواده ام موج میزد و به خصوص در صورت گرد و زیبای پسرم نیما و کاملا متوجه بودم که تلاش میکنن خود را نگران نشان ندهند تا من مبادا ناراحت شوم و این از لبخندهای تصنعیشان کاملن پیدا بود و حتی نیما هم سعی میکرد خود را شاد نشان بدهد. بعد از چند ماه در شعبه پانزده به سرپرستی صلواتی محاکمه شدم و محکوم به بیست سال حبس شدم یادمه وقتی برای ابلاغ حکم به دادگاه فراخوانده شدم نیما و خانواده آمدند و در دستان نیما کلی کتاب بود که برای من آورده بود که ببرم داخل زندان و واقعا خوشحال شدم از این کار نیما. وقتی حکم بیست سال حبس را به من دادند نیما به داخل اتاق دادگاه آمد با چهره معصوم به صلواتی گفت آقای قاضی به پدرم رحم کنید و خواهش میکنم به خاطر من به پدرم رحم کنید و...
صلواتی اصلا توجهی نکرد و مرا در میان گریه و زاری خانواده بدون اینکه اجازه بدهند کلمه ای، صحبت کنم به زندان برگرداندند. چه روزهای وحشتناکی بود درست در روزی بود که زنده یاد هدی صابر بعد از هشت روز اعتصاب غذا جان
باخت. در حال گذران حبس بودم و خانواده ام گاهی به ملاقاتم در روزهای ملاقات می آمدند و در یکی از روزهای ملاقات در سال ۹۱، همسرم به همراه پدرم به ملاقاتم آمدند و نیما همراهشان نبود. سراغ نیما را گرفتم گفتند سرما خورده و در خانه مانده است. در ملاقات بعدی باز هم نیما همراه خانواده نبود و بازم سراغ نیما را گرفتم و خانواده ام که نمیخواستند من را نگران کنند و همه اش طفره میرفتند ولی من کاملا مشکوک شده بودم که اتفاقی افتاده و نمیخواهند به من بگویند و بالاخره با اصرارهای من پدرم با سختی و کلی من من کردن گفت نیما مریض شده و سرماخوردگیش شدید شده و در بیمارستان محک بستری شده. اسم بیمارستان محک را شنیدم دنیا روی سرم خراب شد چون قبلا میدانستم این بیمارستان برای بیماران سرطانی است و فهمیدم که بیماری نیما سرماخوردگی نیست و دنیا رو سرم آوار شد. تنها فرزندم به سرطان مبتلا شده و من در چاردیواری زندان محبوس. در سالن ملاقات از پا افتادم و با کمک دوستان و با چشمانی اشکبار به بند۳۵۰ برگشتم ولی گریه امانم نمیداد. روزهای سختی بود تلاش خانواده، دوستان، خودم و همبندیانم برای اینکه بتوانم مرخصی بگیرم تا در کنار فرزند بیمارم باشم ادامه داشت. آرام و قرار نداشتم زنده یاد فریبرز رییس دانا مرتب مرا دلداری میداد با کمکش خطاب به افکار عمومی نامه ای نوشتم که باید کنار فرزند بیمارم باشم در این میان نامه های از زندان رجایی شهراز طرف زندانیان با این عنوان بهنام باید در کنار فرزند بیمارش باشد منتشر شد.👇👇👇👇
مرگ تونیمای عزیز به کیفرخواستی سنگین علیه جمهوری اسلامی تبدیل میکنیم
روز ۲۵ خرداد سال ۱۳۷۸ ساعت یازده و نیم صبح نوزادی زیبا و نازنین که اسم نیما را برایش انتخاب کرده بودیم، به دنیا آمد. من در لحظه تولد نیما سرکار بودم در کارخانه پارسیان لوله کار میکردم که به من زنگ زدند و خبر دادند همسرم زایمان کرده و بچه مان به دنیا آمده. در حالی که سر از پا نمیشناختم و سرشار از شادی وخوشحالی بودم مستقیم از محل کارم راهی بیمارستان شدم و سر راهم یک دسته گل به همراه شیرینی گرفتم. نیما یک بچه ی بسیار زیبارو و آرامی بود، به ندرت گریه میکرد طوریکه گاهی وقتا از این موضوع نگران میشدیم. خاطرم هست که وقتی نوزاد بود با اتوبوس از تهران راهی اشنویه شدیم، در حالیکه همه اش فکر میکردیم که حتما نیما در اتوبوس اذیت میشود و بالاخره نوزاد است و حتما خیلی گریه میکند و ممکن است برای مسافرهای اتوبوس مزاحمت ایجاد کنیم سوار اتوبوس شدیم ولی در کمال ناباوری دیدیم که نیما کاملا آروم بود و هر از گاهی که نق کوچولویی میزد که با شیرخوردن آروم میشد. نیما کم کم قد میکشید و بزرگ میشد شلوغ و پرانرژی میشد و مادرش و من هم مثل همه مادرها و پدرها از دیدن بزرگ شدن فرزندمون شاد و خوشحال بودیم و برایش نقشه ها میکشیدم و آرزوها داشتیم. همزمان با بزرگ شدن نیما من هم با شور وشعفی دو چندان مشغول کار و تلاش بودم هم کار برای امرار معاش هم فعالیتهای سیاسی. تا اینکه بازداشت های من از سال ۸۷ به بعد در کوردستان و تهران شروع شد. بازداشت ۲۲ خرداد ۸۹ در تهران محکومیتی سنگین بیست ساله بدنبال داشت خانواده بشدت تحت فشار و استرس بودند من در انفرادی ۲۰۹ بودم که بعد از چهار ماه به من اجازه ی ملاقات با خانواده ام را دادند و از اینکه نیما را میدیدم هم خوشحال بودم و هم ناراحت و همراه با ترس. با خودم فکر میکردم که نیما شاید به هم میریزد وقتی پدرش را در زندان ببیند، او کودک است و شاید نداند که من به چه دلیل زندان هستم و... ! خلاصه روز ملاقات شد و خانواده ام همگی به ملاقاتم آمدند و نیما هم به همراهشان بود ولی غم و نگرانی در چهره ی همه اعضای خانواده ام موج میزد و به خصوص در صورت گرد و زیبای پسرم نیما و کاملا متوجه بودم که تلاش میکنن خود را نگران نشان ندهند تا من مبادا ناراحت شوم و این از لبخندهای تصنعیشان کاملن پیدا بود و حتی نیما هم سعی میکرد خود را شاد نشان بدهد. بعد از چند ماه در شعبه پانزده به سرپرستی صلواتی محاکمه شدم و محکوم به بیست سال حبس شدم یادمه وقتی برای ابلاغ حکم به دادگاه فراخوانده شدم نیما و خانواده آمدند و در دستان نیما کلی کتاب بود که برای من آورده بود که ببرم داخل زندان و واقعا خوشحال شدم از این کار نیما. وقتی حکم بیست سال حبس را به من دادند نیما به داخل اتاق دادگاه آمد با چهره معصوم به صلواتی گفت آقای قاضی به پدرم رحم کنید و خواهش میکنم به خاطر من به پدرم رحم کنید و...
صلواتی اصلا توجهی نکرد و مرا در میان گریه و زاری خانواده بدون اینکه اجازه بدهند کلمه ای، صحبت کنم به زندان برگرداندند. چه روزهای وحشتناکی بود درست در روزی بود که زنده یاد هدی صابر بعد از هشت روز اعتصاب غذا جان
باخت. در حال گذران حبس بودم و خانواده ام گاهی به ملاقاتم در روزهای ملاقات می آمدند و در یکی از روزهای ملاقات در سال ۹۱، همسرم به همراه پدرم به ملاقاتم آمدند و نیما همراهشان نبود. سراغ نیما را گرفتم گفتند سرما خورده و در خانه مانده است. در ملاقات بعدی باز هم نیما همراه خانواده نبود و بازم سراغ نیما را گرفتم و خانواده ام که نمیخواستند من را نگران کنند و همه اش طفره میرفتند ولی من کاملا مشکوک شده بودم که اتفاقی افتاده و نمیخواهند به من بگویند و بالاخره با اصرارهای من پدرم با سختی و کلی من من کردن گفت نیما مریض شده و سرماخوردگیش شدید شده و در بیمارستان محک بستری شده. اسم بیمارستان محک را شنیدم دنیا روی سرم خراب شد چون قبلا میدانستم این بیمارستان برای بیماران سرطانی است و فهمیدم که بیماری نیما سرماخوردگی نیست و دنیا رو سرم آوار شد. تنها فرزندم به سرطان مبتلا شده و من در چاردیواری زندان محبوس. در سالن ملاقات از پا افتادم و با کمک دوستان و با چشمانی اشکبار به بند۳۵۰ برگشتم ولی گریه امانم نمیداد. روزهای سختی بود تلاش خانواده، دوستان، خودم و همبندیانم برای اینکه بتوانم مرخصی بگیرم تا در کنار فرزند بیمارم باشم ادامه داشت. آرام و قرار نداشتم زنده یاد فریبرز رییس دانا مرتب مرا دلداری میداد با کمکش خطاب به افکار عمومی نامه ای نوشتم که باید کنار فرزند بیمارم باشم در این میان نامه های از زندان رجایی شهراز طرف زندانیان با این عنوان بهنام باید در کنار فرزند بیمارش باشد منتشر شد.👇👇👇👇
❤1
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Video
در خارج و داخل کمپین های مختلفی راه افتاد از جمله کمپینی از طرف کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی.
فشار به دستگاه قضایی و امنیتی زیاد بود طوریکه وزارت قبل از مرخصی مرا به مدت نیم ساعت برای ملاقات در بیمارستان محک تحت الحفظ بردند. سه مامور همراهم بود و وقتی به بیمارستان رسیدم و نیما را ضعیف و نحیف و رنگ پریده بر روی تخت بیمارستان دیدم نفسم بند آمد و بغض گلویم را گرفت و با هر زوری بود جلوی اشکهایم را گرفتم که پیش نیما گریه نکنم و روحیه اش را تضعیف نکنم اما از آن لپهای قرمز و صورت خندان نیما دیگه اثری نبود و نیما خیلی ضعیف و لاغر شده بود. نیم ساعت اجازه دادند کنار نیما باشم با چشمانی پر از اشک به زندان و بند ۳۵۰ برگشتم.
با تلاش خانواده و اعتراضهای همه جانبه بعد از بیست روز با قید وثیقه به مرخصی آمدم و در تمام مدت مرخصی کارم رفتن به بیمارستان، خرید دارو و پیگیری روند درمان نیما بود.
نیما برای من فقط یک فرزند نبود در واقع نیما یار و یاورم بود و همیشه در کنارم بود چه در طول سالهایی که در زندان بودم چه بیرون از زندان. یادمه زمانی که من وبلاگ نویسی میکردم مطالبم را میخواند گاه ایراد میگرفت و ویرایش میکرد و از لحاظ فنی چون به کامپیوتر وارد بود همیشه کمکم میکرد و راهنماییم میکرد.
امروز ۲۵ خرداد روز تولد نیمای بزرگ مرد است که گرچه عمر کوتاهی داشت اما در طول عمر کوتاه بیست ساله اش مبارزه و مقاومت بسیار کرد. مبارزه با بیماری سرطان و با جمهوری اسلامی... او در تمام هشت سال زندان و بازداشتهای من صدای من و دیگر زندانیان بود. به دفعات نامه های اعتراضی و کوبنده خطاب به افکار عمومی و دادستان وقت جعفری، دولت آبادی نوشت. هر خبر، ویس و مطلبی که در داخل زندان به دستش میرساندم، فوری و با شجاعت منتشر میکرد. بارها مصاحبه کرد و صدای پدر زندانی اش بود.
متاسفانه سالها مبارزه ی نیما برای شکست این بیماری و تلاشهای ما به خصوص مادرش و پدرم که در نبود من همیشه در کنار خانواده ام بود و همچنین دوستان و رفقایی که همیشه در کنار نیما و خانواده ام بودند، نتیجه نداد و ما نیمای عزیز را در ۲۹ مهر ۱۳۹۸ از دست دادیم.
تولدت مبارک نیمای قهرمانم
یادت گرامی
#نیما_ابراهیمزاده_تولد
بهنام ابراهیم زاده ۲۵ خرداد ۱۴۰۰
فشار به دستگاه قضایی و امنیتی زیاد بود طوریکه وزارت قبل از مرخصی مرا به مدت نیم ساعت برای ملاقات در بیمارستان محک تحت الحفظ بردند. سه مامور همراهم بود و وقتی به بیمارستان رسیدم و نیما را ضعیف و نحیف و رنگ پریده بر روی تخت بیمارستان دیدم نفسم بند آمد و بغض گلویم را گرفت و با هر زوری بود جلوی اشکهایم را گرفتم که پیش نیما گریه نکنم و روحیه اش را تضعیف نکنم اما از آن لپهای قرمز و صورت خندان نیما دیگه اثری نبود و نیما خیلی ضعیف و لاغر شده بود. نیم ساعت اجازه دادند کنار نیما باشم با چشمانی پر از اشک به زندان و بند ۳۵۰ برگشتم.
با تلاش خانواده و اعتراضهای همه جانبه بعد از بیست روز با قید وثیقه به مرخصی آمدم و در تمام مدت مرخصی کارم رفتن به بیمارستان، خرید دارو و پیگیری روند درمان نیما بود.
نیما برای من فقط یک فرزند نبود در واقع نیما یار و یاورم بود و همیشه در کنارم بود چه در طول سالهایی که در زندان بودم چه بیرون از زندان. یادمه زمانی که من وبلاگ نویسی میکردم مطالبم را میخواند گاه ایراد میگرفت و ویرایش میکرد و از لحاظ فنی چون به کامپیوتر وارد بود همیشه کمکم میکرد و راهنماییم میکرد.
امروز ۲۵ خرداد روز تولد نیمای بزرگ مرد است که گرچه عمر کوتاهی داشت اما در طول عمر کوتاه بیست ساله اش مبارزه و مقاومت بسیار کرد. مبارزه با بیماری سرطان و با جمهوری اسلامی... او در تمام هشت سال زندان و بازداشتهای من صدای من و دیگر زندانیان بود. به دفعات نامه های اعتراضی و کوبنده خطاب به افکار عمومی و دادستان وقت جعفری، دولت آبادی نوشت. هر خبر، ویس و مطلبی که در داخل زندان به دستش میرساندم، فوری و با شجاعت منتشر میکرد. بارها مصاحبه کرد و صدای پدر زندانی اش بود.
متاسفانه سالها مبارزه ی نیما برای شکست این بیماری و تلاشهای ما به خصوص مادرش و پدرم که در نبود من همیشه در کنار خانواده ام بود و همچنین دوستان و رفقایی که همیشه در کنار نیما و خانواده ام بودند، نتیجه نداد و ما نیمای عزیز را در ۲۹ مهر ۱۳۹۸ از دست دادیم.
تولدت مبارک نیمای قهرمانم
یادت گرامی
#نیما_ابراهیمزاده_تولد
بهنام ابراهیم زاده ۲۵ خرداد ۱۴۰۰
اخباروگزارش_های_کارگری_25_خرداد_ماه_1400.doc
181.5 KB
اخباروگزارش های کارگری 25 خرداد ماه
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
#اعتراض_اعتصاب_حق_مسلم_ماست
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
Forwarded from کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
🔴 تجمع پیک‌های موتورسوار اسنپ فود
روز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰، گروهی از پیک‌های موتورسوار اسنپ فود در پارک لاله تهران دست به تجمع زدند.
تجمع کنندگان اعم مطالباتشان را افزایش هزینه سفرها و کوتاه کردن مقصد پیک‌ها عنوان کردند.
#اعتراضات_سراسری
https://t.me/behnima
روز سه‌شنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۰، گروهی از پیک‌های موتورسوار اسنپ فود در پارک لاله تهران دست به تجمع زدند.
تجمع کنندگان اعم مطالباتشان را افزایش هزینه سفرها و کوتاه کردن مقصد پیک‌ها عنوان کردند.
#اعتراضات_سراسری
https://t.me/behnima
🔴تهران
چهارشنبه ۲۶خرداد ۱۴۰۰
#ارسالی
تجمع امروز داروخانه داران در اعتراض به آیین نامه
https://t.me/behnima
چهارشنبه ۲۶خرداد ۱۴۰۰
#ارسالی
تجمع امروز داروخانه داران در اعتراض به آیین نامه
https://t.me/behnima
روابط عمومی شهرداری کامیاران با افتخار تقدیم میکند؛ پس رأی ندهید...
روابط عمومی شهرداری کامیاران در استان کردستان روی یکی از بیلبورد های تبلیغاتی در سطح شهر نوشته؛ "
انتخابات پُرشور کشور را بیمه میکند. پس رأی ندهید. با تشکر"
با تشکر از روابط عمومی شهرداری کامیاران، ما هم اعلام میکنیم حتما به توصیه شما عمل میکنیم و رأی نمیدهیم.
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
روابط عمومی شهرداری کامیاران در استان کردستان روی یکی از بیلبورد های تبلیغاتی در سطح شهر نوشته؛ "
انتخابات پُرشور کشور را بیمه میکند. پس رأی ندهید. با تشکر"
با تشکر از روابط عمومی شهرداری کامیاران، ما هم اعلام میکنیم حتما به توصیه شما عمل میکنیم و رأی نمیدهیم.
#اعتراضات_سراسری
#نه_به_انتخابات_نمایشی
https://t.me/behnima
راهت مستدام چه‌گوارا
*ستاره‌ای بر پیشانی
و بارقه‌ای از آمید
در عمق چشمانی عاشق
باری!
اگر نبودی!
جهان تهی میشد
از واژه‌ها
از آزادی
و
از نبرد تا به آخر
و در انبوه تصاویر گنگ
کسی خیالی و خاطری
از ایستاده جان دادن
نداشت
بر خیز و ببین!
آنان‌که دل به سیاهی شب نداده‌اند
هنوز
با یاد تو می‌غرند
طوفان به پا می‌کنند
و
در دل تاریکی
« گل گل خورشید می‌کارند »
یادت گرامی فرمانده!
یادت گرامی!
فرمانده تمام دوران‌های مقاومت
راهت مستدام فرمانده!
راهت مستدام چه!
جعفر_ابراهیمی
14 ژوئن زادروز_تولد_چه‌گوارا
https://t.me/behnima
*ستاره‌ای بر پیشانی
و بارقه‌ای از آمید
در عمق چشمانی عاشق
باری!
اگر نبودی!
جهان تهی میشد
از واژه‌ها
از آزادی
و
از نبرد تا به آخر
و در انبوه تصاویر گنگ
کسی خیالی و خاطری
از ایستاده جان دادن
نداشت
بر خیز و ببین!
آنان‌که دل به سیاهی شب نداده‌اند
هنوز
با یاد تو می‌غرند
طوفان به پا می‌کنند
و
در دل تاریکی
« گل گل خورشید می‌کارند »
یادت گرامی فرمانده!
یادت گرامی!
فرمانده تمام دوران‌های مقاومت
راهت مستدام فرمانده!
راهت مستدام چه!
جعفر_ابراهیمی
14 ژوئن زادروز_تولد_چه‌گوارا
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
اصلاح‌طلبان در قامت همیشگی استمرارطلبی
ع. الف
اصلاح‌طلبان بارها و بارها و در مقاطع مختلف ناجی جمهوری ننگین اسلامی بوده‌اند. بارها به عنوان سوپاپ اطمینان رژیم سرکوب و ارعاب عمل کرده‌اند و کارکردی بجز استمرار این رژیم نداشته‌اند. هر از گاهی وسط میدان پریده‌اند و هیاهو راه‌انداخته‌اند و در غوغاسالاری همیشگی‌شان تنور بازار رژیم در داخل و خارج از کشور را گرم نگه‌داشته‌اند. هر بار سعی کرده‌اند چهره کریه و ضدبشر جمهوری اسلامی را بزک کنند و با ماسکی جدید ضامن تداوم عمر ننگین این رژیم شوند. البته که تا کنون نیز بسیار خوب عمل کرده‌اند و در ماموریتشان موفق بوده‌اند. با همین چهره بزک‌کرده تعدادی جوان بی‌خبر از تاریخ را به هیجان آورده و به پای صندوق کشانده‌اند. با همین چهره بارها جهان را فریب داده‌اند و پای میز مذاکره کشانده‌اند و امتیاز گرفته‌اند.
ولی حنای این سیاست فریب - جنگ زرگری اصلاح‌طلب و اصول‌گرا - چند سالی است که رنگ باخنه است و مردم فریاد "اصول‌گرا، اصلاح‌طلب دیگه تموم ماجرا" سر داده‌اند. نه تنها مردم دیگر این سیاست را بر نمی‌تابند که خود حکومت نیز بعد از اتفاقات سالهای ۹۶، ۹۷ و ۹۸ توان این بازی را در خود می‌بیند و شرایط مختلفی - که توضیحش در این مجال نمی‌گنجد - که پیشاروری حکومت قرار گرفته‌اند، آن را واردار به جراحی‌های بزرگ کرده و یک‌کاسه کردن سفره‌ی غارتش را پیش گرفته است.
در این شرایط، برای اصلاح‌طلبان چه سیاستی باقی می‌ماند. آیا می‌توانند یکسره کنار مردم قرار بگیرند؟ که این کار ممکن نیست؛ زیرا پوست و گوشت و استخوانشان در این حکومت نضج یافته است و در تمامی سرکوب و ارعاب‌ها و حذف‌های این حکومت بعد از انقلاب ۵۷ سهیم بوده‌اند و اکنون نیز نانشان را در کاسه همین حکومت به دست می‌آورند.
آیا می‌توانند کاملا به رقیب وا دهند و خودشان را برای دوره یا دوره‌های بعد آماده سازند؟ این چشم‌انداز نیز چندان روشن نیست و بهتر آن است که از این نمد کلاهی را صاحب شوند.
بنابراین جعل‌کنندگان مفاهیم ناچسبی مانند "روشنفکری مذهبی" که به مانند ترکیب جمهوری و اسلامی ناچسب و نامتجانس است، این بار باید با کلمات بازی کنند و یکی به نعل و یکی میخ بزنند. سروششان با کلمات عهد عتیق بازی میکند و در این بازی به جمالِ عبدالناصر می‌رسد. خاتمی‌شان با این بهانه که ملت بیایید بازی تیم مقابل را بهم بزنیم و چون آنها جمهوریت نظام را هدف قرار داده‌اند ما پای صندوق‌ها برویم و یازی را فلان بکنیم و بهمان بکنیم. هیچ اشاره‌ای نیز به قاعده بازی نمی‌کند. شورای تصمیم‌گیرشان جرات نمی‌کند به تصمیم واحدی برسد ولی احزابشان یکی پس از دیگری در حمایت از صندوق خیمه‌شب‌بازی بیانیه می‌دهند و برای جمهوریت نظام روضه می‌خوانند. از حصر نیز خبرهای مبهم و آشکار می‌رسد. میرحسین خود را در کنار کسانی قلمداد میکند که از انتخابات‌های تحقیرآمیز و اهانت‌آمیز به جان آمده‌اند و کروبی از همتی حمایت میکند
این همه موضع‌گیری کج و معوج و سخنان کج‌دار و مریز در شرایطی است که استمرارطلبان به خوبی می‌دانند نه حکومت دیگر حاضر است آنها را به بازی بگیرد و نه مردم دیگر گول فریب‌کاری‌شان را خواهند خورد. این دست و پا زدن‌ها بخاطر این است که آنها نافشان را از خوان یغمای حکومت بریده می‌بینند و راه تنفسشان نیز توسط میلیون‌ها انسانی که سرکوب شده و به فقر و فلاکت کشیده شده‌اند، مسدود گشته است. ولی همچنان به عادت عوعویی می‌کنند و دمی تکان می‌دهند شاید استخوانی در راه باشد.
https://t.me/behnima
ع. الف
اصلاح‌طلبان بارها و بارها و در مقاطع مختلف ناجی جمهوری ننگین اسلامی بوده‌اند. بارها به عنوان سوپاپ اطمینان رژیم سرکوب و ارعاب عمل کرده‌اند و کارکردی بجز استمرار این رژیم نداشته‌اند. هر از گاهی وسط میدان پریده‌اند و هیاهو راه‌انداخته‌اند و در غوغاسالاری همیشگی‌شان تنور بازار رژیم در داخل و خارج از کشور را گرم نگه‌داشته‌اند. هر بار سعی کرده‌اند چهره کریه و ضدبشر جمهوری اسلامی را بزک کنند و با ماسکی جدید ضامن تداوم عمر ننگین این رژیم شوند. البته که تا کنون نیز بسیار خوب عمل کرده‌اند و در ماموریتشان موفق بوده‌اند. با همین چهره بزک‌کرده تعدادی جوان بی‌خبر از تاریخ را به هیجان آورده و به پای صندوق کشانده‌اند. با همین چهره بارها جهان را فریب داده‌اند و پای میز مذاکره کشانده‌اند و امتیاز گرفته‌اند.
ولی حنای این سیاست فریب - جنگ زرگری اصلاح‌طلب و اصول‌گرا - چند سالی است که رنگ باخنه است و مردم فریاد "اصول‌گرا، اصلاح‌طلب دیگه تموم ماجرا" سر داده‌اند. نه تنها مردم دیگر این سیاست را بر نمی‌تابند که خود حکومت نیز بعد از اتفاقات سالهای ۹۶، ۹۷ و ۹۸ توان این بازی را در خود می‌بیند و شرایط مختلفی - که توضیحش در این مجال نمی‌گنجد - که پیشاروری حکومت قرار گرفته‌اند، آن را واردار به جراحی‌های بزرگ کرده و یک‌کاسه کردن سفره‌ی غارتش را پیش گرفته است.
در این شرایط، برای اصلاح‌طلبان چه سیاستی باقی می‌ماند. آیا می‌توانند یکسره کنار مردم قرار بگیرند؟ که این کار ممکن نیست؛ زیرا پوست و گوشت و استخوانشان در این حکومت نضج یافته است و در تمامی سرکوب و ارعاب‌ها و حذف‌های این حکومت بعد از انقلاب ۵۷ سهیم بوده‌اند و اکنون نیز نانشان را در کاسه همین حکومت به دست می‌آورند.
آیا می‌توانند کاملا به رقیب وا دهند و خودشان را برای دوره یا دوره‌های بعد آماده سازند؟ این چشم‌انداز نیز چندان روشن نیست و بهتر آن است که از این نمد کلاهی را صاحب شوند.
بنابراین جعل‌کنندگان مفاهیم ناچسبی مانند "روشنفکری مذهبی" که به مانند ترکیب جمهوری و اسلامی ناچسب و نامتجانس است، این بار باید با کلمات بازی کنند و یکی به نعل و یکی میخ بزنند. سروششان با کلمات عهد عتیق بازی میکند و در این بازی به جمالِ عبدالناصر می‌رسد. خاتمی‌شان با این بهانه که ملت بیایید بازی تیم مقابل را بهم بزنیم و چون آنها جمهوریت نظام را هدف قرار داده‌اند ما پای صندوق‌ها برویم و یازی را فلان بکنیم و بهمان بکنیم. هیچ اشاره‌ای نیز به قاعده بازی نمی‌کند. شورای تصمیم‌گیرشان جرات نمی‌کند به تصمیم واحدی برسد ولی احزابشان یکی پس از دیگری در حمایت از صندوق خیمه‌شب‌بازی بیانیه می‌دهند و برای جمهوریت نظام روضه می‌خوانند. از حصر نیز خبرهای مبهم و آشکار می‌رسد. میرحسین خود را در کنار کسانی قلمداد میکند که از انتخابات‌های تحقیرآمیز و اهانت‌آمیز به جان آمده‌اند و کروبی از همتی حمایت میکند
این همه موضع‌گیری کج و معوج و سخنان کج‌دار و مریز در شرایطی است که استمرارطلبان به خوبی می‌دانند نه حکومت دیگر حاضر است آنها را به بازی بگیرد و نه مردم دیگر گول فریب‌کاری‌شان را خواهند خورد. این دست و پا زدن‌ها بخاطر این است که آنها نافشان را از خوان یغمای حکومت بریده می‌بینند و راه تنفسشان نیز توسط میلیون‌ها انسانی که سرکوب شده و به فقر و فلاکت کشیده شده‌اند، مسدود گشته است. ولی همچنان به عادت عوعویی می‌کنند و دمی تکان می‌دهند شاید استخوانی در راه باشد.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
🔴 آگاهی شاپور کجاست؟ چرا امیرحسین مرادی را به آگاهی شاپور برده‌اند؟
در چند روز گذشته ابتدا خبر آمد امیرحسین مرادی، از زندانیان محکوم به اعدام قیام آبان در تهران را به آگاهی شاپور منتقل کرده‌اند و بعد خبر چنین تکمیل شد که می‌خواهند در آگاهی شاپور او را به اتهام قتل ساسان نیک‌نفس، زندانی سیاسی‌ای که به تازگی در زندان درگذشت، بازجویی کنند. اما چرا آگاهی شاپور؟ و یا سوال درست‌تر این است که انتقال به آگاهی شاپور چه معنایی دارد؟
کافی است تنها یک ساعت در بند عمومی زندان‌های تهران با متهمان به جرائم غیرسیاسی بوده باشید یا با کسی که چنین تجربه‌ای دارد گفتگو کنید تا بدانید در بین متهمان به جرائم غیرسیاسی آگاهی شاپور چه معنایی دارد.
آگاهی شاپور مخوف‌ترین بازداشتگاه آگاهی در تهران است که حتی نام آن لرزه بر اندام متهمان جرائم غیرسیاسی می‌اندازد. در آگاهی شاپور کسی نمی‌تواند اعتراف نکند. «بازجویی فنی» در آگاهی شاپور هر کسی را وا می‌دارد به هر جرمی که بازجو می‌خواهد اعتراف کند.
البته «بازجویی فنی» نام مستعاری برای وحشیانه‌ترین شکنجه‌های ممکن است. در بین بازداشتگاه‌های تهران بزرگ که متهمان جرائم غیرسیاسی در آنها بازجویی می‌شوند وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها در بازداشتگاه آگاهی شاپور انجام می‌گیرد و به همین دلیل بیشترین آمار قتل زندانیانِ تحت بازجویی مربوط به این بازداشتگاه است.
کتک زدن زندانی، بی‌خوابی و گرسنگی دادن به او، جوجه‌کباب کردن که به معنای بستن دست و پای زندانی و آویزان کردن او با یک میله است، آویزان کردن از دست و پا، کتک زدن با کابل و باتوم، سوزاندن با سیگار و گاز پیک‌نیکی، شکستن دست و پا و انواع شکنجه‌های دیگر تا جایی ادامه پیدا میکند که زندانی به جرائمی که بازجو می‌خواهد اعتراف کند.
البته پیش از این نیز هم در جریان سرکوب جنبش سال هشتاد و هشت و هم در جریان سرکوب دراویش گنابادی گذر متهمان پرونده‌های سیاسی هم به این آگاهی افتاده است.
برخی از کسانی که در سال هشتاد و هشت به فتلگاه کهریزک منتقل شدند، شکنجه‌های اولیه را در آگاهی شاپور از سر گذراندند و محمد راجی، درویش گنابادی تنها یک هفته بعد از بازداشت در همین بازداشتگاه کشته شد.
یکی از دراویش گنابادی که با نام مستعار علی در مورد آگاهی شاپور با یورونیوز مصاحبه کرده، گفته است: «من یک روز در آگاهی شاپور بودم اما بعضی دوستان که پرونده جنایی برایشان گشوده شده بود ماهها در انفرادی آگاهی شاپور بودند. جایی که به قدری بازداشتی را در بازجویی تحت فشار و شکنجه قرار می‌دهند که به اتهاماتی که به او می‌زنند اعتراف کند و با ایجاد رعب و وحشت و بازجویی‌های طولانی مدت جرمش را بپذیرید. در زندان که بودم یک زندانی عادی بعد از یکسال از آگاهی شاپور بازگشته بود می‌گفتند خیلی بدن ورزیده‌ای داشته اما در اثر شکنجه‌ها تکه‌استخوانی بیش نبود.»
تمام این اطلاعات نشان میدهد امیرحسین مرادی را به بازداشتگاه آگاهی شاپور منتقل کرده‌اند تا از او تحت چنین شرایطی اعتراف بگیرند. دژخیمان جمهوری اسلامی می‌خواهند از زندانیان مقاوم آبان، از خانواده‌ی شهدای آبان و از مردمی که در قیام آبان پایه‌های ظلم را لرزاندند انتقام بگیرند. امیرحسین مرادی، بچه‌ی خزانه، فرزند مردم است و درست در همین ساعات زیر شکنجه قرار دارد. نگذاریم در سکوت او را به مسلخ بکشانند.
https://t.me/behnima
در چند روز گذشته ابتدا خبر آمد امیرحسین مرادی، از زندانیان محکوم به اعدام قیام آبان در تهران را به آگاهی شاپور منتقل کرده‌اند و بعد خبر چنین تکمیل شد که می‌خواهند در آگاهی شاپور او را به اتهام قتل ساسان نیک‌نفس، زندانی سیاسی‌ای که به تازگی در زندان درگذشت، بازجویی کنند. اما چرا آگاهی شاپور؟ و یا سوال درست‌تر این است که انتقال به آگاهی شاپور چه معنایی دارد؟
کافی است تنها یک ساعت در بند عمومی زندان‌های تهران با متهمان به جرائم غیرسیاسی بوده باشید یا با کسی که چنین تجربه‌ای دارد گفتگو کنید تا بدانید در بین متهمان به جرائم غیرسیاسی آگاهی شاپور چه معنایی دارد.
آگاهی شاپور مخوف‌ترین بازداشتگاه آگاهی در تهران است که حتی نام آن لرزه بر اندام متهمان جرائم غیرسیاسی می‌اندازد. در آگاهی شاپور کسی نمی‌تواند اعتراف نکند. «بازجویی فنی» در آگاهی شاپور هر کسی را وا می‌دارد به هر جرمی که بازجو می‌خواهد اعتراف کند.
البته «بازجویی فنی» نام مستعاری برای وحشیانه‌ترین شکنجه‌های ممکن است. در بین بازداشتگاه‌های تهران بزرگ که متهمان جرائم غیرسیاسی در آنها بازجویی می‌شوند وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها در بازداشتگاه آگاهی شاپور انجام می‌گیرد و به همین دلیل بیشترین آمار قتل زندانیانِ تحت بازجویی مربوط به این بازداشتگاه است.
کتک زدن زندانی، بی‌خوابی و گرسنگی دادن به او، جوجه‌کباب کردن که به معنای بستن دست و پای زندانی و آویزان کردن او با یک میله است، آویزان کردن از دست و پا، کتک زدن با کابل و باتوم، سوزاندن با سیگار و گاز پیک‌نیکی، شکستن دست و پا و انواع شکنجه‌های دیگر تا جایی ادامه پیدا میکند که زندانی به جرائمی که بازجو می‌خواهد اعتراف کند.
البته پیش از این نیز هم در جریان سرکوب جنبش سال هشتاد و هشت و هم در جریان سرکوب دراویش گنابادی گذر متهمان پرونده‌های سیاسی هم به این آگاهی افتاده است.
برخی از کسانی که در سال هشتاد و هشت به فتلگاه کهریزک منتقل شدند، شکنجه‌های اولیه را در آگاهی شاپور از سر گذراندند و محمد راجی، درویش گنابادی تنها یک هفته بعد از بازداشت در همین بازداشتگاه کشته شد.
یکی از دراویش گنابادی که با نام مستعار علی در مورد آگاهی شاپور با یورونیوز مصاحبه کرده، گفته است: «من یک روز در آگاهی شاپور بودم اما بعضی دوستان که پرونده جنایی برایشان گشوده شده بود ماهها در انفرادی آگاهی شاپور بودند. جایی که به قدری بازداشتی را در بازجویی تحت فشار و شکنجه قرار می‌دهند که به اتهاماتی که به او می‌زنند اعتراف کند و با ایجاد رعب و وحشت و بازجویی‌های طولانی مدت جرمش را بپذیرید. در زندان که بودم یک زندانی عادی بعد از یکسال از آگاهی شاپور بازگشته بود می‌گفتند خیلی بدن ورزیده‌ای داشته اما در اثر شکنجه‌ها تکه‌استخوانی بیش نبود.»
تمام این اطلاعات نشان میدهد امیرحسین مرادی را به بازداشتگاه آگاهی شاپور منتقل کرده‌اند تا از او تحت چنین شرایطی اعتراف بگیرند. دژخیمان جمهوری اسلامی می‌خواهند از زندانیان مقاوم آبان، از خانواده‌ی شهدای آبان و از مردمی که در قیام آبان پایه‌های ظلم را لرزاندند انتقام بگیرند. امیرحسین مرادی، بچه‌ی خزانه، فرزند مردم است و درست در همین ساعات زیر شکنجه قرار دارد. نگذاریم در سکوت او را به مسلخ بکشانند.
https://t.me/behnima
Telegram
کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Contact Admin: @Koneshgaran12
مراسم یازدهمین سالروز #روز_جهانی_حمایت_از_زندانیان_سیاسی یکشنبه ۳۰خرداد/ #بیست_ژوئن با موضوع #دادخواهی؛ ۱۹:۳۰ اروپای مرکزی و ۲۲ تهران
با شرکت در این مراسم حمایت و همبستگی خود را با خانواده های دادخواه اعلام کنیم
در آدرسهای زیر؛
Facebook.com/IranZendaniSia…
youtube.com/user/CFPPI
با شرکت در این مراسم حمایت و همبستگی خود را با خانواده های دادخواه اعلام کنیم
در آدرسهای زیر؛
Facebook.com/IranZendaniSia…
youtube.com/user/CFPPI