گفتگو با مهدی برقکار کارگر اعتصابی نفت: شورای سازماندهی اعتراضات: شما یکی از کارگران اعتصابی پروژه ای پیمانی نفت هستید،این اعتصابات از کی شروع شدند؟

مهدی برقکار: . فکر اعتصاب از اول سال در سر بچه ها بود که تقریبا از اواخر خرداد عملی شد و بچه ها کم کم پیوستند به اعتصاب. دلیلش نیز این بود که خواستهایمان که سال گذشته وعده داده بودند جواب نگرفت ونه تنها این بلکه با توجه به رشد وحشتناک قیمت اجناس وضع هم بدتر شد. کرونا هم اضافه بر همه اینها. من وخانواده ام همه کرونا گرفتیم و خطر مرگ تهدیدمان کرد. از درمان رایگان و تسهیلات دیگر هم که خبر نیست. همه چیز گران و وحشتناک است. تنها راه مقابل ما اعتصاب و پیگیری خواستهایمان است.

شورای سازماندهی اعتراضات: حقوق مشخص خود شما چقدر است و مشکلات کاری تان چیست؟

مهدی برقکار: حقوق من ده میلیون است ولی اصلا کفاف زندگی و مخارج را نمی دهد تازه سابقه کار ما زیاد هست و حدود ۷ سال است کار میکنم. با این سطح قیمت ها از تهیه اولیه ترین نیازهای زندگی مان مانده ام. بچه دارم و نمیخواهم بچه ام در محرومیت زندگی کند. تا کی بی تامینی . ما یک زندگی انسانی و بدون دغدغه معاش میخواهیم. کارگر باید حرمت داشته باشد. ما آقا بالا سر نمیخواهیم. ادامه گفتگو را در لینک زیر دنبال کنید. @Shoratamas http://tiny.cc/8a4auz

📣 📣📣 📣📣📣
📣
نگاهی به تیتر چند روزنامه ↪️
شنبه 19 تیر 1400
تهیه کننده: محبوبه فرح زادی
سلامتی مردم جهان ؛ آرزویم
به کودکان ؛ دسته گلهای ایران 🌷
سرآمد ✅
به دنبال عدم تحقق وعده های واکسیناسیون
تا اطلاع ثانوی منتشر نمی کنیم
...به نشانه اعتراض به عملکرد ضعیف و
عمل به وعده وزیر ( واکسیناسیون عمومی
هیچیک از اخبار مرتبط با این وزارتخانه
را منتشر نمی کنیم
------------
صنعت ✅
حمله سایبری رخ داده است ؟
اختلال سراسری در ایستگاه های سراسر
کشور
شامگاه گڌشته برخی رسانه ها از هرج و
مرج در ایستگاه ها کشور خبر داده و
احتمال حمله سایبری به سامانه های شرکت
راه آهن را مطرح کردند
به خطر انداختن سلامت مردم برای اهداف
سیاسی ؛ جنایت جنگی است.
------------
کسب و کار ✅
شرایط افت قیمت ها در بازار مسکن فراهم
نیست
افزایش قیمت مسکن با کمبود عرضه
کاهش سه هزارمگاواتی مصرف برق طی یک
هفته
------------
تعادل ✅
تاثیر طالبان در گڌرگاه های مرزی با ایران
سخنگوی گمرک ایران از تجار خواست فعلا
به مرز دوغارون (ایران و افغانستان مراجعه
نکنند )
طالبانیسم و اقتصاد
دورنمای تجارت در شرق
سرنوشت صادرات به افغانستان
____
تجارت ✅
دامداران در دام بی تدبیری ها
معاون گمرک از ناهماهنگی های دولت انتقاد
کرد
صد هزار تن کالای اساسی درحال فساد
تولید زیر سایه قطعی برق و کمبود مواد
اولیه
____
آسیا ✅
درخواست پارلمان اروپا از ابراهیم رییسی
احمدرضا جلالی را آزد کنید!
مادرش در آستانه مرگ است
این نهاد اروپایی از ایران تحت ریاست
جمهوری تازه خواسته است تا حکم اعدام
احمدرضاجلالی را لغو و بدون قید و شرط
او را آزاد کند
یادش بخیر ؛ زمانی مشکلات فقط گرانی
دلار بود
____
کارو کارگر ✅
کسری بودجه ؛ تورم و بیکاری از چالش های
اقتصادی دولت سیزدهم است
مردم از وضعیت معیشت و کسب و کار نا
راضی هستند
شناسایی ۱۵۶۹۶ بیمار جدید کرونا در کشور
___
شرق ✅
بازخوانی روایت های مختلف از ۱۸ تیر
سال ۸۸
چه کسی دستور برخورد با دانشجویان را
صادر کرد ؟
واکسیناسیون قطره چکانی و وعده های
بی سرانجام ادامه دارد
خیالبافی های کرونایی آقای وزیر
------------
ستاره صبح ✅
پشت صحنه قفل واکسن چیست!؟
دکتر مینو محرز : از رقابت های بچگانه
تولید واکسن کرونا در کشور متاسفم
------------
آرمان ملی ✅
باور ندارید جامعه در حال انفجار است
جامعه بر اثر برق فشار قوی تورم و گرانی
به این وضعیت رسیده است
آقای نمکی سری به بازار سیاه بزنید
هشدار
افغانستان باتلاق ایران نشود

🍃🍃
بیمه‌ی کارگران ساختمانی؛ وعده‌ای برای فصل انتخابات

با گسترش بیکاری ِ بخشی از کارگران ِ بیکارشده‌‌ی سایرِ رشته‌های اقتصادی که از یافتن کار ناامید شده‌اند به بخش ساختمان و کار روزمزدی روی آورده‌اند.
این کارگران نیاز به بیمه‌ای کارآمد دارند.

https://t.me/behnima

‌‌انتقال دلیر شاه محمدی به یکی از شکنجه‌گاه های امنیتی در سنندج...

امروز شنبه ۱۹ تیرماه ۱۴۰۰؛ #دلیر_شاەمحمدی، شهروند ۳۵ ساله اهل روستای دره نسب از توابع شهرستان دیونداره واقع در استان کردستان که روز پنج‌شنبه ۳ تیرماه توسط سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شده بود، جهت بازجویی و پرونده سازی به یکی از شکنجه‌گاه‌های امنیتی در سنندج منتقل شد.

بر اساس این گزارش و به نقل از یک منبع نزدیک به دلیر شاه محمدی؛" این شهروند اهل شهرستان دیواندره، روز پنج‌شنبه ٣ تیرماه در مغازه‌ محل کارش و بدون ارائه حکم قضایی توسط مزدوران اطلاعات سپاه بازداشت شده بود."

تا لحظه تنظیم این گزارش از دلایل بازداشت، اتهامات مطروحه و محل نگهداری این شهروند اطلاعی در دست نیست. و پیگیری‌های خانواده دلیر شاەمحمدی برای اطلاع از وضعیت او تاکنون بی نتیجه بوده است.

https://t.me/behnima

فقدان سیستم برق اضطراری مناسب در بیمارستان های کردستان

مدیرعامل شرکت برق استان کردستان اعلام کرد: برق مراکز بیمارستانی، اینترنتی و ایستگاه‌های پمپاژ آب این استان، با توجه به شرایط حساسی که دارند نمی‌توانند بیشتر از نیم ساعت خاموش شوند.

هیوا لهونیان با انتقاد از نبود زیرساخت‌های لازم در بحث مدیریت بحران در کردستان گفت: در حالی که تمام مراکز پمپاژ آب موظف هستند که برق اضطراری داشته باشند، یک مرکز پمپاژ آب مجهز به برق اضطراری در استان وجود ندارد.

لهونیان با بیان اینکه مدیریت بحران در جایی که به مسائل بحرانی فکر نشده باشد ممکن نخواهد بود، ادامه داد: تمام مراکز درمانی و بهداشتی، بیمارستان‌ها باید به مولد‌های اضطراری (دیزل ژنراتور) تجهیز شوند، اما بر اساس اعلام خود دانشگاه علوم پزشکی در این زمینه در استان حداقل‌ها را داریم.

https://t.me/behnima

💢مراسم خاکسپاری رفیق #فرهاد_شعبانی در شهر #استکهلم #سوئد


https://t.me/behnima

اعتصابات و قدرت کارگری / مازیار رازی
https://t.me/MarxistEnghelabi

سیاوش امامی به دادگاه انقلاب آمل احضار شد/ سند


سیاوش امامی، شاعر و فعال دانشجویی به دادگاه انقلاب شهرستان آمل فراخوانده شد.

، سیاوش امامی فعال مدنی اهل آمل در پی دریافت ابلاغیه‌ای، باید در روز یکشنبه ۲۰ تیرماه ۱۳۹۹، در شعبه یک دادگاه انقلاب این شهر حاضر شود.


https://t.me/behnima

🔴 سالروز قتل زهرا کاظمی

زهرا کاظمی خبرنگار ایرانی کانادایی در چنین روزی به قتل رسید
سالروز قتل زهرا کاظمی خبرنگار ایرانی کانادایی که در دوم تیرماه هشتاد و دو هنگام عکسبرداری و تهیه گزارش از تجمع خانواده‌‌های زندانیان در مقابل زندان اوین بازداشت شد.

وی در مدت بازداشت مورد ضرب و شتم بسیار قرار گرفت و بر اثر ضربات وارده پس از هجده روز در روز بیست تیر در بیمارستان بقیه‌الله جان سپرد.

مقامات رسمی ایران پس از تلاش اولیه در پنهان‌کردن علت واقعی مرگ وی، در بیست و پنج تیر ماه اعلام کردند که زهرا کاظمی در اثر «ضربه‌مغزی» در گذشته است.

♻️ از صفحه اسماعیل بخشی

روز آزادی ام از اوین با وجود پا دردش از صبح به آنجا آمده بود.
مادرم می گفت هر چه به خانم نقابی اصرار کردیم ایشان به منزل برگردن چون ممکن است ساعتها اینجا منتظر بمانیم ولی او می گفت تا آزادی اسماعیل را نبینم از اینجا نمی رم.
خودم وقتی از درب اوین خارج شدم ابتدا خانواده ام دورم را احاطه کردند . در آغوش شان بودم که صدایی از پشت سر به من گفت : اسماعیل پسرم آزادی مبارک ، وقتی برگشتم اصلا باورم نمی شد لحظاتی مبهوت نگاهش کردم گفت پسرم مگه نمی شناسی ام ، گفتم خانم نقابی مگر می شود شما را نشناسم اما باورم نمی شود . شما به خاطر من آمدید اینجا . شما با این درد پا چرا آمدید اینجا ؟
گفت قربونت بشم این چه حرفیه شما همه سعیدهای من هستین
این را که گفت دیگر نتوانستم چیزی بگوبم خم شدم و با گریه دست هایش را بوسه باران کردم و از آن روز با افتخار مادر صدایش می کنم.
امروز پس از بیست و دو سال از آن روز غمبار مادرم همچنان رنجور و خستگی ناپذیر به دنبال برادرم سعید می گردد و می پرسد: سعید من کجاست؟
#اکرم_نقابی
#سعید_زینالی
#هیجده_تیر_هفتاد_و_هشت

https://t.me/behnima

محمد نوریزاد فعال سیاسی بدلیل وخامت وضع جسمی در بیمارستان بستری شد

نوریزاد در زندان اوین ۱۱۶ روز در اعتصاب غذا و دارو به سر برد و اخیرا با قرار کفالت موقتا آزاد شد.

https://t.me/behnima

🔴ادامه اعتراض کارگران بخش دفع آفات شرکت هفت تپه

▪️روز یکشنبه ۲۰ تیر کارگران بخش دفع آفات شرکت هفت تپه در اعتراض به عدم تمدید قراردادهایشان برای شانزدهمین روز دست به اعتراض و تجمع زدند.
این کارگران که حدود ۱۶۰ نفر هستند خواهان تمدید قرارداد کاری‌شان هستند .


https://t.me/behnima

سر گذشت مردم در حکومت شاهان و شیخان. سرمایه داری هر لباسی به تن کند نتیجه برای مردم فرقی نمی کند.

🚩🛢✊اتحاد #جوشکاران_سرازیر

تشکیل جلسه‌های متعدد توسط نیروی‌های سرازیر و پروژه‌ایی در شهر #هفشجان

# حمایت از کمپین

#خط_لوله
#پروژه
#مخزن


https://t.me/behnima

از پیام‌های کارگران اعتصابی نفت

سلام خدمت اعضای محترم گروه
عزیزان مامیدانستیم با انتخاب کمپین راه سختی رو در پیش داریم و شاید لطمه ب زندگیمان وارد شود و برای احقاق حقمان پا در این راه سنگین و دشوار گذاشتیم و باید باید باید نتیجه بگیریم اگر ناامید شویم و به هر طریقی بغیر از مفاد کمپین ب سرکار برگردیم طبقه کارگر برای همیشه شکست سنگینی خورده است
پس قدر و منزلت این کمپین راه بدانیم و تا اینجا ک همت کرده ایم از این منبعد هم پشتیبان همدیگر باشیم
ب امید سربلندی و سرافرازی طبقه کارگر

نه به بی قانونی در برابر پیمانکار و ایستادگی در برابر ظلمی که بهمون شده تا الآن ما ایستاده ایم در برابر ذلت پاینده باد مردان دلیر صنعت پروژه ای. 20،10

شرکت ها روزانه دارن میلیاردی ضرر میکنن فقط نمیخوان جلوی کارگر کم بیارن تا فردا ما بازم سراغ حقمون نیایم
مطمعن باشین دیر یا زود کوتاه میان

🔹این پیام‌ها را کارگران در گروه‌های درونی خودشان انتشار داده‌اند

https://t.me/behnima

شنبه ۱۹ تیرماه کارگران جوشکار شهرستان هفشجان در استان چهارمحال‌و‌بختیاری به اعتصاب سراسری پیوستند .




#اعتصابات_سراسری

سسوسیالیسم و آزادی
دیوید هاروی. ترجمه‌ی حسین رحمتی

می‌خواهم درباره‌ی مسأله‌ی آزادی صحبت کنم.* در جریان سخنرانی‌ای که چندی پیش داشتم این پرسش طرح شد و دانشجویان به این موضوع بسیار علاقه‌مند بودند: آیا سوسیالیسم مستلزم دست ‌شستن از آزادی فردی است؟ به‌نظرم راست‌گرایان، به‌ویژه در ایالات متحده، خیلی خوب توانسته‌اند چنین القا کنند که سوسیالیسم و آزادی مانعة‌الجمع‌اند. جناح راست در کل دنیا به ویژه در ایالات ‌‌متحده سایر ایده‌ها درباره‌ی آزادی را تصاحب و از مفهوم آزادی به‌مثابه‌ی سلاحی در پیکار طبقاتی استفاده کرده‌ است. راست‌‌گراها می‌گویند سوسیالیست‌ها در واقع به‌ دنبال آزادی نیستند. آن‌ها مدعی‌اند از بردگی جامعه‌ی سوسیالیستی یا کمونیستی به هر قیمتی باید اجتناب کرد… به نظرم رویکردی به مساله‌ی آزادی هست که باید به آن خیلی توجه کنیم تا ایده‌ی آزادی فردی را که بخشی از پروژه‌ی رهایی‌بخش جامعه‌ی سوسیالیستی است از دست ندهیم. در واقع، می‌توانیم مسأله‌ی آزادی را نه در حاشیه بلکه در متن قرار دهیم، چون به نظرم می‌توانیم درباره‌ی آزادی فردی به‌مثابه‌ی بخشی از پروژه‌ی رهایی صحبت کنیم، پروژه‌ای که بر تلاش جمعی برای ساختن جامعه‌ای متکی است که در آن همگی از فرصت‌های زندگی و امکانات زندگی برخورداریم.

مارکس حرف‌های جالبی گفته است. یکی از آن‌ها این است که قلمروی آزادی وقتی آغاز می‌شود که قلمروی ضرورت را پشت سر گذاشته باشیم. اگر غذای کافی برای خوردن نداشته باشید، اگر از آموزش و خدمات درمانی بسنده محروم باشید، آن‌گاه آزادی هیچ معنایی ندارد. نقش سوسیالیسم این است که این ضروریات را تأمین کند و نیازهای انسانی اساسی را برآورده سازد تا مردم آزاد باشند که دقیقاً همان کاری را که می‌خواهند انجام دهند. بنابراین، می‌توان گفت که نقطه‌ی پایان گذار سوسیالیستی ــ و حتا نقطه‌ی پایان ساختن یک جامعه‌ِ‌ی کمونیستی ــ جهانی است که در آن، قوا و ظرفیت‌‌های فردی به‌ طور کامل از غل و زنجیر محدودیت‌ها و نیازهای آدمی رها شده باشند. بنابراین، به‌جای گفتن از این‌که جناح راست بر ایده‌ی آزادی فردی انحصار دارد باید این ایده‌ را به ‌نفع خود سوسیالیسم بازپس بگیریم.

بااین‌همه، مارکس خاطرنشان می‌سازد که ایده‌ی آزادی همیشه همچون شمشیری دولبه بوده است. او این موضوع را به روشی جالب بررسی می‌‌کند به‌ ویژه زمانی‌که به جایگاه کارگر می‌پردازد. او می‌گوید در جامعه‌ی سرمایه‌داری، کارگر به معنایی دوگانه آزاد است. او آزاد است، به این معنا که می‌تواند نیروی کارش را به هر کسی که می‌خواهد و با هر شرایطی که در نظر دارد عرضه ‌کند، اما در عین حال، «ناآزاد» است زیرا هرگونه کنترلی بر وسایل تولید را از دست داده است. به بیان دیگر، او مجبور است نیروی کارش را واگذار کند تا زنده بماند. بنابراین، یک آزادی دولبه دارید و به‌ نظرم مارکس در بررسی این مسأله بسیار دقیق است. مارکس در فصل «درباره‌ی روزِ کاری» (سرمایه، فصل دهم) قضیه را این‌گونه بیان می‌کند. سرمایه‌دار آزاد است که به کارگر بگوید: «من می‌خواهم تو را با کم‌ترین دستمزد و بیش‌ترین ساعاتِ ممکن کار استخدام کنم. من از تو این را می‌خواهم.» سرمایه‌دار آزاد است که در جامعه‌ی بازاربنیاد چنین کند زیرا همان‌طور که می‌دانیم، در این جامعه هرچیزی قیمت‌گذاری و به حراج گذاشته می‌شود. از سوی دیگر، مارکس می‌گوید کارگران آزادند که بگویند: «تو حق نداری مرا مجبور می‌کنی هر روز 12 ساعت کار کنم. تو حق نداری این کارها را بکنی». مارکس همچنین می‌گوید که با توجه به سرشت جامعه‌ی‌ِ بازاربنیاد، هم کارگر و هم سرمایه‌دار هر دو در خواسته‌ی‌شان محق‌اند. البته آن‌ها چیزهای اساساً متفاوتی را می‌طلبند. مارکس می‌گوید: «بنابراین، طبق قانون مبادله، آن‌ها هر دو به یک اندازه محق‌اند؛ اما میان حقوق برابر، زور است که تعیین تکلیف می‌کند.» یعنی، پیکار میان سرمایه و کار ــ که البته ضرورتاَ خشونت‌بار نیست اما گاهی می‌تواند چنین باشد. حقیقتاً پیکار میان سرمایه و کار است که تعیین می‌کند کارگر هر روز چند ساعت باید کار کند، دستمزدش چه‌قدر باید باشد و شرایط کارش چگونه باید باشد.‌

می‌توانیم مسأله‌ی آزادی را نه در حاشیه بلکه در متن قرار دهیم، چون به نظرم می‌توانیم درباره‌ی آزادی فردی به‌مثابه‌ی بخشی از پروژه‌ی رهایی صحبت کنیم، پروژه‌ای که بر تلاش جمعی برای ساختن جامعه‌ای متکی است که در آن همگی از فرصت‌های زندگی و امکانات زندگی برخورداریم.

بررسی‌ این ایده از آزادی یعنی آزادی همچون شمشیری دولبه، خیلی اهمیت دارد. یکی از بهترین تحلیلگرانِ موضوع آزادی˚ کارل پولانی است. او که یک تاریخ اقتصادی‌دان است کتابی زیر عنوان دگرگونی بزرگ نوشته است. پولانی مارکسیست نیست ــ به نظرم برخی از آثار مارکس را خوانده ــ اما می‌شود گفت دیدگاه مارکسیستی به مسائل را تأیید نکرد.

با این‌همه، پولانی درباره‌ی مسأله‌ی حقوق و آزادی خیلی باز می‌اندیشید. او در دگرگونی بزرگمی‌گوید: «آزادی˚ شکل‌های خوب و شکل‌های بد دارد». در میان شکل‌هایِ بد آزادی که او فهرست می‌کند این‌ها هستند: «آزادیِ بهره‌کشی از همنوعان، یا آزادی دستیابی به ثروت‌های افسانه‌ای بدون خدمت به اجتماع. آزادی ممانعت از استفاده از نوآوری‌های فناورانه به نفع عموم یا آزادی سود بردن از بدبختی‌های عمومی یا بلایای طبیعی که البته برخی از آن‌ها، در راستای منفعت خصوصی˚ مخفیانه مهندسی می‌شوند.» پولانی ادامه می‌دهد، «اما اقتصاد بازاربنیادی که بستر رشد این دست آزادی‌ها است آزادی‌هایی را نیز تولید می‌‌کند که ما از آن‌ها بسیار تمجید می‌کنیم. آزادی آگاهی، آزادی بیان، آزادی گردهم‌آیی، آزادی اجتماع، آزادی انتخاب شغل. درحالی‌‌که ممکن است این آزادی‌ها را از بهر خودشان پاس بداریم، (و من فکر می‌کنم بسیاری از ما همچنان همین کار را می‌کنیم) آن‌ها تا حد زیادی محصول فرعی همان اقتصادی هستند که بانی و مسبب آزادی‌های شیطانی است». و با توجه به هژمونی کنونیِ تفکر نولیبرالی و تصویری از آزادی که قدرت سیاسی پیش روی ما می‌گذارد، پاسخ پولانی به این دوگانگی˚ چنین است: «گذر از اقتصاد بازاربنیاد ــ پشت سر گذاشتن‌ این اقتصاد ــ می‌تواند طلیعه‌ی فرارسیدن عصر آزادی‌ بی‌سابقه باشد». این جمله‌‌ای بسیار تکان‌دهنده است ــ مثل این می‌ماند که بگوییم آزادی راستین پس از پشت سر گذاشتن اقتصاد بازاربنیاد آغاز می‌شود. او ادامه می‌دهد: «آزادی حقوقی و واقعی می‌تواند بیش از همیشه گسترش یابد و فراگیرتر شود. نظارت و کنترل می‌تواند آزادی را نه‌تنها برای اقلیت بلکه برای همه به ارمغان بیاورد. آزادی˚ دیگر همچون امتیازی نیست که از آن برخوردار می‌شوی (که از سرچمشه گل‌آلود باشد) بلکه حقی تجویزی است که دامنه‌اش بسی فراتر از محدوده‌های تنگ سپهر سیاست می‌رود و سازمان ‌دقیق خود جامعه را دربرمی‌گیرد. بنابراین، آیا حقوق مدنی و آزادی‌های قدیمی به گنجینه‌ی آزادی‌های جدیدی که فراغت و امنیت به ارمغان می‌آورند و جامعه‌ی صنعتی آن‌ها را در اختیار همه می‌گذارد افزوده خواهند شد؟ چنین جامعه‌ای می‌تواند هم عادلانه و هم آزاد باشد».

این ایده از جامعه‌ی مبتنی بر عدالت و آزادی، دستورکار سیاسی بسیاری از جنبش‌های دانشجویی دهه‌ی 60 و نسل شصت‌وهشتی‌ها بود. عدالت و آزادی هر دو مطالبه می‌شدند. آزادی از اجبار حکومت، آزادی از اجبار سرمایه‌ی شرکتی، علاوه بر این‌ها عدالت. و جالب است که در دهه‌ی 1970، هدف سیاست˚ برآوردن این مطالبه شد. طبقه‌ی سرمایه‌دار گفت: «ما به شما آزادی می‌دهیم، شما درعوض قید عدالت را بزنید». و به نظرم آزادی که وعده‌ می‌شد نیز آزادی محدود بود به این معنا که مقصود از آزادی، آزادی بازاری بود. از این رو، بازار آزاد نوشداروی آزادی قلمداد می‌شد و درست همان موقع عدالت به فراموشی سپرده شد زیرا عدالت محصول طبیعی عرضه و تقاضا در بازار دانسته می‌شد.

پولانی نیز همین را تأیید کرد. او گفت: «یک مانع اخلاقی˚ سد راه گذر به آینده شده است». همان آینده‌ای که پولانی رئوس‌اش را دراین‌جا ترسیم کرد. او این مانع اخلاقی را «آرمان‌شهرگرایی لیبرالی» نامید. به نظرم ما همچنان با این نوع آرمان‌گرایی مواجهیم. آرمان‌شهرگرایی لیبرالی نوعی ایدئولوژی است که در سیاست جاری است. مثلاً آرمان‌شهرگرایی لیبرالیِ حزب دموکرات یکی از موانع دستیابی به آزادی راستین است. بنابراین، حرف پولانی این است که این رویکرد به آزادی مانعی پیشاروی دستیابی به آزادی است. او می‌گوید: «برنامه‌ریزی و کنترل با انگ این‌که نافی‌ آزادی‌اند مورد هجوم قرار می‌گیرند. مالکیت خصوصی و کسب‌وکار آزاد˚ اصل و اساس آزادی خوانده می‌‌شوند». البته این‌ها را ایدئولوگ‌های بزرگ نولیبرالیسم تجویز می‌کنند. اساس اندیشه‌ی میلتون فریدمن همین بود. و هایک نیز بر آن تأکید می‌ورزید. هایک گفت، «آزادی فرد از یوغ حکومت فقط در جامعه‌‌ای تضمین می‌شود که بر حقوق مالکیت خصوصی و آزادی فردی استوار باشد.» بنابراین، برنامه‌ریزی و کنترل به‌عنوان چیزهایی که نافی آزادی‌اند مورد هجوم قرار می‌گیرند. مالکیت خصوصی˚ اصل و اساس آزادی خوانده می‌شود. حال، گفته می‌شود جامعه‌ای که بر مبانی دیگری استوار باشد شایسته‌ی آن نیست که «آزاد» نامیده شود. آزادی که نظارت به ارمغان می‌آورد به نام «ناآزادی» محکوم می‌شود. عدالت، آزادی و رفاهی که نظارت به ارمغان می‌آورد با انگ این‌که پوششی بر بردگی هستند به باد انتقاد گرفته می‌شوند.

به نظرم این یکی از موضوعات کلیدی روزگار ماست.

ما می‌خواهیم از آزادی‌های محدود بازاری‌، امر و نهی‌های بازار، قوانین عرضه و تقاضا و آن‌چه مارکس «قوانین حرکت سرمایه» نامید فرارویم… آیا می‌توانیم چنین کنیم؟ یا به «هیچ بدیلی وجود ندارد» (شعار مارگارت تاچر) تن خواهیم داد؟ اگر هیچ بدیلی وجود ندارد پس آزادی هم اصلاً در کار نیست. و این پارادوکس وضعیت کنونی ماست. به نام آزادی، ایدئولوژی آرمان‌شهرگرایانه‌ی لیبرالی را پذیرفته‌ایم و این مانعی پیشاروی دستیابی به آزادی راستین است. چون وقتی متقاضی آموزش ناچار است پول هنگفتی بابت آموزش بپردازد، و بدهی دانشجوها آینده‌ی‌شان را به گرو بگیرد به نظرم دیگر آزادی در کار نیست. ما داریم درباره‌ی بیگاری در قبال بدهی صحبت می‌کنیم. از بیگاری در قبال بدهی باید حذر کرد و باید آن را محدود کرد. باید آموزش رایگان داشته باشیم، و هیچ هزینه‌ای نباید بابت آموزش پرداخت شود. خدمات درمانی و مسکن نیز همین‌طور.

جالب است در دهه‌ی 1960 تأمین اجتماعی مسکن حکمفرما بود. برای مثال در بریتانیا، سهم بزرگی از تأمین مسکن بر عهده‌ی بخش عمومی بود: مسکن اجتماعی وجود داشت. وقتی من کودک بودم، مسکن اجتماعی˚ راه‌حل تأمین یک نیاز اساسی (یعنی مسکن) با هزینه‌ای کمابیش پایین بود. اما بعدها مارگارت تاچر از راه رسید و مسکن اجتماعی را خصوصی کرد. او گفت، «اگر مالک ملک‌تان باشید شما آزادتر خواهید بود و می‌توانید عضوی از دموکراسی مبتنی بر مالکیت باشید.» بنابراین، به جای 60 درصد مسکنی که در بخش عمومی بود ناگهان به وضعیتی رسیدیم که در آن، فقط در حدود20 درصد ــ یا شاید حتا کم‌تر ــ مسکن در اختیار بخش عمومی بود. البته مسکن سپس به کالا تبدیل می‌شود و کالا به بخشی از فعالیت سوداگرانه. و مادامی که مسکن به ابزاری برای سوداگری تبدیل می‌شود قیمتش بالا می‌رود. شما باید هزینه‌ی فزاینده‌ای بابت مسکن بپردازید درحالی‌که در تأمین غیرمستقیم آن هیچ افزایشی رخ نداده است.

مقوله‌‌ای چون مسکن را در نظر بگیرید. من در طول عمرم این مراحل را گذرانده‌ام: وقتی کودک بودم در محله‌ای مخصوص طبقه‌ی کارگر بزرگ شدم، درآن‌جا مالکیت بر خانه وجود داشت. اکثر افراد متعلق به طبقه‌ی کارگر مالک خانه‌ نبودند بلکه بخشی از طبقه‌ی کارگر، مالک خانه بودند و من از قضا در چنین محله‌ای بزرگ شدم. با این‌همه، خانه به‌مثابه‌ی یک ارزش مصرفی دیده می‌شد. یعنی، محل زندگی، انجام کارها و زندگی خانوادگی و چیزهایی از این قبیل بود. ما واقعاً هیچ وقت درباره‌ی «ارزش مبادله‌ای» صحبت نمی‌‌کردیم. من اخیراً داده‌هایی را دیدم که نشان می‌داد ارزش خانه ــ به ویژه ارزش خانه‌‌های طبقه‌ی کارگر ــ در طول 100 سال واقعاً هیچ تغییری نداشت تا آن‌که دهه‌ی 1960 از راه رسید. در دهه‌ی 1960، روند دیگری شروع شد. مسکن به‌تدریج به عنوان یک ارزش مبادله‌ای و نه ارزش مصرفی دیده شد. مردم کم کم به این فکر کردند که خانه‌‌‌شان چه‌قدر می‌ارزد: آیا می‌توانیم ارزش‌‌اش را افزایش دهیم؟ ازاین‌رو ملاحظات مربوط به ارزش مبادله‌ای وارد معادله شد، سپس مارگارت تاچر از راه رسید و گفت «بسیار خب، ما می‌توانیم تمام این خانه‌های اجتماعی را خصوصی کنیم، بنابراین همه می‌توانند از ارزش‌های مبادله‌‌ای فزاینده‌ی‌ِ ملک‌شان بهره‌مند شوند». از این‌رو، مسأله‌ی مسکن به عنوان ارزش مبادله‌ای به تدریج اهمیت یافت. یکی از پیامدهای روند فوق این است که برای ضعیف‌ترین اقشار (از نظر درآمدی) هر روز دشوارتر می‌شود که جایی برای زندگی بیابند. در نتیجه، آن‌ها به جای این‌که در موقیعت‌های مرکزی [شهرها] زندگی کنند که دسترسی آسان به فرصت‌های شغلی و استخدامی دارد هر چه بیش‌تر از مراکز شهرها و از بهترین‌ موقعیت‌ها رانده می‌شوند و به طور روزافزون ناچار می‌شوند که مسافت‌های بیش‌تر و بیش‌تر را برای رسیدن به محل کار و شغل‌شان طی کنند. وقتی به دهه‌ی 1990 می‌رسیم، مسکن به وسیله‌‌ای برای به جیب زدن سودهای سوداگرانه تبدیل شده است و اشخاص به‌تدریج در سوداگری در ارزش‌های مسکن مشغول می‌شوند. ما در بازارهای مسکن شاهد فعالیت سوداگری هستیم. در نتیجه، بسیاری از ضعیف‌ترین اقشار نمی‌توانند محلی برای زندگی پیدا کنند: ما داریم بی‌خانمانی تولید می‌کنیم. وقتی من جوان بودم، در اطرافم بی‌خانمان‌هایی را می‌دیدیم اما خیلی خیلی کم. اما اکنون اگر شما در خیابان‌های لندن یا شهرهای بزرگی چون نیویورک قدم بزنید کلی بی‌خانمان را می‌بینید. داده‌ها نشان می‌دهند که همین الان در نیویورک ، 60 هزار بی‌خانمان هست. بخش بزرگی از جوانان را داریم که واقعاً بی‌خانمان‌اند ــ نه به این معنا که در خیابان‌ها می‌خوابند بلکه مرتب از یک جا به جای دیگر، از خانه‌ی یک دوست به خانه‌ی دوست دیگر می‌روند، گاهی روی نیمکت می‌خوابند و چیزهایی از این دست. منظورم این است که اجتماعات متحد این‌گونه آفریده نمی‌شوند.

بنابراین در شهرها چه می‌بینیم؟ شاهد خرواری از ساختمان‌ها هستیم که قد می‌‌کشند. اما این‌ها ساختمان‌های سوداگرانه هستند.

ما واقعاً در حال ساختن شهرهایی هستیم که مردم در آن‌ها سرمایه‌گذاری کنند و نه زندگی. و اگر شهرها را با اهداف سرمایه‌گذاری و نه زندگی بسازیم، به وضعیتی مشابه وضعیت امروز نیویورک می‌رسیم که در آن بحران مسکن قابل‌استطاعت موج می‌زند. توده‌ی مردم از ارزش‌های مصرفی مناسب مسکن محرومند. دسترسی به ارزش‌های مصرفی بسنده بسیار بسیار اندک است. همزمان، در حال ساختن ساختمان‌های بزرگ، غول‌پیکر و درجه یک برای ابرثروتمندان هستیم. شهردار پیشین نیویورک این جاه‌طلبی را داشت که هر میلیاردری در هر جای جهان به این شهر بیاید و سرمایه‌گذاری و زندگی کند و آپارتمانی بزرگ در جایی چون خیابان پارک برای خود بخرد که البته چنین هم شد. می‌بینیم که شیخ‌های عرب، و میلیاردرهای هندی یا چینی یا روسی در آن‌جا سرمایه‌گذاری می‌کنند اما زندگی نه! آن‌ها شاید سالی فقط یک یا دو بار بیایند و بس. این هیچ بنیانی برای زندگیِ درخور نیست. ما از یک سو شهرها و ساختمان‌هایی را می‌سازیم که آزادی فراوانی را برای طبقات بالا به ارمغان می‌آورند و همزمان، ناآزادی را نصیب مابقی مردم می‌کنند. به نظرم منظور مارکس از جمله‌ی مشهورش همین است: «به راستی باید بر ساحت ضرورت فائق آمد تا ساحت آزادی دست‌یافتنی شود». ما هم‌اکنون در نیویورک شاهد وضعیتی هستیم که در آن، از یک سو آزادیِ سرمایه‌گذاری، آزادی اقشار فرادست برای انتخاب محل زندگی وجود دارد و از سوی دیگر توده‌ی مردمی هستند که تقریباً هیچ گزینه و انتخابی برای‌شان نمی‌ماند. آزادی‌های بازاری˚ امکانات را این‌گونه محدود می‌کند.

به نظرم، باید مساله‌ی دسترسی به آزادی، دسترسی به مسکن را جمعی[1] کنیم و آن را از چیزی که فقط در بازار دست‌یافتنی است به چیزی تبدیل ‌کنیم که در حوزه‌ی عمومی دست‌یافتنی است. فکر می‌کنم این یکی از ایده‌های بنیادین سوسیالیسم در نظام معاصر است: مسائل را در دایره‌ی حوزه‌ی عمومی قرار دهیم. در طرح حزب کارگر بریتانیا ــ که یکی از معدود احزاب سنتی است که از آن دلگرمی می‌گیریم ــ بر این ضرورت دموکراتیک تأکید می‌شود که بسیاری از مسائل زندگی عمومی را باید از چنگ بازار درآورد و به حوزه‌ی عمومی سپرد. برای مثال، حمل‌ونقل. اگر در بریتانیا به کسی بگویید که تأمین خصوصی حمل‌ونقل ریلی˚ نظام حمل‌ونقل کارآمدتری به وجود می‌آورد به تو می‌خندد. آن‌ها خوب می‌دانند که خصوصی‌سازی چه پیامدهایی خواهد داشت. حاصل خصوصی‌سازی جز فاجعه، وضعیت خراب و ناهماهنگ نبوده است. و در زمینه‌ی حمل‌ونقل عمومی در شهرها هم همین اتفاق افتاده است. ما شاهد خصوصی‌سازی عرضه‌ی آب هم هستیم که بنا بود خوب باشد اما در عمل، برای آب که یکی از اقلام ضروری زندگی است از ما هزینه گرفته می‌شود. تأمین آب نباید به بازار سپرده می‌شد، اما حالا شما مجبورید آب‌‌بها بپردازید درحالی‌که عرضه و تأمین آب هم خوب نشده است. حزب کارگر می‌گوید: «ببینید، همه‌ی این‌ها اقلام ضروری اقشار مختلف‌اند و تأمین و عرضه‌ی آن‌ها را نباید به بازار سپرد. ما می‌خواهیم جلوی کاسبیِ وام‌های دانشجویی را بگیریم، ما می‌خواهیم به خصوصی‌سازی آموزش پایان دهیم، ما عزم‌مان را جزم کرده‌ایم که به جهانی نزد‌یک‌‌تر شویم که در آن، اقلام ضروری از مجرای حوزه‌ی عمومی تأمین می‌شوند». به نظرم فوریت دارد که بگوییم: بیایید این اقلام ضروری را از چنگ بازار درآوریم. بیایید به روشی متفاوت آن‌ها را تأمین و عرضه کنیم. این کار را می‌توان با آموزش، با خدمات درمانی، و با مسکن کرد. ما باید در مورد تأمین و عرضه‌ی مواد خوراکی اساسی هم همین رویه را پیش بگیریم. در برخی از کشورهای امریکای لاتین تجارب ارزنده‌ای در این زمینه هست. آن‌ها مواد خوراکی اساسی را زیر قیمت در اختیار اقشار ضعیف‌تر می‌گذاشتند. من هیچ دلیلی نمی‌بینیم که همین کار را در جهان امروز برای اکثر مردم نکنیم. این ترجمان ایده‌ی مارکس است: فقط زمانی می‌توانیم در قلمروی آزادی گام نهیم که تمام ضروریات اساسی را که برای یک زندگی درخور نیاز داریم واقعاً تأمین کرده باشیم. و به نظرم، جامعه‌ی سوسیالیستی هم به دنبال همین ایده از آزادی است. بر اساس این ایده، امور باید به‌طور جمعی رتق و فتق شوند.

اغلب گفته می‌شود که در این صورت، باید از فردیت‌مان دست بکشیم. خب، تا حدودی می‌توان گفت بله، چنین است. اما آزادی بزرگ‌تری هم هست که باید به آن دست یافت. به نظرم مارکس به بسط حداکثری دایره‌ی آزادی فردی علاقه داشت اما چنین چیزی فقط در صورتی ممکن است که از قلمروی اقلام ضروری مراقبت شود. وظیفه‌ی جامعه‌ی سوسیالیستی این نیست که تمام شؤون جامعه را تنظیم کند. ابداً این چنین نیست.